Zwanger
alle pijlers
Net nu zwanger...
maandag 21 september 2015 om 09:51
Zal ongetwijfeld veel kritiek krijgen. Toch wil ik mijn verhaal doen, al zal het maar zijn om het voor mezelf helder in mijn hoofd te krijgen.
Vrijdag heb ik positief getest. Daarna nog een keer en daarna nog 3 keer. Ben het dus écht. Heb het vrijwel meteen mijn vriend verteld. Hij had tranen in zijn ogen zo blij was hij. Hij snapt dat ik twijfel over wat ik wil. Hij heeft duidelijk aangegeven het te willen houden. Maar snapt mijn keus als ik het wil laten weghalen.
We hebben een huis met genoeg ruimte. We hebben genoeg geld en een stabiele relatie.
Wat zal het probleem zijn vraag je je dan af.
Recent heeft mijn 16 jarige zoon een ongeluk gehad. Hij is hierdoor invalide geraakt. Hij zal nooit meer kunnen lopen, tenzij hij de eerste persoon word waarvan een doorbroken zenuw teruggroeid. Hij zit nu in een revalidatie traject en gaat 2 dagen naar school. Ons huis word langzaam aan aangepast. De kleine dingen hebben we al aanlaten passen. De echt grote aanpassingen staan op de planning.
Deze week gaat de aannemer beginnen een stuk te verbouwen. We zullen lang in de verbouwingen zitten. Volgens de planning zal het totaal 3 maanden duren. Kan sneller. Maar dan zullen we voor een week of 2 het huis uit moeten. Er moeten aanpassingen in het hele huis gedaan worden. We pakken het stukje voor stukje langzaam aan omdat het huis goed bewoonbaar moet blijven.
Wil nu absoluut niet in een half bouwval wonen.
Mijn eerste reactie was heel blij. Heeft toch altijd wel ergens gekriebeld. Maar niet zo dusdanig dat we zeiden we stoppen met de pil en gaan er voor. Wel is het met vriend toen de relatie serieus werd besproken. Mocht het gebeuren dan was het welkom. Weet vanaf het begin van onze relatie dat hij een kinderwens heeft. Als het aan hem had gelegen hadden we al huis vol gehad.
Het grote probleem bij mij is, mijn hart en verstand zeggen het tegenovergestelde.
Ergens hoopte ik dat vriend meteen had geroepen dat hij het niet wil. Uiteraard wist ik van te voren al dat hij dit niet zou doen. Had hoogstens een godverdomme-reactie verwacht. Wat zijn reactie dus absoluut niet was. Als het aan hem ligt, maakt hij vandaag nog zijn kantoor leeg en begint alvast met schilderen.
Mijn hele reden om te zeggen we laten het weg halen is onze thuis-situatie.
Vind het ronduit egoïsties. Zoon doet zich wel stoer voor, alsof hij het állang vergeten is, dat is hij dus echt niet. Hij heeft zijn handicap nog niet geaccepteerd. Zitten nog in de fase dat hij soms boos is, andere dag is alles kut, andere dag maakt hij er grapjes over. De zin "ik ben invalide" heb ik nog niet uit zijn mond horen komen. Het is eerder nog " dat klote been doet het niet meer."
Vaak genoeg moeten we hem even helpen. Zou hem momenteel niet een weekend alleen kunnen laten, bij wijze van spreken.
Juist nu heeft hij ons nodig.
Wij zijn heel open thuis. Zoon verteld mij alles. Vind ik ook echt belangrijk dat er thuis alles gezegd kan worden. Voelde mij zo... Er naar bij het voor hem te verzwijgen en met vriend er soms een beetje geheimzinnig over gaan lopen doen. Hoe kan ik van hem verwachten dat hij bij mij komt om te vertellen dat hij dit en dat klote vind, daar eerlijk over is. Als ik zelf niet eerlijk tegen hem kan wezen. Heb het met vriend overlegd. Gisterochtend hebben we het hem verteld. Ergens hoopte ik hij duidelijk zijn mening zou geven. Dat heeft hij ook gedaan. Met een dikke glimlach.
Hij wou vroeger altijd al een zusje. Hij vond het zò stom dat hij als enigste in de klas enigst kind was.
