Jong en burnout

Lang niets gelezen en/of laten horen, maar ik ben er nog! Ook al was ik pas heel even actief hier, ik heb wel baat gehad bij dit topic. Tot het weer even allemaal teveel was, en lezen/praten/schrijven dus even ook niet ging.



En nog steeds niet echt. Wel veel gebeurd. Vooral positief. Reis naar de Filipijnen heb ik afgeblazen. Enorm balen, maar ook wel een beetje trots dat ik nu voor mezelf heb gekozen (en daarmee dus wat het beste voor míj is op dit moment. Daar ben ik over het algemeen niet zo goed in ). Maar ik ben verder gestopt met de pil die ik pas vier maanden slikte, en dat hielp zelfs wat! Mijn (bijna dagelijkse) huilbuien namen hierdoor af en ook was ik minder 'down'. Die burn out zit er echt wel (ik hoopte dat het met het stoppen van de pil helemaal zou verdwijnen haha), maar het is zooooo fijn om íets minder labiel te zijn. Elke week heb ik nog mn ups en downs, maar van de ups kan ik al wat meer genieten en de downs trekken me niet meer helemaal naar beneden. "Je voelt je kut, soit. Je wilt janken? Dan ga je janken. Je wilt slapen? Dan ga je slapen." Ik kan me er dus een beetje beter bij neerleggen dat het nu even komt zoals het komt en dat ik niet teveel moet willen. Al is dat laatste lastig, want op echt goede dagen 'vergeet' ik dat ik 'ziek' ben. En dan ga ik weer los. It backfires. Maar ook dat leer ik steeds beter te doseren



Verder doe ik echt niks wat niet goed voelt, en dat bevalt wel. Het afzeggen van mn reis voelde eerst als een nederlaag. Ik verloor van mn BO. Het stoppen van werk en alle serieuze dingen, dat was prima, daar mocht de BO van winnen. Maar dat ze nu ook mn leuke, lang op verheugde, reis af ging pakken? Dat voelde echt als een verlies. Maar nu, bijna een week na mn eigenlijke vertrek, brengt het heeeeel veel rust en hoef ik dus echt niks. Ik heb eindelijk weer eens een fysio-afspraak gepland, zonder dat deze afspraak als een enorme last voelt en dan dadelijk toch nog een weekje naar Friesland met mn ouders om er hier ff helemaal uit te zijn... Om in een andere omgeving helemaal niets te doen. Ik ben niet ontevreden.



Ik hoop dat ik binnenkort ook weer wat meer energie heb om hier actief mee te lezen en schrijven, want ik denk nog steeds dat het in mijn 'herstel' een mooie rol kan spelen. Tot snel!

Hee Humbug, leuk weer van je horen en wat goed dat je niet op reis bent gegaan met twijfelachtige moed! Friesland met ouders klinkt idd een stuk meer BO-compatible. Vind het ook echt goed klinken dat je gewoon wat kan overgeven aan je buien. Hoe minder weerstand je biedt, hoe minder energie het kost.



@Pussywillow, 'gefeliciteerd' met de extra tijd van het UWV... Het is altijd zo dubbel he, opluchting enerzijds, maar ook suf om blij te moeten zijn met volledig arbeidsongeschikt. Heb je nog een baan waar je straks kan re-integreren?



@Inge, fijn zeg dat je hoofd weer wat is opgeklaart, je grijpt blijkbaar steeds goed tijdig in. Of is het inderdaad een virusje, kan ook natuurlijk. Geniet van het zonnige weekend!



Oeioei, slecht geslapen vannacht... Bijwerkingen natuurlijk van switch AD. Gisteren begonnen met een kwart Escitalopram (1/4 minimale dosis) en Venlafaxine nu 1/2 minimale dosis. Was een vreemde dag wel, echt enorm rustig in mijn hoofd en heel erg 'whatever'. Was wel ff lekker ergens Ouders halve dag over de vloer, hebben zich helemaal uitgesloofd in het huishouden... Wat ik normaal superirritant vind (Moeder: Je moet ALTIJD als je stofzuigt de randjes van de plintjes meenemen!! Dat zeg ik toch elke keer! Wat denkt *vriend* daar wel niet van, die houd daar niet van hoor! Kijk dat doe je zo." En ik: passiefaggresief.

Maar nu was ik vanaf de bank: hee... vind je het vervelend om ook even het beddengoed om te wisselen? Oh nou, fijn zeg!

Heel mellow voor mijn doen. Dus alleszins geen angst en paniek maar slapen was een crime.

En ergens voel ik me wel wat schuldig of stom dat ik nu weer pillen nodig heb om me op te lappen.... Wat zegt dat wel niet over mijn

ability to cope with life. Maar goed, ook wel blij om niet de hele dag te huilen en/of para te zijn van de paniekaanvallen...



Vandaag lekker met een boekje luieren in het park maar.

Meer dan een week geleden dat ik hier nog geschreven heb! Heb wel meegelezen hoor, maar aan schrijven ben ik niet toegekomen. De afgelopen periode was geen hoogvlieger, de vermoeidheid was weer alomtegenwoordig en ik begon bang te worden dat het niet beter zou worden of alleszins nog een halve eeuwigheid zou duren. En vandaag brak opeens de zon weer door, letterlijk én figuurlijk. Heb zo'n beetje het gevoel dat ik na te lang onder water zwemmen aan de oppervlakte ben geraakt en eindelijk kan ademhalen. Ik hoop zo hard dat ik dit gevoel nog even kan vasthouden, want ik heb het echt even nodig om te beseffen dat dit bijna normale gevoel nog bestaat.



