Geld & Recht
alle pijlers
Evenredig bijdragen
woensdag 12 augustus 2015 om 21:25
Hallo lieve forummers, ik heb even een vraag waar ik zelf niet uitkom,
Ik woon samen met mijn vriend en binnenkort mag ik weer aan het werk (jippie!) en komt er van mijn kant dus ook weer geld binnen. Daar zijn wij natuurlijk erg blij mee, maar ik zit nu al een paar dagen na te denken over mijn bijdrage aan onze huishouding. Want, wat zou nu het verstandigst en eerlijkst zijn?
Mijn vriend heeft een koophuis met (helaas) een aflossingsvrije hypotheek. Hij betaalt dus alleen rente. Daarnaast nog alle vaste lasten als verzekeringen etc, en tenslotte de boodschappen.
Vandaag hebben we het er kort over gehad. Ik was, tot vandaag, in de veronderstelling dat ik niet mee zou gaan betalen aan de hypotheek omdat mijn naam immers nergens op staat of komt te staan. Mijn vriend wierp tegen dat ook hij er niet op vooruit gaat, omdat hij alleen rente betaalt. En dat het dus niet uitmaakt of ik mee zou betalen, want er wordt niets afgelost. Ik vraag me dan af of het allemaal klopt wat hij zegt en dat ik dus gerust mee kan betalen?
Daarnaast, had ik in mijn hoofd dat ik verder gewoon mee zou betalen aan de verzekeringen, belastingen etc etc. Vriend zegt, dat als ik niet mee wil betalen aan hypotheek, dat verzekeringen dan ook niet zouden hoeven omdat die onlosmakelijk met huis verbonden zijn. Ik kon toen even niet meer bedenken waarom ik verzekeringen wél logisch vond om aan bij te dragen (afgezien van de logische reden dat je samen een huishouding voert en je altijd verzekeringen zou moeten betalen) en hypotheek niet
Tenslotte, heeft mijn vriend een creditcard schuld die hij aan het afbetalen is. Hij heeft het er even over gehad dat het een stuk makkelijker zou worden als ik die voor hem zou afbetalen (ben nu even vergeten of hij het ook over terugbetalen aan mij had gehad) zodat de maandlasten wat lager worden. Aan de ene kant denk ik heel sterk: absoluut niet! Schulden die hij in zijn eentje heeft gemaakt, nota bene nog uberhaupt voordat ik in beeld was, ga ik niet voor hem aflossen. En aan de andere kant denk ik: de afgelopen maanden heeft hij mij wel onderhouden, en ook uitjes en dergelijke voor mij betaald. Ik zou hem dan wel een symbolisch bedrag kunnen geven ter compensatie? Eventueel zou dat best net zo hoog kunnen zijn als de schuld. Of is dit nu heel naïef gedacht van mij?
Ik wil wel voorop stellen dat mijn vriend het liefst zo weinig mogelijk geld van mij wil hebben, omdat ik veel minder verdien dan hij, en dat hij het liefst heeft dat ik zoveel mogelijk spaar. Het is absoluut niet iemand die wil profiteren van het feit dat ik nu ook ineens wat geld heb. Daarnaast heeft hij, zoals ik hierboven al zei, mij de afgelopen zes maanden in principe gewoon onderhouden (mijn eigen kosten heb ik natuurlijk wel zelf betaald). Ik wil nu gewoon mijn deel gaan bijdragen. Hoe of wat, dat ben ik nog aan het uitzoeken.
Hoop op wat nuttige antwoorden, alvast bedankt
Ik woon samen met mijn vriend en binnenkort mag ik weer aan het werk (jippie!) en komt er van mijn kant dus ook weer geld binnen. Daar zijn wij natuurlijk erg blij mee, maar ik zit nu al een paar dagen na te denken over mijn bijdrage aan onze huishouding. Want, wat zou nu het verstandigst en eerlijkst zijn?
