Psyche
alle pijlers
Emmertje zand
vrijdag 21 augustus 2015 om 13:55
De sterke ik zit onder een berg zand. Langs de berg staat de kleine ik met een emmertje.
De berg zand wordt automatisch en geregeld aangevuld.
Mijn ex-vrouw komt geregeld een vracht zand aanvoeren. Mijn kinderen gooien er af en toe een schepje op. Mijn moeder komt al eens af met een kruiwagen vol. Een zogenaamde vriendin van me heeft er ook al een vracht zand bij aangevoerd.
Mijn ex-vrouw en mijn ex-vriendin hebben samengelegd om een dumptruck vol zand te lossen.
En ik sta daar dapper met mijn emmertje, zand van de berg af te scheppen. Iedereen kijkt toe. De kleine ik vraagt raad aan andere mensen en psychologen en een psychiater. Het enige wat ze doen is me wijzen op mijn eigen aandeel. Of ze schrijven me pilletjes voor om me sneller te doen scheppen. Niemand die zegt, kom, ik help mee scheppen. Het heeft geen zin meer. Er is geen beginnen meer aan. Het maakt niet meer uit wat de kleine ik doet. Een stap naar voren, naar achter, naar links of rechts, of zelfs blijven stilstaan. De berg wordt groter en groter. De kleine ik heeft zijn emmertje omgedraait en is er op gaan zitten.
Ze zeggen allemaal, speel maar lekker in het zand, amuseer je, doe de dingen die je graag doet. Maar er is niemand om mee te spelen, ze brengen allemaal alleen maar meer zand aan. De sterke ik is gestikt.
De kleine ik wil bovenaaan de berg gaan staan, wachtend op de volgende lading. Dan kan iedereen achteraf zeggen dat het zijn eigen keuze was. dat was zijn eigen aandeel. Iedereen blij en ik verlost.
De berg zand wordt automatisch en geregeld aangevuld.
Mijn ex-vrouw komt geregeld een vracht zand aanvoeren. Mijn kinderen gooien er af en toe een schepje op. Mijn moeder komt al eens af met een kruiwagen vol. Een zogenaamde vriendin van me heeft er ook al een vracht zand bij aangevoerd.
Mijn ex-vrouw en mijn ex-vriendin hebben samengelegd om een dumptruck vol zand te lossen.
En ik sta daar dapper met mijn emmertje, zand van de berg af te scheppen. Iedereen kijkt toe. De kleine ik vraagt raad aan andere mensen en psychologen en een psychiater. Het enige wat ze doen is me wijzen op mijn eigen aandeel. Of ze schrijven me pilletjes voor om me sneller te doen scheppen. Niemand die zegt, kom, ik help mee scheppen. Het heeft geen zin meer. Er is geen beginnen meer aan. Het maakt niet meer uit wat de kleine ik doet. Een stap naar voren, naar achter, naar links of rechts, of zelfs blijven stilstaan. De berg wordt groter en groter. De kleine ik heeft zijn emmertje omgedraait en is er op gaan zitten.
Ze zeggen allemaal, speel maar lekker in het zand, amuseer je, doe de dingen die je graag doet. Maar er is niemand om mee te spelen, ze brengen allemaal alleen maar meer zand aan. De sterke ik is gestikt.
De kleine ik wil bovenaaan de berg gaan staan, wachtend op de volgende lading. Dan kan iedereen achteraf zeggen dat het zijn eigen keuze was. dat was zijn eigen aandeel. Iedereen blij en ik verlost.
zaterdag 22 augustus 2015 om 00:27
quote:Moiren_ schreef op 21 augustus 2015 @ 23:52:
En het is in die zin gezeur, dat er helemaal niets duidelijk wordt uit de OP. Er valt niet mee te leven, tips geven is onmogelijk. Wat is het doel van dit topic?
T is nog geen gezeur als je het niet kan volgen
TO kan schrijven hoe + wanneer + met welk doel hij wil, we hoeven hier niet te zijn.
En het is in die zin gezeur, dat er helemaal niets duidelijk wordt uit de OP. Er valt niet mee te leven, tips geven is onmogelijk. Wat is het doel van dit topic?
T is nog geen gezeur als je het niet kan volgen
TO kan schrijven hoe + wanneer + met welk doel hij wil, we hoeven hier niet te zijn.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 22 augustus 2015 om 00:32
quote:misia schreef op 22 augustus 2015 @ 00:27:
[...]
T is nog geen gezeur als je het niet kan volgen
TO kan schrijven hoe + wanneer + met welk doel hij wil, we hoeven hier niet te zijn.
Ik vind het gezeur als je wel piept, maar geen vraag stelt.
Als je alleen een verhaal wil houden, open een blog ipv op een forum te schrijven.
[...]
T is nog geen gezeur als je het niet kan volgen
TO kan schrijven hoe + wanneer + met welk doel hij wil, we hoeven hier niet te zijn.
Ik vind het gezeur als je wel piept, maar geen vraag stelt.
Als je alleen een verhaal wil houden, open een blog ipv op een forum te schrijven.
zaterdag 22 augustus 2015 om 00:37
zaterdag 22 augustus 2015 om 00:49
quote:iceteapeach schreef op 22 augustus 2015 @ 00:37:
Dan kan het halve forum wel opgedoekt worden, want zoveel topics (ook in het verleden) waar iemand van zich af wil(de) schrijven zonder (hulp)vraag. Het staat een ieder vrij om ergens wel of niet op te reageren tenslotte.Natuurlijk mag je van je afschrijven. Verwacht met zo'n OP alleen geen zinnige antwoorden.
