Psyche
alle pijlers
Iemand ervaring met rij-angsten?
vrijdag 2 oktober 2015 om 11:11
Hallo viva forumleden,
Wie weet kunnen jullie me helpen of hebben jullie tips voor me
Sinds ongeveer drie maanden heb ik paniekaanvallen in het verkeer. Vooral op snelwegen. De snelwegen met drie of vier banen of waar iedereen moet in en uitvoegen die vermijd ik al helemaal het liefst!
Zodra ik in de auto zit en rij richting een snelweg voel ik het al opkomen, toch blijf ik door rijden en ga ik het niet vermijden.. Het zweet loopt alweer langs me rug, me hartslag slaat op tilt, krijg het benauwd, ik zie overal ongelukken gebeuren en zie overal gevaren in. De muziek gaat uit, me raam gaat open.. En dan rechterbaan aanhouden net zolang tot ik eindelijk op de bestemming arriveer. Dan barst ik in tranen uit, kan ik weer ademen en ben ik weer opgelucht. Snel ergens een kop koffie halen.
Het is begonnen bij me vriend in de auto. Geen enkel idee waarom.. Hij rijd netjes, we rijden veel, er is geen ongeluk gebeurd, heb geen enkel ongeluk zien gebeuren.
Ik zat naast hem, me handen nat van het zweet helemaal verklampt aan de stoel.. "Hou afstand!! "Pas op, die gaat zomaar maar links!!" "Let op die FIAT !!"
Mijn vriend werd er op een gegeven moment helemaal gek van, en we kregen er ruzie over. Totdat hij doorhad hoe bang en stijf ik erbij zat, met de zweetvlekken onder mijn armen. Toen is hij me gaan helpen, rechts gaan rijden.. Afstand houden.. (een veel grotere afstand dan een "normale" afstand. ) Niet meer inhalen.
De ene dag ben ik minder bang dan de andere dag.
Wanneer ik zelf alleen rijd ging het altijd nog redelijk goed, maar zodra ik verder van huis was op de snelweg dan komt het op en gaat het weer helemaal fout.
In augustus moest ik ver weg werken op een evenement waardoor ik twee uur in de auto zat op de snelweg. Het was verschrikkelijk. De eerste keer reed ik alleen heen en terug. Wat was ik blij toen ik veilig de auto uitstapte. Maar de dag daarna ging mijn zusje mee, dat was denk 1 van de ergste keren. Ik wilde het niet laten zien.. Ik schaam me ervoor. Maar die rit duurde zolang en zo bang was ik... Op de terugweg belande we in een file. Ik was zo in paniek dat ik geen eens tijd meer had om in te voegen waardoor ik dus een hele verkeerde route nam. Achteraf gezien had ik genoeg tijd om in te voegen maar durfte het gewoon niet.
Al die tijd ben ik blijven rijden, nam alleen een omweg tijdens het spitsuur. Dan ga ik liever niet over de snelweg. Ookal kan ik er soms niet omheen.. Ik dacht het word vanzelf wel minder het zal wel tussen mijn oren zitten. Vorige week moest ik naar mijn oom in het ziekenhuis, het regende en er was een ongeluk gebeurd ineens stond het hele verkeer vast. Ring Amsterdam. Ik ben huilend bij afslag Osdorp eraf gegaan terwijl ik naar sloten moest. Dat was voor mij de druppel.. Ik moet hulp gaan zoeken en erover praten want dit word als erger. Ik rijd veel, en heb de angst vaak alleen op snelwegen of tachtig wegen die druk zijn. Terwijl als ik midden in het centrum van Amsterdam rijd ik echt nergens last van heb. Terwijl het daar juist druk is en je op veel meer moet letten dan op de snelweg.
De oorzaak... Ik heb werkelijk geen idee!! Ben NOOIT bang geweest in het verkeer, maak heel wat kilometers per jaar, heb geen ongelukken gezien...
Ik dacht misschien doordat ik idioot veel heb gewerkt de afgelopen tijd, en twee jaar terug best een rot periode had en ben al die tijd vrolijk doorgegaan heb alles weggestopt en er nooit over gepraat. Dat het er nu misschien uitkomt op deze manier maar aan de ene kant lijkt dat me sterk.
