Psyche
alle pijlers
Hoogzwanger en overlijden vader.
maandag 31 augustus 2015 om 18:33
Ik ben hoogzwanger, nog 3 weken en dan ben ik uitgerekend van mijn 3e kindje. Onverwachts is mijn vader overleden. Niemand zag het aankomen.... een hartaanval. Reanimatie mocht niet baten... ze hebben het 45 min. lang geprobeerd maar er kwam geen hartfunctie meer terug. En dan krijg je een telefoontje met het nieuws dat je vader is overleden. Mijn hele wereld stortte in op dat moment.
Van de een op de andere dag ben je opeens vaderloos. Je weet ergens in je hoofd dat je waarschijnlijk ooit afscheid moet nemen van je ouders, maar ik had nooit verwacht dat dit op zo'n jonge leeftijd zou zijn. Hij had nog zoveel plannen. Hij wilde nog zoveel dingen doen. Hij was enorm benieuwd naar zijn 3e kleinkind. Hij was nog geen 55 jaar oud. Hij was niet in Nederland toen het gebeurde maar in zijn geboorteland, hij is daar ook begraven. Ik heb hem niet kunnen zien. Ik heb geen afscheid van hem kunnen nemen. Ik mocht niet meer vliegen en moest als enige van de gehele familie in Nederland blijven.
Voor mij extra moeilijk. Mijn vader en ik waren twee handen op 1 buik. De band die wij hadden was zo sterk. Wij spraken elkaar dagelijks, soms zelfs meerdere keren per dag. En ik heb heb als enige geen afscheid kunnen nemen van hem. Ik wéét dat hij er niet meer is, maar toch... ik voel me verdoofd. Zo gek om te beseffen dat mijn vader er niet zal zijn wanneer zijn kleindkind geboren wordt. Bij de vorige twee geboortes kwam hij met een glimlach van oor tot oor, glunderend van trots de kamer in om ze te bewonderen. Hij was zo gek op mijn kinderen en kon niet wachten om nummer drie ook te gaan verwennen.
Het is dit jaar voor mij en ons gezin een enorm zwaar jaar geweest, terwijl ik ziek was, ziekenhuis in en uit ging, stond mijn vader aan mij zijde wanneer mijn man het niet meer trok. Toen ik onverwachts - maar o zo gewenst - zwanger raakte was hij de eerste die ik het vertelde. Hij glunderde weer van oor tot oor. Toen ik in de eerste maanden zeer heftige bloedingen had dat de artsen spraken over bloedtransfusies en bang was de kleine te verliezen steunde mijn vader mij. Ik ben zo dankbaar voor zijn hulp, voor zijn steun, voor zijn aanwezigheid. Toen bij mijn jongste een tumor werd ontdekt en direct verwijderd bleef mijn vader bij mij en mijn man om ons te steunen. Hij had intens verdriet maar liet dat niet merken, ik hoorde dit pas achteraf van familie dat hij het zo moeilijk vond zijn kleinkind zo kwetsbar in het ziekenhuis te zien liggen en dat hij zich zo machteloos voelde. Wanneer hij bij mij was, was hij de rasoptimist die mij steunde in de moeilijke tijd met zijn positieve instelling. Door deze positieve houding van mijn vader sleepte ik mezelf deze maanden door de zwangerschap heen. Het leek eindelijk wat beter te gaan, ik voelde me beter, mijn man vond een fijne baan en langzaamaan begon ik te wennen aan het ritme.
En nu... nu voel ik me een groot wrak. Ik leef op de automatische piloot, de zorg voor mijn kindjes gaat nog net, maar heb niemand met wie ik dit kan bespreken of op wie ik kan terugvallen. Ik woon niet in de buurt van mijn familie (ca. 100 km afstand) en de vriendinnen die ik hier heb hebben het zelf ook erg druk met hun werk, kindjes, etc. Mijn moeder zit er zelf helemaal doorheen. Ik probeer haar zoveel mogelijk te steunen in deze periode door dingen over te nemen, te regelen, en bij haar te zijn, zodat het allemaal geregeld is voordat ik moet bevallen.
