Werk & Studie
alle pijlers
Onzeker door studentenvereniging
maandag 17 augustus 2015 om 20:42
Vorig jaar heb ik besloten lid te worden van het studentencorps. Ik was al twee jaar erg actief op mijn studievereniging, waar ik eigenlijk al veel vriendschappen had opgedaan, maar ik zag in mijn omgeving wat men had aan het lidmaatschap bij een vereniging. Ik miste de hechte band die ik had (en nog steeds heb) met mijn vrienden van thuis.
Op de middelbare school was ik altijd het leukste meisje van de klas, dus ik verwachtte dat het clubvormen niet al te moeizaam zou verlopen. Echter ging dit niet allemaal van een leien dakje, waardoor ik bij een club ben nageplaatst. Mijn club is hartstikke leuk en ik ben er met open armen ontvangen, maar tijdens deze clubvakantie heb ik mij onwijs ongelukkig gevoeld. Mijn club bestaat uit allemaal schreeuwers, ik heb me nog nooit zo klein gevoeld. Ik had het gevoel dat ik nog steeds mezelf niet kon zijn terwijl iedereen om me heen riep hoe geweldig het wel niet was. Dit heb ik tijdens een zogenaamde emoborrel geuit.
Achteraf gezien heb ik mij op zo'n negatieve manier in de groep geplaatst door mijn gevoelens te uiten, dat het sinds die bewuste avond echt in een neerwaartse spiraal is gegaan. Ik heb het gevoel dat iedereen anders tegen mij aankijkt.
Ik heb die avond gezegd dat ik dacht dat ik zélf een knop moest omzetten. Tijdens de vakantie ben ik er echter achter gekomen dat de grootste schreeuwers het meest onzeker zijn en af en toe heb ik zelfs het gevoel dat ze tegen mij opkijken, omdat ik in zekere zin mezelf ben gebleven. Toch ben ik mijn hele zekerheid kwijt in deze groep en ik merk dat dit de rest van mijn sociale leven beïnvloed. Ik ben super neerslachtig en wilde eigenlijk om 18:00 uur al gaan slapen. Hoewel het vakantie is ben ik super vermoeid.
Ik vraag me op sommige momenten af waarmee ik bezig ben, maar de keus om te stoppen met dit hele wereldje is anderzijds zo moeilijk. Mijn vriend zit volop in dit wereldje, net als mijn huis en andere mensen die mij dierbaar zijn. Welke keus ik ook maak, het zal toch moeilijk worden. Als ik stop word ik nog zo vaak met deze wereld geconfronteerd en zal ik op een andere manier een sociaal leven moeten opbouwen in mijn studentenstad.
Heeft iemand een gelijksoortige ervaring? Ik weet niet zo goed waar ik heen wil, maar ik weet wel dat ik het van me af wil schrijven en dat ik het allemaal echt even niet meer zie zitten...
Op de middelbare school was ik altijd het leukste meisje van de klas, dus ik verwachtte dat het clubvormen niet al te moeizaam zou verlopen. Echter ging dit niet allemaal van een leien dakje, waardoor ik bij een club ben nageplaatst. Mijn club is hartstikke leuk en ik ben er met open armen ontvangen, maar tijdens deze clubvakantie heb ik mij onwijs ongelukkig gevoeld. Mijn club bestaat uit allemaal schreeuwers, ik heb me nog nooit zo klein gevoeld. Ik had het gevoel dat ik nog steeds mezelf niet kon zijn terwijl iedereen om me heen riep hoe geweldig het wel niet was. Dit heb ik tijdens een zogenaamde emoborrel geuit.
Achteraf gezien heb ik mij op zo'n negatieve manier in de groep geplaatst door mijn gevoelens te uiten, dat het sinds die bewuste avond echt in een neerwaartse spiraal is gegaan. Ik heb het gevoel dat iedereen anders tegen mij aankijkt.
Ik heb die avond gezegd dat ik dacht dat ik zélf een knop moest omzetten. Tijdens de vakantie ben ik er echter achter gekomen dat de grootste schreeuwers het meest onzeker zijn en af en toe heb ik zelfs het gevoel dat ze tegen mij opkijken, omdat ik in zekere zin mezelf ben gebleven. Toch ben ik mijn hele zekerheid kwijt in deze groep en ik merk dat dit de rest van mijn sociale leven beïnvloed. Ik ben super neerslachtig en wilde eigenlijk om 18:00 uur al gaan slapen. Hoewel het vakantie is ben ik super vermoeid.
