Psyche
alle pijlers
Emmertje zand
vrijdag 21 augustus 2015 om 13:55
De sterke ik zit onder een berg zand. Langs de berg staat de kleine ik met een emmertje.
De berg zand wordt automatisch en geregeld aangevuld.
Mijn ex-vrouw komt geregeld een vracht zand aanvoeren. Mijn kinderen gooien er af en toe een schepje op. Mijn moeder komt al eens af met een kruiwagen vol. Een zogenaamde vriendin van me heeft er ook al een vracht zand bij aangevoerd.
Mijn ex-vrouw en mijn ex-vriendin hebben samengelegd om een dumptruck vol zand te lossen.
En ik sta daar dapper met mijn emmertje, zand van de berg af te scheppen. Iedereen kijkt toe. De kleine ik vraagt raad aan andere mensen en psychologen en een psychiater. Het enige wat ze doen is me wijzen op mijn eigen aandeel. Of ze schrijven me pilletjes voor om me sneller te doen scheppen. Niemand die zegt, kom, ik help mee scheppen. Het heeft geen zin meer. Er is geen beginnen meer aan. Het maakt niet meer uit wat de kleine ik doet. Een stap naar voren, naar achter, naar links of rechts, of zelfs blijven stilstaan. De berg wordt groter en groter. De kleine ik heeft zijn emmertje omgedraait en is er op gaan zitten.
Ze zeggen allemaal, speel maar lekker in het zand, amuseer je, doe de dingen die je graag doet. Maar er is niemand om mee te spelen, ze brengen allemaal alleen maar meer zand aan. De sterke ik is gestikt.
De kleine ik wil bovenaaan de berg gaan staan, wachtend op de volgende lading. Dan kan iedereen achteraf zeggen dat het zijn eigen keuze was. dat was zijn eigen aandeel. Iedereen blij en ik verlost.
De berg zand wordt automatisch en geregeld aangevuld.
Mijn ex-vrouw komt geregeld een vracht zand aanvoeren. Mijn kinderen gooien er af en toe een schepje op. Mijn moeder komt al eens af met een kruiwagen vol. Een zogenaamde vriendin van me heeft er ook al een vracht zand bij aangevoerd.
Mijn ex-vrouw en mijn ex-vriendin hebben samengelegd om een dumptruck vol zand te lossen.
En ik sta daar dapper met mijn emmertje, zand van de berg af te scheppen. Iedereen kijkt toe. De kleine ik vraagt raad aan andere mensen en psychologen en een psychiater. Het enige wat ze doen is me wijzen op mijn eigen aandeel. Of ze schrijven me pilletjes voor om me sneller te doen scheppen. Niemand die zegt, kom, ik help mee scheppen. Het heeft geen zin meer. Er is geen beginnen meer aan. Het maakt niet meer uit wat de kleine ik doet. Een stap naar voren, naar achter, naar links of rechts, of zelfs blijven stilstaan. De berg wordt groter en groter. De kleine ik heeft zijn emmertje omgedraait en is er op gaan zitten.
Ze zeggen allemaal, speel maar lekker in het zand, amuseer je, doe de dingen die je graag doet. Maar er is niemand om mee te spelen, ze brengen allemaal alleen maar meer zand aan. De sterke ik is gestikt.
De kleine ik wil bovenaaan de berg gaan staan, wachtend op de volgende lading. Dan kan iedereen achteraf zeggen dat het zijn eigen keuze was. dat was zijn eigen aandeel. Iedereen blij en ik verlost.
vrijdag 21 augustus 2015 om 14:16
Helpen scheppen klinkt leuk als het over echt zand gaat, maar dat gaat het vast niet he.. Verder klinkt het een beetje alsof je in de slachtoffer rol bent gaan zitten. Misschien kun je bovenstaand verhaal eens met een van je psychologen/psychiaters bespreken? Ik denk dat je daar veel meer aan zult hebben dan aan knuffels op een forum.
vrijdag 21 augustus 2015 om 14:20
Soms is het ook gewoon goed (en nodig) om even op je emmertje te gaan zitten en te beseffen dat het allemaal te veel is. Te onderzoeken waarom het te veel is en wat dat met je doet.
Dat is niet per se hetzelfde als 'in de slachtofferrol zitten'.
Dat is niet per se hetzelfde als 'in de slachtofferrol zitten'.
Sometimes, I hear my voice, and it's been here, silent all these years (Tori Amos)
vrijdag 21 augustus 2015 om 14:24
quote:aliva schreef op 21 augustus 2015 @ 14:04:
ik vind het wel een mooi geschreven, ik zie het echt voor me.
Ja, ik ook. Er valt niet meer tegen al die bergen zand op te boksen. En vele schepjes zand maken uiteindelijk een grote berg.
Ik zie hier niet alleen maar slachtofferrol. Wel iemand die overweldigd is geraakt door alles wat er tot nu tot gebeurd is en nu, daar (even) heel veel moeite mee heeft om dat het hoofd te bieden. Teveel zaken bij elkaar.
TO, als je wil, kun je vertellen over wat er is gebeurd en waar je het meeste tegenaan loopt of last van hebt?
ik vind het wel een mooi geschreven, ik zie het echt voor me.
Ja, ik ook. Er valt niet meer tegen al die bergen zand op te boksen. En vele schepjes zand maken uiteindelijk een grote berg.
Ik zie hier niet alleen maar slachtofferrol. Wel iemand die overweldigd is geraakt door alles wat er tot nu tot gebeurd is en nu, daar (even) heel veel moeite mee heeft om dat het hoofd te bieden. Teveel zaken bij elkaar.