De automatische piloot van regelen heeft het nu van me overgenomen, en pas op de momenten dat ik alleen ben kan ik toegeven aan mijn verdriet... ik ben erg bang dat de echte klap nog gaat komen, maar dat dit komt wanneer ik ben bevallen. Ben bang dat ik hierdoor niet kan gaan genieten van de baby straks en dat baart me dan ook zorgen...
Heeft iemand in een soortgelijke situatie gezeten? Hoe ben je hier doorheen gekomen?
Van de een op de andere dag ben je opeens vaderloos. Je weet ergens in je hoofd dat je waarschijnlijk ooit afscheid moet nemen van je ouders, maar ik had nooit verwacht dat dit op zo'n jonge leeftijd zou zijn. Hij had nog zoveel plannen. Hij wilde nog zoveel dingen doen. Hij was enorm benieuwd naar zijn 3e kleinkind. Hij was nog geen 55 jaar oud. Hij was niet in Nederland toen het gebeurde maar in zijn geboorteland, hij is daar ook begraven. Ik heb hem niet kunnen zien. Ik heb geen afscheid van hem kunnen nemen. Ik mocht niet meer vliegen en moest als enige van de gehele familie in Nederland blijven.
Voor mij extra moeilijk. Mijn vader en ik waren twee handen op 1 buik. De band die wij hadden was zo sterk. Wij spraken elkaar dagelijks, soms zelfs meerdere keren per dag. En ik heb heb als enige geen afscheid kunnen nemen van hem. Ik wéét dat hij er niet meer is, maar toch... ik voel me verdoofd. Zo gek om te beseffen dat mijn vader er niet zal zijn wanneer zijn kleindkind geboren wordt. Bij de vorige twee geboortes kwam hij met een glimlach van oor tot oor, glunderend van trots de kamer in om ze te bewonderen. Hij was zo gek op mijn kinderen en kon niet wachten om nummer drie ook te gaan verwennen.
Het is dit jaar voor mij en ons gezin een enorm zwaar jaar geweest, terwijl ik ziek was, ziekenhuis in en uit ging, stond mijn vader aan mij zijde wanneer mijn man het niet meer trok. Toen ik onverwachts - maar o zo gewenst - zwanger raakte was hij de eerste die ik het vertelde. Hij glunderde weer van oor tot oor. Toen ik in de eerste maanden zeer heftige bloedingen had dat de artsen spraken over bloedtransfusies en bang was de kleine te verliezen steunde mijn vader mij. Ik ben zo dankbaar voor zijn hulp, voor zijn steun, voor zijn aanwezigheid. Toen bij mijn jongste een tumor werd ontdekt en direct verwijderd bleef mijn vader bij mij en mijn man om ons te steunen. Hij had intens verdriet maar liet dat niet merken, ik hoorde dit pas achteraf van familie dat hij het zo moeilijk vond zijn kleinkind zo kwetsbar in het ziekenhuis te zien liggen en dat hij zich zo machteloos voelde. Wanneer hij bij mij was, was hij de rasoptimist die mij steunde in de moeilijke tijd met zijn positieve instelling. Door deze positieve houding van mijn vader sleepte ik mezelf deze maanden door de zwangerschap heen. Het leek eindelijk wat beter te gaan, ik voelde me beter, mijn man vond een fijne baan en langzaamaan begon ik te wennen aan het ritme.
En nu... nu voel ik me een groot wrak. Ik leef op de automatische piloot, de zorg voor mijn kindjes gaat nog net, maar heb niemand met wie ik dit kan bespreken of op wie ik kan terugvallen. Ik woon niet in de buurt van mijn familie (ca. 100 km afstand) en de vriendinnen die ik hier heb hebben het zelf ook erg druk met hun werk, kindjes, etc. Mijn moeder zit er zelf helemaal doorheen. Ik probeer haar zoveel mogelijk te steunen in deze periode door dingen over te nemen, te regelen, en bij haar te zijn, zodat het allemaal geregeld is voordat ik moet bevallen.
