Werk & Studie
alle pijlers
Verzin je virus!
dinsdag 8 september 2015 om 09:12
Waarschijnlijk ben ik erg geïrriteerd, in ieder geval zet ik het hier even neer:
Vroeger toen ik in een winkel werkte, in een team dat strak gepland werd door de bedrijfsleider, stond iedereen er wanneer hij of zij er moest staan. Deur moest op tijd open en de klanten geholpen.
Tegenwoordig werk ik in een semi-overheidsinstelling, ook in een team, en ook hier is een planning/werkverdeling.
Waar ik me in toenemende mate aan stoor is dat van de zes team-leden, de vier die nog kinderen in de basisschoolleeftijd en begin middelbare school hebben bijna geen week de uren aanwezig zijn die ze er zouden moeten zijn.
Trend is zolangzamerhand dat zodra er 'iets' met de kinderen is, die ook om de haverklap bellen en tegenwoordig ook appen (ik kan dat vogelgeluid bijna niet meer uit mijn hoofd krijgen) dat reden is om direct alles uit hun handen te laten vallen en naar huis te gaan, om even iets te regelen of om de rest van de dag maar 'thuis te werken'.
De basisschoolkinderen hebben om de haverklap 'een of ander virus' afgewisseld met een 'zomergriepje', die wat ouder zijn hebben 'migraine' .
De dag na het verzuim volgt negen van de tien keer de ziekmelding met: de kinderen zijn weer op de been maar nu heb ik het... en daar gaat dan ook weer minimaal een dag of twee mee verloren.
Zo zijn we net door het opstarten van het nieuwe schooljaar heen wat bij de diverse dochters voor slapeloze nachten, huilbuien en paniek heeft gezorgd, collega's later op het werk want meefietsen, en eerder weg want huilend kind na schooltijd omdat ze nou net naast het vervelendste meisje van de klas is komen te zitten, dat is nu geregeld dus ik denk ok, nu kunnen we weer overgaan tot de orde van de normale werkdag, hebben ze nu weer een virusje..
Wat ik daar nou zo irritant aan vind is dat dit allemaal maar vanzelfsprekend wordt gevonden, en het begrip hiervoor bij de verzuimenden (inclusief leidinggevende) onderling erg groot is, en alle perikelen ook nog eens uitgebreid besproken worden na terugkomst.
Eigenlijk geloof ik er geen barst van, zeker niet die virusjes.
Bah!
Vroeger toen ik in een winkel werkte, in een team dat strak gepland werd door de bedrijfsleider, stond iedereen er wanneer hij of zij er moest staan. Deur moest op tijd open en de klanten geholpen.
Tegenwoordig werk ik in een semi-overheidsinstelling, ook in een team, en ook hier is een planning/werkverdeling.
Waar ik me in toenemende mate aan stoor is dat van de zes team-leden, de vier die nog kinderen in de basisschoolleeftijd en begin middelbare school hebben bijna geen week de uren aanwezig zijn die ze er zouden moeten zijn.
Trend is zolangzamerhand dat zodra er 'iets' met de kinderen is, die ook om de haverklap bellen en tegenwoordig ook appen (ik kan dat vogelgeluid bijna niet meer uit mijn hoofd krijgen) dat reden is om direct alles uit hun handen te laten vallen en naar huis te gaan, om even iets te regelen of om de rest van de dag maar 'thuis te werken'.
De basisschoolkinderen hebben om de haverklap 'een of ander virus' afgewisseld met een 'zomergriepje', die wat ouder zijn hebben 'migraine' .
De dag na het verzuim volgt negen van de tien keer de ziekmelding met: de kinderen zijn weer op de been maar nu heb ik het... en daar gaat dan ook weer minimaal een dag of twee mee verloren.
Zo zijn we net door het opstarten van het nieuwe schooljaar heen wat bij de diverse dochters voor slapeloze nachten, huilbuien en paniek heeft gezorgd, collega's later op het werk want meefietsen, en eerder weg want huilend kind na schooltijd omdat ze nou net naast het vervelendste meisje van de klas is komen te zitten, dat is nu geregeld dus ik denk ok, nu kunnen we weer overgaan tot de orde van de normale werkdag, hebben ze nu weer een virusje..
