Zwanger
alle pijlers
Ongepland zwanger, somber
vrijdag 18 september 2015 om 12:42
Ik schrijf al langer mee op dit forum, maar voor deze gelegenheid een nieuwe nick aangemaakt.
Sinds gisteren weet ik dat ik zwanger ben. Ik vermoedde het al door een verkoudheid die niet overging en eten wat mij niet meer smaakte. Ik voel me een enorme sukkel, want het komt helemaal niet goed uit en uiteraard ben ik op de hoogte van anticonceptie, morning after pil etc. We deden het veilig, op één keer na. Ik heb na die betreffende keer seks een map overwogen, maar zag een eventuele tweede toen rooskleuriger in en had verwacht dat ik toch niet zwanger zou zijn (ja, dom).
Ik heb al een dochtertje van bijna 1 jaar, zij is alles voor me. Ik woon alleen met mijn dochtertje en draag de volledige zorg voor haar. Mijn vriend is de vader en wij hebben een lat-relatie. Tot nu toe ging het prima zo, we zien elkaar regelmatig, ik heb de zorg voor ons dochtertje en ook dat verloopt relaxed. Maar een tweede erbij..? Nu gaat alles zo goed, dan wordt het zo druk, moeten we misschien gaan samenwonen (ik wil dat niet). Ach en als ik het zo schrijf klinkt het allemaal zo ontzettend dom! Een tweede zie ik dus niet zitten, maar abortus al helemaal niet (afstaan ter adoptie o.i.d. ook niet).
Ik wilde net weer aan de pil gaan, maar dat hoeft nu dus niet meer. Ik voel me hondsberoerd, fysiek (en ben nog maar 4 weken...) en mentaal.
Op den duur zou ik wel een tweede willen, maar ben er nu nog niet aan toe. Ik wil er 100% voor mijn dochtertje zijn. Aan de andere kant, het is ons nu gegeven... En ik ben ook al bijna 35. Financieel kan het op zich wel.
Ik ben erg somber nu en herken dat van m'n eerste zwangerschap. Had toen ook erg last van de hormonen. Ook is de misselijkheid al in volle kracht toegeslagen (was vorige keer pas in week 6, nu week 4). Ik weet ook dat ik voor deze zwangerschap het wel zag zitten, een tweede en dat dezelfde gevoelens er waren bij mijn eerste zwangerschap. (en dat dat pas na week 14 of zo beter werd)
Ik weet hoe het bij dit soort topics gaat, TO wordt afgeknald. Toch hoop ik op een beetje steun. Behalve bij m'n vriend kan ik het nog bij niemand kwijt. Ik heb dus geen specifieke vraag, ben alleen op zoek naar een hart onder de riem.
PS mijn vriend zei gisteren dat hij er stiekem wel blij mee is.
Sinds gisteren weet ik dat ik zwanger ben. Ik vermoedde het al door een verkoudheid die niet overging en eten wat mij niet meer smaakte. Ik voel me een enorme sukkel, want het komt helemaal niet goed uit en uiteraard ben ik op de hoogte van anticonceptie, morning after pil etc. We deden het veilig, op één keer na. Ik heb na die betreffende keer seks een map overwogen, maar zag een eventuele tweede toen rooskleuriger in en had verwacht dat ik toch niet zwanger zou zijn (ja, dom).
Ik heb al een dochtertje van bijna 1 jaar, zij is alles voor me. Ik woon alleen met mijn dochtertje en draag de volledige zorg voor haar. Mijn vriend is de vader en wij hebben een lat-relatie. Tot nu toe ging het prima zo, we zien elkaar regelmatig, ik heb de zorg voor ons dochtertje en ook dat verloopt relaxed. Maar een tweede erbij..? Nu gaat alles zo goed, dan wordt het zo druk, moeten we misschien gaan samenwonen (ik wil dat niet). Ach en als ik het zo schrijf klinkt het allemaal zo ontzettend dom! Een tweede zie ik dus niet zitten, maar abortus al helemaal niet (afstaan ter adoptie o.i.d. ook niet).
Ik wilde net weer aan de pil gaan, maar dat hoeft nu dus niet meer. Ik voel me hondsberoerd, fysiek (en ben nog maar 4 weken...) en mentaal.
