Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
dinsdag 14 juli 2015 om 08:36
Ach Zee, wat ontzettend rot voor je zeg. Migraine moet echt heel naar zijn, gelukkig geen ervaring mee... Zo'n cirkel waar je dan ff in zit, want zie dan maar eens te ontspannen. Ik wilde schrijven: doe lekker rustig aan, maar ik haat het soms echt om dat te horen... Doe lekker rustig aan, gdvrdegdvr, ik lig knock out met migraine op de bank, welke andere optie is er?? Zou ik dan denken 
In ieder geval maar een extra knuffel, dat kan nooit kwaad!
@Inge, jij zou echt een goede burnout coach zijn weet je? Ik zie het echt voor me, je eigen praktijkje psychosomatische fysio voor burnout, zou wel wat zijn! Of zou je geen zin hebben in de stress van ondernemerschap?
Hier nog steeds ziekjes en slap, blegh. Maar wel om 6:30 wakker... Maar: ik heb me net aangemeld voor een nieuwe therapie: Neurofeedback, onwijs benieuwd naar! Mijn psychotherapie loopt af, en ik kan wel weer een nieuwe verwijsbrief vragen maar dacht, ik probeer es iets anders. Het is training om je hersenen te leren in ontspannen toestand te komen, zoals meditatie eigenlijk, maar doordat je aangesloten bent op een EEG krijg je direct feedback / beloning op ontspanning, waardoor je hersenen zichzelf aanleren om beter die ontspanning te bewaren. Ik zal laten weten hoe t gaat!
In ieder geval maar een extra knuffel, dat kan nooit kwaad!
@Inge, jij zou echt een goede burnout coach zijn weet je? Ik zie het echt voor me, je eigen praktijkje psychosomatische fysio voor burnout, zou wel wat zijn! Of zou je geen zin hebben in de stress van ondernemerschap?
Hier nog steeds ziekjes en slap, blegh. Maar wel om 6:30 wakker... Maar: ik heb me net aangemeld voor een nieuwe therapie: Neurofeedback, onwijs benieuwd naar! Mijn psychotherapie loopt af, en ik kan wel weer een nieuwe verwijsbrief vragen maar dacht, ik probeer es iets anders. Het is training om je hersenen te leren in ontspannen toestand te komen, zoals meditatie eigenlijk, maar doordat je aangesloten bent op een EEG krijg je direct feedback / beloning op ontspanning, waardoor je hersenen zichzelf aanleren om beter die ontspanning te bewaren. Ik zal laten weten hoe t gaat!
dinsdag 14 juli 2015 om 12:11
Haha dankje bloem, ik gebruik t al wel bij patienten waar duidelijk stress onderliggend is aan de klachten;-) en heb al goede resultaten om ze hun mindset te laten veranderen, al adviseer ik ze vaak ook hulp te zoeken, k ben er tenslotte niet in opgeleid;-).
Ik heb je neurofeedback opgezocht, in Rdam zelf denk ik? Ziet er goed uit!! Ben benieuwd! Was er een wachtlijst?
Ik heb je neurofeedback opgezocht, in Rdam zelf denk ik? Ziet er goed uit!! Ben benieuwd! Was er een wachtlijst?
dinsdag 14 juli 2015 om 21:49
Oh Zee, vervelend, dat je zo'n last hebt. Kan echt allesoverheersend zijn hè... Ik duim voor je dat je snel uit het migrainecirkeltje bent!
Bloem, heb neurofeedback eens opgezocht, lijkt me heel interessant. En klinkt ook logisch dat het goed zou kunnen werken, jezelf nieuw gedrag aanleren als je rechtstreekse feedback van je hersenen krijgt.
Ik ben net weer even met de neus op de feiten gedrukt... Net iets gaan drinken met een collega van een vorige job die gehoord had van m'n burnout een heel bezorgd was. Fijn hoor, dat wel. Heb het welgeteld twee uur volgehouden en ben dan met tollend hoofd naar huis gereden. Soms zou ik zoooo graag een knop hebben waarmee ik die vermoeidheid af en toe eens even kan afzetten. Klinkt misschien raar, maar ik vind die vermoeidheid, of beter, het bijna altijd aanwezig zijn ervan, echt vermoeiend.
Wel een positieve noot: ik slaap al een week best goed! Fingers crossed dat het nog wat blijft duren...
Bloem, heb neurofeedback eens opgezocht, lijkt me heel interessant. En klinkt ook logisch dat het goed zou kunnen werken, jezelf nieuw gedrag aanleren als je rechtstreekse feedback van je hersenen krijgt.
Ik ben net weer even met de neus op de feiten gedrukt... Net iets gaan drinken met een collega van een vorige job die gehoord had van m'n burnout een heel bezorgd was. Fijn hoor, dat wel. Heb het welgeteld twee uur volgehouden en ben dan met tollend hoofd naar huis gereden. Soms zou ik zoooo graag een knop hebben waarmee ik die vermoeidheid af en toe eens even kan afzetten. Klinkt misschien raar, maar ik vind die vermoeidheid, of beter, het bijna altijd aanwezig zijn ervan, echt vermoeiend.
Wel een positieve noot: ik slaap al een week best goed! Fingers crossed dat het nog wat blijft duren...
dinsdag 14 juli 2015 om 22:19
Pittige confrontaties met jezelf he naoko... Dat is de reden dat ik maanden lang alleen maar bij iemand thuis of buiten afsprak op rustige plekken, weinig prikkels... en meestal maar max een uur, zodat ik er een voldaan gevoel aan over hield en niet al m'n energie opvrat.. Én alleen tijdenlang afsprak met mensen dichtbij me, dus echte vrienden en familie.. En de kring erbuiten kwam later wel weer of alleen per email/ whats app. Die duidelijke grenzen gaven me rust en breidden dan vanzelf uit zodra je voelt dat t kan.
Ik vind t niet gek klinken, dat je helemaal kapot bent na 2u lang met iemand praten die je een tijd niet hebt gezien, vermoedelijk veel over hoe t met je gaat mét prikkels nog eens om je heen én autorijden erheen en terug... logisch dat je de vermoeidheid graag uit wilt zetten, heel herkenbaar van destijds... Maar besef dat die extra vermoeidheid (tollend hoofd) komt doordat je teveel vroeg in t gehele plaatje... Zodra je dat gaat herkennen, en evt mee leer omgaan door niet meteen zoveel prikkels en zoveel van jezelf te vragen nu je lichaam op alles dubbel zo hard reageert, je de sleutel vindt om langzaam die vermoeidheid terug te draaien naar energie en reserves!!
Hopelijk trekt t snel bij na een nachtje goed slapen, fijn dat dat goed gaat!
Sorry... Misschien klonk ik nu te wijs!? Maar dit is een prachtig voorbeeld voor jezelf waarin je het kan gaan begrijpen wat er gebeurt en waarom je lijf zo reageert en je er dus iets mee kan doen! succes
Ik vind t niet gek klinken, dat je helemaal kapot bent na 2u lang met iemand praten die je een tijd niet hebt gezien, vermoedelijk veel over hoe t met je gaat mét prikkels nog eens om je heen én autorijden erheen en terug... logisch dat je de vermoeidheid graag uit wilt zetten, heel herkenbaar van destijds... Maar besef dat die extra vermoeidheid (tollend hoofd) komt doordat je teveel vroeg in t gehele plaatje... Zodra je dat gaat herkennen, en evt mee leer omgaan door niet meteen zoveel prikkels en zoveel van jezelf te vragen nu je lichaam op alles dubbel zo hard reageert, je de sleutel vindt om langzaam die vermoeidheid terug te draaien naar energie en reserves!!
Hopelijk trekt t snel bij na een nachtje goed slapen, fijn dat dat goed gaat!
Sorry... Misschien klonk ik nu te wijs!? Maar dit is een prachtig voorbeeld voor jezelf waarin je het kan gaan begrijpen wat er gebeurt en waarom je lijf zo reageert en je er dus iets mee kan doen!
succes
dinsdag 14 juli 2015 om 22:45
Fijne reactie, Inge. Je klinkt inderdaad wijs, maar gezien jij het hele proces al doorlopen hebt, bén je natuurlijk ook wel gewoon wijs op burnoutvlak!
Het blijkt inderdaad zo te zijn dat mensen die verder van me af staan, me veel meer vermoeien. Ik had het inderdaad kunnen verwachten (en er heel de dag energie voor 'opgespaard'), dus de teleurstelling was niet gigantisch. Maar toch hoop ik elke keer stiekem dat ik het toch al wel aankan, en soms vind ik mezelf gewoon zo flauw, dat zo'n normale simpele dingen zelfs te veel zijn... Ik wil zo graag evolutie blijven zien, en die is er wel, maar zo traag en klein dat ik er een vergrootglas bij moet nemen.
Ben zo blij dat jullie dat helemaal herkennen en snappen!
Het blijkt inderdaad zo te zijn dat mensen die verder van me af staan, me veel meer vermoeien. Ik had het inderdaad kunnen verwachten (en er heel de dag energie voor 'opgespaard'), dus de teleurstelling was niet gigantisch. Maar toch hoop ik elke keer stiekem dat ik het toch al wel aankan, en soms vind ik mezelf gewoon zo flauw, dat zo'n normale simpele dingen zelfs te veel zijn... Ik wil zo graag evolutie blijven zien, en die is er wel, maar zo traag en klein dat ik er een vergrootglas bij moet nemen.
Ben zo blij dat jullie dat helemaal herkennen en snappen!
dinsdag 14 juli 2015 om 23:32
Wel mooie die je trouwens noemde... Die knop om kunnen zetten om de vermoeidheid juist uit te schakelen, al is t maar voor even.