Gisteren nog wel even schrikken bij de dokter, die zei dat ik toch wel op een half jaar mocht rekenen (daar heb ik me ondertussen al bij neergelegd), maar dat het ook kan dat ik een jaar of anderhalf jaar last bleef hebben. Dat wou ik dus helemaal niet horen (ook al weet ik dat ergens wel, ik vond dat dat bij mij maar niet het geval moest zijn). Ik wou dat ik die tijd los kon laten, maar helaas lijk ik niet meer te kunnen dan m'n perspectief bijstellen eens er weer eens een maand gepasseerd is. Zo heb ik moeten accepteren dat ik dit weekend niet naar een evenement ga waar ik al jaren ongeteld naartoe ga, en dat m'n reisje van binnen een dikke week, niet zo'n sportieve vakantie als anders zal worden, maar een zéér rustige variant. En dan nog ben ik er best bang voor. (Maar ik trek me op aan jouw Bali-ervaring, Bloem)



Humbug: klinkt alsof je heel goed op weg bent in het acceptatieproces! Goed dat je je okee voelt bij je beslissing over de reis. En ja, dat je niet alleen de verplichte dingen als werken niet meer kan, maar ook de leuke dingen aan je neus zit voorbijgaan, dat vind ik ook erg moeilijk.



Bloem, wat klinkt dat zalig, zo'n rust in je hoofd en dingen kunnen laten gebeuren (afgezien van het slecht slapen dan). Herkenbaar trouwens, zo'n moeder, en de moeite die het kost om die haar ding te laten doen terwijl je zelf op de bank blijft zitten



Pussywillow, dat 'je best doen' is denk ik bij elk van ons de normale modus operandi, en de burnout verplicht ons er een andere aan te leren. Met extra hard je best doen kom je niet ver bij een burnout, wel met loslaten en geduld hebben, maar wat is die switch moeilijk hè...



Zee, heb je al iets beslist over je psych? Lijkt me inderdaad belangrijk dat je een goed gevoel hebt bij wie je behandelt, hoop dat je een beslissing neemt die goed voelt.



Knuffels voor al de rest!

spannend Naoko, vakantie! goed dat je gewoon iets rustigs hebt gepland, dat is toch het fijnste. Het zal je vast en zeker goed doen! wat je zegt over het boven water komen na een lange tijd: ik merk momenteel dat het me niet zo goed lukt om het genieten te laten prevaleren, eerder ben ik bang dat dat toch niet lang zal duren omdat goede tijden toch vluchtiger kunnen zijn dan ik dacht. daar help ik mezelf natuurlik niet mee.



ik merk sowieso dat als het allemaal redelijk gaat ik nieuwe skills van loslaten, mindfulness, lief zijn voor mezelf aardig kan hanteren. Maar als het echt shit gaat, wanneer het eigenlijk het hardst nodig is, ik toch weer terugval in een soort oer-paniek-toestand, een soort verkramping en behoefte aan controle. Ik ben daarom echt wel wat teleurgesteld in mezelf. Iemand ervaring of tips?



de whatever is weer een beetje weg helaas.... Nou ja, opzich duurt het ook wel even voor AD echt effect hebben dus niet zo gek, maar wel beetje jammer Wel heel goed geslapen!

quote:gelaarsdepoes schreef op 16 maart 2015 @ 19:27:

Met ontzettend veel herkenning heb ik dit topic doorgelezen en ik moet zeggen het voelt goed om te weten dat ik niet de enige ben.



Sinds april vorig jaar struggle ik met burn-out klachten. Paniekaanvallen, hartkloppingen, hyperventilatie, slaapproblemen, you name it and i had it. Maar goed zeg jij maar is tegen een 24-jarige die het gevoel heeft dat ze een bedrijf draaiende moet houden (wat natuurlijk niet zo is ) dat ze moet stoppen met werken en aan zichzelf moet denken. Na veel doktersbezoeken uiteindelijk in september bij de psycholoog terecht gekomen. Ook hier het advies om te stoppen met werken genegeerd. Uiteindelijk ging in november het lichtje uit. Na 3 weken thuis zitten weer begonnen met 2 uur werken per dag en dit elke twee weken met 1 uur opgebouwd. En ondanks dat ik me nog steeds iedere dag als een dood vogeltje voelde toch maar doorgezet aangezien mijn derde contractverlenging er bijna op zat en ik niet door dit mijn baan wilde verliezen. Maar goed in januari gebeurde het dan toch. Mijn contract werd niet verlengd. Dat was alweer de volgende slap in the face die ik te verwerken kreeg. Ondanks dat ik alleen al bij het idee van solliciteren al niet wist waar ik het moest zoeken toch maar zo goed en zo kwaad mogelijk aan de slag gegaan. Maar de combo van een burn-out, sollicitatiestress en een privéleven draaiende proberen te houden bleek te veel. In februari weer compleet ingestort.



Inmiddels is m'n contract afgelopen en ben ik ziek uit dienst gegaan. Daar zit je dan op je 25ste met een burn-out werkeloos in de ziektewet. En ja nu sla ik mezelf voor m'n kop. Had ik maar eerder naar m'n lichaam geluisterd en me eerder ziek gemeld. Dan was ik nu misschien wel beter geweest en had ik gewoon kunnen beginnen bij een nieuwe werkgever. Inmiddels duren m'n klachten al ruim 11 maanden en ik zie nog geen licht aan het einde van deze ellenlange tunnel.



Het lijkt me fijn om in dit topic mee te kunnen praten met de rest van de ervaringsdeskundigen



Good morning,



In maart dit jaar heb ik voor het eerst (en direct voor het laatst ) in dit topic gepost.