Mijn vriend heeft een koophuis met (helaas) een aflossingsvrije hypotheek. Hij betaalt dus alleen rente. Daarnaast nog alle vaste lasten als verzekeringen etc, en tenslotte de boodschappen.
Vandaag hebben we het er kort over gehad. Ik was, tot vandaag, in de veronderstelling dat ik niet mee zou gaan betalen aan de hypotheek omdat mijn naam immers nergens op staat of komt te staan. Mijn vriend wierp tegen dat ook hij er niet op vooruit gaat, omdat hij alleen rente betaalt. En dat het dus niet uitmaakt of ik mee zou betalen, want er wordt niets afgelost. Ik vraag me dan af of het allemaal klopt wat hij zegt en dat ik dus gerust mee kan betalen?
Daarnaast, had ik in mijn hoofd dat ik verder gewoon mee zou betalen aan de verzekeringen, belastingen etc etc. Vriend zegt, dat als ik niet mee wil betalen aan hypotheek, dat verzekeringen dan ook niet zouden hoeven omdat die onlosmakelijk met huis verbonden zijn. Ik kon toen even niet meer bedenken waarom ik verzekeringen wél logisch vond om aan bij te dragen (afgezien van de logische reden dat je samen een huishouding voert en je altijd verzekeringen zou moeten betalen) en hypotheek niet
Tenslotte, heeft mijn vriend een creditcard schuld die hij aan het afbetalen is. Hij heeft het er even over gehad dat het een stuk makkelijker zou worden als ik die voor hem zou afbetalen (ben nu even vergeten of hij het ook over terugbetalen aan mij had gehad) zodat de maandlasten wat lager worden. Aan de ene kant denk ik heel sterk: absoluut niet! Schulden die hij in zijn eentje heeft gemaakt, nota bene nog uberhaupt voordat ik in beeld was, ga ik niet voor hem aflossen. En aan de andere kant denk ik: de afgelopen maanden heeft hij mij wel onderhouden, en ook uitjes en dergelijke voor mij betaald. Ik zou hem dan wel een symbolisch bedrag kunnen geven ter compensatie? Eventueel zou dat best net zo hoog kunnen zijn als de schuld. Of is dit nu heel naïef gedacht van mij?
Ik wil wel voorop stellen dat mijn vriend het liefst zo weinig mogelijk geld van mij wil hebben, omdat ik veel minder verdien dan hij, en dat hij het liefst heeft dat ik zoveel mogelijk spaar. Het is absoluut niet iemand die wil profiteren van het feit dat ik nu ook ineens wat geld heb. Daarnaast heeft hij, zoals ik hierboven al zei, mij de afgelopen zes maanden in principe gewoon onderhouden (mijn eigen kosten heb ik natuurlijk wel zelf betaald). Ik wil nu gewoon mijn deel gaan bijdragen. Hoe of wat, dat ben ik nog aan het uitzoeken.
Hoop op wat nuttige antwoorden, alvast bedankt
donderdag 13 augustus 2015 om 00:52
quote:milouda schreef op 13 augustus 2015 @ 00:44:
[...]
Oh gut, het is ook nooit goed he.
Ik heb het niet over 'rechten en realiteit', maar puur over het feit dat ik jou vandaag echt voor het eerst een reactie zag geven vol emotie, die mij een andere kant van Amand heeft laten zien. Dat jij mijn reactie daarop onsympathiek vond, vind ik erg jammer.Life sucks and then you die. Heb ik ook moeten leren.
[...]
Oh gut, het is ook nooit goed he.