Wie heeft dit ook gehad? En hoe is het overgegaan? Zijn jullie wel hulp gaan zoeken bij een dokter?
Hopelijk kan iemand mij helpen of tips en adviezen geven!
Veel liefs, Lotte
Wie weet kunnen jullie me helpen of hebben jullie tips voor me
Sinds ongeveer drie maanden heb ik paniekaanvallen in het verkeer. Vooral op snelwegen. De snelwegen met drie of vier banen of waar iedereen moet in en uitvoegen die vermijd ik al helemaal het liefst!
Zodra ik in de auto zit en rij richting een snelweg voel ik het al opkomen, toch blijf ik door rijden en ga ik het niet vermijden.. Het zweet loopt alweer langs me rug, me hartslag slaat op tilt, krijg het benauwd, ik zie overal ongelukken gebeuren en zie overal gevaren in. De muziek gaat uit, me raam gaat open.. En dan rechterbaan aanhouden net zolang tot ik eindelijk op de bestemming arriveer. Dan barst ik in tranen uit, kan ik weer ademen en ben ik weer opgelucht. Snel ergens een kop koffie halen.
Het is begonnen bij me vriend in de auto. Geen enkel idee waarom.. Hij rijd netjes, we rijden veel, er is geen ongeluk gebeurd, heb geen enkel ongeluk zien gebeuren.
Ik zat naast hem, me handen nat van het zweet helemaal verklampt aan de stoel.. "Hou afstand!! "Pas op, die gaat zomaar maar links!!" "Let op die FIAT !!"
Mijn vriend werd er op een gegeven moment helemaal gek van, en we kregen er ruzie over. Totdat hij doorhad hoe bang en stijf ik erbij zat, met de zweetvlekken onder mijn armen. Toen is hij me gaan helpen, rechts gaan rijden.. Afstand houden.. (een veel grotere afstand dan een "normale" afstand. ) Niet meer inhalen.
De ene dag ben ik minder bang dan de andere dag.
Wanneer ik zelf alleen rijd ging het altijd nog redelijk goed, maar zodra ik verder van huis was op de snelweg dan komt het op en gaat het weer helemaal fout.
In augustus moest ik ver weg werken op een evenement waardoor ik twee uur in de auto zat op de snelweg. Het was verschrikkelijk. De eerste keer reed ik alleen heen en terug. Wat was ik blij toen ik veilig de auto uitstapte. Maar de dag daarna ging mijn zusje mee, dat was denk 1 van de ergste keren. Ik wilde het niet laten zien.. Ik schaam me ervoor. Maar die rit duurde zolang en zo bang was ik... Op de terugweg belande we in een file. Ik was zo in paniek dat ik geen eens tijd meer had om in te voegen waardoor ik dus een hele verkeerde route nam. Achteraf gezien had ik genoeg tijd om in te voegen maar durfte het gewoon niet.
Al die tijd ben ik blijven rijden, nam alleen een omweg tijdens het spitsuur. Dan ga ik liever niet over de snelweg. Ookal kan ik er soms niet omheen.. Ik dacht het word vanzelf wel minder het zal wel tussen mijn oren zitten. Vorige week moest ik naar mijn oom in het ziekenhuis, het regende en er was een ongeluk gebeurd ineens stond het hele verkeer vast. Ring Amsterdam. Ik ben huilend bij afslag Osdorp eraf gegaan terwijl ik naar sloten moest. Dat was voor mij de druppel.. Ik moet hulp gaan zoeken en erover praten want dit word als erger. Ik rijd veel, en heb de angst vaak alleen op snelwegen of tachtig wegen die druk zijn. Terwijl als ik midden in het centrum van Amsterdam rijd ik echt nergens last van heb. Terwijl het daar juist druk is en je op veel meer moet letten dan op de snelweg.
De oorzaak... Ik heb werkelijk geen idee!! Ben NOOIT bang geweest in het verkeer, maak heel wat kilometers per jaar, heb geen ongelukken gezien...