Ik vraag me op sommige momenten af waarmee ik bezig ben, maar de keus om te stoppen met dit hele wereldje is anderzijds zo moeilijk. Mijn vriend zit volop in dit wereldje, net als mijn huis en andere mensen die mij dierbaar zijn. Welke keus ik ook maak, het zal toch moeilijk worden. Als ik stop word ik nog zo vaak met deze wereld geconfronteerd en zal ik op een andere manier een sociaal leven moeten opbouwen in mijn studentenstad.
Heeft iemand een gelijksoortige ervaring? Ik weet niet zo goed waar ik heen wil, maar ik weet wel dat ik het van me af wil schrijven en dat ik het allemaal echt even niet meer zie zitten...
maandag 17 augustus 2015 om 20:47
Goh, als je studentenvereniging zou vervangen door sekte zou je verhaal ook kloppen.
Ik denk dat je heel goed doet door jezelf te blijven. Heb je niets met mensen die zichzelf constant overschreeuwen? Dan neem je daar toch afstand van? Is misschien moeilijk, maar wel het sterkste wat je kunt doen.
Misschien moet je jouw "verbinding" zoeken met mensen die niet in een studentencorps zitten. Er zijn zoveel andere plekken waar je mensen kunt ontmoeten en zo te horen ook wel mensen met wie je meer gemeen hebt en waarbij je je veel beter thuisvoelt.
Ik denk dat je heel goed doet door jezelf te blijven. Heb je niets met mensen die zichzelf constant overschreeuwen? Dan neem je daar toch afstand van? Is misschien moeilijk, maar wel het sterkste wat je kunt doen.
Misschien moet je jouw "verbinding" zoeken met mensen die niet in een studentencorps zitten. Er zijn zoveel andere plekken waar je mensen kunt ontmoeten en zo te horen ook wel mensen met wie je meer gemeen hebt en waarbij je je veel beter thuisvoelt.
maandag 17 augustus 2015 om 20:48
maandag 17 augustus 2015 om 20:49
warom ga je met mensen ( in een groep ) om als dat niet bij je past? Niet iedereen vind studentenverenigingen leuk of past bij de dynamiek daarvan Ik bijvoorbeeld ook niet. Zoek je eigen weg in je studie. En dat wereldje? dat wereldje bestaat niet als jij een eigen leven opbouwt buiten de studenten vereniging en je een eigen groep vrienden krijgt ( via sport of je studie of je bijbaan ofzo ).
heb jij het gevoel dat bij een studenten vereniging zitten moet omdat iedereen dat doet?
heb jij het gevoel dat bij een studenten vereniging zitten moet omdat iedereen dat doet?
never a failure, always a lesson
maandag 17 augustus 2015 om 20:52
Ik zou ermee stoppen en eventueel lid worden van een andere studentenverenging. Het moet natuurlijk juist wel gezellig zijn. Eerlijk gezegd moet ik ook bekennen dat ik het vooroordeel heb dat bij het corps vooral echt de schreeuwerds zitten. Dat is niet bij iedere studentenvereniging zo en zal ook vast niet bij ieder jaarclubje zo zijn maar ik heb er helaas wel een bepaald beeld bij... Jammer 
maandag 17 augustus 2015 om 20:55
quote:fireandice schreef op 17 augustus 2015 @ 20:49:
warom ga je met mensen ( in een groep ) om als dat niet bij je past? Niet iedereen vind studentenverenigingen leuk of past bij de dynamiek daarvan Ik bijvoorbeeld ook niet. Zoek je eigen weg in je studie. En dat wereldje? dat wereldje bestaat niet als jij een eigen leven opbouwt buiten de studenten vereniging en je een eigen groep vrienden krijgt ( via sport of je studie of je bijbaan ofzo ).
heb jij het gevoel dat bij een studenten vereniging zitten moet omdat iedereen dat doet?
Ik heb niet zozeer het gevoel dat ik erbij moet zitten omdat iedereen het doet, waar ik meer mee zit is dat als ik dit wereldje de rug toekeer, ik dezelfde mensen blijf tegenkomen. Ik heb overigens ook super leuke momenten, maar dat is vooral met mensen die niet bij mij in de club zitten. Deze dingen zal ik ook moeten missen als ik stop.