Ik heb het niet over 'rechten en realiteit', maar puur over het feit dat ik jou vandaag echt voor het eerst een reactie zag geven vol emotie, die mij een andere kant van Amand heeft laten zien. Dat jij mijn reactie daarop onsympathiek vond, vind ik erg jammer.Life sucks and then you die. Heb ik ook moeten leren.
donderdag 13 augustus 2015 om 05:16
quote:boebezoebe schreef op 13 augustus 2015 @ 00:16:
Ik zou pas aan 'beide een even groot percentage bijdragen' doen als ik best zeker was van de relatie en als 1 van de twee ook meer huishoud/zorgtaken op zich zou nemen. Klinkt misschien stom, maar als je elkaar nog niet zo lang kent (of beter: nog maar kort samenwoont) vind ik 50/50 (van de totale kosten) eerlijker, want dat zou je met een huisgenoot ook doen (nou ja, dan betaalt degene met de grotere kamer soms meer, haha). Dan kan degene met het grotere inkomen nog altijd wat extra aan luxe en leuke gezamelijke dingen uitgeven. Is ook hemdzak/broekzak, maar in principe zou ik alle vaste lasten en boodschappen gewoon door de helft doen.In principe wel, ja. Maar dan zou je je uitgaven eigenlijk op het salaris van de minstverdienende moeten afstemmen. Als vriend voor de relatie dat huis al had, kan dat gelijk al lastig worden. Als je samen wat nieuws vindt, zijn zulke afspraken dan weer net wat makkelijker te maken.
Ik zou pas aan 'beide een even groot percentage bijdragen' doen als ik best zeker was van de relatie en als 1 van de twee ook meer huishoud/zorgtaken op zich zou nemen. Klinkt misschien stom, maar als je elkaar nog niet zo lang kent (of beter: nog maar kort samenwoont) vind ik 50/50 (van de totale kosten) eerlijker, want dat zou je met een huisgenoot ook doen (nou ja, dan betaalt degene met de grotere kamer soms meer, haha). Dan kan degene met het grotere inkomen nog altijd wat extra aan luxe en leuke gezamelijke dingen uitgeven. Is ook hemdzak/broekzak, maar in principe zou ik alle vaste lasten en boodschappen gewoon door de helft doen.In principe wel, ja. Maar dan zou je je uitgaven eigenlijk op het salaris van de minstverdienende moeten afstemmen. Als vriend voor de relatie dat huis al had, kan dat gelijk al lastig worden. Als je samen wat nieuws vindt, zijn zulke afspraken dan weer net wat makkelijker te maken.
If at first you don’t succeed, call it version 1.0
donderdag 13 augustus 2015 om 09:13
quote:Ginevra schreef op 13 augustus 2015 @ 00:43:
Boebezoebe, die oplossing of dat compromis kan dus ook inhouden: "prima dat jij je consultancybaan opzegt om voortaan chakras te gaan calibreren, maar ik ga niet mijn vliegvisvakanties opgeven om jouw inwijdingscursussen te gaan betalen".
En dan ontstaat dus de situatie dat de een op vakantie met de vrienden gaat, en dat de ander niet een soortgelijke vakantie met vriendinnen kan doen. Want die heeft andere keuzes gemaakt.
Maar volgens sommigen is dat heel onvoorstelbaar. Althans: dat was dus waar ik op reageerde, de suggestie van sommigen dat het onvoorstelbaar is dat omdat Marietje haar baan opzegt, Pietje alleen op vakantie gaat. Terwijl Marietje daar zelf voor kiest, en Pietje haar best die ruimte wil gunnen, maar niet daarvoor ook zijn eigen hobby's of wensen opzij zet.Oh, ik vind dat wel voorstelbaar hoor, dat iemand alleen op vakantie gaat, maar ben nogal van individuele dingen ondernemen in een relatie
Boebezoebe, die oplossing of dat compromis kan dus ook inhouden: "prima dat jij je consultancybaan opzegt om voortaan chakras te gaan calibreren, maar ik ga niet mijn vliegvisvakanties opgeven om jouw inwijdingscursussen te gaan betalen".
En dan ontstaat dus de situatie dat de een op vakantie met de vrienden gaat, en dat de ander niet een soortgelijke vakantie met vriendinnen kan doen. Want die heeft andere keuzes gemaakt.