Dat hebben we vermoedelijk hier allemaal juist jaren gedaan.. De knop om als we iets voelden, of gewoon negeren.. En dat heeft ons doen belanden in de burn-out.. Hoe meer we ons lichaam leren herkennen qua signalen, hoe meer kans dat we niet later weer ooit in dezelfde valkuil stappen:-)
Ik zet nog steeds trouwens wel de radio in de auto uit, als ik merk dat het geluid als prikkel teveel binnenkomt... Stond ik vroeger nooit bij stil, maar ben me sinds m'n burnoit zo bewust watvoor prikkels we in de maatschappij allemaal hebben... Niet gek dat ons brein moe wordt van alleen al dat allemaal om ons heen..
Zo nu ben ik klaar met wijze woorden.. :-/
Fijn dat je m'n reactie goed ontving naoko, wil echt niet op therapeuten stoelen gaan zitten
Dat hebben we vermoedelijk hier allemaal juist jaren gedaan.. De knop om als we iets voelden, of gewoon negeren.. En dat heeft ons doen belanden in de burn-out.. Hoe meer we ons lichaam leren herkennen qua signalen, hoe meer kans dat we niet later weer ooit in dezelfde valkuil stappen:-)
Ik zet nog steeds trouwens wel de radio in de auto uit, als ik merk dat het geluid als prikkel teveel binnenkomt... Stond ik vroeger nooit bij stil, maar ben me sinds m'n burnoit zo bewust watvoor prikkels we in de maatschappij allemaal hebben... Niet gek dat ons brein moe wordt van alleen al dat allemaal om ons heen..
Zo nu ben ik klaar met wijze woorden.. :-/
Fijn dat je m'n reactie goed ontving naoko, wil echt niet op therapeuten stoelen gaan zitten
donderdag 16 juli 2015 om 09:31
Hmm niet leuke dag/nacht gehad. Nog steeds ziekjes en slap en heb daar echt genoeg van, dagen tussen 4 muren zitten is niet goed voor mij. Gister al een paar huilbuien... en gisternacht liep de spanning zo hoog op dat ik echt met mijn hele lijf in de kramp schoot, hoog in de ademhaling en klaarwakker. Werd een paar keer wakker 's nachts en na 3 tellen was daar weer de paniek. Zo ook nu weer... Weet dan soms echt niet wat te doen om weer terug te komen in relaxte modus- tenzij gewoon een wandeling maken of wat huishouden doen, maar weinig energie voor helaas... Het houd zichzelf dan zo in stand, superirritant!!
Oh haha de neurofeedback trouwens toch afgezegd. Telefonisch contact gehad met de therapeute en was zachtgezegd niet overtuigd. Warrig en uitweidend over haar problematische zoon die veel aandacht behoeft, plus niet gediplomeerd psychologe... Het klonk me als charlatan met hoofdletters. Nog even naar andere gekeken, wel door neuropsychologen, maar wel een tikkie duurder en wordt niet vergoed, dus ik dacht, ik overleg het eerst toch maar met eigen psych, wat die er van vindt...
Rustig hier, hoop geen nieuws is goed nieuws! liehiefs!
Oh haha de neurofeedback trouwens toch afgezegd. Telefonisch contact gehad met de therapeute en was zachtgezegd niet overtuigd. Warrig en uitweidend over haar problematische zoon die veel aandacht behoeft, plus niet gediplomeerd psychologe... Het klonk me als charlatan met hoofdletters. Nog even naar andere gekeken, wel door neuropsychologen, maar wel een tikkie duurder en wordt niet vergoed, dus ik dacht, ik overleg het eerst toch maar met eigen psych, wat die er van vindt...
Rustig hier, hoop geen nieuws is goed nieuws! liehiefs!
donderdag 16 juli 2015 om 20:10
Och, Bloem, niet leuk zeg... Lastig, zo'n paniekcirkeltje. Was me aan het afvragen of ik een tip voor je kon vinden, zo iets om te doen dat niet veel energie kost en altijd werkt, maar das natuurlijk heel persoonlijk. Even buiten gaan zitten en sterren kijken met een deken om je heen, ook al is het midden in de nacht, dat helpt me wel eens om snel perspectief terug te vinden. Of fotootjes scrollen op instagram, mezelf afleiden met de levens en belevenissen van andere mensen.
Hopelijk is het vandaag en vannacht weer wat beter.
En die neurofeedback... Hoe interessant het ook klonk, ik zou ook niet blij zijn met een therapeut die meteen over haar eigen leven begint, daar heb je echt geen boodschap aan, en is behoorlijk onprofessioneel. Dan toch maar liever een andere, inderdaad.
Inge, toen ik je laatste berichtje las, besefte ik ineens dat wat ik zei, inderdaad net was wat ik altijd al heb gedaan, de knop indrukken en doorgaan. Die knop is nu kapot door het veelvuldig gebruik, en ik mis zo'n knop soms, maar het is eigenlijk maar goed dat ik hem niet meer heb.
Blijkbaar helpt geduld hebben ook (ook al begint dat soms echt wel op te raken), want na enkele superklotedagen vandaag eindelijk terug een klein beetje energie. Kan dan zo'n deugd doen! Hopelijk morgen ook zo'n dag, want heb weer afgesproken met een soort van verre collega, maar deze keer iets slimmer geweest, en gezegd dat ze maar hier in de tuin moet komen zitten, én meteen ook laten weten dat het niet te lang moet duren, met het voorbeeld van het twee uur durende terrasje dat te veel was erbij. Hopen dat ze de (voor mijn doen duidelijke) hint begrepen heeft.
Hopelijk is het vandaag en vannacht weer wat beter.
En die neurofeedback... Hoe interessant het ook klonk, ik zou ook niet blij zijn met een therapeut die meteen over haar eigen leven begint, daar heb je echt geen boodschap aan, en is behoorlijk onprofessioneel. Dan toch maar liever een andere, inderdaad.
Inge, toen ik je laatste berichtje las, besefte ik ineens dat wat ik zei, inderdaad net was wat ik altijd al heb gedaan, de knop indrukken en doorgaan. Die knop is nu kapot door het veelvuldig gebruik, en ik mis zo'n knop soms, maar het is eigenlijk maar goed dat ik hem niet meer heb.
Blijkbaar helpt geduld hebben ook (ook al begint dat soms echt wel op te raken), want na enkele superklotedagen vandaag eindelijk terug een klein beetje energie. Kan dan zo'n deugd doen! Hopelijk morgen ook zo'n dag, want heb weer afgesproken met een soort van verre collega, maar deze keer iets slimmer geweest, en gezegd dat ze maar hier in de tuin moet komen zitten, én meteen ook laten weten dat het niet te lang moet duren, met het voorbeeld van het twee uur durende terrasje dat te veel was erbij. Hopen dat ze de (voor mijn doen duidelijke) hint begrepen heeft.
vrijdag 17 juli 2015 om 14:13
quote:_Naoko_ schreef op 16 juli 2015 @ 20:10:
... Hopelijk morgen ook zo'n dag, want heb weer afgesproken met een soort van verre collega, maar deze keer iets slimmer geweest, en gezegd dat ze maar hier in de tuin moet komen zitten, én meteen ook laten weten dat het niet te lang moet duren, met het voorbeeld van het twee uur durende terrasje dat te veel was erbij. Hopen dat ze de (voor mijn doen duidelijke) hint begrepen heeft.
Ik ben nieuw in dit topic. Ik lees al een hele tijd mee en ondervind hier veel steun van. Alvast bedankt voor het delen van jullie eerlijke verhalen. Ik weet niet of ik hier helemaal thuis hoor, daarom hield ik het tot nu toe bij stilletjes meelezen. Ik kreeg een 5-tal jaar geleden burnout-klachten. Daar kwam steeds wat bovenop en nu 5 jaar later staat mijn energiepeil nog steeds heel laag. Waarschijnlijk heb ik wat meer onder de leden dan enkel een burnout, maar wat precies, daar zijn de heren doktoren nog steeds niet achter. Allerlei functionele klachten en een lichaam uit balans. Ikzelf probeer het te accepteren zoals het is. Dat lukt met vallen en opstaan. Maar dan heb je de omgeving nog. De familie en de dichte en iets verdere vrienden. Daarom pik ik even in op het berichtje van Naoko.
Morgen krijgen we bezoek van vrienden (een gezin met 2 jonge kinderen), die we 1 keer per jaar zien. Ik kijk er naar uit, maar ik hoop ook stilletjes dat ze niet te lang blijven, dat kan ik niet aan. Ik raak dan helemaal uitgeput en moet dat dagenlang bekopen. Hoe leg ik heb dat op een vriendelijke doch duidelijke manier uit ? Ik vind dat zo moeilijk te zeggen : "Fijn dat jullie er zijn, maar meer dan een paar uurtjes trek ik niet hoor..." Het zijn nogal avondvogels die makkelijk blijven zitten tot het donker wordt. Hoe doen jullie dat ?
... Hopelijk morgen ook zo'n dag, want heb weer afgesproken met een soort van verre collega, maar deze keer iets slimmer geweest, en gezegd dat ze maar hier in de tuin moet komen zitten, én meteen ook laten weten dat het niet te lang moet duren, met het voorbeeld van het twee uur durende terrasje dat te veel was erbij. Hopen dat ze de (voor mijn doen duidelijke) hint begrepen heeft.
Ik ben nieuw in dit topic. Ik lees al een hele tijd mee en ondervind hier veel steun van. Alvast bedankt voor het delen van jullie eerlijke verhalen. Ik weet niet of ik hier helemaal thuis hoor, daarom hield ik het tot nu toe bij stilletjes meelezen. Ik kreeg een 5-tal jaar geleden burnout-klachten. Daar kwam steeds wat bovenop en nu 5 jaar later staat mijn energiepeil nog steeds heel laag. Waarschijnlijk heb ik wat meer onder de leden dan enkel een burnout, maar wat precies, daar zijn de heren doktoren nog steeds niet achter. Allerlei functionele klachten en een lichaam uit balans. Ikzelf probeer het te accepteren zoals het is. Dat lukt met vallen en opstaan. Maar dan heb je de omgeving nog. De familie en de dichte en iets verdere vrienden. Daarom pik ik even in op het berichtje van Naoko.