Dan kan het halve forum wel opgedoekt worden, want zoveel topics (ook in het verleden) waar iemand van zich af wil(de) schrijven zonder (hulp)vraag. Het staat een ieder vrij om ergens wel of niet op te reageren tenslotte.Natuurlijk mag je van je afschrijven. Verwacht met zo'n OP alleen geen zinnige antwoorden.
zaterdag 22 augustus 2015 om 08:40
quote:Moiren_ schreef op 22 augustus 2015 @ 00:32:
[...]
Ik vind het gezeur als je wel piept, maar geen vraag stelt.
Als je alleen een verhaal wil houden, open een blog ipv op een forum te schrijven.
Topic is amper een dag oud. Misschien had TO iets anders gister middag/avond?
Edit, nog niet eens 24uur. Geopend gisteren om 13:55.
[...]
Ik vind het gezeur als je wel piept, maar geen vraag stelt.
Als je alleen een verhaal wil houden, open een blog ipv op een forum te schrijven.
Topic is amper een dag oud. Misschien had TO iets anders gister middag/avond?
Edit, nog niet eens 24uur. Geopend gisteren om 13:55.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 22 augustus 2015 om 08:42
zaterdag 22 augustus 2015 om 21:52
Alvast allemaal bedankt voor de reacties die ik eigenlijk niet verwacht had. In de eerste plaats heb ik trachten te verwoorden hoe ik me te vaak voel de laatste tijd.
Ik had het ook kort kunnen houden en zeggen dat ik een trapje op wil klimmen en dat het telkens onder me uit wordt geschopt, maar zo simpel is het niet, want een trapje klim je snel weer op.
Anderen hebben vaak makkelijk praten, omdat ze buitenstaander zijn. Van anderen kan ik dat ook makkelijk. Ik zie eigen aandeel natuurlijk al te vaak als "door men eigen schuld/keuzes". Maar zelfs dat eigen aandeel van hoe je je voelt of ermee omgaat is alsof iemand keihard tegen je schenen schopt en dat je dan zelf verantwoordelijk bent voor hoe je met die pijn omgaat. Dan komen we bij de vraag, waarom schoppen ze je tegen je schenen ? Wat was daarin jouw aandeel of, hoe ik het te vaak lees, schuld ?
Die vraag kunnen jullie vrouwen misschien wel voor me uitklaren omdat jullie volgens sterk zijn in emotioneel denken en van daaruit met oplossingen komen ?
Hier tussen de vrouwen zit ik vrij veilig, hier kan een vrouw niet veel zand naar me gooien en zijn er sowieso anderen die helpen scheppen...
Er is echter wel een man betrokken maar de gedachte is er dat hij straks zelf onder het zand zit.
Een man kan mij moeilijker emotioneel kwetsen.
Een man zou ik probleemloos met geweld te lijf kunnen gaan en dat heb ik al eens gedaan vroeger in school na pestgedrag tegenover mij. Hoe komt dit verschil ?
Waarom een sterke en een kleine ik ? Als ik enkel in de berg zit, kan ik toch niet scheppen . De sterke ik staat symbool voor wie ik zou moeten zijn en de kleine ik voor hoe ik me nu voel.
De zand van moeder doordat ze me geen liefde kon geven, nooit was het eens een keer goed voor haar en nu nog steeds niet. Ze doet haar best, dat weet ik wel, maar toch is er een gemis, iets dat nooit komen zal. Commanderen, cheffen, bemoeien, roepen en tieren als het haar niet aanstaat en ongevraagde hulp aanbieden en zeggen hoe je alles moet doen als tegen een kind van 12. Ik kan er niet meer tegen, maar kan haar niet veranderen, ik moet ze nemen zoals ze is. Jazeker heb ik er al tegen gereageerd, ontelbare keren, maar ze blijft zoals ze is. Ze ziet het niet. Men vader is overleden in 2010, hij ging er ook helemaal kapot van. Jaren en jaren en jarenlang tegen hem roepen en tieren en uitschelden, niets kon hij goed doen.
Andere mensen zeggen dan doodleuk, maar je hebt toch een lieve moeder... Maar ze kan alleen lief doen tegen "vreemde" mensen of zolang ze niets vaststelt dat haar niet aanstaat. Maar...ze toont haar liefde wel op een vreemde manier. Je moet maar vragen wat je nodig hebt en ze brengt het mee. Maakt niet uit wat het kost. Maar dan komt mijn eigen duiveltje boven dat roept dat ze dat geld ook heeft door het werk van mijn vader en door de erfenis van haar ouders en dat ze dat geld op een hels tempo opmaakt door onnodige uitgaven. Ze wil wel geven, maar ze moet de touwtjes in eigen handen hebben, ze zal niet zomaar geld geven.
Haar logica is niet te vatten voor mij. Ze zou liever een doos van 6 eieren kopen voor 2.5¤ ipv een doos met 10 eieren voor 2¤. want die 10 eieren gaan misschien niet op raken en dan moeten die weggegooit worden. Hier slaan mijn hersenen tilt van. Misschien dat iemand hierover wat inzicht kan brengen?
Mijn kinderen hun schepjes zijn vrij normaal. Ze doen me ongewild pijn door opgetogen te vertellen over wat ze allemaal meemaken bij hun, in mijn ogen, nieuwe "vader". Want ze zijn, buiten mijn wil om meer bij hem dan bij mij (wachten op procedure...).
Mijn ex-vrouw door onredelijke eisen te stellen. Ze heeft reeds het grootste deel, maar naar haar gevoel zijn er toch nog spullen die ze wil afnemen. (hier ook wachten op procedure, maar ondertussen wel betalen en gewraakte vonnis volgen...). Ze smost haar geld op en is er in geslaagd om nu het laagste inkomen te hebben dan mogelijk is.