Hebben er echt even over gepraat. "Mama, ik weet dat het niet een nieuw gezin zal zijn of een 2de leg. Het is een aanvulling van ons gezin."
Nou deze hormonale doos heeft dus echt even een potje zitten janken.
Heb met vriend afgesproken dat ik vandaag naar de huisarts zou bellen.
Vrijdag heb ik positief getest. Daarna nog een keer en daarna nog 3 keer. Ben het dus écht. Heb het vrijwel meteen mijn vriend verteld. Hij had tranen in zijn ogen zo blij was hij. Hij snapt dat ik twijfel over wat ik wil. Hij heeft duidelijk aangegeven het te willen houden. Maar snapt mijn keus als ik het wil laten weghalen.
We hebben een huis met genoeg ruimte. We hebben genoeg geld en een stabiele relatie.
Wat zal het probleem zijn vraag je je dan af.
Recent heeft mijn 16 jarige zoon een ongeluk gehad. Hij is hierdoor invalide geraakt. Hij zal nooit meer kunnen lopen, tenzij hij de eerste persoon word waarvan een doorbroken zenuw teruggroeid. Hij zit nu in een revalidatie traject en gaat 2 dagen naar school. Ons huis word langzaam aan aangepast. De kleine dingen hebben we al aanlaten passen. De echt grote aanpassingen staan op de planning.
Deze week gaat de aannemer beginnen een stuk te verbouwen. We zullen lang in de verbouwingen zitten. Volgens de planning zal het totaal 3 maanden duren. Kan sneller. Maar dan zullen we voor een week of 2 het huis uit moeten. Er moeten aanpassingen in het hele huis gedaan worden. We pakken het stukje voor stukje langzaam aan omdat het huis goed bewoonbaar moet blijven.
Wil nu absoluut niet in een half bouwval wonen.
Mijn eerste reactie was heel blij. Heeft toch altijd wel ergens gekriebeld. Maar niet zo dusdanig dat we zeiden we stoppen met de pil en gaan er voor. Wel is het met vriend toen de relatie serieus werd besproken. Mocht het gebeuren dan was het welkom. Weet vanaf het begin van onze relatie dat hij een kinderwens heeft. Als het aan hem had gelegen hadden we al huis vol gehad.
Het grote probleem bij mij is, mijn hart en verstand zeggen het tegenovergestelde.
Ergens hoopte ik dat vriend meteen had geroepen dat hij het niet wil. Uiteraard wist ik van te voren al dat hij dit niet zou doen. Had hoogstens een godverdomme-reactie verwacht. Wat zijn reactie dus absoluut niet was. Als het aan hem ligt, maakt hij vandaag nog zijn kantoor leeg en begint alvast met schilderen.
Mijn hele reden om te zeggen we laten het weg halen is onze thuis-situatie.
Vind het ronduit egoïsties. Zoon doet zich wel stoer voor, alsof hij het állang vergeten is, dat is hij dus echt niet. Hij heeft zijn handicap nog niet geaccepteerd. Zitten nog in de fase dat hij soms boos is, andere dag is alles kut, andere dag maakt hij er grapjes over. De zin "ik ben invalide" heb ik nog niet uit zijn mond horen komen. Het is eerder nog " dat klote been doet het niet meer."
Vaak genoeg moeten we hem even helpen. Zou hem momenteel niet een weekend alleen kunnen laten, bij wijze van spreken.
Juist nu heeft hij ons nodig.
Wij zijn heel open thuis. Zoon verteld mij alles. Vind ik ook echt belangrijk dat er thuis alles gezegd kan worden. Voelde mij zo... Er naar bij het voor hem te verzwijgen en met vriend er soms een beetje geheimzinnig over gaan lopen doen. Hoe kan ik van hem verwachten dat hij bij mij komt om te vertellen dat hij dit en dat klote vind, daar eerlijk over is. Als ik zelf niet eerlijk tegen hem kan wezen. Heb het met vriend overlegd. Gisterochtend hebben we het hem verteld. Ergens hoopte ik hij duidelijk zijn mening zou geven. Dat heeft hij ook gedaan. Met een dikke glimlach.