Ik zat er destijds zo doorheen dat ik het gewoon niet kon opbrengen om nog meer met burn-out geconfronteerd te worden dan ik op dat moment al werd. Maar goed inmiddels zijn we 5 maanden verder en er is veel gebeurd en ga ik wederom een poging wagen. Er zijn behoorlijk wat dingen waar ik tijdens mijn burn-out tegenaan loop en ben gelopen en ik ben benieuwd hoe jullie daar mee omgaan!



Maar goed even een kleine update. In maart kwam ik zonder werk te zitten. Een paar maanden later moest ik bij de arts van het UWV komen om te kijken wanneer ik weer aan het werk kon. Een behoorlijke melt down gehad daar in de spreekkamer en de conclusie was dat het helaas nog niet erg goed met me ging. Vervolgens met de arts afgesproken dat ik nog 3 maanden thuis mocht blijven en in augustus dus weer zou beginnen. Inmiddels is het augustus. Ik heb m'n ups en m'n downs en helaas op dit moment een redelijke down. Paniekaanvallen zijn gelukkig niet meer de orde van de dag maar komen nog steeds voor. Ik raak er behoorlijk nerveus van dat ik over een paar weken weer moet gaan solliciteren. Er zijn behoorlijk wat zorgen waar ik tegen aanloop als ik denk aan het beginnen bij een nieuwe werkgever. Spanning alom dus!

@Inge: ja, de befaamde dipjes als je denkt dat het allemaal eigenlijk wel goed gaat... Dat blijft vervelend. Goed om te lezen dat het nu weer beter met je gaat.



@Zee: he wat balen dat je nu met zoveel onduidelijkheid zit. Ik zou me ook behoorlijk rot voelen als mijn houvast van 'het is BO en het komt ooit goed' wegviel. Het lijkt me ook niet fijn als je psych je zo'n rotgevoel geeft zonder er iets tegenover te stellen. Hoe bevalt ze verder? Heeft ze eigenlijk gezegd waarom het volgens haar geen BO is?



@Humbug: wat knap dat je voor jezelf hebt gekozen door je reis af te zeggen! Ik snap je gevoel van verliezen van de burnout. Des te knapper dat je wel die beslissing hebt kunnen nemen. En wat fijn dat je nu al profiteert van de rust die het oplevert.



@Naoko: goed om te lezen dat je je weer beter voelt. En dat nog wel nadat de dokter je aan het schrikken bracht. Heeft dat nieuws onbewust toch een bepaald soort rust of acceptatie gegeven, ook al voelt het misschien niet zo? Het kan natuurlijk ook totaal niets met elkaar te maken hebben, maar als ik naar mezelf en mijn burnout kijk, dan zijn dat soort dingen vaak geen toeval.



@Bloem: dat moet je niet doen hoor, teleurgesteld zijn in jezelf! Nergens voor nodig. Je schrijft zelf dat je je nieuwe skills al vrij goed kan toepassen. Dat is toch juist goed? Geef jezelf daar eerst maar eens een schouderklopje voor En wat de mindere momenten betreft, ik denk dat je het beste kunt accepteren dat die er af en toe zijn. Goed voor jezelf zorgen en lief zijn voor jezelf op zo'n moment is volgens mij de beste remedie.



@Gelaarsdepoes: welkom terug! Je mag hier zoveel lezen en schrijven als je wilt, en als je er even geen behoefte aan hebt, is dat ook oke. Geen verplichtingen

Als ik je verhaal zo lees, vraag ik me af of je al genoeg opgeknapt bent om te gaan solliciteren. Dat klinkt wel als meer dan 'gezonde' spanning om weer de arbeidsmarkt op te gaan. Heb je de UWV-arts recent nog gesproken? Het lijkt mij dat hij drie maanden geleden niet kon zeggen dat je er nu zeker klaar voor zou zijn. Ik snap dat hij er haast achter zet, zo zijn bedrijfsartsen en UWV-artsen nu eenmaal. Maar jouw gezondheid staat voorop.



Met mij gaat het momenteel best goed. Daar ben ik zo blij om! Na al die klotemaanden eindelijk weer een stijgende lijn. Niet het vorige weekend maar dat ervoor was nog even spannend. Ik had te veel gedaan en daar moest ik de rest van de week van uitrusten. Dat heb ik dan ook gedaan, echt goed op de balans gelet de hele dag. Dat was met die kwartiertjes even wat doen en dan weer relaxen. Dat werkte echt goed. Afgelopen weekend was ook behoorlijk volgepland, maar dat ging heel goed en gaf me juist energie. Ik denk dat ik in de week ervoor de goede weg heb gevonden tussen actief en passief, waardoor ik niet over mijn grenzen ging maar tegelijkertijd wel mijn grenzen aan het oprekken was. Ik heb het idee dat ik nu echt weer kan opkrabbelen als ik dat op die manier blijf aanpakken. En dat geeft een heerlijk gevoel.

@poes, volgens mij zou het erg fijn zijn als je eerst eens met vrijwilligerswerk je belastbaarheid kan testen. Kan je dat vragen aan het UWV of anders gewoon tijdens de WW doen?



@stokstaartje, jeeeee voor jou!!

He Stokstaartje: wat fijn dat het zo goed gaat!



Dag Humburg: je post klinkt positief en alsof je heel veel groei hebt doorgemaakt. Moeilijke keuzes moeten maken (die reis komt er vast nog wel) en toch het goede er van inzien. Doe je goed! Hoop dat Friesland je goed doet.



Lieve Bloem: hoe gaat het? Werkt de AD al beter? Denk dat je niet alleen bent met net op moeilijke momenten niet gebruik kunnen maken van o.a. ontspanningsoefeningen. In mijn ogen is het een gewoonte die we creëren of in ieder geval zo probeer ik hem toe te passen. En het duurt gewoon lang voor je als eerste reactie ontspannen blijft ipv paniek (of welke reactie dan ook).