Morgen krijgen we bezoek van vrienden (een gezin met 2 jonge kinderen), die we 1 keer per jaar zien. Ik kijk er naar uit, maar ik hoop ook stilletjes dat ze niet te lang blijven, dat kan ik niet aan. Ik raak dan helemaal uitgeput en moet dat dagenlang bekopen. Hoe leg ik heb dat op een vriendelijke doch duidelijke manier uit ? Ik vind dat zo moeilijk te zeggen : "Fijn dat jullie er zijn, maar meer dan een paar uurtjes trek ik niet hoor..." Het zijn nogal avondvogels die makkelijk blijven zitten tot het donker wordt. Hoe doen jullie dat ?
vrijdag 17 juli 2015 om 14:15
Hoe was het tuintheetje vandaag Naoko?
Werd net opgebeld door het UWV... terwijl ik net in een huilbui zat. Ik heb het echt zo getroffen, je hoort wel eens anders maar ben er zo blij mee! Ze moesten beoordelen of ik 65% van laatstverdiende loon kon werken weer... Dan moet ik namelijk de ziektewet uit. Maar gelukkig niet en mag ik gewoon nog iig een half jaar aanmodderen en opbouwen met vrijwilligerswerk.
Ik zat dus maar te sniffen en snotteren, maar ik kreeg echt een fijne peptalk, dat ze dat een heel goed teken vond, dat ik gewoon lekker mijn emoties eruit gooi bij de arbeidsdeskundige, dat dat heel goed is voor het herstel van een burnout, omdat je kwetsbaar en zacht durft te zijn. En dat zo'n terugval echt hartstikke normaal is. Ze was superlief.
Verder voel ik me nog steeds belabberd, maar dit soort onverwachte lieve dingetjes slepen me er wel doorheen...
voor iedereen die het zwaar heeft vandaag, en voor bij wie het lekker gaat! Andersom mag ook!
Werd net opgebeld door het UWV... terwijl ik net in een huilbui zat. Ik heb het echt zo getroffen, je hoort wel eens anders maar ben er zo blij mee! Ze moesten beoordelen of ik 65% van laatstverdiende loon kon werken weer... Dan moet ik namelijk de ziektewet uit. Maar gelukkig niet en mag ik gewoon nog iig een half jaar aanmodderen en opbouwen met vrijwilligerswerk.
Ik zat dus maar te sniffen en snotteren, maar ik kreeg echt een fijne peptalk, dat ze dat een heel goed teken vond, dat ik gewoon lekker mijn emoties eruit gooi bij de arbeidsdeskundige, dat dat heel goed is voor het herstel van een burnout, omdat je kwetsbaar en zacht durft te zijn. En dat zo'n terugval echt hartstikke normaal is. Ze was superlief.
Verder voel ik me nog steeds belabberd, maar dit soort onverwachte lieve dingetjes slepen me er wel doorheen...
voor iedereen die het zwaar heeft vandaag, en voor bij wie het lekker gaat! Andersom mag ook!
zaterdag 18 juli 2015 om 09:30
Hoi fam, had gecrosspost, zie je bericht pas nu! Wat naar dat je al zo´n tijd loopt te sukkelen met die klachten... Maar goed van je dat je het redelijk weet te accepteren meestal, superbelangrijk!
Het is ook heel lastig om je grenzen te bewaken met dat soort dingen. Soms vind ik het fijner om bij iemand anders af te spreken omdat ik dan zelf regie heb op wanneer ik wegga. Als mensen bij mij zijn lukt dat ook niet altijd even goed. Soms zeg ik iets van: het spijt me ontzetten want ik vind het superleuk om jullie weer te zien, maar ik voel me niet zo lekker dus ik moet echt even gaan liggen. Dat is dan wel een cue voor ze om weg te gaan en meestal valt dat wel goed. En als ze blijven en verder keuvelen met je man terwijl jij even op bed bijkomt, ook prima, niet bezwaard over voelen verder. De schaamte loslaten. Soms laat ik ook wel vantevoren weten dat ik me niet zo lekker voel dus het niet zo lang houd. Soms met, soms zonder dat bezwaarde gevoel. Heel veel succes en hopelijk ook wel plezier!!
Het is ook heel lastig om je grenzen te bewaken met dat soort dingen. Soms vind ik het fijner om bij iemand anders af te spreken omdat ik dan zelf regie heb op wanneer ik wegga. Als mensen bij mij zijn lukt dat ook niet altijd even goed. Soms zeg ik iets van: het spijt me ontzetten want ik vind het superleuk om jullie weer te zien, maar ik voel me niet zo lekker dus ik moet echt even gaan liggen. Dat is dan wel een cue voor ze om weg te gaan en meestal valt dat wel goed. En als ze blijven en verder keuvelen met je man terwijl jij even op bed bijkomt, ook prima, niet bezwaard over voelen verder. De schaamte loslaten. Soms laat ik ook wel vantevoren weten dat ik me niet zo lekker voel dus het niet zo lang houd. Soms met, soms zonder dat bezwaarde gevoel. Heel veel succes en hopelijk ook wel plezier!!
zaterdag 18 juli 2015 om 15:34
M'n tuinafspraakje ging best wel goed gisteren. Natuurlijk langer geduurd dan gepland dus tegen het einde begon het wel wazig te worden in m'n hoofd (zeggen dat het genoeg was geweest en haar wegsturen lukte me dus niet), maar achteraf wel goed voor mezelf gezorgd en een uitgebreid dutje gedaan en tegen vriendin gezegd dat ze die dag maar niet meer langs moest komen wegens te moe. Met als positief resultaat dat ik vandaag best okee ben.
Fam, zoals je leest vind ik het ook niet makkelijk om die grenzen aan te geven. Vind het een moeilijke afweging tussen thuis afspreken en dan je grens moeten aangeven, of elders afspreken waar te veel input is maar waar je wel makkelijker zelf kan vertrekken.
Als het om goeie vrienden gaat, vind ik het makkelijker. Heb hier ook al wel eens mensen bij m'n vriend laten zitten terwijl ik me even terugtrok op de slaapkamer. Al is dat maar een kwartiertje, het kan wel helpen om te resetten. Maar al bij al is het niet evident, grenzen aangeven terwijl je zo graag zou willen dat je van die grenzen gewoon helemaal geen last had.
Bloem, da's echt heel fijn nieuws, dat je nog een half jaar rustig de tijd krijgt! Ben blij voor jou!
Fam, zoals je leest vind ik het ook niet makkelijk om die grenzen aan te geven. Vind het een moeilijke afweging tussen thuis afspreken en dan je grens moeten aangeven, of elders afspreken waar te veel input is maar waar je wel makkelijker zelf kan vertrekken.
Als het om goeie vrienden gaat, vind ik het makkelijker. Heb hier ook al wel eens mensen bij m'n vriend laten zitten terwijl ik me even terugtrok op de slaapkamer. Al is dat maar een kwartiertje, het kan wel helpen om te resetten. Maar al bij al is het niet evident, grenzen aangeven terwijl je zo graag zou willen dat je van die grenzen gewoon helemaal geen last had.
Bloem, da's echt heel fijn nieuws, dat je nog een half jaar rustig de tijd krijgt! Ben blij voor jou!
zondag 19 juli 2015 om 14:52
He hoe is het met iedereen?
Met mij kwakkelt het natuurlijk ook met de energie. Herken jullie uitdagingen met afspraakjes en niet op tijd aangegeven wanneer het genoeg is geweest. Vooral als je even wel wat energie voelt en het heel even leuk hebt is het lastig om daar dan niet te lang mee door te gaan. Gevolg; vele uurtjes op de bank en knallende koppijn de afgelopen week.
Bloem, fijn nog een half jaar rust begrijp ik? (heb niet alles teruggelezen).
Ik moet eind juli weer naar de arts en zie er tegenop. Ik ben vooral bang dat ik goed genoeg bevonden wordt om te werken terwijl ik me nog helemaal niet zo voel. Iemand tips, ervaringen?
Hebben jullie wel eens op 'jong en burn out' gegoogled? Dan kom je naast dit topic ook nog wat leuke websites tegen. Misschien goed leesvoer voor wie er de energie voor heeft. Fijne zondag allemaal.
Met mij kwakkelt het natuurlijk ook met de energie. Herken jullie uitdagingen met afspraakjes en niet op tijd aangegeven wanneer het genoeg is geweest. Vooral als je even wel wat energie voelt en het heel even leuk hebt is het lastig om daar dan niet te lang mee door te gaan. Gevolg; vele uurtjes op de bank en knallende koppijn de afgelopen week.
Bloem, fijn nog een half jaar rust begrijp ik? (heb niet alles teruggelezen).
Ik moet eind juli weer naar de arts en zie er tegenop. Ik ben vooral bang dat ik goed genoeg bevonden wordt om te werken terwijl ik me nog helemaal niet zo voel. Iemand tips, ervaringen?
Hebben jullie wel eens op 'jong en burn out' gegoogled? Dan kom je naast dit topic ook nog wat leuke websites tegen. Misschien goed leesvoer voor wie er de energie voor heeft. Fijne zondag allemaal.
zondag 19 juli 2015 om 18:16
Aloha allemaal!
Prachtige reisverhalen, Bloem! Heerlijk toch dat je toch zoveel gedaan en gezien hebt, zonder dat je veel moest wandelen. Dat meditatieve staren naar prachtige uitzichten, wauw! Naar dat je nadien zo'n zware terugslag hebt. Maar fijn dat het UWV begripvol is en je een half jaar geeft om te rusten en op te bouwen. Ben benieuwd naar de neurofeedback, nog nooit gehoord dat er ook een therapie-vorm van is. Inderdaad maar goed dat je niet in zee bent gegaan met een therapeut die over haar eigen problemen begint, dat is bepaald professioneel. Komt vast nog iets/iemand anders voorbij! x
@Zee: hoe gaat het nu met je? Migraine al een beetje beter?