De automatische piloot van regelen heeft het nu van me overgenomen, en pas op de momenten dat ik alleen ben kan ik toegeven aan mijn verdriet... ik ben erg bang dat de echte klap nog gaat komen, maar dat dit komt wanneer ik ben bevallen. Ben bang dat ik hierdoor niet kan gaan genieten van de baby straks en dat baart me dan ook zorgen...
Heeft iemand in een soortgelijke situatie gezeten? Hoe ben je hier doorheen gekomen?
maandag 31 augustus 2015 om 18:36
Ach.... Wat ontzettend heftig en verdrietig. Zo onverwacht en terwijl je hoogzwanger bent... Dat je geen afscheid hebt kunnen nemen lijkt me vreselijk en onwerkelijk.
Ik heb geen tips voor je, maar wil je even een knuffel geven en veel sterkte wensen..
Hoop dat je hier wat goede adviezen krijgt en herkenning vindt.
Ik heb geen tips voor je, maar wil je even een knuffel geven en veel sterkte wensen..
Hoop dat je hier wat goede adviezen krijgt en herkenning vindt.
maandag 31 augustus 2015 om 18:42
Wat verdrietig 
.
Ik zelf heb het niet mee gemaakt maar een kennis van mij pas geleden wel.
Haar moeder is 's avonds overleden zij kon wel afscheid nemen en de volgende dag is zij bevallen.
Zij worstelt eigenlijk nog steeds met verdriet/geluk. Ik denk ook dat dit deels extra beïnvloed word door de hormonen.
Ze geniet wel hoor , maar is natuurlijk heel logisch ook wel eens verdrietig.
Het is iets wat sowieso lastig is om een plekje te geven.
Misschien kun jij straks als jij er behoefte aan hebt daar naar toe gaan om nog op jouw manier afscheid te nemen?
.Ik zelf heb het niet mee gemaakt maar een kennis van mij pas geleden wel.
Haar moeder is 's avonds overleden zij kon wel afscheid nemen en de volgende dag is zij bevallen.
Zij worstelt eigenlijk nog steeds met verdriet/geluk. Ik denk ook dat dit deels extra beïnvloed word door de hormonen.
Ze geniet wel hoor , maar is natuurlijk heel logisch ook wel eens verdrietig.
Het is iets wat sowieso lastig is om een plekje te geven.
Misschien kun jij straks als jij er behoefte aan hebt daar naar toe gaan om nog op jouw manier afscheid te nemen?
maandag 31 augustus 2015 om 18:45
Heel verdrietig. Heel veel sterkte voor je hele familie, maar nog wel een beetje meer voor jou. Geen afscheid kunnen nemen, lijkt me erg moeilijk en zwaar. Zeker als je binnenkort (weer) een kindje krijgt.
Geen advies, alleen een hele hoop sterkte gewenst.
Geen advies, alleen een hele hoop sterkte gewenst.
Life begins at the end of your comfort zone..
maandag 31 augustus 2015 om 18:50
Ach meid, wat vreselijk. Het zou natuurlijk nooit mogen gebeuren, maar al zeker niet als je (hoog)zwanger bent. Zo verdrietig dat je geen afscheid van hem kan nemen, op geen enkele manier. Hopelijk kun je zijn graf snel opzoeken na de geboorte van je kind.
Verder geen woorden, maar ik wens je verdomde veel kracht toe.
Verder geen woorden, maar ik wens je verdomde veel kracht toe.
maandag 31 augustus 2015 om 18:54
Hoi latulipe, wat vreselijk dit voor jou! Ik wordt gelijk weer teruggeslingerd naar 4 jaar terug. Ik was toen 8 maanden zwanger van ons eerste kind toen ik mijn moeder dood vond in bed. Overleden aan een hartstilstand, er is bij haar geen poging meer gedaan tot reanimatie. Hoewel zij net overleden was, was het al te laat.
Ik ben toen terecht gekomen in een soort van waas/overlevingstand want er moest vanalles geregeld worden. En bij ons in de familie zijn de vrouwen die dan toch de handjes in touw nemen. Mijn bevalling is uiteindelijk ingeleid omdat ik er emotioneel helemaal doorheen zat, maar de echte klap kwam pas na mijn zwangerschapsverlof toen het gewone leven eigenlijk weer verder ging.