Op den duur zou ik wel een tweede willen, maar ben er nu nog niet aan toe. Ik wil er 100% voor mijn dochtertje zijn. Aan de andere kant, het is ons nu gegeven... En ik ben ook al bijna 35. Financieel kan het op zich wel.
Ik ben erg somber nu en herken dat van m'n eerste zwangerschap. Had toen ook erg last van de hormonen. Ook is de misselijkheid al in volle kracht toegeslagen (was vorige keer pas in week 6, nu week 4). Ik weet ook dat ik voor deze zwangerschap het wel zag zitten, een tweede en dat dezelfde gevoelens er waren bij mijn eerste zwangerschap. (en dat dat pas na week 14 of zo beter werd)
Ik weet hoe het bij dit soort topics gaat, TO wordt afgeknald. Toch hoop ik op een beetje steun. Behalve bij m'n vriend kan ik het nog bij niemand kwijt. Ik heb dus geen specifieke vraag, ben alleen op zoek naar een hart onder de riem.
PS mijn vriend zei gisteren dat hij er stiekem wel blij mee is.
vrijdag 18 september 2015 om 12:47
Ik snap dat je nu overweldigende emoties voelt, misschien wel paniek. Bedenk dat het kindje er nog niet is!
Je hebt nog 9 maanden om je er op voor te bereiden. Het leuke is dat je kindjes dicht op elkaar zitten, ivm spelen en luiertijd etc...
Dit is dan ook meteen het minpuntje: het zal tropenjaren worden...
Het is je nu gegeven...waarom ben je er nu nog niet aan toe?
Je hebt nog 9 maanden om je er op voor te bereiden. Het leuke is dat je kindjes dicht op elkaar zitten, ivm spelen en luiertijd etc...
Dit is dan ook meteen het minpuntje: het zal tropenjaren worden...
Het is je nu gegeven...waarom ben je er nu nog niet aan toe?
vrijdag 18 september 2015 om 12:47
Volgens mij weet je al wel dat je het wil houden, maar nemen je hormonen een loopje met je. Als je aangeeft dat je bij de eerste zwangerschap ook deze twijfels had en nu weer...
Ik zou goed met je vriend blijven praten en hopen dat je op die manier samen de juiste beslissing kunt nemen. Hoewel je al aangeeft dat abortus en adoptie geen optie zijn. Dan blijft er niet veel over.
Sterkte en stiekem toch alvast ook gefeliciteerd!
Ik zou goed met je vriend blijven praten en hopen dat je op die manier samen de juiste beslissing kunt nemen. Hoewel je al aangeeft dat abortus en adoptie geen optie zijn. Dan blijft er niet veel over.
Sterkte en stiekem toch alvast ook gefeliciteerd!
vrijdag 18 september 2015 om 12:48
Oow jeeh wat vervelend voor je..
Wil je wel een keuze gaan maken van abortus,adoptie of houden?of zeg je die keuze is er niet ik hou het..?keuzes maken is altijd lastig!
Met 2 kinderen wordt het wel een stuk drukker dus dan zou samen wonen wel een goede optie zijn..dan kan je de zorg een beetje verdelen!is er een reden waarom je dat echt niet wil?
Sterkte met alles..mocht je het houden geniet ook van het mensje in wording in je buik!
Wil je wel een keuze gaan maken van abortus,adoptie of houden?of zeg je die keuze is er niet ik hou het..?keuzes maken is altijd lastig!
Met 2 kinderen wordt het wel een stuk drukker dus dan zou samen wonen wel een goede optie zijn..dan kan je de zorg een beetje verdelen!is er een reden waarom je dat echt niet wil?
Sterkte met alles..mocht je het houden geniet ook van het mensje in wording in je buik!
vrijdag 18 september 2015 om 12:50
TO: allereerst:
Ik ga je hier niet aanvallen op het feit dat je een keertje wat minder voorzichtig was. Die dingen gebeuren nou eenmaal..
Ik heb enorm veel respect dat je geen abortus doet en dat je het niet weggeeft.
Zoals je zelf zegt kun je financieel aan en je hebt een relatie en ook al een dochtertje van 1. Hoe mooi is dat! Heb je ze straks mooi dicht bij elkaar!