Haar nieuwe vriend stoort zich er niet aan en is blij met zijn "trofé", die hij mag hebben. Maar de kinderen "krijgen" kadootjes van hém.
Mijn ex-vriendin heeft misschien goed willen doen, maar heeft bij wijze van spreken niet mee getrokken aan het touw, maar een klop tegen men kop gegeven en geroepen dat ik harder moest trekken! Omdat ik zo "zwak" en "aanhankelijk" en "onzeker" was geworden, hoofdzakelijk door haar eigen toedoen, was ik niet aantrekkelijk genoeg meer. Mannelijke vrienden en aandacht kwam ze toch al niet te kort. Ik had stilletjes de kleine geldkraan die ik had, dichtgedraaid. Ze was altijd heel uitgesproken negatief over mijn ex-vrouw en dan plots keert het tij en keert ze zich tegen mij.
Op een dag nam ze contact op met mijn ex-vrouw, buiten mijn weten om en heel toevallig rond diezelfde periode kwam mijn ex-vrouw niet meer overeen om buiten het vonnis om, de kinderen toch gelijk te verdelen. Een aantal maanden gaan voorbij en er is terug wat contact met mijn ex-vriendin dat na enkele keren weer afzwakt (omdat ik nog steeds te zwak ben in haar ogen vermoedelijk, of omdat de geldkraan niet terug open ging).
Dan komt er een foto op fb van mijn kinderen met mijn ex-vriendin haar zoontje, samen in de zetel van mijn ex-vrouw haar nieuwe vriend. Dus dat zijn nu allemaal maatjes, twee vrouwen tegen mij. Hoe harder ze kunnen kwetsen, hoe beter. En dan begint mijn negatieve spiraal zich te ontrollen en is er geen houden meer aan. En voor sommigen hier, maar goed dat ik weet dat er gemene mensen rondlopen en die zijn waarschijnlijk zelf ooit door eenzelfde hel gegaan en doen nu lekker stoer. Ik ben momenteel heel kwetsbaar en wie daar niet mee om kan mag zich onthouden. En jawel, het is mezelf ook opgevallen dat ik vrij negatief praat momenteel.
Ik had het ook kort kunnen houden en zeggen dat ik een trapje op wil klimmen en dat het telkens onder me uit wordt geschopt, maar zo simpel is het niet, want een trapje klim je snel weer op.
Anderen hebben vaak makkelijk praten, omdat ze buitenstaander zijn. Van anderen kan ik dat ook makkelijk. Ik zie eigen aandeel natuurlijk al te vaak als "door men eigen schuld/keuzes". Maar zelfs dat eigen aandeel van hoe je je voelt of ermee omgaat is alsof iemand keihard tegen je schenen schopt en dat je dan zelf verantwoordelijk bent voor hoe je met die pijn omgaat. Dan komen we bij de vraag, waarom schoppen ze je tegen je schenen ? Wat was daarin jouw aandeel of, hoe ik het te vaak lees, schuld ?
Die vraag kunnen jullie vrouwen misschien wel voor me uitklaren omdat jullie volgens sterk zijn in emotioneel denken en van daaruit met oplossingen komen ?
Hier tussen de vrouwen zit ik vrij veilig, hier kan een vrouw niet veel zand naar me gooien en zijn er sowieso anderen die helpen scheppen...
Er is echter wel een man betrokken maar de gedachte is er dat hij straks zelf onder het zand zit.
Een man kan mij moeilijker emotioneel kwetsen.
Een man zou ik probleemloos met geweld te lijf kunnen gaan en dat heb ik al eens gedaan vroeger in school na pestgedrag tegenover mij. Hoe komt dit verschil ?
Waarom een sterke en een kleine ik ? Als ik enkel in de berg zit, kan ik toch niet scheppen . De sterke ik staat symbool voor wie ik zou moeten zijn en de kleine ik voor hoe ik me nu voel.
De zand van moeder doordat ze me geen liefde kon geven, nooit was het eens een keer goed voor haar en nu nog steeds niet. Ze doet haar best, dat weet ik wel, maar toch is er een gemis, iets dat nooit komen zal. Commanderen, cheffen, bemoeien, roepen en tieren als het haar niet aanstaat en ongevraagde hulp aanbieden en zeggen hoe je alles moet doen als tegen een kind van 12. Ik kan er niet meer tegen, maar kan haar niet veranderen, ik moet ze nemen zoals ze is. Jazeker heb ik er al tegen gereageerd, ontelbare keren, maar ze blijft zoals ze is. Ze ziet het niet. Men vader is overleden in 2010, hij ging er ook helemaal kapot van. Jaren en jaren en jarenlang tegen hem roepen en tieren en uitschelden, niets kon hij goed doen.
Andere mensen zeggen dan doodleuk, maar je hebt toch een lieve moeder... Maar ze kan alleen lief doen tegen "vreemde" mensen of zolang ze niets vaststelt dat haar niet aanstaat. Maar...ze toont haar liefde wel op een vreemde manier. Je moet maar vragen wat je nodig hebt en ze brengt het mee. Maakt niet uit wat het kost. Maar dan komt mijn eigen duiveltje boven dat roept dat ze dat geld ook heeft door het werk van mijn vader en door de erfenis van haar ouders en dat ze dat geld op een hels tempo opmaakt door onnodige uitgaven. Ze wil wel geven, maar ze moet de touwtjes in eigen handen hebben, ze zal niet zomaar geld geven.