Ik dacht misschien doordat ik idioot veel heb gewerkt de afgelopen tijd, en twee jaar terug best een rot periode had en ben al die tijd vrolijk doorgegaan heb alles weggestopt en er nooit over gepraat. Dat het er nu misschien uitkomt op deze manier maar aan de ene kant lijkt dat me sterk.
Wie heeft dit ook gehad? En hoe is het overgegaan? Zijn jullie wel hulp gaan zoeken bij een dokter?
Hopelijk kan iemand mij helpen of tips en adviezen geven!
Veel liefs, Lotte
Learning to live, living to learn!
vrijdag 2 oktober 2015 om 11:18
vrijdag 2 oktober 2015 om 11:20
Ik herken wel veel uit je verhaal. Ik heb zo ongeveer het zelfde maar dan alleen in tunnels. Voor mijn gevoel lijkt die tunnel in de verte steeds smaller te worden en ben ik bang dat ik tegen de tunnelwand ga botsen. Slaat nergens op natuurlijk maar ik raak soms echt in paniek. Helaas heb ik geen tips voor je. Ik vermijd geen tunnels want ik laat me niet gek maken natuurlijk maar lastig is het wel;(
anoniem_130184 wijzigde dit bericht op 02-10-2015 11:21
Reden: Typefoutje
Reden: Typefoutje
% gewijzigd
vrijdag 2 oktober 2015 om 11:25
Ja ik durf ook niet op de grote snelweg te rijden,gelukkig hoef ik daar ook nooit op om ergens te komen,ik heb alles in de buurt.Voor mij is het voornamelijk het snelle en onbekende(waar je heen moet).Maar ik zit er wel aan te denken om extra lessen te nemen hiervoor.En ik heb al 20 jaar mijn rijbewijs.
vrijdag 2 oktober 2015 om 11:27
vrijdag 2 oktober 2015 om 11:28
Ik vind mezelf geen gevaar eerlijk gezegd..
Ik hou me aan de snelheid, rijd mee met het verkeer, let op alles. Veroorzaak geen gevaarlijke situaties. Het is meer dat ik in elke andere weggestuurders gevaren zie.
"Wat als die zo naar links gaat, wat als hij niet oplet, wat als dit wat als dat"
Ik rij dan wel vol met spanning en benauwd gevoel maar ben juist extra alert. Ziekelijk alert...
Ik hou me aan de snelheid, rijd mee met het verkeer, let op alles. Veroorzaak geen gevaarlijke situaties. Het is meer dat ik in elke andere weggestuurders gevaren zie.
"Wat als die zo naar links gaat, wat als hij niet oplet, wat als dit wat als dat"
Ik rij dan wel vol met spanning en benauwd gevoel maar ben juist extra alert. Ziekelijk alert...
Learning to live, living to learn!
vrijdag 2 oktober 2015 om 11:30
Wat vervelend. Ik herkent het helaas. Ook alleen op snelweg hier. Bij mij begonnen in een periode van burn out. Wel blijven rijden maar zo min mogelijk. Toen ik de burn out te boven kwam is het minder geworden, maar weg is het nog niet. Wat ik doe als ik in paniek raak;
Focus op mijn handen, en de gedachte dat ik altijd al veilig ben aangekomen, al X kilometer heb gereden en de rest dus ook gewoon lukt. Soms ga ik expres mee zingen met de muziek. Om m'n gedachten tot rust te brengen.
Bij mij had het echt te maken met niet goed in m'n vel zitten en stress en oververmoeidheid. Spelen er dingen in je leven die dit bij jou veroorzaken?
Ik zat oa in slechte relatie en dus die burn out.
Ik vermijd nog steeds de snelweg als ht heel druk is. Pak de trein of ga op ander tijdstip.
Echt vervelend, het beperkt je he?
Focus op mijn handen, en de gedachte dat ik altijd al veilig ben aangekomen, al X kilometer heb gereden en de rest dus ook gewoon lukt. Soms ga ik expres mee zingen met de muziek. Om m'n gedachten tot rust te brengen.