@Naoko: super dat het slapen beter gaat. Merk je hierdoor ook al verschil in energie-niveau? Je verhalen over afspreken met mensen, is heel herkenbaar. Moeilijk dat fijne bezigheden, soms zoveel energie kunnen kosten.
Welkom Fam! Het zeker niet makkelijk om je grenzen aan te geven. Soms lukt mij dit wel, maar jammer genoeg heel vaak niet. Daarom probeer ik zoveel mogelijk buitens huis af te spreken, waardoor ik meer regie heb. Heb wel al aan bezoek gezegd dat ik moe was en een zware week had, de meeste mensen reageren dan door niet te lang blijven. Hoe is het bezoek gegaan?
@PussyWillow: jammer dat je energie-niveau zoveel kwakkelt. Via google zijn er tig blogs en websites te vinden, maar dit forum blijft mijn favoriet
Hoe is het verder met iedereen?
Hier gaat het een beetje up en down. Op werk krijg ik veel complimentjes, maar ben weer veel te veel aan het werken... Manlief geeft aan dat ik deze week zaag en merk ook meer prikkelbaarheid bij mezelf. Ben dus super blij dat ik volgende week een dagje minder moet (Belgische feestdag) en nog een namiddag extra vrij (tandarts). Heb die extra ruimte op dit moment echt wel nodig. Doe nu weer dagelijks mijn ademhalingsoefeningen en probeer iedere dag te bewegen, al is het maar een wandelingetje en natuurlijk heel veel buiten zijn. Dit weekend alle plannen gecanceld en heerlijk niets gedaan!
Dikke en veel liefs voor jullie allemaal
Prachtige reisverhalen, Bloem! Heerlijk toch dat je toch zoveel gedaan en gezien hebt, zonder dat je veel moest wandelen. Dat meditatieve staren naar prachtige uitzichten, wauw! Naar dat je nadien zo'n zware terugslag hebt. Maar fijn dat het UWV begripvol is en je een half jaar geeft om te rusten en op te bouwen. Ben benieuwd naar de neurofeedback, nog nooit gehoord dat er ook een therapie-vorm van is. Inderdaad maar goed dat je niet in zee bent gegaan met een therapeut die over haar eigen problemen begint, dat is bepaald professioneel. Komt vast nog iets/iemand anders voorbij! x
@Zee: hoe gaat het nu met je? Migraine al een beetje beter?
@Naoko: super dat het slapen beter gaat. Merk je hierdoor ook al verschil in energie-niveau? Je verhalen over afspreken met mensen, is heel herkenbaar. Moeilijk dat fijne bezigheden, soms zoveel energie kunnen kosten.
Welkom Fam! Het zeker niet makkelijk om je grenzen aan te geven. Soms lukt mij dit wel, maar jammer genoeg heel vaak niet. Daarom probeer ik zoveel mogelijk buitens huis af te spreken, waardoor ik meer regie heb. Heb wel al aan bezoek gezegd dat ik moe was en een zware week had, de meeste mensen reageren dan door niet te lang blijven. Hoe is het bezoek gegaan?
@PussyWillow: jammer dat je energie-niveau zoveel kwakkelt. Via google zijn er tig blogs en websites te vinden, maar dit forum blijft mijn favoriet
Hoe is het verder met iedereen?
Hier gaat het een beetje up en down. Op werk krijg ik veel complimentjes, maar ben weer veel te veel aan het werken... Manlief geeft aan dat ik deze week zaag en merk ook meer prikkelbaarheid bij mezelf. Ben dus super blij dat ik volgende week een dagje minder moet (Belgische feestdag) en nog een namiddag extra vrij (tandarts). Heb die extra ruimte op dit moment echt wel nodig. Doe nu weer dagelijks mijn ademhalingsoefeningen en probeer iedere dag te bewegen, al is het maar een wandelingetje en natuurlijk heel veel buiten zijn. Dit weekend alle plannen gecanceld en heerlijk niets gedaan!
Dikke en veel liefs voor jullie allemaal
Always believe that something wonderful is about to happen.
maandag 20 juli 2015 om 15:33
Dank jullie wel allemaal voor de warme verwelkoming, dat doet me goed
Zoals ik al zei heb ik echt veel aan jullie eerlijke verhalen, met ondanks de hindernissen en terugvallen onderweg, toch vaak ook een positieve toon. Jullie zijn mooie mensen
Tja, ik heb van 't weekend toch weer mijn grenzen overschreden met dat vriendenbezoek. 't Was leuk en gezellig, volwassenen blij, kinderen blij, dus bleven ze gezellig zitten tot het koud en donker werd. Resultaat : sinds zaterdagavond zware migraine... Ik kreeg het weer eens niet over mijn hart om aan te geven dat het voor mij net weer te veel was. Ik had in de loop van de avond wel al aangegeven dat mijn energie peil erg laag staat en dat ik veel rust nodig heb enzo, maar ja, zij voelen niet hoe ik me voel en kunnen zich werkelijk niet voorstellen hoe vermoeiend het kan zijn gewoon wat te praten, te eten en te drinken. Voor hen is dat net ontspannend. Ze kwamen zelfs met "leuke" voorstellen om samen nog eens te gaan fietsen of een (in hun ogen "rustig") daguitstapje te maken. Enerzijds leuk en flatterend, want ze vonden het dus een hele leuke dag samen, maar anderzijds weer erg confronterend te moeten beseffen dat dat (in mijn geval al 5 jaar) niet meer lukt.
Ik ga nu even lekker mediteren, iets wat me altijd een heel zalig gevoel geeft !
Ik wens jullie allemaal nog een ontspannen namiddag, een gezellige avond en een verkwikkende nachtrust...
Zoals ik al zei heb ik echt veel aan jullie eerlijke verhalen, met ondanks de hindernissen en terugvallen onderweg, toch vaak ook een positieve toon. Jullie zijn mooie mensen
Tja, ik heb van 't weekend toch weer mijn grenzen overschreden met dat vriendenbezoek. 't Was leuk en gezellig, volwassenen blij, kinderen blij, dus bleven ze gezellig zitten tot het koud en donker werd. Resultaat : sinds zaterdagavond zware migraine... Ik kreeg het weer eens niet over mijn hart om aan te geven dat het voor mij net weer te veel was. Ik had in de loop van de avond wel al aangegeven dat mijn energie peil erg laag staat en dat ik veel rust nodig heb enzo, maar ja, zij voelen niet hoe ik me voel en kunnen zich werkelijk niet voorstellen hoe vermoeiend het kan zijn gewoon wat te praten, te eten en te drinken. Voor hen is dat net ontspannend. Ze kwamen zelfs met "leuke" voorstellen om samen nog eens te gaan fietsen of een (in hun ogen "rustig") daguitstapje te maken. Enerzijds leuk en flatterend, want ze vonden het dus een hele leuke dag samen, maar anderzijds weer erg confronterend te moeten beseffen dat dat (in mijn geval al 5 jaar) niet meer lukt.
Ik ga nu even lekker mediteren, iets wat me altijd een heel zalig gevoel geeft !
Ik wens jullie allemaal nog een ontspannen namiddag, een gezellige avond en een verkwikkende nachtrust...
maandag 20 juli 2015 om 18:11
Hoi allemaal,
Ik ben al heel lang een trouwe meelezer van het forum en heb me vandaag maar eens aangemeld om ook mijn verhaal te kunnen doen en hier en daar mijn mening te geven.
Toen ik dit topic tegenkwam heb ik het gelijk volledig doorgespit. Daarin vond ik veel herkenning en steun.
Ook ik zit met een burn-out thuis en moet daarin mijn weg gaan vinden.
Ik zal proberen zo duidelijk mogelijk mijn verhaal te doen, maar ivm gebrekkige concentratie en geheugen kan dat nog een hele uitdaging worden..
Ik werk in de zorg (gehandicaptenzorg) en heb een paar jaar geleden een behoorlijk heftig incident gehad met een client. Omdat dit nou eenmaal kan gebeuren, heb ik er zo min mogelijk bij stil gestaan, het in een donker hoekje van mijn hersenen weggestopt en ben ik vrolijk verder gegaan met mijn werk.
Helaas kreeg ik op een gegeven moment toch moeite met functioneren en heb ik in januari een psycholoog opgezocht.
Deze wist overal direct doorheen te prikken en de schone schijn ophouden ging niet meer.
Conclusie: PTSS en daarvoor behandeld met EMDR. Dat is allemaal prima gegaan, maar met de psych ben ik ook gaan kijken naar mijn persoonlijkheid en waarom ik zo lang ben door blijven lopen voordat ik hulp zocht. Conlusie: ik ben een doorzetter, maar draaf veel te ver door. Praten over wat ik voel of wat me dwars zit, doe ik niet. Niet lullen, maar poetsen.
Samen met psych en wat opdrachten ben ik daarmee aan de slag gegaan. Ondertussen was ik toen nog gewoon aan het werk.
Tot het moment dat ik in maart op mijn werk een paniekaanval kreeg. Ik moest door, omdat er geen vervanging geregeld kon worden, dus heb mezelf zo rustig mogelijk gekregen, maar was doodop toen mijn dienst er op zat. Ik kon niet meer logisch nadenken en vergat vanalles.
De week daarna moest ik weer naar de psych. Die ochtend nog een paniekaanval gehad en ik kwam met trillende handjes bij hem binnen lopen. Tijdens die sessie ben ik compleet ingestort.
Ik kon ineens helemaal niets meer. Niet autorijden, geen boodschappen, alles wat normaal op de automatische piloot gaat, lukte niet meer.