Daarnaast kan ik met een paar clubgenoten individueel heel goed opschieten en ik ben misschien wel bang dat ik ze niet meer zal zien als ik stop met de groep. Maar anderzijds kost het me zoveel negatieve energie... Mijn gedachten vliegen echt heen en weer...
warom ga je met mensen ( in een groep ) om als dat niet bij je past? Niet iedereen vind studentenverenigingen leuk of past bij de dynamiek daarvan Ik bijvoorbeeld ook niet. Zoek je eigen weg in je studie. En dat wereldje? dat wereldje bestaat niet als jij een eigen leven opbouwt buiten de studenten vereniging en je een eigen groep vrienden krijgt ( via sport of je studie of je bijbaan ofzo ).
heb jij het gevoel dat bij een studenten vereniging zitten moet omdat iedereen dat doet?
Ik heb niet zozeer het gevoel dat ik erbij moet zitten omdat iedereen het doet, waar ik meer mee zit is dat als ik dit wereldje de rug toekeer, ik dezelfde mensen blijf tegenkomen. Ik heb overigens ook super leuke momenten, maar dat is vooral met mensen die niet bij mij in de club zitten. Deze dingen zal ik ook moeten missen als ik stop.
Daarnaast kan ik met een paar clubgenoten individueel heel goed opschieten en ik ben misschien wel bang dat ik ze niet meer zal zien als ik stop met de groep. Maar anderzijds kost het me zoveel negatieve energie... Mijn gedachten vliegen echt heen en weer...
maandag 17 augustus 2015 om 20:56
quote:blijfgewoonbianca schreef op 17 augustus 2015 @ 20:54:
Je kon jezelf niet zijn en jij bent zo jezelf gebleven?
Beetje tegenstrijdig.
Schreeuwers zijn niet altijd onzeker. Soms zijn schreeuwers gewoon schreeuwers. Punt.Ik kon mezelf niet zijn, dacht ik. Maar ik realiseer me nu dat ik mezelf wel altijd ben gebleven, maar dat het de omgeving is waarin een groot deel zichzelf niet is. Dat maakte mij aan het twijfelen.
Je kon jezelf niet zijn en jij bent zo jezelf gebleven?
Beetje tegenstrijdig.
Schreeuwers zijn niet altijd onzeker. Soms zijn schreeuwers gewoon schreeuwers. Punt.Ik kon mezelf niet zijn, dacht ik. Maar ik realiseer me nu dat ik mezelf wel altijd ben gebleven, maar dat het de omgeving is waarin een groot deel zichzelf niet is. Dat maakte mij aan het twijfelen.
maandag 17 augustus 2015 om 20:58
quote:ciambella schreef op 17 augustus 2015 @ 20:48:
Je moet geen dingen doen die je ongelukkig maken en niet noodzakelijk zijn. Dit beïnvloed op een negatieve manier al het andere in je leven.
Je kunt ook op andere manieren vrienden maken.
Is er niet een ander studentenclub waar je met een schone lei opnieuw kunt beginnen?Ik ga nu mijn vierde studiejaar in, dus dat heeft helaas weinig zin meer. Ik heb nu natuurlijk ook al een jaar 'geïnvesteerd' en er zijn leuke momenten (geweest), die mij hoop geven op een rooskleurige toekomst.. Maar het is zo moeilijk omdat ik zo weinig zin heb om te gaan, kleur ik die toekomst ook niet echt in...
Je moet geen dingen doen die je ongelukkig maken en niet noodzakelijk zijn. Dit beïnvloed op een negatieve manier al het andere in je leven.
Je kunt ook op andere manieren vrienden maken.
Is er niet een ander studentenclub waar je met een schone lei opnieuw kunt beginnen?Ik ga nu mijn vierde studiejaar in, dus dat heeft helaas weinig zin meer. Ik heb nu natuurlijk ook al een jaar 'geïnvesteerd' en er zijn leuke momenten (geweest), die mij hoop geven op een rooskleurige toekomst.. Maar het is zo moeilijk omdat ik zo weinig zin heb om te gaan, kleur ik die toekomst ook niet echt in...
maandag 17 augustus 2015 om 20:58
Ik snap denk ik je probleem.