Zoals je zelf zegt ben je ook al 35 en er zijn zat vrouwen met vruchtbaarheidsproblemen.
Zoals je zelf zegt: het wordt je nu gegeven.
Wees alsjeblieft niet zo hard voor jezelf. Ik denk namelijk dat het wel goed komt!
Ik ga je hier niet aanvallen op het feit dat je een keertje wat minder voorzichtig was. Die dingen gebeuren nou eenmaal..
Ik heb enorm veel respect dat je geen abortus doet en dat je het niet weggeeft.
Zoals je zelf zegt kun je financieel aan en je hebt een relatie en ook al een dochtertje van 1. Hoe mooi is dat! Heb je ze straks mooi dicht bij elkaar!
Zoals je zelf zegt ben je ook al 35 en er zijn zat vrouwen met vruchtbaarheidsproblemen.
Zoals je zelf zegt: het wordt je nu gegeven.
Wees alsjeblieft niet zo hard voor jezelf. Ik denk namelijk dat het wel goed komt!
OMG
vrijdag 18 september 2015 om 12:54
Dank alvast voor de lieve reacties. Hoewel de tranen nu wel erg prikken (zit op m'n werk, dus ik hou me in), doen jullie reacties me goed.
@k.middleton: Waarom niet samenwonen, we kunnen heel goed samen zijn, tijd doorbrengen, maar samen een huishouden runnen / 24/7 samen zijn verloopt niet echt soepel.
@k.middleton: Waarom niet samenwonen, we kunnen heel goed samen zijn, tijd doorbrengen, maar samen een huishouden runnen / 24/7 samen zijn verloopt niet echt soepel.
vrijdag 18 september 2015 om 12:57
@ kersenpitje: ben er nog niet aan toe, omdat ik m'n dochtertje nog borstvoeding geef en dat nog wel even wil blijven doen. Ik wil er gewoon 100% voor haar zijn. En met enorme misselijkheid en een dikke buik wordt dat al lastiger straks.
Zou kunnen dat de hormonen een loopje met me nemen ja... Was de vorige zwschap ook zeer sterk zo.
Denk dat ik maar snel de verloskundige of huisarts ga bellen om een afspraak te maken om over deze gevoelens te praten.
Zou kunnen dat de hormonen een loopje met me nemen ja... Was de vorige zwschap ook zeer sterk zo.
Denk dat ik maar snel de verloskundige of huisarts ga bellen om een afspraak te maken om over deze gevoelens te praten.
vrijdag 18 september 2015 om 12:58
Wat een naar gevoel zeg! Ik heb me ook zo rot gevoeld tot ongeveer 12 weken. Zag het helemaal niet zitten!
Hopelijk voel je je er snel wat beter onder. Volgens mij heb heb je je keuze al gemaakt en is het nu tijd je erbij neer te leggen. Het loopt wel los!
En draai het eens om; wat fijn dat een tweede kind je gegund is, en wat leuk voor je dochter!
Hopelijk voel je je er snel wat beter onder. Volgens mij heb heb je je keuze al gemaakt en is het nu tijd je erbij neer te leggen. Het loopt wel los!
En draai het eens om; wat fijn dat een tweede kind je gegund is, en wat leuk voor je dochter!
vrijdag 18 september 2015 om 13:09
quote:Juno87 schreef op 18 september 2015 @ 12:50:
TO: allereerst:
Ik ga je hier niet aanvallen op het feit dat je een keertje wat minder voorzichtig was. Die dingen gebeuren nou eenmaal..
Ik heb enorm veel respect dat je geen abortus doet en dat je het niet weggeeft.
Zoals je zelf zegt kun je financieel aan en je hebt een relatie en ook al een dochtertje van 1. Hoe mooi is dat! Heb je ze straks mooi dicht bij elkaar!
Zoals je zelf zegt ben je ook al 35 en er zijn zat vrouwen met vruchtbaarheidsproblemen.
Zoals je zelf zegt: het wordt je nu gegeven.
Wees alsjeblieft niet zo hard voor jezelf. Ik denk namelijk dat het wel goed komt!Want?
TO: allereerst:
Ik ga je hier niet aanvallen op het feit dat je een keertje wat minder voorzichtig was. Die dingen gebeuren nou eenmaal..