Hey Naoko: jammer dat het de afgelopen week moeilijk ging en je ook nog van de huisarts niet zo'n fijne boodschap kreeg. Moet wel zeggen, ik ben blij dat mijn lichaam nog wat op de rem staat. Zou anders weer volle gas geven en dat is nog echt te vroeg, nu blijf ik toch alerter op mijn lichaam. Alvast een hele fijne vakantie. Waar ga je naartoe?



Dag Gelaarsdepoes; geen probleem om niet te veel te posten. Iedereen moet vooral doen waar die behoefte aan heeft. Wat erg dat je zoveel zorgen hebt. Heb je al nieuws van het UWV? Misschien kan vrijwilligerswerk wel (zonder dat er druk op je gelegd wordt?) of misschien nog beter krijg je nog meer hersteltijd?



Hoe is het verder met iedereen? Inge, Beel, PussyWillow, zee, Jade, Littele Bird (sorry als ik mensen vergeet)? Hoop dat iedereen van het heerlijke weer kan genieten.



Hier gaat het ok. Merk wel dat ik de neiging heb om in oude gewoontes te vallen, zoals stressen als er veel afspraken staan, maar dat ik wel redelijk goed mijn grenzen aan kan geven. Dat stressen heb ik al mijn hele leven gehad, zo van oei in het weekend veel bezoek en afspraken, dan ben ik maandag al aan het stressen rond schoonmaken, voldoende spullen in huis halen, etc. en dat kost mij te veel energie, zeker met werk, kan ik dat momenteel niet aan. Nog mensen die hier last van hebben?

Stokstaartje, je hebt wel een punt, vaak zijn zo'n dingen geen toeval, maar ik vind het dikwijls moeilijk om oorzaak en gevolg te vinden. Ergens haalt die boodschap van de dokter de druk er misschien inderdaad wat af. Maar langs de andere kant ben ik me de laatste dagen ook wel wat zorgen aan het maken over dat ik vermoedelijk ergens in september terug naar de controlearts moet. Ben bang om van hem niet voldoende hersteltijd te krijgen, zeker eens m'n herstel de termijn van een half jaar (wat volgens m'n psych de termijn is die controleartsen in hun hoofd hebben) overschrijdt. Nu ja, afwachten en ondertussen loslaten zeker?

Jouw stijgende lijn klinkt goed trouwens, alsof je een goeie manier hebt gevonden om op tijd aan de alarmbel te trekken als het even wat minder gaat, en een goeie strategie om het roer weer om te gooien.



Vienna, inderdaad, misschien net goed dat je lichaam je nog wat tegenhoudt om er volop in te vliegen. Zo moet je wel blijven luisteren en op tijd je rust nemen.

We gaan naar het zuiden van Frankrijk trouwens. Zie het ondertussen wel echt zitten, heb het er ook met de psych over gehad dat het een goeie oefening kan zijn in het aangeven van m'n grenzen, zo in een positieve vakantiecontext met vertrouwde mensen. Dat ik me nog steeds behoorlijk 'boven water' voel (ook al ben ik al wel weer een paar keer wat uurtjes 'onder water' geweest), helpt natuurlijk ook om het te zien zitten. Wat heb ik veel gedaan vandaag! (Hopen dat dat zich morgen niet wreekt, fingers crossed)



Gelaarsde poes, ik duim mee dat je nog extra hersteltijd of een andere mogelijkheid zoals vrijwilligerswerk kan krijgen... Niet fijn dat je moet stressen over solliciteren wanneer je je daar nog niet klaar voor voelt.

Bedankt voor de reacties allemaal!



Ik doe al ruim een jaar vrijwilligerswerk en daar ben ik tijdens m'n burn out mee door gegaan en heb ik zelfs iets opgebouwd. Dit ook in samenspraak met de uwv arts. Dit gaat goed.



Ik begin hem behoorlijk te stressen nu. Eigenlijk wil ik de situatie bespreken met mijn psycholoog maar die is 4 weken op vakantie en komt volgende week terug. Ik ben bang dat als zij zegt dat ik een nieuwe afspraak met de arts moet maken dit niet op tijd is voor de 21ste en ik dan toch in de ww beland.

Is er geen vervanger voor die psycholoog die op vakantie is, GP?

Hey iedereen,

Ik ben nieuw hier en wooow wat een herkenbaarheid allemaal!

Toen ik bijna dertig was, kreeg ik een flinke burn-out. Met angsten (gegeneraliseerde angststoornis, was de officiële term), veel paniekaanvallen, lichte depressie en een flinke moeheid. Ik ben bijna twee jaar bezig geweest met mijn herstel.



@Vienna29: Ik vind het zo mooi wat je schrijft! : "Ik ben blij dat mijn lichaam nog wat op de rem staat. Zou anders weer volle gas geven en dat is nog echt te vroeg, nu blijf ik toch alerter op mijn lichaam."

Dat is ook echt mijn grootste les geweest: blijven luisteren naar mijn lichaam. Ook al had ik in mijn hoofd allerlei plannen bedacht, mijn lichaam had echt heel wat meer tijd nodig om uit te rusten. Ik heb ook een keer een vakantie uiteindelijk toch weer af moeten blazen. Maanden daarvoor dacht ik dat het wel zou gaan. Maar dat bleek te enthousiast gedacht…



Eigenlijk wil ik jullie allemaal graag een hart onder de riem steken. (Ik heb nog niet alle verhalen gelezen, maar wel al grote delen. Dat codewoord: geweldig idee!! Ga ik ook tippen aan mijn cursisten).