Haar logica is niet te vatten voor mij. Ze zou liever een doos van 6 eieren kopen voor 2.5¤ ipv een doos met 10 eieren voor 2¤. want die 10 eieren gaan misschien niet op raken en dan moeten die weggegooit worden. Hier slaan mijn hersenen tilt van. Misschien dat iemand hierover wat inzicht kan brengen?
Mijn kinderen hun schepjes zijn vrij normaal. Ze doen me ongewild pijn door opgetogen te vertellen over wat ze allemaal meemaken bij hun, in mijn ogen, nieuwe "vader". Want ze zijn, buiten mijn wil om meer bij hem dan bij mij (wachten op procedure...).
Mijn ex-vrouw door onredelijke eisen te stellen. Ze heeft reeds het grootste deel, maar naar haar gevoel zijn er toch nog spullen die ze wil afnemen. (hier ook wachten op procedure, maar ondertussen wel betalen en gewraakte vonnis volgen...). Ze smost haar geld op en is er in geslaagd om nu het laagste inkomen te hebben dan mogelijk is.
Haar nieuwe vriend stoort zich er niet aan en is blij met zijn "trofé", die hij mag hebben. Maar de kinderen "krijgen" kadootjes van hém.
Mijn ex-vriendin heeft misschien goed willen doen, maar heeft bij wijze van spreken niet mee getrokken aan het touw, maar een klop tegen men kop gegeven en geroepen dat ik harder moest trekken! Omdat ik zo "zwak" en "aanhankelijk" en "onzeker" was geworden, hoofdzakelijk door haar eigen toedoen, was ik niet aantrekkelijk genoeg meer. Mannelijke vrienden en aandacht kwam ze toch al niet te kort. Ik had stilletjes de kleine geldkraan die ik had, dichtgedraaid. Ze was altijd heel uitgesproken negatief over mijn ex-vrouw en dan plots keert het tij en keert ze zich tegen mij.
Op een dag nam ze contact op met mijn ex-vrouw, buiten mijn weten om en heel toevallig rond diezelfde periode kwam mijn ex-vrouw niet meer overeen om buiten het vonnis om, de kinderen toch gelijk te verdelen. Een aantal maanden gaan voorbij en er is terug wat contact met mijn ex-vriendin dat na enkele keren weer afzwakt (omdat ik nog steeds te zwak ben in haar ogen vermoedelijk, of omdat de geldkraan niet terug open ging).
Dan komt er een foto op fb van mijn kinderen met mijn ex-vriendin haar zoontje, samen in de zetel van mijn ex-vrouw haar nieuwe vriend. Dus dat zijn nu allemaal maatjes, twee vrouwen tegen mij. Hoe harder ze kunnen kwetsen, hoe beter. En dan begint mijn negatieve spiraal zich te ontrollen en is er geen houden meer aan. En voor sommigen hier, maar goed dat ik weet dat er gemene mensen rondlopen en die zijn waarschijnlijk zelf ooit door eenzelfde hel gegaan en doen nu lekker stoer. Ik ben momenteel heel kwetsbaar en wie daar niet mee om kan mag zich onthouden. En jawel, het is mezelf ook opgevallen dat ik vrij negatief praat momenteel.
zaterdag 22 augustus 2015 om 23:20
Het is ook wachten op een nieuwe woonst, die al 1,5j geleden vrij moest gekomen zijn, al 2j wachtend.
En dan nu de stress dat het allemaal niet op tijd gaat gereed zijn tegen de tijd dat we terug voor de rechter verschijnen.
Ik weet in feite wat ik moet doen. Sterk worden en zwemmen door het zand!
Maar dat is raad die ik makkelijk kan weggeven.
En dan nu de stress dat het allemaal niet op tijd gaat gereed zijn tegen de tijd dat we terug voor de rechter verschijnen.
Ik weet in feite wat ik moet doen. Sterk worden en zwemmen door het zand!
Maar dat is raad die ik makkelijk kan weggeven.
zondag 23 augustus 2015 om 01:42
quote:Gorillabeertje schreef op 22 augustus 2015 @ 21:52:
Alvast allemaal bedankt voor de reacties die ik eigenlijk niet verwacht had. In de eerste plaats heb ik trachten te verwoorden hoe ik me te vaak voel de laatste tijd.
Ik had het ook kort kunnen houden en zeggen dat ik een trapje op wil klimmen en dat het telkens onder me uit wordt geschopt, maar zo simpel is het niet, want een trapje klim je snel weer op.
Anderen hebben vaak makkelijk praten, omdat ze buitenstaander zijn. Van anderen kan ik dat ook makkelijk. Ik zie eigen aandeel natuurlijk al te vaak als "door men eigen schuld/keuzes". Maar zelfs dat eigen aandeel van hoe je je voelt of ermee omgaat is alsof iemand keihard tegen je schenen schopt en dat je dan zelf verantwoordelijk bent voor hoe je met die pijn omgaat. Dan komen we bij de vraag, waarom schoppen ze je tegen je schenen ? Wat was daarin jouw aandeel of, hoe ik het te vaak lees, schuld ?
Die vraag kunnen jullie vrouwen misschien wel voor me uitklaren omdat jullie volgens sterk zijn in emotioneel denken en van daaruit met oplossingen komen ?
Nee hoor, dat is de vraag niet. De vraag is: waarom vat jij het op alsof mensen daarmee tegen je schenen schoppen. Als jij een ander een goede raad geeft, doe je dat dan met de intentie diegene tegen de schenen te schoppen?