Hij wou vroeger altijd al een zusje. Hij vond het zò stom dat hij als enigste in de klas enigst kind was.
Hebben er echt even over gepraat. "Mama, ik weet dat het niet een nieuw gezin zal zijn of een 2de leg. Het is een aanvulling van ons gezin."
Nou deze hormonale doos heeft dus echt even een potje zitten janken.
Heb met vriend afgesproken dat ik vandaag naar de huisarts zou bellen.
maandag 21 september 2015 om 09:56
Ik snap dat het alles bij elkaar wat veel is om op je bord te krijgen, maar wat vind je nou precies zo egoïstisch? Zoals ik het lees, vindt je zoon het leuk dat hij een broertje of zusje krijgt. En het lijkt mij dat een groot deel van die verbouwing wel kan plaatsvinden in die negen maanden?
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
maandag 21 september 2015 om 10:01
Ach lieverd toch wat naar van je zoon
Maar wat prachtig dat hij zo mooi tegen een broertje of zusje aankijkt.
Ik krijg het idee dat jij het ook graag wilt, net als je vriend.
Tuurlijk zal het niet makkelijk worden maar tegen de tijd dat je gaat bevallen is de verbouwing klaar en is deze situatie wat meer gewend.
Je zoon heeft hulp nodig, is daar niet iets voor te regelen? Bijv via pgb?
Zelf zou ik het niet weglaten halen terwijl het zo welkom is alleen om deze situatie. Maar die keus is een keus die alleen jij en je vriend kunnen maken.
Je bent nu natuurlijk ook nog eens giga hormonaal.
Laat het bezinken, denk er goed over en heel goed dat je contact zoekt met je huisarts, hij kan je ook adviseren.
Maar wat prachtig dat hij zo mooi tegen een broertje of zusje aankijkt.
Ik krijg het idee dat jij het ook graag wilt, net als je vriend.
Tuurlijk zal het niet makkelijk worden maar tegen de tijd dat je gaat bevallen is de verbouwing klaar en is deze situatie wat meer gewend.
Je zoon heeft hulp nodig, is daar niet iets voor te regelen? Bijv via pgb?
Zelf zou ik het niet weglaten halen terwijl het zo welkom is alleen om deze situatie. Maar die keus is een keus die alleen jij en je vriend kunnen maken.
Je bent nu natuurlijk ook nog eens giga hormonaal.
Laat het bezinken, denk er goed over en heel goed dat je contact zoekt met je huisarts, hij kan je ook adviseren.
All people have the right to stupidity. But some abuse the privilege.
maandag 21 september 2015 om 10:06
Los van dat jouw gevoel niet positief is heb ik nergens een onmogelijkheid kunnen lezen.
Je kunt het toch ook andersom zien? Partner en puberzoon kijken er naar uit, hoe waardevol en bijzonder is dat in deze situatie?
Dit kind kan toch ook een lichtpuntje/nieuwe start zijn na de zorgelijke tijd die jullie (gehad) hebben.
Je kunt het toch ook andersom zien? Partner en puberzoon kijken er naar uit, hoe waardevol en bijzonder is dat in deze situatie?
Dit kind kan toch ook een lichtpuntje/nieuwe start zijn na de zorgelijke tijd die jullie (gehad) hebben.
I have neither the time nor the crayons to explain this to you.
maandag 21 september 2015 om 10:17
Je voelt dat je er dan minder voor je zoon kan zijn denk ik, of niet. Terwijl hij t al zo moeilijk heeft. Maar het kan ook juist goed zijn voor jullie gezin. Zou het helpen een lijsjte te maken met voors en tegens? En dat je zorg naar man uitspreken dat je bang bent dat t je allemaal teveel wordt, bijv. Of da je vraagt wat ga jij allemaal doen met baby en zoon als de baby er is.
maandag 21 september 2015 om 10:23
Ik krijg tranen in mijn ogen van de reactie van je zoon. Wat een kanjer.