Ik heb enorm veel respect dat je geen abortus doet en dat je het niet weggeeft.
Zoals je zelf zegt kun je financieel aan en je hebt een relatie en ook al een dochtertje van 1. Hoe mooi is dat! Heb je ze straks mooi dicht bij elkaar!
Zoals je zelf zegt ben je ook al 35 en er zijn zat vrouwen met vruchtbaarheidsproblemen.
Zoals je zelf zegt: het wordt je nu gegeven.
Wees alsjeblieft niet zo hard voor jezelf. Ik denk namelijk dat het wel goed komt!Want?
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
vrijdag 18 september 2015 om 13:09
Tja ik lees dat je op den duur wel een 2e wilt. En dat je al 35 bent. Dan zou ik nog eens goed nadenken. Ik weet niet hoe ver ja al bent?
Overigens vind ik het wel heel opmerkelijk dat jullie wel kind(eren) samen hebben maar niet kunnen samenwonen. Jij moet dus de volledige zorg doen en hij heeft alleen de voordelen (kinderen zien als het hem uitkomt, geen zorgen over opvang, problemen als ze ziek zijn etc). Een soort gezin op afstand dus (wel de leuke dingen van een vrouw en kinderen maar verder lekker je eigen ding doen in je eigen huis). Ik mag hopen dat hij royaal financieel bijdraagt aan deze constructie?
Hoe zie hij de zwangerschap en tijd daarna voor zich. Kan hij bijvoorbeeld jullie dochter opvangen als jij moe en/of ziek bent door de zwangerschap? En kan hij wel tijdelijk bij jullie inwonen tijdens de kraamtijd of komt hij dan ook alleen af en toe langs?
Met 2 kinderen die ook nog weinig in leeftijd schelen lijkt mij dit een ingewikkelde situatie. Bedenk goed wat jij daarin wilt. Zijn stem lijkt mij van ondergeschikt belang aangezien jij het zult moeten regelen.
Overigens vind ik het wel heel opmerkelijk dat jullie wel kind(eren) samen hebben maar niet kunnen samenwonen. Jij moet dus de volledige zorg doen en hij heeft alleen de voordelen (kinderen zien als het hem uitkomt, geen zorgen over opvang, problemen als ze ziek zijn etc). Een soort gezin op afstand dus (wel de leuke dingen van een vrouw en kinderen maar verder lekker je eigen ding doen in je eigen huis). Ik mag hopen dat hij royaal financieel bijdraagt aan deze constructie?
Hoe zie hij de zwangerschap en tijd daarna voor zich. Kan hij bijvoorbeeld jullie dochter opvangen als jij moe en/of ziek bent door de zwangerschap? En kan hij wel tijdelijk bij jullie inwonen tijdens de kraamtijd of komt hij dan ook alleen af en toe langs?
Met 2 kinderen die ook nog weinig in leeftijd schelen lijkt mij dit een ingewikkelde situatie. Bedenk goed wat jij daarin wilt. Zijn stem lijkt mij van ondergeschikt belang aangezien jij het zult moeten regelen.
vrijdag 18 september 2015 om 13:17
Geen tips of advies over wat je moet doen met je zwangerschap, maar ga alsjeblieft wel met iemand praten en neem je gevoelens serieus, hoe irrationeel deze ook zijn. Ik heb tijdens mijn eerste zwangerschap serieuze zelfmoordgedachten gehad en nog steeds spijt dat ik toen niet veel harder aan de bel heb getrokken om duidelijk te maken hoe slecht ik me voelde!!
Sterkte meid!
Sterkte meid!
vrijdag 18 september 2015 om 13:21
Ach wat jammer dat jouw hormonen je zo neerslachtig maken. Wat je zelf ook al schreef is een goed plan, ga naar je ha of vk en praat er over. Het komt vast op zn pootjes terecht, want je was al eerder geneigd naar een tweede en met je eerste gaat het ook hartstikke goed. Dus je kan het!
En wat betreft je aandacht en liefde voor de eerste, ik heb me daar ook wel eens zorgen om gemaakt, maar het mooie is dat je dat soort zaken gewoon kunt vermenigvuldigen, je hoeft niet te delen. Er is genoeg voor iedereen.