De vraag die jij stelt, 'waarom doen ze nou toch weer zo gemeeeheeen', staat gelijk aan mokkend in een hoekje gaan zitten. Je zou je ook kunnen afvragen of mensen de intentie hadden je tegen je schenen te schoppen. Of dat ze je, met hun goede raad, probeerden te helpen met het zand weg scheppen - met dat wat je zo graag wilt, dus. Praat met ze, praat over wat je wilt en wat je nodig hebt. Besef dat een ander jouw zand niet op kan ruimen, maar soms wel even naast je op je emmer kan gaan zitten en je bijvoorbeeld even afleiden zodat je even niet aan je sores hoeft te denken. Besef dat dat ook wat waard is, als anderen je proberen te helpen om een beetje bij te tanken.
Hier tussen de vrouwen zit ik vrij veilig, hier kan een vrouw niet veel zand naar me gooien en zijn er sowieso anderen die helpen scheppen...
Er is echter wel een man betrokken maar de gedachte is er dat hij straks zelf onder het zand zit.
Een man kan mij moeilijker emotioneel kwetsen.
Een man zou ik probleemloos met geweld te lijf kunnen gaan en dat heb ik al eens gedaan vroeger in school na pestgedrag tegenover mij. Hoe komt dit verschil ?
Waarom een sterke en een kleine ik ? Als ik enkel in de berg zit, kan ik toch niet scheppen . De sterke ik staat symbool voor wie ik zou moeten zijn en de kleine ik voor hoe ik me nu voel.
De zand van moeder doordat ze me geen liefde kon geven, nooit was het eens een keer goed voor haar en nu nog steeds niet. Ze doet haar best, dat weet ik wel, maar toch is er een gemis, iets dat nooit komen zal. Commanderen, cheffen, bemoeien, roepen en tieren als het haar niet aanstaat en ongevraagde hulp aanbieden en zeggen hoe je alles moet doen als tegen een kind van 12. Ik kan er niet meer tegen, maar kan haar niet veranderen, ik moet ze nemen zoals ze is. Jazeker heb ik er al tegen gereageerd, ontelbare keren, maar ze blijft zoals ze is. Ze ziet het niet. Men vader is overleden in 2010, hij ging er ook helemaal kapot van. Jaren en jaren en jarenlang tegen hem roepen en tieren en uitschelden, niets kon hij goed doen.
Andere mensen zeggen dan doodleuk, maar je hebt toch een lieve moeder... Maar ze kan alleen lief doen tegen "vreemde" mensen of zolang ze niets vaststelt dat haar niet aanstaat. Maar...ze toont haar liefde wel op een vreemde manier. Je moet maar vragen wat je nodig hebt en ze brengt het mee. Maakt niet uit wat het kost. Maar dan komt mijn eigen duiveltje boven dat roept dat ze dat geld ook heeft door het werk van mijn vader en door de erfenis van haar ouders en dat ze dat geld op een hels tempo opmaakt door onnodige uitgaven. Ze wil wel geven, maar ze moet de touwtjes in eigen handen hebben, ze zal niet zomaar geld geven.
Haar logica is niet te vatten voor mij. Ze zou liever een doos van 6 eieren kopen voor 2.5¤ ipv een doos met 10 eieren voor 2¤. want die 10 eieren gaan misschien niet op raken en dan moeten die weggegooit worden. Hier slaan mijn hersenen tilt van. Misschien dat iemand hierover wat inzicht kan brengen?
Wat kan jou dat nou schelen, welke doos eieren zij koopt? Zij is je moeder en zij is volwassen, dus ze kan doen wat ze wil. Al koopt ze een struisvogelei of steekt ze zich in de schulden, het is jouw pakkie an niet.
Jij bent zelf ook volwassen, dus je bent niet meer afhankelijk van de liefde of goedkeuring van je moeder. Haal je schouders erover op, of breek met haar als je niet kunt leven met haar getier. Jij zegt dat ze jou niet accepteert zoals je bent, jij accepteert haar ook niet zoals ze is. Tja, jammer, maar zo gaat dat soms. Niet iedereen heeft een goede band met het gezin van herkomst, het is niet anders.
Mijn kinderen hun schepjes zijn vrij normaal. Ze doen me ongewild pijn door opgetogen te vertellen over wat ze allemaal meemaken bij hun, in mijn ogen, nieuwe "vader". Want ze zijn, buiten mijn wil om meer bij hem dan bij mij (wachten op procedure...).
Dat lijkt me ook heel pijnlijk - en zeker iets om te bespreken met je psycholoog. Misschien is het daarnaast ook een onderwerp waarover je hier een apart topic over kunt openen, om te vragen om tips van andere gescheiden ouders: hoe gaan ze hiermee om, hoe kijken ouders die al langer gescheiden zijn terug op die eerste moeilijke tijd.
Mijn ex-vrouw door onredelijke eisen te stellen. Ze heeft reeds het grootste deel, maar naar haar gevoel zijn er toch nog spullen die ze wil afnemen. (hier ook wachten op procedure, maar ondertussen wel betalen en gewraakte vonnis volgen...). Ze smost haar geld op en is er in geslaagd om nu het laagste inkomen te hebben dan mogelijk is.
Haar nieuwe vriend stoort zich er niet aan en is blij met zijn "trofé", die hij mag hebben. Maar de kinderen "krijgen" kadootjes van hém.
Wat hierboven ook iemand zei: houd het contact met je ex zakelijk.
Mijn ex-vriendin heeft misschien goed willen doen, maar heeft bij wijze van spreken niet mee getrokken aan het touw, maar een klop tegen men kop gegeven en geroepen dat ik harder moest trekken! Omdat ik zo "zwak" en "aanhankelijk" en "onzeker" was geworden, hoofdzakelijk door haar eigen toedoen, was ik niet aantrekkelijk genoeg meer. Mannelijke vrienden en aandacht kwam ze toch al niet te kort. Ik had stilletjes de kleine geldkraan die ik had, dichtgedraaid. Ze was altijd heel uitgesproken negatief over mijn ex-vrouw en dan plots keert het tij en keert ze zich tegen mij.