Ik toen hulp gezocht bij een psycholoog om dit te verwerken., want ik gaf mijzelf de tijd er niet voor. En nog steeds heb ik veel verdriet en mis ik mijn moeder enorm, maar ik kan ook genieten van mijn kinderen en het leven zelf.
Waar ik heel veel moeite mee heb zijn filmpjes of foto's of bij vriendinnen waar de pas bevallen vrouw hun moeder op bezoek komt die voor het eerst hun kleinkind komt bewonderen en vasthouden. Dan barst ik echt in tranen uit omdat ik dat ook graag zo had gewild, dit had willen of kunnen delen met mijn moeder.
Het enige wat ik kan zeggen pas goed op jezelf, je gaat straks bevallen en dan gaat het overlijden een beetje naar de achtergrond maar het kan keihard weer terug komen als je alles weer op de rit hebt.
Ga ook zeker naar de plek waar je vader ligt om alsnog afscheid te nemen, om het af te sluiten.
Heel veel sterkte en dikke knuffel
Ik ben toen terecht gekomen in een soort van waas/overlevingstand want er moest vanalles geregeld worden. En bij ons in de familie zijn de vrouwen die dan toch de handjes in touw nemen. Mijn bevalling is uiteindelijk ingeleid omdat ik er emotioneel helemaal doorheen zat, maar de echte klap kwam pas na mijn zwangerschapsverlof toen het gewone leven eigenlijk weer verder ging.
Ik toen hulp gezocht bij een psycholoog om dit te verwerken., want ik gaf mijzelf de tijd er niet voor. En nog steeds heb ik veel verdriet en mis ik mijn moeder enorm, maar ik kan ook genieten van mijn kinderen en het leven zelf.
Waar ik heel veel moeite mee heb zijn filmpjes of foto's of bij vriendinnen waar de pas bevallen vrouw hun moeder op bezoek komt die voor het eerst hun kleinkind komt bewonderen en vasthouden. Dan barst ik echt in tranen uit omdat ik dat ook graag zo had gewild, dit had willen of kunnen delen met mijn moeder.
Het enige wat ik kan zeggen pas goed op jezelf, je gaat straks bevallen en dan gaat het overlijden een beetje naar de achtergrond maar het kan keihard weer terug komen als je alles weer op de rit hebt.
Ga ook zeker naar de plek waar je vader ligt om alsnog afscheid te nemen, om het af te sluiten.
Heel veel sterkte en dikke knuffel
maandag 31 augustus 2015 om 19:03
Tegenstrijdige gevoelens, iemand overlijdt, er is een nieuw leven onderweg. Als je kindje geboren is kun je misschien alsnog afscheid nemen. Wat misschien ook helpt, ik kan niet voor jou denken, is een brief schrijven aan je vader, vertel hem hoe je hem mist, hoeveel je van hem houdt, dat hij altijd in je gedachten zal zijn en dat je je kinderen alles over hem vertelt zodat ze toch, al is het niet tastbaar, een herinnering hebben aan opa. Die brief bewaar je op een veilige plaats.
verba volant, scripta manent.
maandag 31 augustus 2015 om 19:25
Veel sterkte.
Mijn schoonzus, vrouw van mijn broer, verloor haar moeder een dag voordat ze ingeleid zou worden. Ook haar moeder was in het buitenland toen ze overleed en mijn broer werd als eerste gebeld met het vreselijke nieuws.
Ik weet nog dat mensen op kraamvisite kwamen en tegelijkertijd condoleren. Maar ik moet zeggen, mijn schoonzus bleef zo enorm sterk. Het leven ging door. Mijn neefje, dat toen in de namiddag van de volgende dag, werd geboren is nu zes. Zijn verjaardag blijft altijd op de achtergrond iets droevigs hebben.
Mijn schoonzus, vrouw van mijn broer, verloor haar moeder een dag voordat ze ingeleid zou worden. Ook haar moeder was in het buitenland toen ze overleed en mijn broer werd als eerste gebeld met het vreselijke nieuws.