Wat ik daar nou zo irritant aan vind is dat dit allemaal maar vanzelfsprekend wordt gevonden, en het begrip hiervoor bij de verzuimenden (inclusief leidinggevende) onderling erg groot is, en alle perikelen ook nog eens uitgebreid besproken worden na terugkomst.
Eigenlijk geloof ik er geen barst van, zeker niet die virusjes.
Bah!
dinsdag 8 september 2015 om 09:19
Kan me goed voorstellen dat je je er kapot aan ergert, zou ik ook doen. Maar de grote vraag is wel: blijft er werk echt liggen of niet? Als de betreffende personen thuis kunnen werken en dat ook echt doen, zou een uurtje minder op kantoor niets moeten uitmaken. Uit het feit dat jij het hebt over 'thuis werken', maak ik op dat jij niet gelooft dat dat gebeurt.
Eigenlijk moet je je hier niet langer aan ergeren maar het bespreekmaar maken.
Eigenlijk moet je je hier niet langer aan ergeren maar het bespreekmaar maken.
dinsdag 8 september 2015 om 09:19
Ik geloof het wel (heb 4 kinderen), zoveel ziek en gedoe.
Maar... persoonlijk leg ik het probleem vervolgens zelden bij mijn werk neer. Ik pak alleen soms een beetje flexibiliteit, ofwel dingen als half uurtje later beginnen en half uurtje later eindigen. Of even een telefoontje met thuis doen en dan maar een iets kortere pauze. Appen doen mijn pubers ook, maar ik heb het geluid uit van mijn telefoon.
Maar... persoonlijk leg ik het probleem vervolgens zelden bij mijn werk neer. Ik pak alleen soms een beetje flexibiliteit, ofwel dingen als half uurtje later beginnen en half uurtje later eindigen. Of even een telefoontje met thuis doen en dan maar een iets kortere pauze. Appen doen mijn pubers ook, maar ik heb het geluid uit van mijn telefoon.
...
dinsdag 8 september 2015 om 09:26
Volgens mij ligt het meer aan de instelling van die collega's dan aan het feit dat ze kinderen hebben.
Ik had ooit een collega zonder kinderen die ook om de haverklap verzuimde, omdat de hond ziek was ofzo. Inmiddels heeft ze een kind, maar ik weet niet of ze nog steeds veel verzuimd, we werken niet meer samen.
Ik had ooit een collega zonder kinderen die ook om de haverklap verzuimde, omdat de hond ziek was ofzo. Inmiddels heeft ze een kind, maar ik weet niet of ze nog steeds veel verzuimd, we werken niet meer samen.
dinsdag 8 september 2015 om 09:33
Nee, er blijft geen werk liggen omdat de overblijvers dit dan voor hun rekening nemen. Is er een deadline dan lukt dat wel maar zijn we wel compleet versleten na zulke dagen. Achteraf krijg je dan een bedankje: wat goed dat jullie er waren..dat wel, maar de stress van het moment beseffen ze niet. En dit nog eens zeggen heeft toch geen effect.
dinsdag 8 september 2015 om 09:52
dinsdag 8 september 2015 om 10:06
quote:Zusenzoo schreef op 08 september 2015 @ 09:43:
Ik snap je irritatie.
Wat zegt de manager of de werkgever?
Heeft er begrip voor, is zelf ook om de haverklap ziek.
Het is zelfs voorgekomen dat een collega een paar dagen ziek heeft thuis gezeten omdat het haar allemaal een beetje teveel is geworden, om even bij te tanken.. Ik zeg: zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Als ik eraan toe ben en ik heb het en beetje druk dan neem ik een dagje vrij. Vaak komt het voor dat bij mijn terugkomst er dan wel werk is blijven liggen omdat een ander dan weer ziek was..
Ik snap je irritatie.
Wat zegt de manager of de werkgever?
Heeft er begrip voor, is zelf ook om de haverklap ziek.