Op een dag nam ze contact op met mijn ex-vrouw, buiten mijn weten om en heel toevallig rond diezelfde periode kwam mijn ex-vrouw niet meer overeen om buiten het vonnis om, de kinderen toch gelijk te verdelen. Een aantal maanden gaan voorbij en er is terug wat contact met mijn ex-vriendin dat na enkele keren weer afzwakt (omdat ik nog steeds te zwak ben in haar ogen vermoedelijk, of omdat de geldkraan niet terug open ging).
Dan komt er een foto op fb van mijn kinderen met mijn ex-vriendin haar zoontje, samen in de zetel van mijn ex-vrouw haar nieuwe vriend. Dus dat zijn nu allemaal maatjes, twee vrouwen tegen mij. Hoe harder ze kunnen kwetsen, hoe beter. En dan begint mijn negatieve spiraal zich te ontrollen en is er geen houden meer aan. En voor sommigen hier, maar goed dat ik weet dat er gemene mensen rondlopen en die zijn waarschijnlijk zelf ooit door eenzelfde hel gegaan en doen nu lekker stoer. Ik ben momenteel heel kwetsbaar en wie daar niet mee om kan mag zich onthouden. En jawel, het is mezelf ook opgevallen dat ik vrij negatief praat momenteel.
Je hebt niets meer met je ex-vriendin te maken, ze is immers je ex. Met haar heb je geen kinderen, dus laat het los, beschouw haar als een hele vage kennis die je weleens op een foto ziet maar waar jij niets mee te maken hebt. Zoek geen contact met haar, ga niet in op eventuele pogingen van haar om contact met jou te zoeken. Zij is verleden tijd, met haar emmertjes zand heb je niets (meer) te maken, die dumpt ze maar bij je ex-vrouw. En als je het contact met je ex-vrouw zakelijk weet te houden, dan blijft het zand van je ex-vriendin ook bij haar, dan komt het niet op jouw stoep terecht en hoef je er niets mee.Sterkte.
Alvast allemaal bedankt voor de reacties die ik eigenlijk niet verwacht had. In de eerste plaats heb ik trachten te verwoorden hoe ik me te vaak voel de laatste tijd.
Ik had het ook kort kunnen houden en zeggen dat ik een trapje op wil klimmen en dat het telkens onder me uit wordt geschopt, maar zo simpel is het niet, want een trapje klim je snel weer op.
Anderen hebben vaak makkelijk praten, omdat ze buitenstaander zijn. Van anderen kan ik dat ook makkelijk. Ik zie eigen aandeel natuurlijk al te vaak als "door men eigen schuld/keuzes". Maar zelfs dat eigen aandeel van hoe je je voelt of ermee omgaat is alsof iemand keihard tegen je schenen schopt en dat je dan zelf verantwoordelijk bent voor hoe je met die pijn omgaat. Dan komen we bij de vraag, waarom schoppen ze je tegen je schenen ? Wat was daarin jouw aandeel of, hoe ik het te vaak lees, schuld ?
Die vraag kunnen jullie vrouwen misschien wel voor me uitklaren omdat jullie volgens sterk zijn in emotioneel denken en van daaruit met oplossingen komen ?
Nee hoor, dat is de vraag niet. De vraag is: waarom vat jij het op alsof mensen daarmee tegen je schenen schoppen. Als jij een ander een goede raad geeft, doe je dat dan met de intentie diegene tegen de schenen te schoppen?
De vraag die jij stelt, 'waarom doen ze nou toch weer zo gemeeeheeen', staat gelijk aan mokkend in een hoekje gaan zitten. Je zou je ook kunnen afvragen of mensen de intentie hadden je tegen je schenen te schoppen. Of dat ze je, met hun goede raad, probeerden te helpen met het zand weg scheppen - met dat wat je zo graag wilt, dus. Praat met ze, praat over wat je wilt en wat je nodig hebt. Besef dat een ander jouw zand niet op kan ruimen, maar soms wel even naast je op je emmer kan gaan zitten en je bijvoorbeeld even afleiden zodat je even niet aan je sores hoeft te denken. Besef dat dat ook wat waard is, als anderen je proberen te helpen om een beetje bij te tanken.
Hier tussen de vrouwen zit ik vrij veilig, hier kan een vrouw niet veel zand naar me gooien en zijn er sowieso anderen die helpen scheppen...
Er is echter wel een man betrokken maar de gedachte is er dat hij straks zelf onder het zand zit.
Een man kan mij moeilijker emotioneel kwetsen.
Een man zou ik probleemloos met geweld te lijf kunnen gaan en dat heb ik al eens gedaan vroeger in school na pestgedrag tegenover mij. Hoe komt dit verschil ?
Waarom een sterke en een kleine ik ? Als ik enkel in de berg zit, kan ik toch niet scheppen . De sterke ik staat symbool voor wie ik zou moeten zijn en de kleine ik voor hoe ik me nu voel.
De zand van moeder doordat ze me geen liefde kon geven, nooit was het eens een keer goed voor haar en nu nog steeds niet. Ze doet haar best, dat weet ik wel, maar toch is er een gemis, iets dat nooit komen zal. Commanderen, cheffen, bemoeien, roepen en tieren als het haar niet aanstaat en ongevraagde hulp aanbieden en zeggen hoe je alles moet doen als tegen een kind van 12. Ik kan er niet meer tegen, maar kan haar niet veranderen, ik moet ze nemen zoals ze is. Jazeker heb ik er al tegen gereageerd, ontelbare keren, maar ze blijft zoals ze is. Ze ziet het niet. Men vader is overleden in 2010, hij ging er ook helemaal kapot van. Jaren en jaren en jarenlang tegen hem roepen en tieren en uitschelden, niets kon hij goed doen.