Maar volgens sommigen is dat heel onvoorstelbaar. Althans: dat was dus waar ik op reageerde, de suggestie van sommigen dat het onvoorstelbaar is dat omdat Marietje haar baan opzegt, Pietje alleen op vakantie gaat. Terwijl Marietje daar zelf voor kiest, en Pietje haar best die ruimte wil gunnen, maar niet daarvoor ook zijn eigen hobby's of wensen opzij zet.Oh, ik vind dat wel voorstelbaar hoor, dat iemand alleen op vakantie gaat, maar ben nogal van individuele dingen ondernemen in een relatie
"I'm just an animal looking for a home and.... share the same space for a minute or two...”
donderdag 13 augustus 2015 om 09:14
quote:Daffodil schreef op 13 augustus 2015 @ 05:16:
[...]
In principe wel, ja. Maar dan zou je je uitgaven eigenlijk op het salaris van de minstverdienende moeten afstemmen. Als vriend voor de relatie dat huis al had, kan dat gelijk al lastig worden. Als je samen wat nieuws vindt, zijn zulke afspraken dan weer net wat makkelijker te maken.Dat is waar. Ik heb het nog nooit aan de hand gehad dat iemand een stuk minder of meer dan mijzelf verdiende, dus vind het me ook moeilijk voor te stellen dat ik voor vaste uitgaves niet direct de helft zou betalen.
[...]
In principe wel, ja. Maar dan zou je je uitgaven eigenlijk op het salaris van de minstverdienende moeten afstemmen. Als vriend voor de relatie dat huis al had, kan dat gelijk al lastig worden. Als je samen wat nieuws vindt, zijn zulke afspraken dan weer net wat makkelijker te maken.Dat is waar. Ik heb het nog nooit aan de hand gehad dat iemand een stuk minder of meer dan mijzelf verdiende, dus vind het me ook moeilijk voor te stellen dat ik voor vaste uitgaves niet direct de helft zou betalen.
"I'm just an animal looking for a home and.... share the same space for a minute or two...”
donderdag 13 augustus 2015 om 10:50
Ik besprak dit draadje vanochtend met mijn man. Hij was stomverbaasd. Natuurlijk gooi je alles op een hoop en zorg je ervoor dat je allebei evenveel kunt genieten.
Maar ik denk dat de kern ergens anders zit. Als je elkaar heel veel gunt, dan krijg je ook vanzelf allebei meer. Ik gun mijn man zijn wensen en hij gunt mij de mijne. Aangezien ons geld niet oneindig is, betekent dit vaak dat we moeten afstemmen wat wel kan en wat niet. Dan komt de gunfactor weer in beeld. Bij ons gaat het vanzelf. Tenminste: we denken allebei dat het vanzelf gaat. Ik hou me soms in omdat hij graag iets wil. En hij houdt zich soms in zodat ik meer ruimte heb.
Het hoeft niet alleen over hobbies te gaan. Als een van de twee graag minder wil werken, dan gunt de ander dat ook.
We hebben periodes gehad dat de een veel meer verdiende en periodes (nu alweer een kleine 10 jaar) dat we allebei evenveel verdienen. En ook evenveel uren werken. Want het is natuurlijk ook zo dat evenveel uren werken helemaal niet betekent dat je evenveel verdient.
Er zijn ook periodes geweest dat we financieel erg krap zaten en we allebei onze wensen moesten laten schieten. En ook periodes dat een van ons het zo vervelend had op zijn werk dat een andere (minderbetalende) baan een oplossing was. Dat betekende dan dat de ander de kar meer moest trekken. Maar omdat je liever hebt dat je partner gelukkig is, gun je dat.
Ik denk daarom de meeste discussies over geld eigenlijk niet over geld gaan. Het gaat erover wat je de ander gunt en wat de ander jou gunt. En of dat in evenwicht is.