Het is zelfs voorgekomen dat een collega een paar dagen ziek heeft thuis gezeten omdat het haar allemaal een beetje teveel is geworden, om even bij te tanken.. Ik zeg: zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Als ik eraan toe ben en ik heb het en beetje druk dan neem ik een dagje vrij. Vaak komt het voor dat bij mijn terugkomst er dan wel werk is blijven liggen omdat een ander dan weer ziek was..
dinsdag 8 september 2015 om 10:11
Maar waar ben je nou precies kwaad om? Dat jij extra werk moet doen? Dat anderen er mee weg komen? Of ben je stiekem niet ook boos op jezelf omdat jij wel altijd komt werken en een verlofdag neemt als je het even niet trekt ipv je ziek te melden.
Als dit de mentaliteit binnen het bedrijf is ben jij gek als je een verlofdag gaat nemen als je je niet zo lekker voelt bv.
Als dit de mentaliteit binnen het bedrijf is ben jij gek als je een verlofdag gaat nemen als je je niet zo lekker voelt bv.
dinsdag 8 september 2015 om 10:13
Ik snap je wel. Het irriteerde mij ook (en nog steeds hoor), maar nu ik zelf een kind heb merk ik wel dat je soms niet anders kunt. Als de crèche of de school aan de lijn hangt met "hij/ze is ziek, kom maar halen" dan kun je hoog of laag springen, maar kind moet toch worden opgehaald ook al denk ik soms bij mezelf dat ze het best even hadden kunnen aankijken. En niet iedereen heeft constant opvang op standby staan, daar ben je dan ook weer de nodige tijd en telefoontjes aan kwijt. Neemt niet weg dat ik ongelooflijk in de stress schiet als het mij overkomt.
dinsdag 8 september 2015 om 10:15
Heb er zelf ook mee geworsteld. Mijn arbeidsethos was anders dan die van andere collega;s. Ik bleef doorgaan doorgaan doorgaan. Zelfs toen er prive heel vervelende dingen gebeurden. Gewoon werken dacht ik want wat kon mijn werk eraan doen?
Uiteindelijk stank voor dank gekregen. Dat heeft mij de ogen wel geopend. Andere collega's die zich ziekmelden als een scheet dwars zit bij wijze van spreken werken er ook nog steeds. En ik achterlijke doos ben bijna overspannen geraakt door de hele toestand en kreeg uiteindelijk nog een trap na ook.
Lessons learned! Deze gaat tegenwoordig gewoon naar het werk, doet haar werk en gaat weer naar huis. Voel ik me niet zo lekker? Dan ben ik ziek. Melden andere collega'szich om de haverklap ziek? Niet mijn probleem als het werk niet meer afkomt.
probeer het eens! Lucht ontzettend op
Uiteindelijk stank voor dank gekregen. Dat heeft mij de ogen wel geopend. Andere collega's die zich ziekmelden als een scheet dwars zit bij wijze van spreken werken er ook nog steeds. En ik achterlijke doos ben bijna overspannen geraakt door de hele toestand en kreeg uiteindelijk nog een trap na ook.
Lessons learned! Deze gaat tegenwoordig gewoon naar het werk, doet haar werk en gaat weer naar huis. Voel ik me niet zo lekker? Dan ben ik ziek. Melden andere collega'szich om de haverklap ziek? Niet mijn probleem als het werk niet meer afkomt.
probeer het eens! Lucht ontzettend op
dinsdag 8 september 2015 om 10:20
+1 cupcakegirl
Ik heb me zo ook jarenlang voor mijn werk ingezet. Altijd extra diensten als het gevraagd werd, ook al betekende dat dat ik die maand geen enkel weekend vrij was voor mijn gezin.
Puntje bij paaltje eruit getrapt met een rotsmoes terwijl de klaplopers er nog werken.
Ik ben nog steeds bereid om extra te werken (levert namelijk ook extra geld op), maar ik denk nu veel meer aan mezelf. Heb laatst toen ik er ook gewoon doorheen zat ook mezelf ziek gemeld met een smoes. Tja sorry, ik ben slecht, maar het was mijn eerste ziektedag in 3 jaar, dus zo slecht ben ik toch weer niet.