Mijn advies: voordat je uit je club en huis stapt zou ik eerst wat anders proberen. Het is nl mogelijk om binnen deze wereld je eigen pad te volgen, jezelf te blijven en toch geaccepteerd te worden. Ik proef ook wat veroordeling in je post. Je clubgenootjes zijn schreeuwers etc. Probeer er eens wat neutraler in te staan. Accepteer anderen zoals jij ook geaccepteerd wil worden. In elke club zitten mensen die niet " schreeuwen" probeer daar wat meer aansluiting bij te zoeken. Neem jezelf voor bij de volgende gelegenheid om positief te zijn, niet te oordelen en jezelf te blijven. Probeer iedere keer iets positiefs in te brengen in de groep. Kijk wat dit je brengt. Ik zou dit als een leerproces zien. In je latere werkende leven zul je misschien ook op moeten kunnen schieten met veel verschillende mensen. Stoppen met de soos kan altijd nog. Sterkte, je zal de eerste en enige niet zijn die best wat moet wennen. Succes
Mijn advies: voordat je uit je club en huis stapt zou ik eerst wat anders proberen. Het is nl mogelijk om binnen deze wereld je eigen pad te volgen, jezelf te blijven en toch geaccepteerd te worden. Ik proef ook wat veroordeling in je post. Je clubgenootjes zijn schreeuwers etc. Probeer er eens wat neutraler in te staan. Accepteer anderen zoals jij ook geaccepteerd wil worden. In elke club zitten mensen die niet " schreeuwen" probeer daar wat meer aansluiting bij te zoeken. Neem jezelf voor bij de volgende gelegenheid om positief te zijn, niet te oordelen en jezelf te blijven. Probeer iedere keer iets positiefs in te brengen in de groep. Kijk wat dit je brengt. Ik zou dit als een leerproces zien. In je latere werkende leven zul je misschien ook op moeten kunnen schieten met veel verschillende mensen. Stoppen met de soos kan altijd nog. Sterkte, je zal de eerste en enige niet zijn die best wat moet wennen. Succes
maandag 17 augustus 2015 om 20:59
Hoe moeilijk en hoe zwaar het nu ook lijkt: stoppen.
Ik heb exact hetzelfde doorgemaakt en werkelijk waar de beste keuze die ik heb gemaakt is om voor mezelf te kiezen. En ik had het niet veel later moeten doen want ik voelde me gewoon in een depressie slippen. Hoe dramatisch dat misschien ook mag klinken, maar op je 20ste ben je gewoon stiekem nog een puber hah. Op een dag werd ik wakker en besloot ik gewoon dat mijn studententijd ook echt mijn studententijd moest worden. En ik dus niet meer afhankelijk wilde zijn van allerlei clubjes en bijbehorende verwachtingen.
Oké, met mijn toenmalige vriendje ging het uit. En ook veel andere "vriendschappen" met "de maiden" verwaterde. Maar ik kwam er 1. achter wat ik nu zelf echt heel leuk vond om te doen. 2. Leerde ik hele leuke mensen kennen omdat ik nu eenmaal niet meer met het stempeltje "corporaal" rond te lopen. En 3. Zijn mijn vriendschappen met clubgenoten en huisgenoten die al goed zaten ook gewoon goed gebleven. (Nu had ik alleen het voordeel dat ik in een gemengd huis woonde en er dus niet per se uit te moeten)
Heel veel sterkte, want het klinkt en voelt nu misschien allemaal heel eng en dramatisch om hier mee te breken. Omdat er inderdaad zoveel aan verbonden zit. Maar echt waar, je eigen geluk komt voor dat van je club!
Ik heb exact hetzelfde doorgemaakt en werkelijk waar de beste keuze die ik heb gemaakt is om voor mezelf te kiezen. En ik had het niet veel later moeten doen want ik voelde me gewoon in een depressie slippen. Hoe dramatisch dat misschien ook mag klinken, maar op je 20ste ben je gewoon stiekem nog een puber hah. Op een dag werd ik wakker en besloot ik gewoon dat mijn studententijd ook echt mijn studententijd moest worden. En ik dus niet meer afhankelijk wilde zijn van allerlei clubjes en bijbehorende verwachtingen.