Bij mij had het echt te maken met niet goed in m'n vel zitten en stress en oververmoeidheid. Spelen er dingen in je leven die dit bij jou veroorzaken?
Ik zat oa in slechte relatie en dus die burn out.
Ik vermijd nog steeds de snelweg als ht heel druk is. Pak de trein of ga op ander tijdstip.
Echt vervelend, het beperkt je he?
vrijdag 2 oktober 2015 om 11:31
Ik heb ook angst in het verkeer maar jij rijdt tenminste nog. De laatste keer dat ik op de snelweg heb gereden was in 1999. Ik rij nog wel maar alleen kleine ritjes binnen de bebouwde kom. Ik heb ook angst als ik met iemand mee rijd. Ik probeer auto rijden zo veel mogelijk te vermijden. Dat kan niet altijd en dan neem ik Valdispert in. Ik raak echt in paniek in de auto en mijn handen trillen dan helemaal. Mijn man wordt gek van me omdat ik constant schrik en dan schrikt hij ook. Wij gaan regelmatig op vakantie maar we gaan dan met de trein naar het vliegveld. Afgelopen september kwamen wij terug uit Egypte en hebben toen 2 uur op Schiphol moeten wachten omdat wij 's nachts waren geland en er nog geen treinverbinding was. ( dat wisten we van te voren). Dat alles alleen maar omdat ik doodsbang ben in de auto terwijl wij op 1,5 uur rijden van Schiphol wonen. We hadden dus al lang en breed thuis kunnen zijn.
vrijdag 2 oktober 2015 om 11:35
Herken het ook. Zie ook overal ongelukken gebeuren... Vooral op snelwegen, daar zat ik echt compleet verkrampt en met kletsnatte rug aan het stuur. Ik heb al 10 jaar niet meer gereden daardoor... Woon in centrum van een stad en red me prima met fiets, ov en soms taxi. Ik zou ook geen auto willen, kost vooral veel geld. Al zou een autodeelsysteem soms wel handig zijn, bvb om naar Ikea te gaan of zo.
Daarom denk ik soms wel om nog eens rijlessen te nemen, waarbij dan rekening wordt gehouden met mijn rijangst.
Anderzijds denk ik ook: een compleet irrationele angst is het toch ook niet? Er gebeuren toch ook best veel ongelukken? En op de snelweg met vaak erge gevolgen...
Wij aanvaarden dat als een soort collateral damage van de beschaving of zo, maar als je erbij stilstaat is het is het ergens toch ook best raar om elke dag je leven te riskeren op de snelweg? Is toch wel even iets anders dan rillen van angst voor een spin die je niks kan doen, denk ik dan...
Of zie ik het te veel in termen van mijn angst?
Daarom denk ik soms wel om nog eens rijlessen te nemen, waarbij dan rekening wordt gehouden met mijn rijangst.
Anderzijds denk ik ook: een compleet irrationele angst is het toch ook niet? Er gebeuren toch ook best veel ongelukken? En op de snelweg met vaak erge gevolgen...
Wij aanvaarden dat als een soort collateral damage van de beschaving of zo, maar als je erbij stilstaat is het is het ergens toch ook best raar om elke dag je leven te riskeren op de snelweg? Is toch wel even iets anders dan rillen van angst voor een spin die je niks kan doen, denk ik dan...
Of zie ik het te veel in termen van mijn angst?
vrijdag 2 oktober 2015 om 11:40
Het gedeelte dat ik herken in je verhaal is het meerijden. Ik vind het afschuwelijk om met mensen mee te rijden. Ben dan ook constant aan het meekijken en bemoeien en soms ga ik ook echt schreeuwen als iemand later remt dan ik zelf zou doen.
Ook hier regelmatig ruzie in de auto door mijn stress.
Bij mij is het gekomen na een botsing. Toen was ik ook de passagier.
Als ik zelf rijd heb ik nergens last van. Ik rij heel veel en overal, maakt me niet uit. Maar meerijden? Ik haat het.
Ook hier regelmatig ruzie in de auto door mijn stress.
Bij mij is het gekomen na een botsing. Toen was ik ook de passagier.