Andere mensen zeggen dan doodleuk, maar je hebt toch een lieve moeder... Maar ze kan alleen lief doen tegen "vreemde" mensen of zolang ze niets vaststelt dat haar niet aanstaat. Maar...ze toont haar liefde wel op een vreemde manier. Je moet maar vragen wat je nodig hebt en ze brengt het mee. Maakt niet uit wat het kost. Maar dan komt mijn eigen duiveltje boven dat roept dat ze dat geld ook heeft door het werk van mijn vader en door de erfenis van haar ouders en dat ze dat geld op een hels tempo opmaakt door onnodige uitgaven. Ze wil wel geven, maar ze moet de touwtjes in eigen handen hebben, ze zal niet zomaar geld geven.
Haar logica is niet te vatten voor mij. Ze zou liever een doos van 6 eieren kopen voor 2.5¤ ipv een doos met 10 eieren voor 2¤. want die 10 eieren gaan misschien niet op raken en dan moeten die weggegooit worden. Hier slaan mijn hersenen tilt van. Misschien dat iemand hierover wat inzicht kan brengen?
Wat kan jou dat nou schelen, welke doos eieren zij koopt? Zij is je moeder en zij is volwassen, dus ze kan doen wat ze wil. Al koopt ze een struisvogelei of steekt ze zich in de schulden, het is jouw pakkie an niet.
Jij bent zelf ook volwassen, dus je bent niet meer afhankelijk van de liefde of goedkeuring van je moeder. Haal je schouders erover op, of breek met haar als je niet kunt leven met haar getier. Jij zegt dat ze jou niet accepteert zoals je bent, jij accepteert haar ook niet zoals ze is. Tja, jammer, maar zo gaat dat soms. Niet iedereen heeft een goede band met het gezin van herkomst, het is niet anders.
Mijn kinderen hun schepjes zijn vrij normaal. Ze doen me ongewild pijn door opgetogen te vertellen over wat ze allemaal meemaken bij hun, in mijn ogen, nieuwe "vader". Want ze zijn, buiten mijn wil om meer bij hem dan bij mij (wachten op procedure...).
Dat lijkt me ook heel pijnlijk - en zeker iets om te bespreken met je psycholoog. Misschien is het daarnaast ook een onderwerp waarover je hier een apart topic over kunt openen, om te vragen om tips van andere gescheiden ouders: hoe gaan ze hiermee om, hoe kijken ouders die al langer gescheiden zijn terug op die eerste moeilijke tijd.
Mijn ex-vrouw door onredelijke eisen te stellen. Ze heeft reeds het grootste deel, maar naar haar gevoel zijn er toch nog spullen die ze wil afnemen. (hier ook wachten op procedure, maar ondertussen wel betalen en gewraakte vonnis volgen...). Ze smost haar geld op en is er in geslaagd om nu het laagste inkomen te hebben dan mogelijk is.
Haar nieuwe vriend stoort zich er niet aan en is blij met zijn "trofé", die hij mag hebben. Maar de kinderen "krijgen" kadootjes van hém.
Wat hierboven ook iemand zei: houd het contact met je ex zakelijk.
Mijn ex-vriendin heeft misschien goed willen doen, maar heeft bij wijze van spreken niet mee getrokken aan het touw, maar een klop tegen men kop gegeven en geroepen dat ik harder moest trekken! Omdat ik zo "zwak" en "aanhankelijk" en "onzeker" was geworden, hoofdzakelijk door haar eigen toedoen, was ik niet aantrekkelijk genoeg meer. Mannelijke vrienden en aandacht kwam ze toch al niet te kort. Ik had stilletjes de kleine geldkraan die ik had, dichtgedraaid. Ze was altijd heel uitgesproken negatief over mijn ex-vrouw en dan plots keert het tij en keert ze zich tegen mij.
Op een dag nam ze contact op met mijn ex-vrouw, buiten mijn weten om en heel toevallig rond diezelfde periode kwam mijn ex-vrouw niet meer overeen om buiten het vonnis om, de kinderen toch gelijk te verdelen. Een aantal maanden gaan voorbij en er is terug wat contact met mijn ex-vriendin dat na enkele keren weer afzwakt (omdat ik nog steeds te zwak ben in haar ogen vermoedelijk, of omdat de geldkraan niet terug open ging).
Dan komt er een foto op fb van mijn kinderen met mijn ex-vriendin haar zoontje, samen in de zetel van mijn ex-vrouw haar nieuwe vriend. Dus dat zijn nu allemaal maatjes, twee vrouwen tegen mij. Hoe harder ze kunnen kwetsen, hoe beter. En dan begint mijn negatieve spiraal zich te ontrollen en is er geen houden meer aan. En voor sommigen hier, maar goed dat ik weet dat er gemene mensen rondlopen en die zijn waarschijnlijk zelf ooit door eenzelfde hel gegaan en doen nu lekker stoer. Ik ben momenteel heel kwetsbaar en wie daar niet mee om kan mag zich onthouden. En jawel, het is mezelf ook opgevallen dat ik vrij negatief praat momenteel.