Ik ben er inmiddels weer volledig bovenop. En ik kan echt zeggen dat de burn-out mij zoveel inzichten heeft gebracht, zoveel helderheid over wat ik nu eigenlijk écht wil met mijn leven. Ik heb ontdekt hoe ik mijn grenzen aan kan geven en ik ben volop voor mezelf gaan kiezen en vanuit mijn hart gaan leven.



Inmiddels ben ik mijn eigen blog & bedrijf gestart, ik heb mijn creativiteit weer ontdekt en ik vóel de levenslust door me heen stromen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik die enorme levenslust voor mijn burn-out nog nooit zo had gevoeld…



Ik las dat sommige van jullie ook te maken hebben met terugvallen. Daar heb ik afgelopen week een blog over geschreven [...]. Wellicht interessant om te lezen.



Anyway, heel veel sterkte. Ik weet hoe (frustrerend!) veel geduld het herstellen van een burn-out van je vraagt. Maar het is absoluut mogelijk om te herstellen en om de energie weer door je lijf te voelen stromen .

Heel veel liefs, Lieke

Wow.

Heb zo enkele collega's die ondertussen echt vrienden zijn geworden, en had met hen afgesproken. Blijkt dat m'n ene collega enkele weken thuis moet blijven van de dokter, omdat het ook hem te veel is geworden. Alles wat hij vertelt, herken ik zo griezelig hard als de tekenen van een burnout. Toch wel even slikken. Vooral omdat het me doet beseffen (wat ik ergens al wist maar nog niet wou toegeven omdat 'ik toch in zo'n toffe organisatie werk') dat het toch niet alleen aan mij en m'n persoonlijkheid ligt, dat het niet alleen mijn eigen schuld is, maar er toch ook aan de organisatie wat schort wat een burnout in de hand werkt. En daarbij ook wat de vraag of ik als leidinggevende niet mee heb gewerkt aan zo'n organisatie. Brrr...



Zo, dat moest er even uit.

hallo allemaal!



@Vienna, de AD werkt helaas nog niet... Alleen bijwerkingen: hartkloppingen en zwaar hoofd. :/ Dus nog steeds bijna elke ochtend wakker worden met een paniekaanval en mijn stresshormonen die skyrocken en moe daardoor natuurlijk ook... Ik ben nu even mijn ochtendangstaanval aan het wegtypen . Ik hoop echt op een spoedige positieve lijn, dat zou zooooooooo fijn zijn! Ik vind het echt superlastig om eruit te komen, heb echt wel afleiding nodig maar zo weinig energie om erop uit te gaan, ook nog nauwelijks vrienden gezien sinds mijn terugval want het vermoeit me eigenlijk te veel. En de bal ligt een beetje bij mij ook merk ik, ik denk dat de meesten wat afstand houden tot ik initiatief neem. Aan de ene kant prettig maar ik kan ook wel wat steun gebruiken. Supermoeilijk dus. Vandaag maar weer es naar ouders, lekker in de tuin en in bad zitten, dat doet vaak wel goed, als mijn moeder zich rustig houdt. Wél erg lekker gekookt gisteren, dat kwam er de laatste weken niet echt van, dat was wel weer eens fijn.

Goed dat je je valkuil bewust bent dat je snel in de stress schiet van veel afspraken. Keep it simple! Niet thuis afspreken maar uit eten? Of bij vrienden?



@Lieke, thanks voor je positieve verhaal en je blog, fijn om te lezen!

@Naoko, jeetje dat is best heftig he om te horen, ik had dat ook met mijn ex-werkgever, daar is na mij ook nog iemand uitgevallen. En degene die mijn job tijdelijk zou ondersteunen na mijn vertrek had zich teruggetrokken wegens alle chaos, dat vond ik wel leuk om te horen eigenlijk Die man is echt de beste in zijn vak in town, en voor hem was het zelfs niet te doen. Maar goed, ook -1 voor mij, dat ik het, hoewel onmogelijk, toch 5 jaar wel heb gedaan. Wanneer ga je op vakantie? Leuk hoor, alvast veel plezier!!



@Gelaarsdepoes, lastig hoor! Mss gewoon maar een afpraak maken met het UWV just in case?



dagdag lieverds, fijne dag!

Wat knap Bloem, dat je tijdens je ochtendlijke paniekaanval toch nog zo opbeurend en knap kan schrijven ...

Die kwaaie ochtenden ken ik jammer genoeg ook. De eerste uren van de dag zijn vaak heel lastig. Zodra ik mijn bed uitkruip, begint mijn hart als een bezetene te pompen, veel te snel en vaak uit het ritme. Dat zorgt dan voor angst en paniek en ja, dan zijn we vertrokken hè. Ik probeer dan mezelf te sussen met de gedachte dat het wel weer over gaat, dat ik vooral rustig moet blijven, ZEN, ...

Fijn wel te lezen dat het bij de meesten weer helemaal goed komt. Bij mij duurt het echter al zo lang, dat ik vaak de moed toch wel eventjes verlies.

't Is denk ik voor ons allemaal belangrijk zoveel mogelijk te genieten van kleine alledaagse geluksmomentjes en ons minder te laten meeslepen met (vaak zelf gecreëerde) verplichtingen. Minder perfectionistisch zijn en meer een go-with-the-flow mentaliteit kweken.