Als ik een man zou hebben die mij minder gunt, dan zou ik vanzelf ook minder gunnen. Maar op dat moment is voor mij de vraag of ik die relatie wel zou willen
Maar ik denk dat de kern ergens anders zit. Als je elkaar heel veel gunt, dan krijg je ook vanzelf allebei meer. Ik gun mijn man zijn wensen en hij gunt mij de mijne. Aangezien ons geld niet oneindig is, betekent dit vaak dat we moeten afstemmen wat wel kan en wat niet. Dan komt de gunfactor weer in beeld. Bij ons gaat het vanzelf. Tenminste: we denken allebei dat het vanzelf gaat. Ik hou me soms in omdat hij graag iets wil. En hij houdt zich soms in zodat ik meer ruimte heb.
Het hoeft niet alleen over hobbies te gaan. Als een van de twee graag minder wil werken, dan gunt de ander dat ook.
We hebben periodes gehad dat de een veel meer verdiende en periodes (nu alweer een kleine 10 jaar) dat we allebei evenveel verdienen. En ook evenveel uren werken. Want het is natuurlijk ook zo dat evenveel uren werken helemaal niet betekent dat je evenveel verdient.
Er zijn ook periodes geweest dat we financieel erg krap zaten en we allebei onze wensen moesten laten schieten. En ook periodes dat een van ons het zo vervelend had op zijn werk dat een andere (minderbetalende) baan een oplossing was. Dat betekende dan dat de ander de kar meer moest trekken. Maar omdat je liever hebt dat je partner gelukkig is, gun je dat.
Ik denk daarom de meeste discussies over geld eigenlijk niet over geld gaan. Het gaat erover wat je de ander gunt en wat de ander jou gunt. En of dat in evenwicht is.
Als ik een man zou hebben die mij minder gunt, dan zou ik vanzelf ook minder gunnen. Maar op dat moment is voor mij de vraag of ik die relatie wel zou willen
donderdag 13 augustus 2015 om 12:09
quote:Roodhaarr schreef op 13 augustus 2015 @ 10:50:
Ik besprak dit draadje vanochtend met mijn man. Hij was stomverbaasd. Natuurlijk gooi je alles op een hoop en zorg je ervoor dat je allebei evenveel kunt genieten.
Maar ik denk dat de kern ergens anders zit. Als je elkaar heel veel gunt, dan krijg je ook vanzelf allebei meer. Ik gun mijn man zijn wensen en hij gunt mij de mijne. Aangezien ons geld niet oneindig is, betekent dit vaak dat we moeten afstemmen wat wel kan en wat niet. Dan komt de gunfactor weer in beeld. Bij ons gaat het vanzelf. Tenminste: we denken allebei dat het vanzelf gaat. Ik hou me soms in omdat hij graag iets wil. En hij houdt zich soms in zodat ik meer ruimte heb.
Het hoeft niet alleen over hobbies te gaan. Als een van de twee graag minder wil werken, dan gunt de ander dat ook.
We hebben periodes gehad dat de een veel meer verdiende en periodes (nu alweer een kleine 10 jaar) dat we allebei evenveel verdienen. En ook evenveel uren werken. Want het is natuurlijk ook zo dat evenveel uren werken helemaal niet betekent dat je evenveel verdient.
Er zijn ook periodes geweest dat we financieel erg krap zaten en we allebei onze wensen moesten laten schieten. En ook periodes dat een van ons het zo vervelend had op zijn werk dat een andere (minderbetalende) baan een oplossing was. Dat betekende dan dat de ander de kar meer moest trekken. Maar omdat je liever hebt dat je partner gelukkig is, gun je dat.
Ik denk daarom de meeste discussies over geld eigenlijk niet over geld gaan. Het gaat erover wat je de ander gunt en wat de ander jou gunt. En of dat in evenwicht is.
Als ik een man zou hebben die mij minder gunt, dan zou ik vanzelf ook minder gunnen. Maar op dat moment is voor mij de vraag of ik die relatie wel zou willenMooi geschreven! Mee eens.
Ik besprak dit draadje vanochtend met mijn man. Hij was stomverbaasd. Natuurlijk gooi je alles op een hoop en zorg je ervoor dat je allebei evenveel kunt genieten.