Ik snap je twijfels heel goed. Maar ik denk dat de leeftijd van je zoon in je voordeel gaat werken. Hij zal snappen dat een baby tijd kost. En voor hem is het misschien ook een lichtpuntje, iets om naar uit te kijken na een zware periode. Praat er nog een paar keer goed over met hem. Vertel hem ook waarom je twijfelt. Hij is oud genoeg om daar een goed gesprek met jullie over te hebben en zijn mening te geven. Al ligt de uiteindelijke beslissing uiteraard altijd bij jou en je vriend.
Voor nu... Een voorzichtige gefeliciteerd
Ik snap je twijfels heel goed. Maar ik denk dat de leeftijd van je zoon in je voordeel gaat werken. Hij zal snappen dat een baby tijd kost. En voor hem is het misschien ook een lichtpuntje, iets om naar uit te kijken na een zware periode. Praat er nog een paar keer goed over met hem. Vertel hem ook waarom je twijfelt. Hij is oud genoeg om daar een goed gesprek met jullie over te hebben en zijn mening te geven. Al ligt de uiteindelijke beslissing uiteraard altijd bij jou en je vriend.
Voor nu... Een voorzichtige gefeliciteerd
maandag 21 september 2015 om 10:27
Het lijkt wel of jij het heerlijk vindt om rond te wentelen in ellende.
Wat kan je toch heerlijk het slachtoffer uithangen zo.
pas maar op dat je je zoon geen schulgevoel aanpraat. Die heeft het al moeilijk genoeg zonder dat hij de verantwoording er ook nog eens bij krijgt dat mams haar baan voor hem heeft opgezegd en zijn stiefvader een kind heeft ontzegd en zijn moeder babygeluk heeft ontnomen.
De meeste jongeren in een rolstoel willen ook gewoon zelfstandig wonen. Dus die gaan ook gewoon zelfstandig wonen. Eventueel in een apparrtementencomplex waar ze altijd hulp kunnen inroepen.
Dus nu niet alsof jouw leven op houdt te bestaan en je vo ook r de rest van jouw en zijn leven voir je zoon moet zorgen met veel opoffering.
Wat kan je toch heerlijk het slachtoffer uithangen zo.
pas maar op dat je je zoon geen schulgevoel aanpraat. Die heeft het al moeilijk genoeg zonder dat hij de verantwoording er ook nog eens bij krijgt dat mams haar baan voor hem heeft opgezegd en zijn stiefvader een kind heeft ontzegd en zijn moeder babygeluk heeft ontnomen.
De meeste jongeren in een rolstoel willen ook gewoon zelfstandig wonen. Dus die gaan ook gewoon zelfstandig wonen. Eventueel in een apparrtementencomplex waar ze altijd hulp kunnen inroepen.
Dus nu niet alsof jouw leven op houdt te bestaan en je vo ook r de rest van jouw en zijn leven voir je zoon moet zorgen met veel opoffering.
maandag 21 september 2015 om 10:28
Ik denk dat het juist wel goed is dat je dan niet meer je aandacht 100% op je zoon vestigt. Je schrijft dat je het richting hem egoïstisch vindt en begint vervolgens over revalidatie en acceptatie. Maar dat zal je zoon echt zelf moeten doen en het is ook beter dat hij dat zelf doet. Natuurlijk moet hij zijn verhaal bij je kwijt kunnen, maar daar gaat een baby geen verandering in brengen lijkt me.
maandag 21 september 2015 om 10:54
Ik zou zeggen hou je kindje! Dit kan juist iets heel moois zijn voor jullie allemaal.
Toen ik 13 was was het bij ons thuis chaos, ouders lagen in een scheiding maar woonde nog samen. Ik en mijn broer en zus waren verschrikkelijke pubers met ieder onze eigen problemen. Toen werd mijn moeder zwanger van een andere man, meteen weg halen zou je zeggen? Nee. Mijn moeder heeft het kindje gehouden en is het huis uit gegaan. We vonden het allemaal een rotsituatie. Na 9 maanden is mijn zusje geboren en raad eens? Iedereen was compleet verliefd op mijn zusje en we zijn ontzettend naar elkaar toe gegroeid. En met iedereen ook mijn vader. De nieuwe man was al snel opgehoepeld en mijn vader is van mijn zusje gaan houden als zijn eigen kind. Mijn ouders zijn weer bij elkaar gekomen en mijn zusje noemde mijn vader vanaf het begin al "papa".