Ik weet nog dat mensen op kraamvisite kwamen en tegelijkertijd condoleren. Maar ik moet zeggen, mijn schoonzus bleef zo enorm sterk. Het leven ging door. Mijn neefje, dat toen in de namiddag van de volgende dag, werd geboren is nu zes. Zijn verjaardag blijft altijd op de achtergrond iets droevigs hebben.
maandag 31 augustus 2015 om 19:28
Wat vreselijk, TO, gecondoleerd met jouw verlies.
Als jij niet naar zijn graf kan, kun je misschien wel een plekje voor hem maken in jouw huis, stad waar je naartoe kan? Een plekje met een mooie foto, en iets waardoor je aan hem moet denken of een (led) kaars.
Mijn vader is al zo lang geleden overleden dat hij een abstract gegeven is geworden. Maar hij is niet vergeten, zelfs mijn kinderen (ruim twintig jaar na zijn dood geboren) kennen verhalen over hem. Want hij was mijn vader en daarom is hij belangrijk.
Verdriet komt vaak op rare momenten, dat wordt uiteindelijk wel minder maar dat duurt wel even.
Juist mooie momenten ontroeren me dan extra, omdat ik die graag had gedeeld.
Hou de gedachte aan hem levend, blijf over hem praten en schaam je niet als je dan moet huilen. Of als iemand je dan ziet. Het moet er toch uit.
Veel sterkte en een knuffel.
Je zal het vast goed doen met de baby, misschien wordt deze wel extra geknuffeld omdat jij dat nodig hebt.
Als jij niet naar zijn graf kan, kun je misschien wel een plekje voor hem maken in jouw huis, stad waar je naartoe kan? Een plekje met een mooie foto, en iets waardoor je aan hem moet denken of een (led) kaars.
Mijn vader is al zo lang geleden overleden dat hij een abstract gegeven is geworden. Maar hij is niet vergeten, zelfs mijn kinderen (ruim twintig jaar na zijn dood geboren) kennen verhalen over hem. Want hij was mijn vader en daarom is hij belangrijk.
Verdriet komt vaak op rare momenten, dat wordt uiteindelijk wel minder maar dat duurt wel even.
Juist mooie momenten ontroeren me dan extra, omdat ik die graag had gedeeld.
Hou de gedachte aan hem levend, blijf over hem praten en schaam je niet als je dan moet huilen. Of als iemand je dan ziet. Het moet er toch uit.
Veel sterkte en een knuffel.
Je zal het vast goed doen met de baby, misschien wordt deze wel extra geknuffeld omdat jij dat nodig hebt.
maandag 31 augustus 2015 om 19:46
Het zijn ook enorm tegenstrijdige gevoelens inderdaad. Verdriet aan de ene kant van een overlijden, aan de andere kant het getrappel en gewoel van nieuw leven in mijn buik. Schuldig voel ik me ook, schuldig naar de baby toe... ik ben bij deze derde zwangerschap bijna niet met de zwangerschap bezig geweest. De babykleertjes die je normaal wast, strijkt en klaarzet... niks gedaan nog. Zelfs mijn 'ziekenhuiskoffertje' is nog niet geregeld. Ik heb gelukkig wel een superlieve begripvolle man die mij enorm steunt, daar ben ik erg dankbaar voor.
Ik ben nu eigenlijk helemaal niet meer met de zwangerschap bezig, maar alleen met de pijn en leegte die mijn vader heeft achtergelaten. Een hele grote leegte, was een hele lieve vader en opa. Het gemis is erg groot.
Ik heb al talloze gesprekken met mijn vader gevoerd in mijn hoofd, al meerdere brieven geschreven... Mijn hand gaat naar de telefoon omdat ik behoefte heb om iemand te bellen en dan draai ik automatisch zijn nummer. Weten dat ik hem nooit meer zal spreken is zo moeilijk te accepteren. Zijn graf is nu nog een hoopje zand, de steen moet nog gemaakt worden, volgend jaar wil ik dit laten doen in overleg met de wensen van mijn moeder en verdere naaste familie. Wellicht dat ik dan ook afscheid kan nemen van hem... alhoewel ik ergens ook géén afscheid wil nemen.