Maar ik denk dat de kern ergens anders zit. Als je elkaar heel veel gunt, dan krijg je ook vanzelf allebei meer. Ik gun mijn man zijn wensen en hij gunt mij de mijne. Aangezien ons geld niet oneindig is, betekent dit vaak dat we moeten afstemmen wat wel kan en wat niet. Dan komt de gunfactor weer in beeld. Bij ons gaat het vanzelf. Tenminste: we denken allebei dat het vanzelf gaat. Ik hou me soms in omdat hij graag iets wil. En hij houdt zich soms in zodat ik meer ruimte heb.
Het hoeft niet alleen over hobbies te gaan. Als een van de twee graag minder wil werken, dan gunt de ander dat ook.
We hebben periodes gehad dat de een veel meer verdiende en periodes (nu alweer een kleine 10 jaar) dat we allebei evenveel verdienen. En ook evenveel uren werken. Want het is natuurlijk ook zo dat evenveel uren werken helemaal niet betekent dat je evenveel verdient.
Er zijn ook periodes geweest dat we financieel erg krap zaten en we allebei onze wensen moesten laten schieten. En ook periodes dat een van ons het zo vervelend had op zijn werk dat een andere (minderbetalende) baan een oplossing was. Dat betekende dan dat de ander de kar meer moest trekken. Maar omdat je liever hebt dat je partner gelukkig is, gun je dat.
Ik denk daarom de meeste discussies over geld eigenlijk niet over geld gaan. Het gaat erover wat je de ander gunt en wat de ander jou gunt. En of dat in evenwicht is.
Als ik een man zou hebben die mij minder gunt, dan zou ik vanzelf ook minder gunnen. Maar op dat moment is voor mij de vraag of ik die relatie wel zou willenMooi geschreven! Mee eens.
zaterdag 15 augustus 2015 om 14:24
quote:Roodhaarr schreef op 13 augustus 2015 @ 10:50:
Ik besprak dit draadje vanochtend met mijn man. Hij was stomverbaasd. Natuurlijk gooi je alles op een hoop en zorg je ervoor dat je allebei evenveel kunt genieten.
Maar ik denk dat de kern ergens anders zit. Als je elkaar heel veel gunt, dan krijg je ook vanzelf allebei meer. Ik gun mijn man zijn wensen en hij gunt mij de mijne. Aangezien ons geld niet oneindig is, betekent dit vaak dat we moeten afstemmen wat wel kan en wat niet. Dan komt de gunfactor weer in beeld. Bij ons gaat het vanzelf. Tenminste: we denken allebei dat het vanzelf gaat. Ik hou me soms in omdat hij graag iets wil. En hij houdt zich soms in zodat ik meer ruimte heb.
Het hoeft niet alleen over hobbies te gaan. Als een van de twee graag minder wil werken, dan gunt de ander dat ook.
We hebben periodes gehad dat de een veel meer verdiende en periodes (nu alweer een kleine 10 jaar) dat we allebei evenveel verdienen. En ook evenveel uren werken. Want het is natuurlijk ook zo dat evenveel uren werken helemaal niet betekent dat je evenveel verdient.
Er zijn ook periodes geweest dat we financieel erg krap zaten en we allebei onze wensen moesten laten schieten. En ook periodes dat een van ons het zo vervelend had op zijn werk dat een andere (minderbetalende) baan een oplossing was. Dat betekende dan dat de ander de kar meer moest trekken. Maar omdat je liever hebt dat je partner gelukkig is, gun je dat.
Ik denk daarom de meeste discussies over geld eigenlijk niet over geld gaan. Het gaat erover wat je de ander gunt en wat de ander jou gunt. En of dat in evenwicht is.
Als ik een man zou hebben die mij minder gunt, dan zou ik vanzelf ook minder gunnen. Maar op dat moment is voor mij de vraag of ik die relatie wel zou willen
Dit is dus precies hoe mijn ideale relatie zou zijn. Vooral je op een na laatste zin is iets waar ik vaak over nadenk, en waar dit topic, denk ik, ook grotendeels vandaan komt.