Ik heb me zo ook jarenlang voor mijn werk ingezet. Altijd extra diensten als het gevraagd werd, ook al betekende dat dat ik die maand geen enkel weekend vrij was voor mijn gezin.
Puntje bij paaltje eruit getrapt met een rotsmoes terwijl de klaplopers er nog werken.
Ik ben nog steeds bereid om extra te werken (levert namelijk ook extra geld op), maar ik denk nu veel meer aan mezelf. Heb laatst toen ik er ook gewoon doorheen zat ook mezelf ziek gemeld met een smoes. Tja sorry, ik ben slecht, maar het was mijn eerste ziektedag in 3 jaar, dus zo slecht ben ik toch weer niet.
dinsdag 8 september 2015 om 10:43
Ik snap je aan de ene kant heel goed, maar ik heb zelf ook aan de andere kant gezeten. Een kind met een 'gebruiksaanwijzing', waarbij het dus wel eens kon gebeuren dat hij zo door het lint ging dat ik hem moest ophalen. Toen een ander kind dat elk virusje oppikte, en dus van oktober t/m maart minimaal 1x per maand een week ziek was, en meestal nog wel vaker. Daarbij een man die vaak in het buitenland zat voor werk, of bij klanten en daardoor was ik dus meestal de pineut om de kinderen op te komen halen of thuis te werken met een ziek kind. Opa's en oma's werkten nog of woonden ver weg, dus weinig achtervang.
En tja, hoe lullig ik het ook vond voor mijn collega's en werkgever, als ik gebeld word dat mijn kind gehaald moet worden en niemand kan hem ophalen, dan ga ik toch echt naar huis. Ik zou niet weten wat voor andere opties er dan zijn.
Voor mij heeft dit gedoe onder andere wel meegespeeld in de beslissing om eigen ondernemer te worden waarbij ik met name 's avonds werk, wanneer mijn man thuis is. Zodat ik overdag het grootste deel van de tijd beschikbaar ben voor de kinderen en sowieso een stuk flexibeler ben ik geval van ziekte. Ik kampte namelijk altijd met een schuldgevoel naar mijn werkgever, ook al maakte ik echt mijn uren wel (thuis werken, langer blijven als het wel kon etc.).
Dus ik snap je irritatie, maar anderzijds is het voor ouders soms ook gewoon verdomde lastig om werk en zorgen voor de kinderen te combineren.
En tja, hoe lullig ik het ook vond voor mijn collega's en werkgever, als ik gebeld word dat mijn kind gehaald moet worden en niemand kan hem ophalen, dan ga ik toch echt naar huis. Ik zou niet weten wat voor andere opties er dan zijn.
Voor mij heeft dit gedoe onder andere wel meegespeeld in de beslissing om eigen ondernemer te worden waarbij ik met name 's avonds werk, wanneer mijn man thuis is. Zodat ik overdag het grootste deel van de tijd beschikbaar ben voor de kinderen en sowieso een stuk flexibeler ben ik geval van ziekte. Ik kampte namelijk altijd met een schuldgevoel naar mijn werkgever, ook al maakte ik echt mijn uren wel (thuis werken, langer blijven als het wel kon etc.).
Dus ik snap je irritatie, maar anderzijds is het voor ouders soms ook gewoon verdomde lastig om werk en zorgen voor de kinderen te combineren.
dinsdag 8 september 2015 om 10:44
Als je er werkgerelateerd doorheen zit, is ziekmelden gerechtvaardigd.
Verder vind ik het heel goed te begrijpen dat waar collega's er een potje van maken en de leidinggevende daarin mee gaat, de overige collega's het ook niet meer redden op de correcte manier. Het is de consequentie van een mankement van het management.
Verder vind ik het heel goed te begrijpen dat waar collega's er een potje van maken en de leidinggevende daarin mee gaat, de overige collega's het ook niet meer redden op de correcte manier. Het is de consequentie van een mankement van het management.