Nu vooral het uitzoek- en regelwerk... ik moet nog de aangifte van overlijden doen. Morgen naar de gemeente met de akte van overlijden uit het buitenland en dan hier ook officieel aangeven dat hij er niet meer is. Mijn moeder snapt hier helemaal niks van en zit er enorm doorheen, dus ik ben de aangewezen persoon om het allemaal te doen. Uitzoeken of hij nog schulden heeft en die afbetalen, machtigingen stop zetten, verzekeringen e.d. op naam van moeder zetten, etc. etc. etc. Op deze manier voel ik me nog een beetje "nuttig", heb ik het gevoel dat ik nog íets voor hem kan doen dus ik wil dit ook graag geregeld hebben... maar daarna? Dan komt de leegte. Het gemis. Het verdriet. En de bevalling... Ik hoop zo dat ik kan genieten van de kleine. Dat ik mijn verdriet over de dood van mijn vader ook af en toe opzij kan zetten en kan genieten van het nieuwe leven. Dat ik het een plekje kan geven, dat ik me erin kan berusten... nu ben ik nog volop bezig met verdrietig zijn en regelen van dingen.
Ik ben nu eigenlijk helemaal niet meer met de zwangerschap bezig, maar alleen met de pijn en leegte die mijn vader heeft achtergelaten. Een hele grote leegte, was een hele lieve vader en opa. Het gemis is erg groot.
Ik heb al talloze gesprekken met mijn vader gevoerd in mijn hoofd, al meerdere brieven geschreven... Mijn hand gaat naar de telefoon omdat ik behoefte heb om iemand te bellen en dan draai ik automatisch zijn nummer. Weten dat ik hem nooit meer zal spreken is zo moeilijk te accepteren. Zijn graf is nu nog een hoopje zand, de steen moet nog gemaakt worden, volgend jaar wil ik dit laten doen in overleg met de wensen van mijn moeder en verdere naaste familie. Wellicht dat ik dan ook afscheid kan nemen van hem... alhoewel ik ergens ook géén afscheid wil nemen.
Nu vooral het uitzoek- en regelwerk... ik moet nog de aangifte van overlijden doen. Morgen naar de gemeente met de akte van overlijden uit het buitenland en dan hier ook officieel aangeven dat hij er niet meer is. Mijn moeder snapt hier helemaal niks van en zit er enorm doorheen, dus ik ben de aangewezen persoon om het allemaal te doen. Uitzoeken of hij nog schulden heeft en die afbetalen, machtigingen stop zetten, verzekeringen e.d. op naam van moeder zetten, etc. etc. etc. Op deze manier voel ik me nog een beetje "nuttig", heb ik het gevoel dat ik nog íets voor hem kan doen dus ik wil dit ook graag geregeld hebben... maar daarna? Dan komt de leegte. Het gemis. Het verdriet. En de bevalling... Ik hoop zo dat ik kan genieten van de kleine. Dat ik mijn verdriet over de dood van mijn vader ook af en toe opzij kan zetten en kan genieten van het nieuwe leven. Dat ik het een plekje kan geven, dat ik me erin kan berusten... nu ben ik nog volop bezig met verdrietig zijn en regelen van dingen.
maandag 31 augustus 2015 om 19:47
Wat verdrietig TO, gecondoleerd met je verlies. Ik verloor mijn vader 3mnd voordat ik zwanger werd van mijn eerste. Een andere situatie dus dan bij jou. Het idee dat mijn vader mijn kindje nooit zou zien en omgekeerd deed en doet mij veel verdriet. Het is helaas zo gegaan. Als je straks wel in staat bent zou ik zeker nog afscheid nemen ook al is hij er niet meer. Mijn vader was ook mijn allerliefste. Onwezenlijk he dat deze persoon er gewoon opeens niet meer is. Mocht je een keertje willen praten of iets dergelijks dan doe ik dat graag, veel sterkte!
maandag 31 augustus 2015 om 20:42
Ik weet bijna wel zeker dat het verdriet van je vader straks overschaduwd wordt door de kleine baby in je armen. Maar laat het verdriet er ook bij dat is nodig voor jouw verwerking en het hoort bij het leven.