Compleet andere situatie maar wat ik duidelijk probeer te maken is dat een kindje een gezin ook ontzettend bij elkaar kan brengen. Mijn zusje toverde elke dag urenlang een glimlach op mijn gezicht, mijn pubertijd zou zonder haar een stuk minder leuk zijn geweest! Juist voor je zoon kan het dus ook hardstikke leuk zijn zeker als hij nu al aangeeft en blij mee te zijn, stel je zoon eens voor met een babytje op schoot die het samen spelen en lachen
Tuurlijk zal het soms zwaar zijn maar dat is niets vergeleken met het geluk wat je ervoor terug krijgt!! Succes meid!
Toen ik 13 was was het bij ons thuis chaos, ouders lagen in een scheiding maar woonde nog samen. Ik en mijn broer en zus waren verschrikkelijke pubers met ieder onze eigen problemen. Toen werd mijn moeder zwanger van een andere man, meteen weg halen zou je zeggen? Nee. Mijn moeder heeft het kindje gehouden en is het huis uit gegaan. We vonden het allemaal een rotsituatie. Na 9 maanden is mijn zusje geboren en raad eens? Iedereen was compleet verliefd op mijn zusje en we zijn ontzettend naar elkaar toe gegroeid. En met iedereen ook mijn vader. De nieuwe man was al snel opgehoepeld en mijn vader is van mijn zusje gaan houden als zijn eigen kind. Mijn ouders zijn weer bij elkaar gekomen en mijn zusje noemde mijn vader vanaf het begin al "papa".
Compleet andere situatie maar wat ik duidelijk probeer te maken is dat een kindje een gezin ook ontzettend bij elkaar kan brengen. Mijn zusje toverde elke dag urenlang een glimlach op mijn gezicht, mijn pubertijd zou zonder haar een stuk minder leuk zijn geweest! Juist voor je zoon kan het dus ook hardstikke leuk zijn zeker als hij nu al aangeeft en blij mee te zijn, stel je zoon eens voor met een babytje op schoot die het samen spelen en lachen
Tuurlijk zal het soms zwaar zijn maar dat is niets vergeleken met het geluk wat je ervoor terug krijgt!! Succes meid!
maandag 21 september 2015 om 10:55
quote:sugarmiss schreef op 21 september 2015 @ 10:27:
Het lijkt wel of jij het heerlijk vindt om rond te wentelen in ellende.
Wat kan je toch heerlijk het slachtoffer uithangen zo.
pas maar op dat je je zoon geen schulgevoel aanpraat. Die heeft het al moeilijk genoeg zonder dat hij de verantwoording er ook nog eens bij krijgt dat mams haar baan voor hem heeft opgezegd en zijn stiefvader een kind heeft ontzegd en zijn moeder babygeluk heeft ontnomen.
De meeste jongeren in een rolstoel willen ook gewoon zelfstandig wonen. Dus die gaan ook gewoon zelfstandig wonen. Eventueel in een apparrtementencomplex waar ze altijd hulp kunnen inroepen.
Dus nu niet alsof jouw leven op houdt te bestaan en je vo ook r de rest van jouw en zijn leven voir je zoon moet zorgen met veel opoffering.
Dit is natuurlijk wat kil gebracht. Maar ik ben het er wel mee eens. Wat is nu eigenlijk het probleem? Zoon maakt het beste van een moeilijke situatie. Dat zou jij ook moeten doen toch?
Sterkte!
Het lijkt wel of jij het heerlijk vindt om rond te wentelen in ellende.
Wat kan je toch heerlijk het slachtoffer uithangen zo.
pas maar op dat je je zoon geen schulgevoel aanpraat. Die heeft het al moeilijk genoeg zonder dat hij de verantwoording er ook nog eens bij krijgt dat mams haar baan voor hem heeft opgezegd en zijn stiefvader een kind heeft ontzegd en zijn moeder babygeluk heeft ontnomen.
De meeste jongeren in een rolstoel willen ook gewoon zelfstandig wonen. Dus die gaan ook gewoon zelfstandig wonen. Eventueel in een apparrtementencomplex waar ze altijd hulp kunnen inroepen.