Oké, met mijn toenmalige vriendje ging het uit. En ook veel andere "vriendschappen" met "de maiden" verwaterde. Maar ik kwam er 1. achter wat ik nu zelf echt heel leuk vond om te doen. 2. Leerde ik hele leuke mensen kennen omdat ik nu eenmaal niet meer met het stempeltje "corporaal" rond te lopen. En 3. Zijn mijn vriendschappen met clubgenoten en huisgenoten die al goed zaten ook gewoon goed gebleven. (Nu had ik alleen het voordeel dat ik in een gemengd huis woonde en er dus niet per se uit te moeten)
Heel veel sterkte, want het klinkt en voelt nu misschien allemaal heel eng en dramatisch om hier mee te breken. Omdat er inderdaad zoveel aan verbonden zit. Maar echt waar, je eigen geluk komt voor dat van je club!
maandag 17 augustus 2015 om 20:59
quote:platinablond schreef op 17 augustus 2015 @ 20:56:
[...]
Ik kon mezelf niet zijn, dacht ik. Maar ik realiseer me nu dat ik mezelf wel altijd ben gebleven, maar dat het de omgeving is waarin een groot deel zichzelf niet is. Dat maakte mij aan het twijfelen.
Wel lekker om de anderen de schuld te kunnen geven, zeker?
Het ligt er niet aan dat jij ineens niet meer het populairste meisje was, zoals je gewend was?
En onzekere mensen.....zijn die zichzelf niet?
[...]
Ik kon mezelf niet zijn, dacht ik. Maar ik realiseer me nu dat ik mezelf wel altijd ben gebleven, maar dat het de omgeving is waarin een groot deel zichzelf niet is. Dat maakte mij aan het twijfelen.
Wel lekker om de anderen de schuld te kunnen geven, zeker?
Het ligt er niet aan dat jij ineens niet meer het populairste meisje was, zoals je gewend was?
En onzekere mensen.....zijn die zichzelf niet?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 17 augustus 2015 om 21:00
Optie 1 is blijven, niks zeggen of doen en hopen dat het na een tijdje leuker wordt.
Optie 2 is eens apart met een van die mensen uit je club in gesprek gaan en vragen hoe zij dat ziet, zonder gelijk in termen te vervallen van ik ben wel mezelf en jullie/zij niet.
Optie 3 is een andere vereniging zoeken. Er zijn ook leuke niet-corporale clubs.
Edit: en met optie 2 bedoel ik dus dat je eens rustig bekijkt, al dan niet met wat feedback, hoe jij het toch leuk kon hebben bij die club. De rest wegzetten als schreeuwers en mensen die zichzelf niet zijn, maar er dan wél bij willen horen, gaat niet werken.
Optie 2 is eens apart met een van die mensen uit je club in gesprek gaan en vragen hoe zij dat ziet, zonder gelijk in termen te vervallen van ik ben wel mezelf en jullie/zij niet.
Optie 3 is een andere vereniging zoeken. Er zijn ook leuke niet-corporale clubs.
Edit: en met optie 2 bedoel ik dus dat je eens rustig bekijkt, al dan niet met wat feedback, hoe jij het toch leuk kon hebben bij die club. De rest wegzetten als schreeuwers en mensen die zichzelf niet zijn, maar er dan wél bij willen horen, gaat niet werken.
anoniem_157978 wijzigde dit bericht op 17-08-2015 21:03
Reden: Toevoeging
Reden: Toevoeging
% gewijzigd
maandag 17 augustus 2015 om 21:02
maandag 17 augustus 2015 om 21:02
quote:platinablond schreef op 17 augustus 2015 @ 20:55:
[...]
Ik heb niet zozeer het gevoel dat ik erbij moet zitten omdat iedereen het doet, waar ik meer mee zit is dat als ik dit wereldje de rug toekeer, ik dezelfde mensen blijf tegenkomen. Ik heb overigens ook super leuke momenten, maar dat is vooral met mensen die niet bij mij in de club zitten. Deze dingen zal ik ook moeten missen als ik stop.
Daarnaast kan ik met een paar clubgenoten individueel heel goed opschieten en ik ben misschien wel bang dat ik ze niet meer zal zien als ik stop met de groep. Maar anderzijds kost het me zoveel negatieve energie... Mijn gedachten vliegen echt heen en weer...Huh? Ik ben niet bekend met dat wereldje hoor maar spreek je jezelf miet tegen? Je hebt het vooral leuk met de mensen die niet bij de club zitten. En je kan met een aantal individuele goed opschieten. Waarom zou je dat kwijt raken als je stopt mer de club? Ik zie het verband niet.