Ik heb dat toen niet gedaan of ik kon de pijn toen niet toelaten met als gevolg nu 4 jaar later nog steeds heel erg veel verdriet heb. Mijn moeder was ook nog maar 53 jaar, en veel te jong.
Ik heb ook wel eens gedacht van he daar loopt mijn moeder, zie je ze is helemaal niet dood. Ze is gewoon een ander leven gaan leiden. Heel achterlijk natuurlijk.
Hier bij mij staat de urn thuis, en als ik het moeilijk heb dan schrijf ik een brief aan haar en die leg ik dan op de urn onder de boedha die erop staat. Zo heb ik ook de andere 2 kleindochters aangekondigd.
En dat helpt dan wel even je hart te luchten en je gedachten te ordenen.
Over het regelen van zaken ik hoop dat je vader de zaken netjes heeft achtergelaten. En sommige dingen met idd nu geregeld worden maar kan je het niet overlaten of het samen met een broer of zus doen als je die hebt?
Ik heb dat toen niet gedaan of ik kon de pijn toen niet toelaten met als gevolg nu 4 jaar later nog steeds heel erg veel verdriet heb. Mijn moeder was ook nog maar 53 jaar, en veel te jong.
Ik heb ook wel eens gedacht van he daar loopt mijn moeder, zie je ze is helemaal niet dood. Ze is gewoon een ander leven gaan leiden. Heel achterlijk natuurlijk.
Hier bij mij staat de urn thuis, en als ik het moeilijk heb dan schrijf ik een brief aan haar en die leg ik dan op de urn onder de boedha die erop staat. Zo heb ik ook de andere 2 kleindochters aangekondigd.
En dat helpt dan wel even je hart te luchten en je gedachten te ordenen.
Over het regelen van zaken ik hoop dat je vader de zaken netjes heeft achtergelaten. En sommige dingen met idd nu geregeld worden maar kan je het niet overlaten of het samen met een broer of zus doen als je die hebt?
maandag 31 augustus 2015 om 21:18
Ik hoop dat ik het verdriet kan toelaten inderdaad. Het is nu alsof ik het afsluit wanneer ik met de kindjes bezig ben of met andere dingen. Maar zodra ik alleen ben, vooral smorgens vroeg, is het verdriet erg groot. Ik hoop dat wanneer de baby er is, de leegte die mijn vader heeft achtergelaten als is het maar voor een deel wordt opgevuld met liefde voor de baby. En wanneer de baby is geboren dat we dan inderdaad samen met het gezin naar het graf kunnen gaan om hem te bezoeken en wellicht een plekje te geven...
Ik snap het ook wel dat je gedachten hebt dat je denkt dat ze een ander leven is gaan leiden. Hier voelt het net zo. Realistisch is het niet, maar begrijpelijk zeker wel....
Het schrijvend verwerken van dingen herken ik wel een beetje... alhoewel ik me nog niet écht toe kan zetten om dingen te schrijven, denk ik dat het wellicht voor mij ook een uitlaatklep zou kunnen worden/zijn.
Ik snap het ook wel dat je gedachten hebt dat je denkt dat ze een ander leven is gaan leiden. Hier voelt het net zo. Realistisch is het niet, maar begrijpelijk zeker wel....
Het schrijvend verwerken van dingen herken ik wel een beetje... alhoewel ik me nog niet écht toe kan zetten om dingen te schrijven, denk ik dat het wellicht voor mij ook een uitlaatklep zou kunnen worden/zijn.
maandag 31 augustus 2015 om 21:32
Mijn moeder overleed toen ik 7mnd zwanger was. Niet onverwachts, we hebben wel afscheid kunnen nemen. Twee weken voor de baby kwam overleed ook mijn oma. Hoewel het mijn vijfde was maakte het niet minder verdrietig.
Het moeilijkste moment vond ik dat toen we de familie gingen bellen dat ze geboren was en mijn man zijn moeder belde. Jeetje wat voelde ik me toen ontzettend leeg... Dat ik dat niet met mijn moeder kon delen.
