Psyche
alle pijlers
er is iets mis met me
vrijdag 10 juli 2015 om 23:03
Dat ik nu ineens tot dat inzicht ben gekomen..... en dat na 28 jaar. Al een tijd wringt er iets waar ik de vinger niet op kan leggen. Dat is nu een jaar zo. Ik leef en doe mijn dingen, maar er klopt er iets niet. Ik voel me onrustig, maar waardoor?
Ik heb een baan, vrienden een koophuis, en ben gezond. Maar ik zit veel in mijn hoofd. Ik pieker en ik maal veel. Doodongelukkig ben ik niet, maar goed gaat het ook niet. Met name sociale contacten kosten me steeds meer energie te kosten. Ik heb er steeds minder zin in, en sluit me het liefst op in mijn huis. Toch voel ik me eenzaam, ik mis mensen om dingen mee te delen. Maar aan de andere kant houd ik ook anderen op afstand. Steeds vaker negeer ik telefoontjes van mijn moeder. Maar waarom? Met vriendinnen hetzelfde. Ik kan wel zin hebben om met iemand af te spreken, maar ineens is dat dan weer helemaal verdwenen en krijg ik er de kriebels van en wil ik weer naar huis of afzeggen. Het beste voel ik me als ik alleen thuis ben, niemand die dan op me let of een mening over me heeft. Onzeker ben ik niet echt, maar toch vind ik het belangrijk dat anderen me oké vinden.
Ik zit in een tweestrijd. Ik wil mensen om me heen, maar lijk het niet aan te kunnen. Ik houd anderen op afstand. Nu ben ik altijd al wel een einzelgänger geweest, en daar is ook niets mis mee. Maar ik snap niet echt waarom mijn gevoel zo dubbel is. Ik wil het ene maar ook het andere.Over relaties zal ik maar niet te veel zeggen.... ik ben al een paar jaar alleen. Mijn laatste vriend heeft me behoorlijk op mijn ziel getrapt. Sindsdien wel kortstondige relaties/scharrels gehad. Maar iedere keer ging het ongeveer zo: het benauwde me of ze waren onverschillig en ik bleef er als een hondje achteraan lopen. Ik zou wel weer eens een keer een vriend willen, maar ben er ook bang voor. Bang om kwetsbaar te zijn.
Depressief ben ik niet. Dat ben ik tien jaar geleden geweest, en wat ik nu heb voelt anders. Ik voel me wispelturig en onverschillig. Zo wilde ik een maand vrij nemen van mijn werk om een verre reis te doen. Ik kreeg vrij. Maar toen bedacht ik me: wil ik dat eigenlijk wel? Dat is ook zo typisch iets van de laatste tijd. Ik twijfel steeds aan wat ik wil.
Morgen ga ik een dagje weg met een vriendin. Eerst had ik er zin in en nu zie ik er weer als een berg tegenop. De hele dag van huis zijn, de hele dag met iemand doorbrengen en geen tijd alleen. Het liefst zou ik afzeggen.
Ik voel me niet slecht, maar goed is anders. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Er is iets mis met me.
Ik heb een baan, vrienden een koophuis, en ben gezond. Maar ik zit veel in mijn hoofd. Ik pieker en ik maal veel. Doodongelukkig ben ik niet, maar goed gaat het ook niet. Met name sociale contacten kosten me steeds meer energie te kosten. Ik heb er steeds minder zin in, en sluit me het liefst op in mijn huis. Toch voel ik me eenzaam, ik mis mensen om dingen mee te delen. Maar aan de andere kant houd ik ook anderen op afstand. Steeds vaker negeer ik telefoontjes van mijn moeder. Maar waarom? Met vriendinnen hetzelfde. Ik kan wel zin hebben om met iemand af te spreken, maar ineens is dat dan weer helemaal verdwenen en krijg ik er de kriebels van en wil ik weer naar huis of afzeggen. Het beste voel ik me als ik alleen thuis ben, niemand die dan op me let of een mening over me heeft. Onzeker ben ik niet echt, maar toch vind ik het belangrijk dat anderen me oké vinden.