Dikke knuffel allemaal xx

Fam en Bloem, ben aan het nadenken over wat jullie schrijven over paniekaanvallen. Dat is iets waar ik vanaf het begin heel erg voor op m'n hoede ben geweest, omdat ik voelde dat het iets was dat snel kon ontaarden. Heb immers in het begin twee keer iets gehad wat een echte paniekaanval kan genoemd worden. En daarnaast waren er heel vaak situaties (vooral in de winkel, bij het slapengaan en bij het wakker worden) waarin m'n lijf alle signalen van paniek gaf (hartkloppingen, zweten, ademnood, trillen, ...), maar gek genoeg heb ik (buiten die twee keren) 'het gevoel paniek' dat daar normaalgezien bij hoort, onder controle kunnen houden. Ik doe dat blijkbaar door bijna als een buitenstaander naar die panieksignalen te kijken, ze als puur fysiek zonder link met hoe ik me voel te proberen beschouwen, en soms zelfs hardop én vriendelijk tegen m'n lijf te praten ("och, hart, da's niet nodig, er is geen reden om zo op hol te slaan"). Alsof ik m'n lijf letterlijk geruststel. Klinkt misschien een beetje raar, maar misschien hebben jullie er iets aan. Of misschien ook helemaal niet



Verder, hier een gemiddelde dag. Niet opvallend uitgeput na veel interactie gisterenavond! Ik begin stilaan te hopen dat er zo'n beetje een volgende fase aan het aanbreken is... Ik ga er niet van uit dat er nu een mooie stijgende lijn volgt, dipjes zullen zeker nog opduiken, maar het voelt echt alsof er sinds ongeveer een week iets veranderd is.

Vraag me soms af of de B-vitaminen die ik sinds een dikke week aan het nemen ben (voor iets anders), er voor iets zouden kunnen tussenzitten...

Vanochtend wederom wakker geworden met een paniekaanval en helemaal depri dus toch maar een afspraak gemaakt bij het uwv en de huisarts. Nieuwe kalmerende medicijnen gehad om mezelf weer een beetje onder controle te krijgen. Ondanks dat ik weet dat dit het beste is voel ik me zwaar kut. Ik was zo dichtbij het oppakken van mijn leven .

jeeetje zeg, die ochtendpaniekaanvallen allemaal! echt epidemisch.



goed dat je een afspraak hebt gemaakt bij het uwv en huisarts poes! en knuffel fam!



en naoko voor de positieve noot, x.

@Bloem ( en ook anderen) ook ik heb erg veel last van paniek aanvallen gehad. (overal en ergens maar vooral sochtends)

Ik deed veel mindfullness oefeningen en het werkte als een tierelier. Want het punt is, dat je jezelf uiteindelijk een aanval (onbewust) in denkt. Kijk bij een BO horen je lichamelijke paniek aanvallen, (hartkloppingen en zweten duizelig jww), de kunst is dan om niet geestelijk in paniek te raken, (ja, ja makkelijker gezegd dan gedaan). Ik deed dan de volgende oefeningen.



Bij een lichte aanval,

Tel je ademhaling, en let ALLEEN op je ademhaling, in het begin gaat je hoofd (en hersens) hier weerstand tegen bieden omdat het een bepaald gedachten patroon heeft ontwikkeld. Trigger (bijv hartkloppingen bij mij) -> gedachten (o god ik krijg paniek) Gedrag(veiligheid zoeken) wat uitmondde in (het komt nooit meer goed het word erger). Op een gegeven moment zijn de hersens op bepaalde triggers gaan reageren en sla je je eigen gedachten over. (ik heb nml dat nog wel eens als ik in de winkel in de rij sta, gaat mijn geest met me lopen ouwehoeren,of als ik heel druk in mijn hoofd ben, aan het piekeren ben noem maar op)



Aldus ik dwaal af, wat ik deed. focus op je ademhaling, leg 1 hand onderin je buik en probeer tijdens het ademhalen deze naar boven de duwen.

Tellen. Innnnnnnn.. 2...3.. uuuuitttt 2...3...4...5..6...7.. (zorg dat uitademing langer duurt dan inademing dat zorgt voor ontspanning

Je kunt ook de ademhaling gewoon tellen als je het lastig vind je gedachten er bij te houden.

Innnnnn......1 uuuuiiiitttt 1.... innnnn 2....... uit 2.........enz

Dit moet je soms echt wel even 10 minuutjes doen. Probeer als het klaar is te genieten van de controle die je hebt over je eigen lijf. en afleiding te zoeken (hierna gaat vaak je geest weer het oude patroon opzoeken, bij mij dan)



Bij een heftige aanval deed ik het volgende

Stappen tellen en ademhalen

Als ik buiten ergens liep (of loop ik doe het soms nog) waar het heel druk is, en waar ik niet weg kan en me moet overgeven aan de situatie (bijv als je door de stad loopt of op een vreselijke verjaardag zit).

Tel hoeveel stappen jij nodig hebt om in te ademen, en tel hoeveel stappen je nodig bent om uit te ademen.



Dus iiinnnn... (begin te lopen en tel stappen) 1..2..3.. uuuuiittt 4..5..6..7..8 (zorg ook hier weer dat je goed met je buik ademhaalt ook al zie je er dan zwanger uit). aantal stappen en ademhalingen is bij iedereen anders uiteraard. Doe dit een paar keer focus je niet op je hoofd ("is mijn aanval al weg" en dat soort dingen) Doe hem een paar keer en als je lijf uiteindelijk ontspannen voelt, ga dan afleiding zoeken. (Door vechtsport kneusde ik mijn ribben en werden mijn aanvallen erger, details daar gelaten, deed ik dit soms wel voor een 10 min a 15 min vaker op een dag)



Je zult zien omdat je je zo moet focussen op het lopen ademhalen en tellen van je stappen en ademhaling dat je gedachten weg zijn!

.