We hebben van tevoren in het zh aangegeven dat we graag een verpleegkundige wilden die dit kon opvangen. Normaal heb ik absoluut geen bezwaar tegen stagiaires maar daar had ik nu geen behoefte aan. Voor de kraamhulp ook aangegeven dat ik graag een stevige kraamhulp wilde. Iemand die stevig in haar schoenen stond en ervaring met rouwverwerking tijdens de kraanweek. Daarnaast ben ik bekend met postpartumdepressie.
Het moeilijkste moment vond ik dat toen we de familie gingen bellen dat ze geboren was en mijn man zijn moeder belde. Jeetje wat voelde ik me toen ontzettend leeg... Dat ik dat niet met mijn moeder kon delen.
We hebben van tevoren in het zh aangegeven dat we graag een verpleegkundige wilden die dit kon opvangen. Normaal heb ik absoluut geen bezwaar tegen stagiaires maar daar had ik nu geen behoefte aan. Voor de kraamhulp ook aangegeven dat ik graag een stevige kraamhulp wilde. Iemand die stevig in haar schoenen stond en ervaring met rouwverwerking tijdens de kraanweek. Daarnaast ben ik bekend met postpartumdepressie.
De term: "help" in caps-lock als topic-titel is over het algemeen omgekeerd evenredig aan de ernst van het betreffende probleem.
maandag 31 augustus 2015 om 22:00
Je hoeft nu nog niet te schrijven, dat komt vanzelf wel een keer.
En ik denk dat als je elke ochtend je verdriet wel voelt, dat toch wel goed is. Je kan niet de hele dag verdrietig zijn. Er moet ook gegeten, gewassen een andere dagelijkse zaken gedaan worden.
De baby komt met hormonen en een onverstaanbaar uiterlijk. Die geef je vanzelf aandacht.
Zolang je het huishouden (mee) draait, blijf je op de been. Drie maaltijden, persoonlijke hygiëne, elke dag even naar buiten (boodschap, kind halen/brengen).
Een extra tukkie, een huilbui in de ochtend/middag/avond, een verwen moment bij kapper/tijdschrift/iets lekkers past daar prima bij, en allemaal door elkaar ook nog.
Enige dat je echt moet regelen is opvang voor de andere kinderen, de rest kan in vijf minuten.
Sterkte, je doet het echt goed.
En ik denk dat als je elke ochtend je verdriet wel voelt, dat toch wel goed is. Je kan niet de hele dag verdrietig zijn. Er moet ook gegeten, gewassen een andere dagelijkse zaken gedaan worden.
De baby komt met hormonen en een onverstaanbaar uiterlijk. Die geef je vanzelf aandacht.
Zolang je het huishouden (mee) draait, blijf je op de been. Drie maaltijden, persoonlijke hygiëne, elke dag even naar buiten (boodschap, kind halen/brengen).
Een extra tukkie, een huilbui in de ochtend/middag/avond, een verwen moment bij kapper/tijdschrift/iets lekkers past daar prima bij, en allemaal door elkaar ook nog.
Enige dat je echt moet regelen is opvang voor de andere kinderen, de rest kan in vijf minuten.
Sterkte, je doet het echt goed.
maandag 31 augustus 2015 om 22:12
Wat ontzettend naar en verdrietig.
Ik heb het vorig jaar meegemaakt. Ik was 23 weken zwanger toen mijn zusje overleed. Zie me nog met mijn dikke buik de kist de aula induwen.
Wat me op de been heeft gehouden waren mijn andere kinderen en het vooruitzicht van de baby. Ook op de automatische piloot. Na de bevalling had ik het wel even zwaar. Wat had ik graag gehad dat mijn zusje haar had kunnen zien.
Ik heb het vorig jaar meegemaakt. Ik was 23 weken zwanger toen mijn zusje overleed. Zie me nog met mijn dikke buik de kist de aula induwen.
Wat me op de been heeft gehouden waren mijn andere kinderen en het vooruitzicht van de baby. Ook op de automatische piloot. Na de bevalling had ik het wel even zwaar. Wat had ik graag gehad dat mijn zusje haar had kunnen zien.