Het gevoel dat ik bij mijn vriend krijg, en wat ik ook al vaak geuit heb, is dat hij zichzelf erg veel gunt, maar zodra ik iets wil, of dat nu alleen voor mij is of voor ons samen, stuit ik op veel weerstand en commentaar. En ja, het is logisch dat je je geld liever aan jezelf uitgeeft dan aan anderen (zo zit ik niet in elkaar, maar goed anderen weer wel). Maar dan heb ik het niet over een nieuwe telefoon kopen voor me, maar over een tube bodylotion of zo. Daarentegen is er altijd geld en zal er altijd geld zijn voor zijn sigaretten. Ik bedoel maar...
Hijzelf gaat jaarlijks een week weg, eerder nog wel vaker, (het is vrijwilligerswerk, maar goed het is en blijft een vakantie voor zijn plezier) en voor ons samen zat er nooit wat in (nu ik geen vakantie kan betalen verwacht ik ook niet dat we op vakantie gaan, laat dat duidelijk zijn).
Daarnaast, had hij zijn schuld ook veel sneller af kunnen lossen als hij verstandigere keuzes had gemaakt. Als ik moet kiezen tussen een nieuwe telefoon of schuld aflossen, kies ik voor het laatste. Hij niet. Zijn keuze natuurlijk, maar niet helemaal eerlijk dat ik dan vervolgens wel daarmee bezig ben.
Met zo iemand ga ik inderdaad veel sneller nadenken over eerlijk en evenredig, ipv 50/50. Ik denk dan eerst aan mezelf, omdat dat andersom ook gedaan wordt. En dat wordt dan ineens niet begrepen en dat vind ik jammer. Want in mijn ogen is het normaal dat elke volwassene de capaciteit tot zelfreflectie heeft.
Ik weet nog niet zeker hoeveel ik ga verdienen (0-uren contract helaas, blijf ook uitkijken naar iets nieuws voor een stabieler inkomen) maar ik wil iig terugbetalen wat ik gekost heb het afgelopen half jaar (cc schuld afbetalen of meer bijdragen dan nodig, geen idee wat beter uitkomt). Voor de rest komen we er samen wel uit.
Voor degenen die daadwerkelijk gereageerd hebben op mijn post; dank jullie wel.
Ik besprak dit draadje vanochtend met mijn man. Hij was stomverbaasd. Natuurlijk gooi je alles op een hoop en zorg je ervoor dat je allebei evenveel kunt genieten.
Maar ik denk dat de kern ergens anders zit. Als je elkaar heel veel gunt, dan krijg je ook vanzelf allebei meer. Ik gun mijn man zijn wensen en hij gunt mij de mijne. Aangezien ons geld niet oneindig is, betekent dit vaak dat we moeten afstemmen wat wel kan en wat niet. Dan komt de gunfactor weer in beeld. Bij ons gaat het vanzelf. Tenminste: we denken allebei dat het vanzelf gaat. Ik hou me soms in omdat hij graag iets wil. En hij houdt zich soms in zodat ik meer ruimte heb.
Het hoeft niet alleen over hobbies te gaan. Als een van de twee graag minder wil werken, dan gunt de ander dat ook.
We hebben periodes gehad dat de een veel meer verdiende en periodes (nu alweer een kleine 10 jaar) dat we allebei evenveel verdienen. En ook evenveel uren werken. Want het is natuurlijk ook zo dat evenveel uren werken helemaal niet betekent dat je evenveel verdient.
Er zijn ook periodes geweest dat we financieel erg krap zaten en we allebei onze wensen moesten laten schieten. En ook periodes dat een van ons het zo vervelend had op zijn werk dat een andere (minderbetalende) baan een oplossing was. Dat betekende dan dat de ander de kar meer moest trekken. Maar omdat je liever hebt dat je partner gelukkig is, gun je dat.