Toen van hem het advies gekregen om me ziek te melden. Het zou een time-out van twee weken worden om tot rust te komen.
Die rust vond ik zo snel nog niet, daarvoor was ik veel te teleurgesteld in mezelf. Uiteindelijk heb ik een ruime maand thuisgezeten en ben ik daarna begonnen met 2 uurtjes in de week werken.
Op dit moment werk ik 2 x 2 uur, maar ik vind het zelf bedroevend weinig. Zoals ik al die jaren doorgedraafd heb, wil ik nu ook door het herstel draven! Hop, schouders er onder en door!
Natuurlijk weet ik wel dat het zo niet werkt, maar dat stukje acceptatie blijft moeilijk.
Ik weet nu van mezelf dat ik het veel te lang, veel te goed heb willen doen allemaal. Niet alleen wat betreft werk, maar overal. Zelfs de was ophangen moest heel precies gebeuren. Perfectionistisch ben ik wel te noemen.
Ik wil eigenlijk nog veel meer vertellen, maar dan word het verhaal wel heel lang. Daar krijgt ik vast de kans nog wel voor als ik dit topic blijf volgen.
Als er vragen zijn, hoor ik het wel.
Ik ben al heel lang een trouwe meelezer van het forum en heb me vandaag maar eens aangemeld om ook mijn verhaal te kunnen doen en hier en daar mijn mening te geven.
Toen ik dit topic tegenkwam heb ik het gelijk volledig doorgespit. Daarin vond ik veel herkenning en steun.
Ook ik zit met een burn-out thuis en moet daarin mijn weg gaan vinden.
Ik zal proberen zo duidelijk mogelijk mijn verhaal te doen, maar ivm gebrekkige concentratie en geheugen kan dat nog een hele uitdaging worden..
Ik werk in de zorg (gehandicaptenzorg) en heb een paar jaar geleden een behoorlijk heftig incident gehad met een client. Omdat dit nou eenmaal kan gebeuren, heb ik er zo min mogelijk bij stil gestaan, het in een donker hoekje van mijn hersenen weggestopt en ben ik vrolijk verder gegaan met mijn werk.
Helaas kreeg ik op een gegeven moment toch moeite met functioneren en heb ik in januari een psycholoog opgezocht.
Deze wist overal direct doorheen te prikken en de schone schijn ophouden ging niet meer.
Conclusie: PTSS en daarvoor behandeld met EMDR. Dat is allemaal prima gegaan, maar met de psych ben ik ook gaan kijken naar mijn persoonlijkheid en waarom ik zo lang ben door blijven lopen voordat ik hulp zocht. Conlusie: ik ben een doorzetter, maar draaf veel te ver door. Praten over wat ik voel of wat me dwars zit, doe ik niet. Niet lullen, maar poetsen.
Samen met psych en wat opdrachten ben ik daarmee aan de slag gegaan. Ondertussen was ik toen nog gewoon aan het werk.
Tot het moment dat ik in maart op mijn werk een paniekaanval kreeg. Ik moest door, omdat er geen vervanging geregeld kon worden, dus heb mezelf zo rustig mogelijk gekregen, maar was doodop toen mijn dienst er op zat. Ik kon niet meer logisch nadenken en vergat vanalles.
De week daarna moest ik weer naar de psych. Die ochtend nog een paniekaanval gehad en ik kwam met trillende handjes bij hem binnen lopen. Tijdens die sessie ben ik compleet ingestort.
Ik kon ineens helemaal niets meer. Niet autorijden, geen boodschappen, alles wat normaal op de automatische piloot gaat, lukte niet meer.
Toen van hem het advies gekregen om me ziek te melden. Het zou een time-out van twee weken worden om tot rust te komen.
Die rust vond ik zo snel nog niet, daarvoor was ik veel te teleurgesteld in mezelf. Uiteindelijk heb ik een ruime maand thuisgezeten en ben ik daarna begonnen met 2 uurtjes in de week werken.
Op dit moment werk ik 2 x 2 uur, maar ik vind het zelf bedroevend weinig. Zoals ik al die jaren doorgedraafd heb, wil ik nu ook door het herstel draven! Hop, schouders er onder en door!
Natuurlijk weet ik wel dat het zo niet werkt, maar dat stukje acceptatie blijft moeilijk.
Ik weet nu van mezelf dat ik het veel te lang, veel te goed heb willen doen allemaal. Niet alleen wat betreft werk, maar overal. Zelfs de was ophangen moest heel precies gebeuren. Perfectionistisch ben ik wel te noemen.
Ik wil eigenlijk nog veel meer vertellen, maar dan word het verhaal wel heel lang. Daar krijgt ik vast de kans nog wel voor als ik dit topic blijf volgen.
Als er vragen zijn, hoor ik het wel.
maandag 20 juli 2015 om 18:29
Hai allemaal, das een tijdje geleden...
Welkom Fam en wat lastig dat je zo'n leuk gezelschap bent
Ik herken het en ben er steeds wat botter in aan het worden, nou ja dat voelt voor mij bot, maar is dus eigenlijk heel normaal, grenzen aangeven. Als mensen zeggen: oh leuk, we gaan snel weer kamperen met z'n allen, dan zeg ik dingen als: Nou, dat zien we dan wel weer.
Ik hou dingen zoveel mogelijk af, hou slagen om de arm. Zeg tegen iedereen dat ik pas op het moment zelf kan inschatten hoe ik me voel en dus niet zo goed kan afspreken zonder voorbehoud. Meestal hebben mensen daar wel begrip voor, en als ze dat niet hebben dan wordt het misschien toch al tijd om de relatie eens onder de loep te nemen.
Maar het blijft lastig om situaties op tijd te stoppen als je er eenmaal inzit. Ook omdat ik zelf vaak graag wil, en soms ook echt te laat aanvoel dat het genoeg is geweest.
Ik hoop dat je migraine snel afneemt.
@Bloem: heb natuurlijk alles gelezen over je vakantie (fijn dat je er van hebt kunnen genieten en wat een mazzel met terugvliegen! Heb echt aan je gedacht die dag omdat het me slopend leek om ineens flexibel dingen om te moeten gooien op een plek die zo ver van huis is), maar ook over je struggles met het terugvallen en daar vervolgens vrede mee kunnen/moeten hebben. Je vroeg me al een tijd geleden hoe ik omga met werk opbouwen en daar niet al te zeer van kapot te zijn. Ik heb er natuurlijk over nagedacht en ik denk dat het grote verschil is dat ik mijn opbouw echt heel gedoseerd kan en mag aanpakken en er als het ware in groei en langzaam oprek. Net zo goed met ups en de daaropvolgende onvermijdelijke downs.
De taalcoaching vroeg van jou in één keer een langdurige klap energie en concentratie die je misschien nog niet in één keer kon opbrengen. Daarbij heb ik het idee dat je de lat van activiteiten die je deed in een week wellicht toch hoger had liggen dan ik. Ik deed wat ik moest doen, qua huishouden, boodschappen, kinderen en werk, maar deed daarnaast vooral helemaal niks.
Ik sport niet, loop niet met hondjes, rijd geen paard en mijn sociaal leven is soort van non-existent.
Maar goed, zoals jullie lezen zeg ik dat in verleden tijd want ondertussen lijkt het alsof ik gewoon weer 'doe'. Ik doe en bots dan vanzelf tegen mijn grenzen op, en dat op dagelijkse basis. Aan de ene kant goed want dat betekent dat ik weer de energie voel om plannen te maken, aan de andere kant een beetje beangstigend want ik weet niet of ik in oude valkuilen aan het lopen ben.
Ik kan nu bijvoorbeeld 's ochtends zeggen tegen de kids: ok we gaan zo naar Ikea, dan ook daadwerkelijk gaan, en dan halverwege in de Ikea voelen dat ik aan mijn grens zit. Dan even koffie drinken en beetje bijkomen en dan de rest toch nog uitlopen. Als ik dan thuiskom dan moet ik even gaan liggen en mijn ogen dichtdoen want dan kan ik niet meer. Dat doe ik dan dus en dan gaat het daarna wel weer en kan ik weer over eten koken nadenken.
Is dat goed omgaan met mijn grenzen omdat ik de rust pak als het niet meer gaat of is dat verkeerd omgaan met mijn grenzen omdat ik dus pas als het lichtje dreigt uit te gaan mijn rust pak?
Ik bots dus op de grens en grijp dan in.
@Naoko: je had het over de beruchte 'knop'. Ik weet niet meer waar maar ergens heb ik er een stukje over geschreven. Ik zei tegen mijn bedrijfsarts dat mijn knop stuk was, diezelfde knop waar jij het over hebt. En zij zei: je hebt nooit een knop gehad.
Je kunt het beter zien als een parkeergarage. Je dacht dat je een knop had maar die bestaat niet, en elke keer als je dacht dat je die knop omzette, dan parkeerde je in werkelijkheid datgene dat even niet uitkwam, of wat je moest omzeilen, in je parkeergarage. Die garage is overvol geraakt, alle auto's klem op elkaar en niemand kan er meer in of uit. En nu zijn we bezig om de auto's één voor één weer naar buiten te rijden zodat er weer bewogen kan worden in die overvolle garage.
Het hielp me enorm om het zo te zien. Die knop die is niet meer, die wil ik ook niet meer, een garage mag best even een beetje vol zitten maar dan moet het bordje 'vol' aanspringen en moeten er eerst weer auto's uit voor je weer er weer nieuwe auto's in kunt parkeren.
Nou ja misschien helpt het jou ook een beetje.
@allemaal: een dikke
Welkom Fam en wat lastig dat je zo'n leuk gezelschap bent
Ik herken het en ben er steeds wat botter in aan het worden, nou ja dat voelt voor mij bot, maar is dus eigenlijk heel normaal, grenzen aangeven. Als mensen zeggen: oh leuk, we gaan snel weer kamperen met z'n allen, dan zeg ik dingen als: Nou, dat zien we dan wel weer.