[...]
Ik heb niet zozeer het gevoel dat ik erbij moet zitten omdat iedereen het doet, waar ik meer mee zit is dat als ik dit wereldje de rug toekeer, ik dezelfde mensen blijf tegenkomen. Ik heb overigens ook super leuke momenten, maar dat is vooral met mensen die niet bij mij in de club zitten. Deze dingen zal ik ook moeten missen als ik stop.
Daarnaast kan ik met een paar clubgenoten individueel heel goed opschieten en ik ben misschien wel bang dat ik ze niet meer zal zien als ik stop met de groep. Maar anderzijds kost het me zoveel negatieve energie... Mijn gedachten vliegen echt heen en weer...Huh? Ik ben niet bekend met dat wereldje hoor maar spreek je jezelf miet tegen? Je hebt het vooral leuk met de mensen die niet bij de club zitten. En je kan met een aantal individuele goed opschieten. Waarom zou je dat kwijt raken als je stopt mer de club? Ik zie het verband niet.
maandag 17 augustus 2015 om 21:06
quote:Noujijweer schreef op 17 augustus 2015 @ 20:58:
Ik snap denk ik je probleem.
Mijn advies: voordat je uit je club en huis stapt zou ik eerst wat anders proberen. Het is nl mogelijk om binnen deze wereld je eigen pad te volgen, jezelf te blijven en toch geaccepteerd te worden. Ik proef ook wat veroordeling in je post. Je clubgenootjes zijn schreeuwers etc. Probeer er eens wat neutraler in te staan. Accepteer anderen zoals jij ook geaccepteerd wil worden. In elke club zitten mensen die niet " schreeuwen" probeer daar wat meer aansluiting bij te zoeken. Neem jezelf voor bij de volgende gelegenheid om positief te zijn, niet te oordelen en jezelf te blijven. Probeer iedere keer iets positiefs in te brengen in de groep. Kijk wat dit je brengt. Ik zou dit als een leerproces zien. In je latere werkende leven zul je misschien ook op moeten kunnen schieten met veel verschillende mensen. Stoppen met de soos kan altijd nog. Sterkte, je zal de eerste en enige niet zijn die best wat moet wennen. SuccesBedankt voor je lieve antwoord. Het schijnt in het tweede jaar inderdaad te veranderen. De tijd zal het leren. Ik denk dat ik mijn verwachtingen ook bij moet stellen en er positief in moet staan, zoals jij zegt.
Ik snap denk ik je probleem.
Mijn advies: voordat je uit je club en huis stapt zou ik eerst wat anders proberen. Het is nl mogelijk om binnen deze wereld je eigen pad te volgen, jezelf te blijven en toch geaccepteerd te worden. Ik proef ook wat veroordeling in je post. Je clubgenootjes zijn schreeuwers etc. Probeer er eens wat neutraler in te staan. Accepteer anderen zoals jij ook geaccepteerd wil worden. In elke club zitten mensen die niet " schreeuwen" probeer daar wat meer aansluiting bij te zoeken. Neem jezelf voor bij de volgende gelegenheid om positief te zijn, niet te oordelen en jezelf te blijven. Probeer iedere keer iets positiefs in te brengen in de groep. Kijk wat dit je brengt. Ik zou dit als een leerproces zien. In je latere werkende leven zul je misschien ook op moeten kunnen schieten met veel verschillende mensen. Stoppen met de soos kan altijd nog. Sterkte, je zal de eerste en enige niet zijn die best wat moet wennen. SuccesBedankt voor je lieve antwoord. Het schijnt in het tweede jaar inderdaad te veranderen. De tijd zal het leren. Ik denk dat ik mijn verwachtingen ook bij moet stellen en er positief in moet staan, zoals jij zegt.
maandag 17 augustus 2015 om 21:07
quote:polydox schreef op 17 augustus 2015 @ 21:02:
Ik kom uit een corps familie, allemaal leden van senaat of bestuur. Ik ben bij mijn studie ook meteen lid geworden en kwam er na korte tijd achter dat het niks voor mij was en ben dus gestopt. En ja sommige mensen kennen je dan ineens niet meer, maar dat zijn geen mensen die ik in mijn leven wil.Hier valt inderdaad heel veel voor te zeggen, maar het is zo'n moeilijke keus. De keus om te blijven is in elk geval een stuk makkelijker...