In het begin toen ik er nog veel had deed ik dit soms wel 5/6x per dag hoor, het gaat erom dat je je geest wat nieuws aanleert ipv meteen op triggers te reageren en dat je weet dat je controle hebt het gaat even tijd kosten om het aan te leren. Nu doe ik deze oefening nog steeds wel eens als ik de hond uitlaat of als het ergens druk is maar ook wel eens als het rustig is. Ik heb hierdoor geen last meer van paniekaanvallen gehad (tenzij er iets extreems gebeurt natuurlijk BO is nog niet geheel over en mijn geest wil mij soms ook even lekker onzeker maken, maar dan weet ik hoe ik het de kiem in moet smoren)



Als je deze oefeningen kunt doen zonder dat je geest afdwaalt maar gewoon lekker "leeg" bent kun je ook moeilijker focus oefeningen doen of gewoon mediteren, filmpjes op youtube ook goed, hoewel ik tijdens een paniek aanval geen zin had in zon mens die tegen me zij dat ik mijn innerlijke chakra moest zoeken miss iets voor als je het wat meer in controle hebt haha, maar tegenwoordig zoek ik hem wel eens. Je gaat merken dat je, je paniek aanvallen vergeet of ze sneller weg krijgt



En vergeet niet, aan allen van jullie dames dat jullie sterk zijn, niet alleen omdat jullie dit al hebben doorstaan maar ook door te delen en te zoeken naar je genezing, te luisteren naar je lijf. Er zijn ook velen die dit niet kunnen of durven. En het is lastig vertel mij wat wat een hoop ellende kan een mens zijn, maar bedenk dat je hierdoor wel leert nieuwe wegen in te slaan en jezelf op een nieuwe manier leert kennen. Zo nu genoeg wijze praat voor een 21-er

Hoop dat jullie er wat aan hebben

Hee jade tanks voor de tips! Ik doe idd ook wel eens de 4 tellen inademen, 8 tellen uit en 7 uitademing vasthouden (of hoe lang het lukt) bij matige paniek of stress. Bij heftige paniek werkt het bij mij beter om gewoon ff te gaan afwassen of zo, de aandacht naar buiten te verleggen in ieder geval. Maar verder blijf ik een beetje weg van meditaties en zo omdat ik meestal juist geforceerd ga ademhalen als ik op mijn adem let, na mindfulness kwam ik altijd duizelig thuis... Voor mij werkt het vaak beter om naar de wolkjes of plantjes te kijken, ook mindful toch... Jammer want het kan zoveel baat hebben, maar het hoeft niet meer van mezelf.

wat me wel enorm vaak helpt ik zodra ik een eerste zorg of paniek voel opkomen, het direct los te laten op mijn ademhaling. Ik blaas de zorg dan weer uit. Wat jij ook zegt naoko, het is de kunst om een beetje van een afstandje naar je lichaam te kijken en niet mee laten slepen door de emotie.

Maar anyways, de angst vind ik niet het ergste, maar wel dat het het fysiek herstel blokkeert.



Shiiiit om 04.00 wakker al....



Fam, ik moet bij jouw verhaal erg denken aan mijn schoonzusje. Ook al 5 jaar burn-out met PDS, voedselintoleranties en maagbreuk. Maar! Het gaat sinds een jaar of zo echt goed met haar. Ze zit echt lekker in haar vel, is energiek, onderneemt veel, is ontspannen en vrolijk. Bij periodes heeft ze nog steeds veel last van haar darmen hoor, niet dat dat genezen is. Maar ik denk dat ze zichzelf helemaal heeft leren accepteren en meer is gaan genieten. Het glas halfvol is gaan zien ipv halfleeg. Go with the flow, zoals je al zegt. Dus wees niet bang!

Oooh, heel erg bedankt lieve Bloem, dat steuntje in de rug doet echt deugd. Hoop doet leven ))

Aan iedereen : bedankt voor het delen van jullie verhalen en tips, jullie kijk op jullie BO en op het leven in het algemeen.

Zo steek je van iedereen wel iets op !

Zoals bijvoorbeeld het zinnetje van Jade, dat we door onze BO nieuwe (en misschien wel mooiere) wegen inslaan en onszelf beter leren kennen.

Of wat Naoko zegt, [dat we ons lijf ook wel eens mogen sussen, zoals we dat zouden doen bij een klein kind, dat pijn heeft of bang is.

Verhalen van vrouwen die hun energie en kracht (en zichzelf !) terug gevonden hebben of van vrouwen die telkens opnieuw vallen en weer opstaan en toch de moed niet opgeven. Daar put ik zelf veel moed uit.

Een heel moeilijk proces, maar met de steun van deze lieve lotgenotes, lukt het hopelijk wel, beetje bij beetje.

Dikke knuffel allemaal xx

@Jade444

Wauw dat tellen van je ademhaling tijdens een paniekaanval werkt wel heel fijn zeg. Mijn psycholoog probeert me al maanden ontspanningsoefeningen voor tijdens een aanval bij te brengen (denk: voel je voeten, ga door naar je enkels, voel hoe je knieën voelen, hoor de klok en de geluiden buiten ) maar dit lijkt ook echt te werken!



Anyway bedankt voor de bemoedigende woorden allemaal. Vandaag staat de afspraak met de UWV arts om te bespreken of ik meer hersteltijd krijg. Fingers crossed dus. Gisteren een zwaar maar toch fijn gesprek gehad met de psycholoog. Naast m'n burn-out vertoon ik depressieverschijnselen dus we hebben nog veel werk te doen.