Ik hou dingen zoveel mogelijk af, hou slagen om de arm. Zeg tegen iedereen dat ik pas op het moment zelf kan inschatten hoe ik me voel en dus niet zo goed kan afspreken zonder voorbehoud. Meestal hebben mensen daar wel begrip voor, en als ze dat niet hebben dan wordt het misschien toch al tijd om de relatie eens onder de loep te nemen.
Maar het blijft lastig om situaties op tijd te stoppen als je er eenmaal inzit. Ook omdat ik zelf vaak graag wil, en soms ook echt te laat aanvoel dat het genoeg is geweest.
Ik hoop dat je migraine snel afneemt.
@Bloem: heb natuurlijk alles gelezen over je vakantie (fijn dat je er van hebt kunnen genieten en wat een mazzel met terugvliegen! Heb echt aan je gedacht die dag omdat het me slopend leek om ineens flexibel dingen om te moeten gooien op een plek die zo ver van huis is), maar ook over je struggles met het terugvallen en daar vervolgens vrede mee kunnen/moeten hebben. Je vroeg me al een tijd geleden hoe ik omga met werk opbouwen en daar niet al te zeer van kapot te zijn. Ik heb er natuurlijk over nagedacht en ik denk dat het grote verschil is dat ik mijn opbouw echt heel gedoseerd kan en mag aanpakken en er als het ware in groei en langzaam oprek. Net zo goed met ups en de daaropvolgende onvermijdelijke downs.
De taalcoaching vroeg van jou in één keer een langdurige klap energie en concentratie die je misschien nog niet in één keer kon opbrengen. Daarbij heb ik het idee dat je de lat van activiteiten die je deed in een week wellicht toch hoger had liggen dan ik. Ik deed wat ik moest doen, qua huishouden, boodschappen, kinderen en werk, maar deed daarnaast vooral helemaal niks.
Ik sport niet, loop niet met hondjes, rijd geen paard en mijn sociaal leven is soort van non-existent.
Maar goed, zoals jullie lezen zeg ik dat in verleden tijd want ondertussen lijkt het alsof ik gewoon weer 'doe'. Ik doe en bots dan vanzelf tegen mijn grenzen op, en dat op dagelijkse basis. Aan de ene kant goed want dat betekent dat ik weer de energie voel om plannen te maken, aan de andere kant een beetje beangstigend want ik weet niet of ik in oude valkuilen aan het lopen ben.
Ik kan nu bijvoorbeeld 's ochtends zeggen tegen de kids: ok we gaan zo naar Ikea, dan ook daadwerkelijk gaan, en dan halverwege in de Ikea voelen dat ik aan mijn grens zit. Dan even koffie drinken en beetje bijkomen en dan de rest toch nog uitlopen. Als ik dan thuiskom dan moet ik even gaan liggen en mijn ogen dichtdoen want dan kan ik niet meer. Dat doe ik dan dus en dan gaat het daarna wel weer en kan ik weer over eten koken nadenken.
Is dat goed omgaan met mijn grenzen omdat ik de rust pak als het niet meer gaat of is dat verkeerd omgaan met mijn grenzen omdat ik dus pas als het lichtje dreigt uit te gaan mijn rust pak?
Ik bots dus op de grens en grijp dan in.
@Naoko: je had het over de beruchte 'knop'. Ik weet niet meer waar maar ergens heb ik er een stukje over geschreven. Ik zei tegen mijn bedrijfsarts dat mijn knop stuk was, diezelfde knop waar jij het over hebt. En zij zei: je hebt nooit een knop gehad.
Je kunt het beter zien als een parkeergarage. Je dacht dat je een knop had maar die bestaat niet, en elke keer als je dacht dat je die knop omzette, dan parkeerde je in werkelijkheid datgene dat even niet uitkwam, of wat je moest omzeilen, in je parkeergarage. Die garage is overvol geraakt, alle auto's klem op elkaar en niemand kan er meer in of uit. En nu zijn we bezig om de auto's één voor één weer naar buiten te rijden zodat er weer bewogen kan worden in die overvolle garage.
Het hielp me enorm om het zo te zien. Die knop die is niet meer, die wil ik ook niet meer, een garage mag best even een beetje vol zitten maar dan moet het bordje 'vol' aanspringen en moeten er eerst weer auto's uit voor je weer er weer nieuwe auto's in kunt parkeren.
Nou ja misschien helpt het jou ook een beetje.
@allemaal: een dikke
maandag 20 juli 2015 om 21:22
Inge, wat erg dat je vader van je vriendin is overleden! Zo jong en zo snel... Veel sterkte gewenst.
Zee, een dikke knuffel voor je! Ik hoop dat het inmiddels beter met je gaat. Nog bedankt trouwens voor het delen van die mooie tekst.
Bloem, je vakantie klonk heerlijk. Fijn dat je zo hebt kunnen genieten. Jammer dat je je nu zo belabberd voelt. Gelukkig wel goed nieuws en een begripvolle reactie van het UWV.
Vienna, goed dat je meteen actie onderneemt om je weer beter te voelen, zoals afspraken afzeggen. Grenzen bewaken is voor de meeste burn-outers een van de lastigste dingen.
Beel, volgens mij ga je goed met je grenzen om. Je pakt de rust waar nodig, zelfs al tijdens een uitje en niet pas daarna als het te laat is. Het lijkt me inderdaad een goed teken dat je weer dingen doet, dat je daar de energie voor voelt. Het is nu gewoon nog even zoeken waar je grenzen liggen en ook moet je langzaam je grenzen weer wat oprekken om op het oude niveau te komen.
Humbug, Little Bird en fam1973, welkom hier! Goed dat jullie hier meelezen en nu ook de stap hebben genomen om je verhalen te delen.
Little Bird, je verhaal is erg herkenbaar. Ik ging op een gegeven moment in therapie ook met mijn persoonlijkheid aan de slag en probeerde daarbij nog te werken, maar dat werd steeds zwaarder. Ik kon eigenlijk al maanden niet meer, maar ik ging maar door, tot ik op een ochtend niet anders kon dan me ziek melden. Wat vond ik dat verschrikkelijk. Het heeft lang geduurd voor ik kon accepteren dat ik ziek thuis was. Mijn psycholoog heeft me heel vaak moeten geruststellen en moeten zeggen dat ik het de tijd moest geven. Ik voelde me een aansteller en wilde weer snel aan de slag. Er gingen weken overheen eer ik het een beetje kon accepteren. Erover praten hielp goed voor mij. Met die psych maar ook hier op het forum. Ook de herkenning die je hier krijgt, kan bijdragen.
Ik ben inmiddels terug van vakantie. Het was erg fijn, al zijn mijn vakanties de laatste twee jaar nooit helemaal relaxed door het burnout-gedoe. Ik was ook dit jaar van tevoren erg moe en er speelde van alles dat ik tijdens de vakantie niet helemaal heb los kunnen laten. Er kwam ook veel stress en moeheid uit, waardoor ik soms erg prikkelbaar was of huilbuien had. En bij thuiskomst had ik eerst ook een paar baaldagen, omdat ik nog helemaal niet naar huis wilde en weer met alles moet dealen. Gelukkig gaat het nu al wel beter, ik voel me echt wel lichter dan voor de vakantie, dus een paar weken ertussenuit heeft wel goed geholpen. En ik heb vandaag ook al best veel opgepakt van de taken die op me lagen te wachten. Maar nu, einde dag, ben ik weer heel moe, prikkelbaar en zit mijn adem weer hoog. De stress die ik voor de vakantie had opgebouwd, is dus nog niet uit mijn lijf. Wat niet vreemd is, want dat was al aan het opbouwen sinds begin van dit jaar. Stress van 5, 6 maanden ben je niet in 3 weken kwijt. Ik moet nu mn best doen om dat te accepteren en te accepteren dat het nog even pas op de plaats maken is. Maar, ik moet en wil ook dingen doen. Voor de vakantie zat ik in een neerwaartse spiraal, daar wil ik nu heel graag uit.
Wat dat heel moeilijk maakt, is dat ik geen werk meer heb. Ik heb dat eerder niet verteld, omdat ik liever niet te veel andere details hier neerzet ivm mogelijke herkenning. Tot nu toe was het ook niet nodig om dat hier te benoemen. Maar ik heb er de laatste tijd zoveel last van en het is een van de zaken waardoor ik het voor de vakantie zo zwaar had, dat ik er nu liever wel open over ben. Dan maar herkenbaar.
Ik had en heb soms veel te veel tijd om na te denken. Als je werkt, kun je overdag je zinnen verzetten en afleiding zoeken. Zonder baan gaat dat toch een stuk lastiger. Het is ook lastiger opkrabbelen uit een burnout zonder baan, omdat je structuur en houvast mist. Soms is het heel moeilijk om niet hard te balen. Een half jaar geleden ging het erg goed met mij en nu kwakkel ik alweer een tijdje. Het is niet alleen maar ellende, maar het is al een hele tijd lastig om vooruit te kunnen kijken en het positieve te zien. Het is hard werken om daar nu weer uit te komen. Pffff.
Zee, een dikke knuffel voor je! Ik hoop dat het inmiddels beter met je gaat. Nog bedankt trouwens voor het delen van die mooie tekst.
Bloem, je vakantie klonk heerlijk. Fijn dat je zo hebt kunnen genieten. Jammer dat je je nu zo belabberd voelt. Gelukkig wel goed nieuws en een begripvolle reactie van het UWV.
Vienna, goed dat je meteen actie onderneemt om je weer beter te voelen, zoals afspraken afzeggen. Grenzen bewaken is voor de meeste burn-outers een van de lastigste dingen.