Dus nu niet alsof jouw leven op houdt te bestaan en je vo ook r de rest van jouw en zijn leven voir je zoon moet zorgen met veel opoffering.
Dit is natuurlijk wat kil gebracht. Maar ik ben het er wel mee eens. Wat is nu eigenlijk het probleem? Zoon maakt het beste van een moeilijke situatie. Dat zou jij ook moeten doen toch?
Sterkte!
maandag 28 september 2015 om 23:01
Hoe is het nu?
Is het nog relavant om te reageren?
Mij lijkt het juist een zegen voor je zoon, hij geeft zelf aan altijd een broertje of zusje gehad te willen hebben. Het eerste wezentje in zijn leven dat hem niet anders kent dan met een rotbeen dat het niet doet. Een kindje waar hij onvoorwaardelijk van mag houden, die zich veilig zal voelen op zijn schoot en in zijn armen. Een kindje dat nog jaren bij hem op schoot in de rolstoel zal kruipen omdat hij niet beter weet dat dat een lichaamsdeel is van je zoon en natuurlijk omdat schoot van zijn ouders broer zoveel lekkerder zit dan de buggy.
Als vriend en zoon het ook willen snap ik eerlijk gezegd ook het probleem niet. Die verbouwing zal zwaar zijn maar is tijdelijk, de vreugde die een nieuw leven aan jullie gezin toe zal voegen is er hopelijk voor altijd.
Is het nog relavant om te reageren?
Mij lijkt het juist een zegen voor je zoon, hij geeft zelf aan altijd een broertje of zusje gehad te willen hebben. Het eerste wezentje in zijn leven dat hem niet anders kent dan met een rotbeen dat het niet doet. Een kindje waar hij onvoorwaardelijk van mag houden, die zich veilig zal voelen op zijn schoot en in zijn armen. Een kindje dat nog jaren bij hem op schoot in de rolstoel zal kruipen omdat hij niet beter weet dat dat een lichaamsdeel is van je zoon en natuurlijk omdat schoot van zijn ouders broer zoveel lekkerder zit dan de buggy.
Als vriend en zoon het ook willen snap ik eerlijk gezegd ook het probleem niet. Die verbouwing zal zwaar zijn maar is tijdelijk, de vreugde die een nieuw leven aan jullie gezin toe zal voegen is er hopelijk voor altijd.
dinsdag 29 september 2015 om 05:35
dinsdag 29 september 2015 om 09:57
quote:feder schreef op 28 september 2015 @ 23:01:
Mij lijkt het juist een zegen voor je zoon, hij geeft zelf aan altijd een broertje of zusje gehad te willen hebben. Het eerste wezentje in zijn leven dat hem niet anders kent dan met een rotbeen dat het niet doet. Een kindje waar hij onvoorwaardelijk van mag houden, die zich veilig zal voelen op zijn schoot en in zijn armen. Een kindje dat nog jaren bij hem op schoot in de rolstoel zal kruipen omdat hij niet beter weet dat dat een lichaamsdeel is van je zoon en natuurlijk omdat schoot van zijn ouders broer zoveel lekkerder zit dan de buggy.
Dit!!
Ik vraag me eigenlijk ook af hoe het nu gaat?
Mij lijkt het juist een zegen voor je zoon, hij geeft zelf aan altijd een broertje of zusje gehad te willen hebben. Het eerste wezentje in zijn leven dat hem niet anders kent dan met een rotbeen dat het niet doet. Een kindje waar hij onvoorwaardelijk van mag houden, die zich veilig zal voelen op zijn schoot en in zijn armen. Een kindje dat nog jaren bij hem op schoot in de rolstoel zal kruipen omdat hij niet beter weet dat dat een lichaamsdeel is van je zoon en natuurlijk omdat schoot van zijn ouders broer zoveel lekkerder zit dan de buggy.
Dit!!
Ik vraag me eigenlijk ook af hoe het nu gaat?
dinsdag 29 september 2015 om 10:24
Heb zoals met vriend afgesproken de huisarts gebeld. Ben doorverwezen. Die vrijdag hebben we een eerste echo gehad. Hebben daar ook open kaart gespeeld en verteld dat ik twijfel.