Iets waar ik eigenlijk heel benieuwd naar ben (en misschien is dit ooit al besproken in het topic en heb ik het gemist) is hoe jullie omgeving reageert. Mijn familie en vriend zijn fantastisch en ontzettend geduldig maar bij sommige vrienden loop ik toch tegen veel onbegrip aan. Een vriendin die constant blijft vragen waarom ik wel dingen kan ondernemen maar niet kan werken. En dan kan ik haar nog zo vaak vertellen dat ik de dag erna de prijs betaal en de hele dag op bed lig maar het gaat er niet in. Ik merk dat ik bepaalde vriendschappen in een heel ander perspectief ben gaan zien. Mensen waar ik het niet van verwacht had zijn mijn grootste steun en mensen waar ik het juist van verwacht had tonen de meeste onbegrip. Meer mensen die daar ervaring mee hebben?

Ja hoor gelaardepoes. Je verliest sommige "vrienden", je leert mensen anders kennen en je leert andere mensen kennen. Sommige mensen hebben in 't begin wel begrip, maar snappen niet dat je na een paar weken of maanden nou nog niet beter bent. Of dat gewoon praten of te lang rechtstaan al te veel kan zijn op sommige momenten...

Zelfs mensen die heel dicht bij me staan, snappen het niet altijd. Ze zijn het soms ook al eens beu, net als ikzelf heel die BO en aanverwanten soms beu ben.

't Heeft geen zin het allemaal (telkens opnieuw) uit te leggen aan mensen die het niet begrijpen. Het put je alleen maar uit.

Waarschijnlijk verander/evolueer je als mens gedurende heel het BO-proces, waardoor sommige vriendschappen niet meer zo bij je gaan passen.

Hoi allemaal!



GelaarsdePoes; Hoe is het vandaag gegaan? heb voor je zitten duimen. Hoop op goed nieuws voor je.



Oei wat veel paniekaanvallen?! Hoop dat het met iedereen goed gaat.



Dag lieve Bloem; super dat je na een paniekaanval, een mooie dag hebt gehad. De AD nu wel effect? Lastig dat het zo op zich laat wachten.



Hey Naoko: wanneer vertrek je op vakantie? Frankrijk, klinkt zalig! Niet makkelijk zo geconfronteerd worden met een collega met ongeveer dezelfde klachten/symptomen. Vergeet niet ook als leidinggevende ben je maar een klein gedeelte van de organisatie, en ik neem aan dat je niet in je eentje het beleid maakt. Misschien kun je met je huidige ervaring wel een veel betere leidinggevende worden?



Merci Jade voor de duidelijke ademhalingsoefeningen en voor de hele lieve wijze woorden.



Fam; ben het helemaal eens met je uitspraak (ondanks echt niet fijn is om vrienden te 'verliezen'); 'Waarschijnlijk verander/evolueer je als mens gedurende heel het BO-proces, waardoor sommige vriendschappen niet meer zo bij je gaan passen.



Hier een paar heel slechte nachten achter de rug. Weinig geslapen en merk dit toch meteen terug aan mijn veerkracht, vitaliteit en stressbestendigheid. Morgen naar de HA en zaterdag naar de coach. Denk alleen dat ik hun antwoord al ken: voltijds werken is te zwaar (ben voltijds gaan werken, door financiële redenen).



Vorige nacht waren er heel veel vallende sterren te zien, heb veel goeds voor iedereen op het forum gewenst. Wat ik precies gewenst heb, kan ik natuurlijk niet zeggen, anders komt het niet uit . Fijne avond allemaal.

@Bloem klinkt alsof je er heel goed mee omgaat,!

@Vienna, vervelend voor je als je niet goed slaapt merk je het meteen he? Succes bij je gesprek hoop voor je dat er nieuwe mogelijkheden en opties voor je zijn.

@Gelaasdepoes, fijn dat je er wat aan hebt gehad! Was precies mijn bedoeling haha



Qua vrienden en familie en onbegrip, ja dat herken ik. Mijn vader en moeder reageren er super op, kennen het ook. Bepaalde vriendinnen vinden het heel lastig om mee om te gaan durven er niet naar te vragen. Ik heb het laatst wel eens bij ze aangekaart dat ik me soms heel ongemakkelijk voel omdat ik met hele andere dingen bezig ben dan met school en werk en dat ik daarom me soms zon oud wijf bij hun voel. Hier reageerde ze uiteindelijk wel goed op, maar je zult altijd zien dat er bepaalde vrienden voor je diepe gevoelens zijn en de ander er voor de gezellige avondjes wijn drinken en over koetjes en kalfjes praat, of dat er vriendschappen over gaan. Je merkt snel wie je wel bij je wil hebben en wie niet, onbewust.



Ik kon er ook vreselijk gefrustreerd van raken als mensen tegen mij zeggen o maar laatst ben je een middagje naar de sauna geweest dan kunnen we vanavond toch ook wel wat doen? of, dan moet het nu toch beter met je gaan? Het is lastig voor andere om ermee om te gaan omdat je het vaak visueel niet ziet, kijk een gebroken been kunnen mensen wat mee, maar wat er in mijn hoofd zit weet alleen ik. Je kunt het delen maar niemand zal het helemaal 100 procent voelen en volledig begrijpen wat jij hebt. Dit heb ik uiteindelijk maar naast me neergelegd. Ik heb tegen mijn vriendinnen gezegd dat als ze iets met me willen afspreken ze mij diezelfde dag even moeten vragen zodat ik kan kijken hoe ik me voel. Want ja laten we eerlijk zijn weet ik veel of ik volgende week donderdag een goede of een slechte dag heb,



Ik vind het al fijn als mensen alleen naar me luisteren en begrip hebben. Want écht naar iemand luisteren kunnen toch alleen de mensen die heeeeel dicht bij mij staan!(hoewel misschien ook wel mijn afwijking hahah)