Net nu zwanger...

Zal ongetwijfeld veel kritiek krijgen. Toch wil ik mijn verhaal doen, al zal het maar zijn om het voor mezelf helder in mijn hoofd te krijgen.



Vrijdag heb ik positief getest. Daarna nog een keer en daarna nog 3 keer. Ben het dus écht. Heb het vrijwel meteen mijn vriend verteld. Hij had tranen in zijn ogen zo blij was hij. Hij snapt dat ik twijfel over wat ik wil. Hij heeft duidelijk aangegeven het te willen houden. Maar snapt mijn keus als ik het wil laten weghalen.



We hebben een huis met genoeg ruimte. We hebben genoeg geld en een stabiele relatie.

Wat zal het probleem zijn vraag je je dan af.



Recent heeft mijn 16 jarige zoon een ongeluk gehad. Hij is hierdoor invalide geraakt. Hij zal nooit meer kunnen lopen, tenzij hij de eerste persoon word waarvan een doorbroken zenuw teruggroeid. Hij zit nu in een revalidatie traject en gaat 2 dagen naar school. Ons huis word langzaam aan aangepast. De kleine dingen hebben we al aanlaten passen. De echt grote aanpassingen staan op de planning.



Deze week gaat de aannemer beginnen een stuk te verbouwen. We zullen lang in de verbouwingen zitten. Volgens de planning zal het totaal 3 maanden duren. Kan sneller. Maar dan zullen we voor een week of 2 het huis uit moeten. Er moeten aanpassingen in het hele huis gedaan worden. We pakken het stukje voor stukje langzaam aan omdat het huis goed bewoonbaar moet blijven.

Wil nu absoluut niet in een half bouwval wonen.



Mijn eerste reactie was heel blij. Heeft toch altijd wel ergens gekriebeld. Maar niet zo dusdanig dat we zeiden we stoppen met de pil en gaan er voor. Wel is het met vriend toen de relatie serieus werd besproken. Mocht het gebeuren dan was het welkom. Weet vanaf het begin van onze relatie dat hij een kinderwens heeft. Als het aan hem had gelegen hadden we al huis vol gehad.



Het grote probleem bij mij is, mijn hart en verstand zeggen het tegenovergestelde.

Ergens hoopte ik dat vriend meteen had geroepen dat hij het niet wil. Uiteraard wist ik van te voren al dat hij dit niet zou doen. Had hoogstens een godverdomme-reactie verwacht. Wat zijn reactie dus absoluut niet was. Als het aan hem ligt, maakt hij vandaag nog zijn kantoor leeg en begint alvast met schilderen.



Mijn hele reden om te zeggen we laten het weg halen is onze thuis-situatie.

Vind het ronduit egoïsties. Zoon doet zich wel stoer voor, alsof hij het állang vergeten is, dat is hij dus echt niet. Hij heeft zijn handicap nog niet geaccepteerd. Zitten nog in de fase dat hij soms boos is, andere dag is alles kut, andere dag maakt hij er grapjes over. De zin "ik ben invalide" heb ik nog niet uit zijn mond horen komen. Het is eerder nog " dat klote been doet het niet meer."

Vaak genoeg moeten we hem even helpen. Zou hem momenteel niet een weekend alleen kunnen laten, bij wijze van spreken.

Juist nu heeft hij ons nodig.



Wij zijn heel open thuis. Zoon verteld mij alles. Vind ik ook echt belangrijk dat er thuis alles gezegd kan worden. Voelde mij zo... Er naar bij het voor hem te verzwijgen en met vriend er soms een beetje geheimzinnig over gaan lopen doen. Hoe kan ik van hem verwachten dat hij bij mij komt om te vertellen dat hij dit en dat klote vind, daar eerlijk over is. Als ik zelf niet eerlijk tegen hem kan wezen. Heb het met vriend overlegd. Gisterochtend hebben we het hem verteld. Ergens hoopte ik hij duidelijk zijn mening zou geven. Dat heeft hij ook gedaan. Met een dikke glimlach.

Hij wou vroeger altijd al een zusje. Hij vond het zò stom dat hij als enigste in de klas enigst kind was.

Hebben er echt even over gepraat. "Mama, ik weet dat het niet een nieuw gezin zal zijn of een 2de leg. Het is een aanvulling van ons gezin."

Nou deze hormonale doos heeft dus echt even een potje zitten janken.



Heb met vriend afgesproken dat ik vandaag naar de huisarts zou bellen.