Ze snapten het. We kregen een visite kaartje mee. Als we de zwangerschap doorzetten mogen we bellen voor een volgende afspraak.
Ik ben er nog niet helemaal uit. Heb er wel geregeld goed over nagedacht. Maar het is nu meer in de zin van ik zie het niet voor mij. Kan het mij gewoon nog niet in beelden.
Mijn vriend daarin tegen heeft al een kleur voor de babykamer in gedachte en een naam.
In mijn directe omgeving is er niet echt iemand waar over ik er mee kan praten.
Ze snapten het. We kregen een visite kaartje mee. Als we de zwangerschap doorzetten mogen we bellen voor een volgende afspraak.
Ik ben er nog niet helemaal uit. Heb er wel geregeld goed over nagedacht. Maar het is nu meer in de zin van ik zie het niet voor mij. Kan het mij gewoon nog niet in beelden.
Mijn vriend daarin tegen heeft al een kleur voor de babykamer in gedachte en een naam.
In mijn directe omgeving is er niet echt iemand waar over ik er mee kan praten.
dinsdag 29 september 2015 om 10:34
Zou het echt enorm zielig voor je gehandicapte puber vinden als jij een baby neemt. Zou het sowieso al belachelijk vinden nog een baby te nemen als je al 'n puber hebt, maar deze kan niet van huis wegvluchten zoals gezonde jongeren die op kamers kunnen gaan en 'n eigen leven kunnen opbouwen.
Shoot first, ask questions later!
dinsdag 29 september 2015 om 10:36
Ehm, ff heel egoïstisch.... Heeft broer over 10 jaar mooi een broer of zus die hij om een boodschap kan sturen....
Tis maar hoe je het bekijkt. Je hebt nog een maand of 7 om er aan te wennen. En een baby heeft echt niet veel nodig hoor. Al is het maar de wasmand met wat handdoeken en dekentjes naast je bed.
Geen twijfel nodig dus, Gefeliciteerd!
Tis maar hoe je het bekijkt. Je hebt nog een maand of 7 om er aan te wennen. En een baby heeft echt niet veel nodig hoor. Al is het maar de wasmand met wat handdoeken en dekentjes naast je bed.
Geen twijfel nodig dus, Gefeliciteerd!
dinsdag 29 september 2015 om 10:40
In mijn directe omgeving is er niet echt iemand waar over ik er mee kan praten.
Hiervoor kun je contact opnemen met het Fiom. Sterkte met de te maken keuze!
https://fiom.nl/ongewenst ... nu/hoe-kom-je-tot-besluit
Hiervoor kun je contact opnemen met het Fiom. Sterkte met de te maken keuze!
https://fiom.nl/ongewenst ... nu/hoe-kom-je-tot-besluit
dinsdag 29 september 2015 om 10:45
quote:redbuIIetje schreef op 29 september 2015 @ 10:34:
Zou het echt enorm zielig voor je gehandicapte puber vinden als jij een baby neemt. Zou het sowieso al belachelijk vinden nog een baby te nemen als je al 'n puber hebt, maar deze kan niet van huis wegvluchten zoals gezonde jongeren die op kamers kunnen gaan en 'n eigen leven kunnen opbouwen.Je hebt echt een pesthekel aan kinderen hé.
Zou het echt enorm zielig voor je gehandicapte puber vinden als jij een baby neemt. Zou het sowieso al belachelijk vinden nog een baby te nemen als je al 'n puber hebt, maar deze kan niet van huis wegvluchten zoals gezonde jongeren die op kamers kunnen gaan en 'n eigen leven kunnen opbouwen.Je hebt echt een pesthekel aan kinderen hé.
dinsdag 29 september 2015 om 11:01
quote:nina1966 schreef op 29 september 2015 @ 10:36:
Ehm, ff heel egoïstisch.... Heeft broer over 10 jaar mooi een broer of zus die hij om een boodschap kan sturen....
Tis maar hoe je het bekijkt. Je hebt nog een maand of 7 om er aan te wennen. En een baby heeft echt niet veel nodig hoor. Al is het maar de wasmand met wat handdoeken en dekentjes naast je bed.