Beel, volgens mij ga je goed met je grenzen om. Je pakt de rust waar nodig, zelfs al tijdens een uitje en niet pas daarna als het te laat is. Het lijkt me inderdaad een goed teken dat je weer dingen doet, dat je daar de energie voor voelt. Het is nu gewoon nog even zoeken waar je grenzen liggen en ook moet je langzaam je grenzen weer wat oprekken om op het oude niveau te komen.
Humbug, Little Bird en fam1973, welkom hier! Goed dat jullie hier meelezen en nu ook de stap hebben genomen om je verhalen te delen.
Little Bird, je verhaal is erg herkenbaar. Ik ging op een gegeven moment in therapie ook met mijn persoonlijkheid aan de slag en probeerde daarbij nog te werken, maar dat werd steeds zwaarder. Ik kon eigenlijk al maanden niet meer, maar ik ging maar door, tot ik op een ochtend niet anders kon dan me ziek melden. Wat vond ik dat verschrikkelijk. Het heeft lang geduurd voor ik kon accepteren dat ik ziek thuis was. Mijn psycholoog heeft me heel vaak moeten geruststellen en moeten zeggen dat ik het de tijd moest geven. Ik voelde me een aansteller en wilde weer snel aan de slag. Er gingen weken overheen eer ik het een beetje kon accepteren. Erover praten hielp goed voor mij. Met die psych maar ook hier op het forum. Ook de herkenning die je hier krijgt, kan bijdragen.
Ik ben inmiddels terug van vakantie. Het was erg fijn, al zijn mijn vakanties de laatste twee jaar nooit helemaal relaxed door het burnout-gedoe. Ik was ook dit jaar van tevoren erg moe en er speelde van alles dat ik tijdens de vakantie niet helemaal heb los kunnen laten. Er kwam ook veel stress en moeheid uit, waardoor ik soms erg prikkelbaar was of huilbuien had. En bij thuiskomst had ik eerst ook een paar baaldagen, omdat ik nog helemaal niet naar huis wilde en weer met alles moet dealen. Gelukkig gaat het nu al wel beter, ik voel me echt wel lichter dan voor de vakantie, dus een paar weken ertussenuit heeft wel goed geholpen. En ik heb vandaag ook al best veel opgepakt van de taken die op me lagen te wachten. Maar nu, einde dag, ben ik weer heel moe, prikkelbaar en zit mijn adem weer hoog. De stress die ik voor de vakantie had opgebouwd, is dus nog niet uit mijn lijf. Wat niet vreemd is, want dat was al aan het opbouwen sinds begin van dit jaar. Stress van 5, 6 maanden ben je niet in 3 weken kwijt. Ik moet nu mn best doen om dat te accepteren en te accepteren dat het nog even pas op de plaats maken is. Maar, ik moet en wil ook dingen doen. Voor de vakantie zat ik in een neerwaartse spiraal, daar wil ik nu heel graag uit.
Wat dat heel moeilijk maakt, is dat ik geen werk meer heb. Ik heb dat eerder niet verteld, omdat ik liever niet te veel andere details hier neerzet ivm mogelijke herkenning. Tot nu toe was het ook niet nodig om dat hier te benoemen. Maar ik heb er de laatste tijd zoveel last van en het is een van de zaken waardoor ik het voor de vakantie zo zwaar had, dat ik er nu liever wel open over ben. Dan maar herkenbaar.
Ik had en heb soms veel te veel tijd om na te denken. Als je werkt, kun je overdag je zinnen verzetten en afleiding zoeken. Zonder baan gaat dat toch een stuk lastiger. Het is ook lastiger opkrabbelen uit een burnout zonder baan, omdat je structuur en houvast mist. Soms is het heel moeilijk om niet hard te balen. Een half jaar geleden ging het erg goed met mij en nu kwakkel ik alweer een tijdje. Het is niet alleen maar ellende, maar het is al een hele tijd lastig om vooruit te kunnen kijken en het positieve te zien. Het is hard werken om daar nu weer uit te komen. Pffff.
maandag 20 juli 2015 om 21:45
@Stokstaartje: fijn om je weer te lezen. Lastig he, om hier te schrijven en het gevoel te hebben dat je totaal herkenbaar wordt. Ik ben er ook wel bang voor, vooral omdat ik te pas en te onpas vertel wat ik nu weer opgepikt heb van dit alwetende forum...
Maar goed, het lijkt me inderdaad verschrikkelijk moeilijk om zonder de houvast van een baan waarin je kunt groeien en rekken, weer op de rit te komen. Ik denk ook dat dat voor Bloem een van de lastige dingen is. Het geeft inderdaad houvast en een doel en zet een rem op het navelstaren en letten op iedereen om je heen. Eigenlijk zou er een soort opbouw programma moeten zijn voor mensen die uit een burn-out moeten opkrabbelen zonder vast werk, want ook als zelfstandige lijkt het me ontzettend moeilijk.
Een plek waar je de opbouw uren kunt doen zoals dat in een baan ook gaat.
Het is denk ik ook heel moeilijk om vanuit de burn-out weer aan de slag te komen als je gewoon nog niet 100% op je energie kunt vertrouwen.
Nou ja, je hebt er natuurlijk werkelijk niks aan dat ik nu opnieuw benoem hoe lastig het is...ik kan me gewoon zo ontzettend voorstellen dat het extra zwaar is.
Ik weet natuurlijk niet hoe je nu je dagen vult, wat je achtergrond is, en of er misschien een manier is om toch op de één of andere manier in een soort werkomgeving te mogen opbouwen?
Even 'go wild': stel je bent vormgever van huis uit, of bloemist, of telefoniste, dat je dan een klein bedrijfje opzoekt en gewoon voorstelt dat je graag wilt re-integreren...en er niks voor hoeft te hebben. Gewoon stiekum buiten alle instanties om. Zou toch wat zijn.
Sorry hoor als dit een totaal stom idee is en helemaal de plank misslaat, ik weet natuurlijk niet hoe je situatie is en kan me ook voorstellen dat je er niet nog meer over kwijt wil. Ik zit weer eens op mijn probleem-oplos-stoel. In dat geval: skip deze post
Maar goed, het lijkt me inderdaad verschrikkelijk moeilijk om zonder de houvast van een baan waarin je kunt groeien en rekken, weer op de rit te komen. Ik denk ook dat dat voor Bloem een van de lastige dingen is. Het geeft inderdaad houvast en een doel en zet een rem op het navelstaren en letten op iedereen om je heen. Eigenlijk zou er een soort opbouw programma moeten zijn voor mensen die uit een burn-out moeten opkrabbelen zonder vast werk, want ook als zelfstandige lijkt het me ontzettend moeilijk.
Een plek waar je de opbouw uren kunt doen zoals dat in een baan ook gaat.
Het is denk ik ook heel moeilijk om vanuit de burn-out weer aan de slag te komen als je gewoon nog niet 100% op je energie kunt vertrouwen.
Nou ja, je hebt er natuurlijk werkelijk niks aan dat ik nu opnieuw benoem hoe lastig het is...ik kan me gewoon zo ontzettend voorstellen dat het extra zwaar is.
Ik weet natuurlijk niet hoe je nu je dagen vult, wat je achtergrond is, en of er misschien een manier is om toch op de één of andere manier in een soort werkomgeving te mogen opbouwen?
Even 'go wild': stel je bent vormgever van huis uit, of bloemist, of telefoniste, dat je dan een klein bedrijfje opzoekt en gewoon voorstelt dat je graag wilt re-integreren...en er niks voor hoeft te hebben. Gewoon stiekum buiten alle instanties om. Zou toch wat zijn.
Sorry hoor als dit een totaal stom idee is en helemaal de plank misslaat, ik weet natuurlijk niet hoe je situatie is en kan me ook voorstellen dat je er niet nog meer over kwijt wil. Ik zit weer eens op mijn probleem-oplos-stoel. In dat geval: skip deze post
maandag 20 juli 2015 om 21:46
Stokstaartje bedankt voor je woorden.
Ik weet als nieuweling nog niet zo goed op je verhaal te reageren. Ik zou je een knuffel willen geven, maar 'sta er nu nog zo ver van af'.
Wel waardeer ik ieders openheid hier. Ik zou willen dat ik dat kon en dit lijkt me een mooie manier om daar mee te starten.
Ik zou graag anderen willen vertellen hoe ik me voel. Dat heb ik nooit gedaan en probeer ik nu zo af en toe eens. Ik merk nu wel dat het makkelijker is om hier van me af te schrijven.
Over vakantiestress kan ik meepraten. Drie weken in mijn burn out stond een vliegvakantie warm land gepland.. En ik had nog nooit gevlogen.
De koffer inpakken was al reuze spannend en moeilijk joh. Wist ik veel wat ik allemaal nodig zou hebben? En dan sta je opeens op een overweldigend groot vliegveld en moet je inchecken, gate zoeken, chaos! Ik heb bijna gerend over de lopende banden naar de gate, we zouden nog te laat komen!!
Allemaal stress om niks, maar vriend heeft me er helemaal doorheen gesleept en me af en toe grinnikend aangekeken, dat hielp om te relativeren, haha
Overigens wel een rustige fijne vakantie gehad toen, al heb ik wel een paar dagen moeten omschakelen.
Vriend en ik hebben trouwens een codewoord afgesproken voor als ik me weer eens veel te druk loop te maken om niks. Hij ziet me piekeren en zegt dan 'banaan' tegen me. Dan word ik opgeschud uit mijn warrigheid en gaan we over op iets luchtigs, het helpt
Ik weet als nieuweling nog niet zo goed op je verhaal te reageren. Ik zou je een knuffel willen geven, maar 'sta er nu nog zo ver van af'.
Wel waardeer ik ieders openheid hier. Ik zou willen dat ik dat kon en dit lijkt me een mooie manier om daar mee te starten.
Ik zou graag anderen willen vertellen hoe ik me voel. Dat heb ik nooit gedaan en probeer ik nu zo af en toe eens. Ik merk nu wel dat het makkelijker is om hier van me af te schrijven.