Ik zit in een tweestrijd. Ik wil mensen om me heen, maar lijk het niet aan te kunnen. Ik houd anderen op afstand. Nu ben ik altijd al wel een einzelgänger geweest, en daar is ook niets mis mee. Maar ik snap niet echt waarom mijn gevoel zo dubbel is. Ik wil het ene maar ook het andere.Over relaties zal ik maar niet te veel zeggen.... ik ben al een paar jaar alleen. Mijn laatste vriend heeft me behoorlijk op mijn ziel getrapt. Sindsdien wel kortstondige relaties/scharrels gehad. Maar iedere keer ging het ongeveer zo: het benauwde me of ze waren onverschillig en ik bleef er als een hondje achteraan lopen. Ik zou wel weer eens een keer een vriend willen, maar ben er ook bang voor. Bang om kwetsbaar te zijn.
Depressief ben ik niet. Dat ben ik tien jaar geleden geweest, en wat ik nu heb voelt anders. Ik voel me wispelturig en onverschillig. Zo wilde ik een maand vrij nemen van mijn werk om een verre reis te doen. Ik kreeg vrij. Maar toen bedacht ik me: wil ik dat eigenlijk wel? Dat is ook zo typisch iets van de laatste tijd. Ik twijfel steeds aan wat ik wil.
Morgen ga ik een dagje weg met een vriendin. Eerst had ik er zin in en nu zie ik er weer als een berg tegenop. De hele dag van huis zijn, de hele dag met iemand doorbrengen en geen tijd alleen. Het liefst zou ik afzeggen.
Ik voel me niet slecht, maar goed is anders. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Er is iets mis met me.
zondag 12 juli 2015 om 14:34
Niet depressief zijn wil niet zeggen dat je geen hulp kan vragen omdat je toch problemen ervaart. Dat mensen het hier herkennen en aangeven dat zij dit ook hebben wil niet zeggen dat je geen actie moet ondernemen. Ik meen namelijk te lezen dat dit proces al lang aan de gang is, al jaren? Ik zou dit dan toch eens met je huisarts bespreken.
maandag 13 juli 2015 om 17:26
quote:fifaqueen schreef op 10 juli 2015 @ 23:32:
Een verre reis zal misschien goed voor je zijn. Toch komt het op mij over dat je opzoek bent naar een "veilig haven". Je voelt je niet veilig genoeg en dat veilige gevoel vind je ook niet thuis. Het zit namelijk in jezelf en je weet momenteel niet meer hoe je dat deel moet bereiken. Ga ervoor zorgen dat je je weer fijn voelt, met jezelf, je omgeving en ga activiteiten ondernemen waar je écht blij van wordt.
Dit was ook het eerste waar ik aan dacht.
Enn zit er volgens mij ook niet zo ver naast volgens mij. Je moet die angst om kwetsbaar te zijn kwijt proberen te raken. Geloof me, dit klinkt heel herkenbaar allemaal Succes!
PS Er is niks mis met je hoor
Een verre reis zal misschien goed voor je zijn. Toch komt het op mij over dat je opzoek bent naar een "veilig haven". Je voelt je niet veilig genoeg en dat veilige gevoel vind je ook niet thuis. Het zit namelijk in jezelf en je weet momenteel niet meer hoe je dat deel moet bereiken. Ga ervoor zorgen dat je je weer fijn voelt, met jezelf, je omgeving en ga activiteiten ondernemen waar je écht blij van wordt.
Dit was ook het eerste waar ik aan dacht.
Enn zit er volgens mij ook niet zo ver naast volgens mij. Je moet die angst om kwetsbaar te zijn kwijt proberen te raken. Geloof me, dit klinkt heel herkenbaar allemaal Succes!
PS Er is niks mis met je hoor