Geen twijfel nodig dus, Gefeliciteerd!
Toen ik de het eerste stukje las moest ik stiekem even lachen. Mijn zoon is dus echt zo. Hij zou zijn brusje echt op pad sturen voor iets. Of als we een dagje weg gaan hem duwen.
Vroeger vond hij het zò stom dat hij enigst kind was. Want Henkie, klaasje en Keesje hadden allemaal een broertje of zusje. Die konden ze dus de schuld van dingen geven. Bij ons was het gewoon duidelijk wie het gedaan had.
Ook was er noooooit iemand om mee te spelen.
En in pretparken was vet saai want mama moest overal mee in.
Ook hadden wij maar 2 verjaardagen per jaar bij ons thuis. En bij al zijn vriendjes waren dat er meer. Meeste vriendjes kregen ook wel een klein cadeautje van familie als hun broertje of zusje jarig was.
Tja zwaar leven als enigst kind.
Heb het ook naar mijn situatie verplaatst.
Ik ben de jongste uit een gezin van 3. Altijd dikke maatjes met mijn broer geweest. Nu ook als we met zen allen bij ouders gaan eten. Altijd reuze gezellig. Toen ik alleen woonde en er was iets stuk/er moest iets aangesloten worden/ ging elektronische apparatuur kopen dan ging mijn broer mee. De Ikea samen op stelten zetten.
Nog steeds als ik langs de Ikea Groningen rij moet ik mijn lach inhouden.
Mijn broer heeft welgeteld 8 maanden samen in Noorwegen gewoond. Dat ging uit. Hij is zonder geld met alleen een paspoort en een wasmand kleding op straat gezet in de winter. Hij belde en ben in de auto gestapt om hem op te halen.
Heb zoveel mooie herinneringen met mijn broer. Natuur zou ik het liefst wille. Dat mijn kinderen dat later ook hebben.
Ehm, ff heel egoïstisch.... Heeft broer over 10 jaar mooi een broer of zus die hij om een boodschap kan sturen....
Tis maar hoe je het bekijkt. Je hebt nog een maand of 7 om er aan te wennen. En een baby heeft echt niet veel nodig hoor. Al is het maar de wasmand met wat handdoeken en dekentjes naast je bed.
Geen twijfel nodig dus, Gefeliciteerd!
Toen ik de het eerste stukje las moest ik stiekem even lachen. Mijn zoon is dus echt zo. Hij zou zijn brusje echt op pad sturen voor iets. Of als we een dagje weg gaan hem duwen.
Vroeger vond hij het zò stom dat hij enigst kind was. Want Henkie, klaasje en Keesje hadden allemaal een broertje of zusje. Die konden ze dus de schuld van dingen geven. Bij ons was het gewoon duidelijk wie het gedaan had.
Ook was er noooooit iemand om mee te spelen.
En in pretparken was vet saai want mama moest overal mee in.
Ook hadden wij maar 2 verjaardagen per jaar bij ons thuis. En bij al zijn vriendjes waren dat er meer. Meeste vriendjes kregen ook wel een klein cadeautje van familie als hun broertje of zusje jarig was.
Tja zwaar leven als enigst kind.
Heb het ook naar mijn situatie verplaatst.
Ik ben de jongste uit een gezin van 3. Altijd dikke maatjes met mijn broer geweest. Nu ook als we met zen allen bij ouders gaan eten. Altijd reuze gezellig. Toen ik alleen woonde en er was iets stuk/er moest iets aangesloten worden/ ging elektronische apparatuur kopen dan ging mijn broer mee. De Ikea samen op stelten zetten.
Nog steeds als ik langs de Ikea Groningen rij moet ik mijn lach inhouden.
Mijn broer heeft welgeteld 8 maanden samen in Noorwegen gewoond. Dat ging uit. Hij is zonder geld met alleen een paspoort en een wasmand kleding op straat gezet in de winter. Hij belde en ben in de auto gestapt om hem op te halen.
Heb zoveel mooie herinneringen met mijn broer. Natuur zou ik het liefst wille. Dat mijn kinderen dat later ook hebben.