Over vakantiestress kan ik meepraten. Drie weken in mijn burn out stond een vliegvakantie warm land gepland.. En ik had nog nooit gevlogen.
De koffer inpakken was al reuze spannend en moeilijk joh. Wist ik veel wat ik allemaal nodig zou hebben? En dan sta je opeens op een overweldigend groot vliegveld en moet je inchecken, gate zoeken, chaos! Ik heb bijna gerend over de lopende banden naar de gate, we zouden nog te laat komen!!
Allemaal stress om niks, maar vriend heeft me er helemaal doorheen gesleept en me af en toe grinnikend aangekeken, dat hielp om te relativeren, haha
Overigens wel een rustige fijne vakantie gehad toen, al heb ik wel een paar dagen moeten omschakelen.
Vriend en ik hebben trouwens een codewoord afgesproken voor als ik me weer eens veel te druk loop te maken om niks. Hij ziet me piekeren en zegt dan 'banaan' tegen me. Dan word ik opgeschud uit mijn warrigheid en gaan we over op iets luchtigs, het helpt
maandag 20 juli 2015 om 21:55
@Little-Bird: haha wat een grappige oplossing! Het lijkt wel alsof de burn-out van mij ook kampioen 'beren op de weg' heeft gemaakt. Het is echt niet te geloven waar ik me allemaal druk om kan maken. Het klinkt alsof jij daar ook last van hebt.
Beeldend voorbeeld hiervan was vorige maand: ik deed mee aan een wedstrijd die ik langs zag komen, je kon een Saab Cabrio winnen, maar dan moest je wel een goed verhaal hebben waarom nou juist jij die auto moest winnen. Voorwaarde was ook dat je met de Saab op vakantie zou gaan deze zomer en daar een foto verslag van zou maken.
Ok, leuk denk ik, dus ik schrijf een vlammend betoog en stuur het op. Vervolgens ging ik nadenken: dan heb ik dus twee auto's en ik heb maar 1 parkeervergunning, hoe moet dat dan? En dan moet ik dus op vakantie met die auto maar ik ga helemaal niet op vakantie, hoe los ik dat dan op? En de dubbele kosten, verzekering, wegenbelasting... En wat als mijn dochter helemaal niet meer mee wil op vakantie?
Binnen een half uur zat ik te huilen om een auto die ik waarschijnlijk niet zou gaan winnen.
Ik bedoel maar. Kampioen 'beren op de weg'
Beeldend voorbeeld hiervan was vorige maand: ik deed mee aan een wedstrijd die ik langs zag komen, je kon een Saab Cabrio winnen, maar dan moest je wel een goed verhaal hebben waarom nou juist jij die auto moest winnen. Voorwaarde was ook dat je met de Saab op vakantie zou gaan deze zomer en daar een foto verslag van zou maken.
Ok, leuk denk ik, dus ik schrijf een vlammend betoog en stuur het op. Vervolgens ging ik nadenken: dan heb ik dus twee auto's en ik heb maar 1 parkeervergunning, hoe moet dat dan? En dan moet ik dus op vakantie met die auto maar ik ga helemaal niet op vakantie, hoe los ik dat dan op? En de dubbele kosten, verzekering, wegenbelasting... En wat als mijn dochter helemaal niet meer mee wil op vakantie?
Binnen een half uur zat ik te huilen om een auto die ik waarschijnlijk niet zou gaan winnen.
Ik bedoel maar. Kampioen 'beren op de weg'
maandag 20 juli 2015 om 22:11
Haha ik moet wel even lachen om je auto-verhaal.
Die lieve vriend helpt enorm. Die weet me er wel doorheen te sleuren. Hij zorgt ook voor het 'leuke dingen doen'. Ik kan er helemaal niet over nadenken wat leuk is om te doen en wanneer dat dan zou moeten gebeuren. Hij regelt dan alles en sleurt me gewoon mee
Die lieve vriend helpt enorm. Die weet me er wel doorheen te sleuren. Hij zorgt ook voor het 'leuke dingen doen'. Ik kan er helemaal niet over nadenken wat leuk is om te doen en wanneer dat dan zou moeten gebeuren. Hij regelt dan alles en sleurt me gewoon mee
maandag 20 juli 2015 om 22:18
Maar toch is deze burn out als het ware bijna een reset van wie ik was, en wie ik nu ga worden.
Ik ben door de psycholoog tot zoveel inzichten gekomen.
Zaken die in het verleden heel normaal waren, er gewoon bij hoorden, dingen die ik gewoon even deed.. daar sta ik nu veel meer bij stil en laat me zien waar ik mijn focus op wil leggen.
Ik ben jarenlang bezig geweest met altijd maar doorgaan, doordraven en nergens heb ik ooit gedacht: Hey, hoe voel ik me hier eigenlijk bij? wat vind IK hier eigenlijk van? Ik was altijd maar bezig met alles en iedereen om me heen. De psycholoog liet me de resultaten van een van de persoonlijkheidstesten zien, de schaal van egoisme loopt van 0 tot 20. Daar zat ik op 0. Dat is heel vriendelijk allemaal en ik doe er geen vlieg kwaad mee.. juist, nog geen vlieg zou ik kwaad doen.. maar zelf ga je daar uiteindelijk toch wel wat bij voelen, wat ik dan maar weer wegduwde.
Tja, hoe werk je jezelf in de nesten.
En daar moet ik nu dus iets mee.
Sorry dat ik direct dit hele topic aan het volspuien ben.. maar ik geloof dat het er even uit moet
Ik ben door de psycholoog tot zoveel inzichten gekomen.
Zaken die in het verleden heel normaal waren, er gewoon bij hoorden, dingen die ik gewoon even deed.. daar sta ik nu veel meer bij stil en laat me zien waar ik mijn focus op wil leggen.
Ik ben jarenlang bezig geweest met altijd maar doorgaan, doordraven en nergens heb ik ooit gedacht: Hey, hoe voel ik me hier eigenlijk bij? wat vind IK hier eigenlijk van? Ik was altijd maar bezig met alles en iedereen om me heen. De psycholoog liet me de resultaten van een van de persoonlijkheidstesten zien, de schaal van egoisme loopt van 0 tot 20. Daar zat ik op 0. Dat is heel vriendelijk allemaal en ik doe er geen vlieg kwaad mee.. juist, nog geen vlieg zou ik kwaad doen.. maar zelf ga je daar uiteindelijk toch wel wat bij voelen, wat ik dan maar weer wegduwde.
Tja, hoe werk je jezelf in de nesten.
En daar moet ik nu dus iets mee.
Sorry dat ik direct dit hele topic aan het volspuien ben.. maar ik geloof dat het er even uit moet
maandag 20 juli 2015 om 23:28
Welkom alle nieuwelingen! Leuk dat jullie mee gaan schrijven, en blijkbaar dus al een tijd stilletjes meelezen:-). Ik vond t altijd al druk op 'm'n' topic , maar blijkbaar zijn er dus nog meer meelezers , leuk! Al is de reden dat jullie ook met een burn-out in aanraking zijn gekomen niet fijn...
Ik reageer even verder kort, maar heb alles gelezen;-).
Maar stokstaartje, wat ontzettend rot dat je je baan kwijt bent!! Hoe komt dat?? zat je aan de 2 jr qua ziekmelding, ook al was je in mei nog 100% betergemeld... Of eigen keuze? (als je er niet veel over kwijt wilt, niks schrijven hoor!!) maar ik snap dat je dat geen rust geeft... Werken zorgt voor soort verplichtingen maar juist ook voor ritme en soort doel en mogelijkheid tot leren... Vind t heel vervelend voor je!! Dikke knuffel!
Beel, wat ben je goed bezig!! Ik herken t enorm hoe je je grenzen omschrijft en erbij handelt, super goed dat je juist even dan gaat zitten/ drinken, om daarna door te kunnen gaan. Logisch dat je moe bent daarna, zijn nieuwe dingen... Zo deed ik het ook! Gewoon lekker slapen/ soezen erna en weer bijtrekken.. En na een tijdje hoeft dat bij die activiteiten niet meer na afloop, en wel weer bij ietsjes langere / drukkere dingen... En zo groei je:-)!
Ik voel me nog steeds behoorlijk goed. Ben snel hersteld van een pittig weekend vorige week met die crematie .. Maar herstelde best goed! Afgelopen weekend lekker gerelaxed 2 dgn in zeeland, heerlijk!
Voor alle andere dikke knuffel, ga nu slapen
X
Ik reageer even verder kort, maar heb alles gelezen;-).
Maar stokstaartje, wat ontzettend rot dat je je baan kwijt bent!! Hoe komt dat?? zat je aan de 2 jr qua ziekmelding, ook al was je in mei nog 100% betergemeld... Of eigen keuze? (als je er niet veel over kwijt wilt, niks schrijven hoor!!) maar ik snap dat je dat geen rust geeft... Werken zorgt voor soort verplichtingen maar juist ook voor ritme en soort doel en mogelijkheid tot leren... Vind t heel vervelend voor je!! Dikke knuffel!
Beel, wat ben je goed bezig!! Ik herken t enorm hoe je je grenzen omschrijft en erbij handelt, super goed dat je juist even dan gaat zitten/ drinken, om daarna door te kunnen gaan. Logisch dat je moe bent daarna, zijn nieuwe dingen... Zo deed ik het ook! Gewoon lekker slapen/ soezen erna en weer bijtrekken.. En na een tijdje hoeft dat bij die activiteiten niet meer na afloop, en wel weer bij ietsjes langere / drukkere dingen... En zo groei je:-)!
Ik voel me nog steeds behoorlijk goed. Ben snel hersteld van een pittig weekend vorige week met die crematie .. Maar herstelde best goed! Afgelopen weekend lekker gerelaxed 2 dgn in zeeland, heerlijk!
Voor alle andere dikke knuffel, ga nu slapen
X