TO, als je wil, kun je vertellen over wat er is gebeurd en waar je het meeste tegenaan loopt of last van hebt?
Krijg motto niet verwijderd :-)
vrijdag 21 augustus 2015 om 15:34
Ik denk dat je kunt proberen om je OP te herschrijven. NIet omdat het niet mooi is of herkenbaar op deze manier.
Ik schrijf ook vaak op die manier.
Maar ik merk dat het me nauwelijks of beter gezegd GEEN handvaten biedt om er verder mee te komen.
Je hersens kunnen meer met concrete oneliners.
Dus: wat moet je veranderen wil je iets minder zand op je hebben?
Ik schrijf ook vaak op die manier.
Maar ik merk dat het me nauwelijks of beter gezegd GEEN handvaten biedt om er verder mee te komen.
Je hersens kunnen meer met concrete oneliners.
Dus: wat moet je veranderen wil je iets minder zand op je hebben?
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
vrijdag 21 augustus 2015 om 16:21
quote:KingImmortal schreef op 21 augustus 2015 @ 15:18:
en wat is je eigen aandeel in je situatie, ik lees alleen maar over heel veel mensen om je heen.
iedereen stort zijn bullshit over je uit, hulpverleners houden je hand vast.
je moet opstaan en je plek innemen.
je hebt maar 1 leven, dit is het. hierna komt er niks meer. het is geen generale repetitie.
je wordt sterker door harder te zijn, ook al bluf je maar, je zal versteld staan van hoe je omgeving kan veranderen als jij je plaats inneemt.
Op zich kan ik het hier wel mee eens zijn alleen, als je veel zand tegelijk over je heen krijgt, waardoor het wegscheppen ervan niet meer helpt in je uppie, dan wordt het verdomde lastig om op te staan en boven die zandberg uit te komen, laat staan te weten wáár je precies moet beginnen.
Ik heb een directe collega in een burn-out op dit moment, begin dit jaar gebeurd, van wie ik het totaal niet had verwacht, niet zien aankomen, geen signalen gemerkt. En dan heb ik het over werk. Als er dan ook nog eens zaken in je prive-leven gebeuren, kan het al gauw als teveel aanvoelen.
en wat is je eigen aandeel in je situatie, ik lees alleen maar over heel veel mensen om je heen.
iedereen stort zijn bullshit over je uit, hulpverleners houden je hand vast.
je moet opstaan en je plek innemen.
je hebt maar 1 leven, dit is het. hierna komt er niks meer. het is geen generale repetitie.
je wordt sterker door harder te zijn, ook al bluf je maar, je zal versteld staan van hoe je omgeving kan veranderen als jij je plaats inneemt.
Op zich kan ik het hier wel mee eens zijn alleen, als je veel zand tegelijk over je heen krijgt, waardoor het wegscheppen ervan niet meer helpt in je uppie, dan wordt het verdomde lastig om op te staan en boven die zandberg uit te komen, laat staan te weten wáár je precies moet beginnen.
Ik heb een directe collega in een burn-out op dit moment, begin dit jaar gebeurd, van wie ik het totaal niet had verwacht, niet zien aankomen, geen signalen gemerkt. En dan heb ik het over werk. Als er dan ook nog eens zaken in je prive-leven gebeuren, kan het al gauw als teveel aanvoelen.
Krijg motto niet verwijderd :-)
vrijdag 21 augustus 2015 om 16:56
Wat is het voor zand?
Soms heb je zand dat vanzelf van je af regent of waait, als je een poosje stil blijft liggen. Dan is het verspilde energie om je er al te veel mee bezig te houden. Het is even lastig, maar maak het niet groter dan het is en wacht tot het weg is.
Er zullen misschien ook mensen zand over je heen gooien waar jij niets (meer) mee te maken hebt. Dan kan je een stapje opzij doen als je hun kruiwagen aan ziet komen en het naast je neer laten vallen.
Dan is er nog zand dat je samen met de afzender op moet ruimen, omdat het toch ergens naartoe moet en jullie het samen verzameld hebben - daarbij kan het goed zijn om advies in te winnen van een psycholoog.
En er is je eigen zand. Waar laat je dat? Is er een betere plek om het te bewaren dan je nu gewend bent? Ook daar kan een psycholoog wellicht bij helpen.
Zo kun je voor elke lading zand die je op je af ziet komen een aparte oplossing proberen te bedenken. Dat is overzichtelijker dan als een verlamde kip naar de grote stroom te kijken en vervolgens niet meer weten waar je moet beginnen met scheppen.
Soms heb je zand dat vanzelf van je af regent of waait, als je een poosje stil blijft liggen. Dan is het verspilde energie om je er al te veel mee bezig te houden. Het is even lastig, maar maak het niet groter dan het is en wacht tot het weg is.
Er zullen misschien ook mensen zand over je heen gooien waar jij niets (meer) mee te maken hebt. Dan kan je een stapje opzij doen als je hun kruiwagen aan ziet komen en het naast je neer laten vallen.
Dan is er nog zand dat je samen met de afzender op moet ruimen, omdat het toch ergens naartoe moet en jullie het samen verzameld hebben - daarbij kan het goed zijn om advies in te winnen van een psycholoog.
En er is je eigen zand. Waar laat je dat? Is er een betere plek om het te bewaren dan je nu gewend bent? Ook daar kan een psycholoog wellicht bij helpen.
Zo kun je voor elke lading zand die je op je af ziet komen een aparte oplossing proberen te bedenken. Dat is overzichtelijker dan als een verlamde kip naar de grote stroom te kijken en vervolgens niet meer weten waar je moet beginnen met scheppen.
Sometimes, I hear my voice, and it's been here, silent all these years (Tori Amos)