Ik kom uit een corps familie, allemaal leden van senaat of bestuur. Ik ben bij mijn studie ook meteen lid geworden en kwam er na korte tijd achter dat het niks voor mij was en ben dus gestopt. En ja sommige mensen kennen je dan ineens niet meer, maar dat zijn geen mensen die ik in mijn leven wil.Hier valt inderdaad heel veel voor te zeggen, maar het is zo'n moeilijke keus. De keus om te blijven is in elk geval een stuk makkelijker...
maandag 17 augustus 2015 om 21:08
quote:Noujijweer schreef op 17 augustus 2015 @ 21:06:
Ze kan het ook hebben over huisgenoten, dispuutsgenoten, jaargenoten of gewoon andere leden van de vereniging. Een jaarclub is maar een klein deel van de vereniging nl. Dus ze hoeft zich niet tegen te sprekenPrecies, dat bedoel ik. Als ik stop met mijn club, keer ik ook de hele vereniging de rug toe. Zoals huisgenoten, jaargenoten, commissies, etc. etc. die het voor mij af en toe juist leuk maken.
Ze kan het ook hebben over huisgenoten, dispuutsgenoten, jaargenoten of gewoon andere leden van de vereniging. Een jaarclub is maar een klein deel van de vereniging nl. Dus ze hoeft zich niet tegen te sprekenPrecies, dat bedoel ik. Als ik stop met mijn club, keer ik ook de hele vereniging de rug toe. Zoals huisgenoten, jaargenoten, commissies, etc. etc. die het voor mij af en toe juist leuk maken.
maandag 17 augustus 2015 om 21:09
Ik heb het idee dat je het mist dat je niet meer de populairste bent.
In dit wereldje begin je weer onderaan en moet je je bewijzen. Ik denk dat dat je wat tegenvalt.
Jij noemt anderen onzeker, maar jij bent dat zelf.
Misschien is dit wereldje niets voor jou. Als je stevig in je schoenen staat, durf je wel lid af te worden.
In dit wereldje begin je weer onderaan en moet je je bewijzen. Ik denk dat dat je wat tegenvalt.
Jij noemt anderen onzeker, maar jij bent dat zelf.
Misschien is dit wereldje niets voor jou. Als je stevig in je schoenen staat, durf je wel lid af te worden.
maandag 17 augustus 2015 om 21:09
quote:Enora schreef op 17 augustus 2015 @ 21:02:
Herkenbaar. Ben gebleven. Werd beter. Veel beter.Zo kan het dus ook... Heel veel 'leden' die ik spreek zeggen op zo'n punt te hebben gezeten en zij zeggen dat het stukken beter werd... Ik schommel echt alle kanten op en dat is misschien nog wel het meest vermoeiend
Herkenbaar. Ben gebleven. Werd beter. Veel beter.Zo kan het dus ook... Heel veel 'leden' die ik spreek zeggen op zo'n punt te hebben gezeten en zij zeggen dat het stukken beter werd... Ik schommel echt alle kanten op en dat is misschien nog wel het meest vermoeiend
maandag 17 augustus 2015 om 21:10
quote:sinnombre schreef op 17 augustus 2015 @ 21:09:
Ik heb het idee dat je het mist dat je niet meer de populairste bent.
In dit wereldje begin je weer onderaan en moet je je bewijzen. Ik denk dat dat je wat tegenvalt.
Jij noemt anderen onzeker, maar jij bent dat zelf.
Misschien is dit wereldje niets voor jou. Als je stevig in je schoenen staat, durf je wel lid af te worden.Wellicht heb je gelijk en heb ik te hoog ingezet..
Ik heb het idee dat je het mist dat je niet meer de populairste bent.
In dit wereldje begin je weer onderaan en moet je je bewijzen. Ik denk dat dat je wat tegenvalt.
Jij noemt anderen onzeker, maar jij bent dat zelf.
Misschien is dit wereldje niets voor jou. Als je stevig in je schoenen staat, durf je wel lid af te worden.Wellicht heb je gelijk en heb ik te hoog ingezet..