Succes met alles to, ik hoop dat de zon weer snel gaat schijnen.
En wat betreft je aandacht en liefde voor de eerste, ik heb me daar ook wel eens zorgen om gemaakt, maar het mooie is dat je dat soort zaken gewoon kunt vermenigvuldigen, je hoeft niet te delen. Er is genoeg voor iedereen.
Succes met alles to, ik hoop dat de zon weer snel gaat schijnen.
vrijdag 18 september 2015 om 13:26
Ik heb 2 jaar gewacht op mijn zwangerschap en de eerste maanden gingen de hormonen met me op de loop en was ik helemaal niet blij. Ik dacht alleen maar: wat heb ik gedaan?! Nu ben ik soms nog angstig, maar ik ben ook blij, gelukkig
Maar het is aan jou om te bepalen of deze somberheid door de hormonen komt of door de situatie. Aan de hormonen kun je, als je het kindje houdt, niets doen, maar aan de situatie an sich, het mogelijk geboren laten worden van dit kind, wél. Dit kun je nog voorkomen.
Heb je een manier om te achterhalen waar de angst en somberheid precies vandaan komt? Huisarts, psych, of misschien iemand via de verloskundige?
Maar het is aan jou om te bepalen of deze somberheid door de hormonen komt of door de situatie. Aan de hormonen kun je, als je het kindje houdt, niets doen, maar aan de situatie an sich, het mogelijk geboren laten worden van dit kind, wél. Dit kun je nog voorkomen.
Heb je een manier om te achterhalen waar de angst en somberheid precies vandaan komt? Huisarts, psych, of misschien iemand via de verloskundige?
vrijdag 18 september 2015 om 13:42
Ik zou zeggen (maar goed, dat ik geheel vanuit mijn perspectief): wees blij dat het je gegeven is nog een kindje te kunnen krijgen. Bij ons is een derde zeer gewenst maar miskraam nr vijf is reeds aangekondigd.
Als je zoveel om je dochtertje geeft zal er genoeg liefde in je hart zitten voor nog een kindje. En het is misschien sneller dan je had gedacht, maar aan dat idee wen je ook wel weer. Mocht je het nu weg laten halen en er over een jaar wel aan toe zijn en het lukt dan niet, dan ga je het jezelf nooit vergeven.
Veel succes met je beslissing. En zoals hier al eerder is gezegd, geef bij je vk aan dat je sombere gevoelens hebt, dan kan ze erop inspringen of je doorverwijzen. Komt goed!
Als je zoveel om je dochtertje geeft zal er genoeg liefde in je hart zitten voor nog een kindje. En het is misschien sneller dan je had gedacht, maar aan dat idee wen je ook wel weer. Mocht je het nu weg laten halen en er over een jaar wel aan toe zijn en het lukt dan niet, dan ga je het jezelf nooit vergeven.
Veel succes met je beslissing. En zoals hier al eerder is gezegd, geef bij je vk aan dat je sombere gevoelens hebt, dan kan ze erop inspringen of je doorverwijzen. Komt goed!
vrijdag 18 september 2015 om 13:51
Ik zou geen kind laten weghalen omdat het je niet goed uitkomt. Je bent ook al 35. Als je nou echt geen tweede had gewild dan is het een ander verhaal natuurlijk.
Waarom wil je niet samenwonen? Ook voor dochter die er nu al is lijkt me dat wel fijn zowel een papa als mama thuis. Of ben ik nu ouderwets ofzo?
Waarom wil je niet samenwonen? Ook voor dochter die er nu al is lijkt me dat wel fijn zowel een papa als mama thuis. Of ben ik nu ouderwets ofzo?
vrijdag 18 september 2015 om 13:56
Wat ontzettend vervelend voor je wat er nu gebeurd is. Alvast veel succes met je gesprek bij de huisarts en verloskundige en ik hoop voor je dat je de juiste keus maakt.
Waarom draag jij de volledige zorg? Werkt je vriend veel? Anders kun je nog altijd overwegen om de zorg over je kroost te delen, mocht je ervoor kiezen het te houden.
Waarom draag jij de volledige zorg? Werkt je vriend veel? Anders kun je nog altijd overwegen om de zorg over je kroost te delen, mocht je ervoor kiezen het te houden.