Als ik zelf rijd heb ik nergens last van. Ik rij heel veel en overal, maakt me niet uit. Maar meerijden? Ik haat het.
vrijdag 2 oktober 2015 om 11:43
@stormkraft:
Dat vraag ik mezelf ook continu af.. Wat kan de reden zijn,
Ik heb de afgelopen drie jaar best wel wat shit over me heen gekregen om het zo te noemen. Zat in een relatie met een soort narcistisch persoon.. Die heeft me bedreigd en gestalkt. Langzamerhand werd ik mezelf weer, vrolijk levenslustig spontaan en sociaal. Kreeg een leuke vriend waar ik een goede relatie mee heb. Werk enorm veel, en ben altijd maar voor andere in de weer. Loop mezelf soms echt voorbij. Maar even een dag thuis in me pyama op de bank hangen en ik ben er weer. En ben 25 dus een burn-out vind ik best een groot woord, ben wel naar iemand geweest die stress en spannings punten weg neemt bij je omdat ik woede aanvallen kreeg wat dus te maken had met me ex.
Maar ene kant lijkt het me sterk dat het nog steeds daarmee te maken heeft omdat ik het er nooit over heb, denk er nooit overna. Heb dat hoofdstuk voor mezelf zo goed als afgesloten.
Maar het stomme is.. Ik ben niet bang om een ongeluk te krijgen, heb een airbag en ben ook niet bang om in het ziekenhuis te belanden of om te overlijden. Dus snap ook echt niet waar die angst vandaan komt datik overal gevaren en ongelukken zie, Ben daar best nuchter in.
Dat vraag ik mezelf ook continu af.. Wat kan de reden zijn,
Ik heb de afgelopen drie jaar best wel wat shit over me heen gekregen om het zo te noemen. Zat in een relatie met een soort narcistisch persoon.. Die heeft me bedreigd en gestalkt. Langzamerhand werd ik mezelf weer, vrolijk levenslustig spontaan en sociaal. Kreeg een leuke vriend waar ik een goede relatie mee heb. Werk enorm veel, en ben altijd maar voor andere in de weer. Loop mezelf soms echt voorbij. Maar even een dag thuis in me pyama op de bank hangen en ik ben er weer. En ben 25 dus een burn-out vind ik best een groot woord, ben wel naar iemand geweest die stress en spannings punten weg neemt bij je omdat ik woede aanvallen kreeg wat dus te maken had met me ex.
Maar ene kant lijkt het me sterk dat het nog steeds daarmee te maken heeft omdat ik het er nooit over heb, denk er nooit overna. Heb dat hoofdstuk voor mezelf zo goed als afgesloten.
Maar het stomme is.. Ik ben niet bang om een ongeluk te krijgen, heb een airbag en ben ook niet bang om in het ziekenhuis te belanden of om te overlijden. Dus snap ook echt niet waar die angst vandaan komt datik overal gevaren en ongelukken zie, Ben daar best nuchter in.
Learning to live, living to learn!
vrijdag 2 oktober 2015 om 11:52
En ik ben ook echt niet van plan om te stoppen met auto rijden.. Er moet toch een manier voor zijn zodat het minder word, ik probeer al geen alternatieven te zoeken.
Dus probeer geen wegen te vermijden, ritjes te vermijden, wil ook geen kalmeringstabletten gaan slikken... Probeer me juist over me angsten heen te zetten in de hoop dat het minder word en ophoud,
Dus probeer geen wegen te vermijden, ritjes te vermijden, wil ook geen kalmeringstabletten gaan slikken... Probeer me juist over me angsten heen te zetten in de hoop dat het minder word en ophoud,
Learning to live, living to learn!
vrijdag 2 oktober 2015 om 16:44
ik heb het dus met stoplichten dat mn auto afslaat. ik het dus een keer en toen ging iedereen toeteren en door de druk kon ik niks meer en ben ik letterlijk in tranen uit de auto gestapt en ben ik tegen iedereen gaan schreeuwen (rondweg) maaar sinds ik een automaat heb slaat mn auto niet meer af, een pak van mn hart!
i want your loving and all your lovers revenge, you and me could write a bad romance