Je hebt niets meer met je ex-vriendin te maken, ze is immers je ex. Met haar heb je geen kinderen, dus laat het los, beschouw haar als een hele vage kennis die je weleens op een foto ziet maar waar jij niets mee te maken hebt. Zoek geen contact met haar, ga niet in op eventuele pogingen van haar om contact met jou te zoeken. Zij is verleden tijd, met haar emmertjes zand heb je niets (meer) te maken, die dumpt ze maar bij je ex-vrouw. En als je het contact met je ex-vrouw zakelijk weet te houden, dan blijft het zand van je ex-vriendin ook bij haar, dan komt het niet op jouw stoep terecht en hoef je er niets mee.Sterkte.
Sometimes, I hear my voice, and it's been here, silent all these years (Tori Amos)
zondag 23 augustus 2015 om 09:08
quote:Haar logica is niet te vatten voor mij. Ze zou liever een doos van 6 eieren kopen voor 2.5¤ ipv een doos met 10 eieren voor 2¤. want die 10 eieren gaan misschien niet op raken en dan moeten die weggegooit worden. Hier slaan mijn hersenen tilt van. Misschien dat iemand hierover wat inzicht kan brengen?Wil je dat echt snappen? Ik zou dat namelijk ook doen. Omdat eten weggooien in mijn ogen iets heel ergs is, en verspilling ook. Ik zou ook niets kopen wat ik daarna weg moest gooien. Heeft te maken met milieu, afvalberg, dierenleed, legbatterijen, honger in de wereld, ...
dinsdag 25 augustus 2015 om 11:07
Oke, even de feiten op een rijtje:
- Er is een vechtscheiding met een ex-vrouw
- Er is een ex-vriendin die contact op heeft genomen met jouw ex-vrouw
- Er is een moeder die, in jouw ogen, niet logisch denkt.
- Jij hebt het heel moeilijk met dit alles.
De vechtscheiding: hier op het forum zitten veel mensen die ook gescheiden zijn, waaronder ook een aantal met kinderen. Open een topic, vraag hen om advies. Zeker weten dat je dat krijgt, zowel praktisch als op het psychische vlak, en zowel voor jezelf als voor de verstandhouding met je ex-vrouw en met je kinderen.
Ex-vriendin: is er nog iets wat jullie bindt? Nee? Mooi. Loslaten dan. Ga maar heel hard het Frozen-liedje zingen . Vinden je kinderen vast leuk, en zingen verlaagt je bloeddruk. Daarna al haar gegevens en contacten verwijderen. Schrijf alles wat je met haar hebt meegemaakt op en steek het daarna in de fik.
Moeder: mag doen wat zij wil. Moeder kan zeer gelukkig zijn met haar doosje eieren van 2,50. Lekker laten gaan. Meningen mogen verschillen. Ik vind zelf mensen die spinazie, banaan en rauwe tomaat lekker vinden onbegrijpelijk. Zij snappen mij niet omdat ik dat niet lust. Maar zolang er geen mensen schade door oplopen, lekker laten gaan.
Jouw eigen psyche: ik snap dat je hulpverleners zeggen dat jij naar jouw aandeel moet kijken. Dat is namelijk het enige waar jij iets aan kan doen, en waar zij bij kunnen helpen. Daarom zeggen ze dat. Ik heb mijn hulpverleners op een gegeven moment gevraagd of ze af en toe ook konden benoemen of mijn reactie nou zo raar was, of dat die ander gek was. Dat benoemen dat die ander gek is, en dat het niet raar is hoe ik me voel of hoe ik reageer, dat helpt bij mij ook. Het haalt de lading wat weg, waardoor ik makkelijker naar mijn eigen aandeel kan kijken. Misschien werkt dat bij jou ook?
- Er is een vechtscheiding met een ex-vrouw
- Er is een ex-vriendin die contact op heeft genomen met jouw ex-vrouw
- Er is een moeder die, in jouw ogen, niet logisch denkt.
- Jij hebt het heel moeilijk met dit alles.
De vechtscheiding: hier op het forum zitten veel mensen die ook gescheiden zijn, waaronder ook een aantal met kinderen. Open een topic, vraag hen om advies. Zeker weten dat je dat krijgt, zowel praktisch als op het psychische vlak, en zowel voor jezelf als voor de verstandhouding met je ex-vrouw en met je kinderen.
Ex-vriendin: is er nog iets wat jullie bindt? Nee? Mooi. Loslaten dan. Ga maar heel hard het Frozen-liedje zingen . Vinden je kinderen vast leuk, en zingen verlaagt je bloeddruk. Daarna al haar gegevens en contacten verwijderen. Schrijf alles wat je met haar hebt meegemaakt op en steek het daarna in de fik.
Moeder: mag doen wat zij wil. Moeder kan zeer gelukkig zijn met haar doosje eieren van 2,50. Lekker laten gaan. Meningen mogen verschillen. Ik vind zelf mensen die spinazie, banaan en rauwe tomaat lekker vinden onbegrijpelijk. Zij snappen mij niet omdat ik dat niet lust. Maar zolang er geen mensen schade door oplopen, lekker laten gaan.
Jouw eigen psyche: ik snap dat je hulpverleners zeggen dat jij naar jouw aandeel moet kijken. Dat is namelijk het enige waar jij iets aan kan doen, en waar zij bij kunnen helpen. Daarom zeggen ze dat. Ik heb mijn hulpverleners op een gegeven moment gevraagd of ze af en toe ook konden benoemen of mijn reactie nou zo raar was, of dat die ander gek was. Dat benoemen dat die ander gek is, en dat het niet raar is hoe ik me voel of hoe ik reageer, dat helpt bij mij ook. Het haalt de lading wat weg, waardoor ik makkelijker naar mijn eigen aandeel kan kijken. Misschien werkt dat bij jou ook?