Ik denk daarom de meeste discussies over geld eigenlijk niet over geld gaan. Het gaat erover wat je de ander gunt en wat de ander jou gunt. En of dat in evenwicht is.
Als ik een man zou hebben die mij minder gunt, dan zou ik vanzelf ook minder gunnen. Maar op dat moment is voor mij de vraag of ik die relatie wel zou willen
Dit is dus precies hoe mijn ideale relatie zou zijn. Vooral je op een na laatste zin is iets waar ik vaak over nadenk, en waar dit topic, denk ik, ook grotendeels vandaan komt.
Het gevoel dat ik bij mijn vriend krijg, en wat ik ook al vaak geuit heb, is dat hij zichzelf erg veel gunt, maar zodra ik iets wil, of dat nu alleen voor mij is of voor ons samen, stuit ik op veel weerstand en commentaar. En ja, het is logisch dat je je geld liever aan jezelf uitgeeft dan aan anderen (zo zit ik niet in elkaar, maar goed anderen weer wel). Maar dan heb ik het niet over een nieuwe telefoon kopen voor me, maar over een tube bodylotion of zo. Daarentegen is er altijd geld en zal er altijd geld zijn voor zijn sigaretten. Ik bedoel maar...
Hijzelf gaat jaarlijks een week weg, eerder nog wel vaker, (het is vrijwilligerswerk, maar goed het is en blijft een vakantie voor zijn plezier) en voor ons samen zat er nooit wat in (nu ik geen vakantie kan betalen verwacht ik ook niet dat we op vakantie gaan, laat dat duidelijk zijn).
Daarnaast, had hij zijn schuld ook veel sneller af kunnen lossen als hij verstandigere keuzes had gemaakt. Als ik moet kiezen tussen een nieuwe telefoon of schuld aflossen, kies ik voor het laatste. Hij niet. Zijn keuze natuurlijk, maar niet helemaal eerlijk dat ik dan vervolgens wel daarmee bezig ben.
Met zo iemand ga ik inderdaad veel sneller nadenken over eerlijk en evenredig, ipv 50/50. Ik denk dan eerst aan mezelf, omdat dat andersom ook gedaan wordt. En dat wordt dan ineens niet begrepen en dat vind ik jammer. Want in mijn ogen is het normaal dat elke volwassene de capaciteit tot zelfreflectie heeft.
Ik weet nog niet zeker hoeveel ik ga verdienen (0-uren contract helaas, blijf ook uitkijken naar iets nieuws voor een stabieler inkomen) maar ik wil iig terugbetalen wat ik gekost heb het afgelopen half jaar (cc schuld afbetalen of meer bijdragen dan nodig, geen idee wat beter uitkomt). Voor de rest komen we er samen wel uit.
Voor degenen die daadwerkelijk gereageerd hebben op mijn post; dank jullie wel.
zaterdag 15 augustus 2015 om 14:36
quote:truffles schreef op 12 augustus 2015 @ 22:35:
[...]
Aflopen was even het verkeerde woord. Ik bedoel ermee te zeggen dat hij hem dan over kan sluiten zonder boete. Hij is dit ook van plan, zodat hij dan kan gaan aflossen. Zo bedoel ik het.Niet alles gelezen, dus misschien mosterd. Je vriend kan ook nu aflossen, hij mag waarschijnlijk 10% van het totale hypotheekbedrag per jaar aflossen. Hij hoeft echt niet te wachten tot de hypotheek is overgesloten.
[...]
Aflopen was even het verkeerde woord. Ik bedoel ermee te zeggen dat hij hem dan over kan sluiten zonder boete. Hij is dit ook van plan, zodat hij dan kan gaan aflossen. Zo bedoel ik het.Niet alles gelezen, dus misschien mosterd. Je vriend kan ook nu aflossen, hij mag waarschijnlijk 10% van het totale hypotheekbedrag per jaar aflossen. Hij hoeft echt niet te wachten tot de hypotheek is overgesloten.