Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
zondag 4 oktober 2015 om 21:03
He allemaal!
Even een kort berichtje, later weer een uitgebreid antwoord.
Welkom Paddestoel! Fijn dat je mee komt schijven.
Beterschap stokstaartje, fijn dat het goed naar je lichaam luisteren steeds beter gaat.
He Bloem: Super dat het weer in stijgende lijn gaat.
Hier alles cava. Prive enkele heftige gebeurtenissen meegemaakt (door herkenbaarheid kan ik er niet verder op ingaan). Een paar slapeloze nachten gehad, maar merk vooral dat ik sterker sta en dat ik mijn lichaam beter voel en daar op in kan spelen. Prettig in een moeilijke situatie, Werk gaat nog steeds prima, eigenlijk zelfs een beetje mijn houvast op dit moment (wie had dat een half jaar geleden kunnen denken).
Dikke knuffel voor iedereen en vooral verder gaan met voor jezelf zorgen en doen wat goed voor je is
Even een kort berichtje, later weer een uitgebreid antwoord.
Welkom Paddestoel! Fijn dat je mee komt schijven.
Beterschap stokstaartje, fijn dat het goed naar je lichaam luisteren steeds beter gaat.
He Bloem: Super dat het weer in stijgende lijn gaat.
Hier alles cava. Prive enkele heftige gebeurtenissen meegemaakt (door herkenbaarheid kan ik er niet verder op ingaan). Een paar slapeloze nachten gehad, maar merk vooral dat ik sterker sta en dat ik mijn lichaam beter voel en daar op in kan spelen. Prettig in een moeilijke situatie, Werk gaat nog steeds prima, eigenlijk zelfs een beetje mijn houvast op dit moment (wie had dat een half jaar geleden kunnen denken).
Dikke knuffel voor iedereen en vooral verder gaan met voor jezelf zorgen en doen wat goed voor je is
Always believe that something wonderful is about to happen.
woensdag 7 oktober 2015 om 10:16
ooh jeetje vienna, heftig! Hopelijk snel weer in wat rustiger vaarwater... Hou je haaks. Fijn dat je het allemaal wel goed in balans weet te houden!
Gisteren begonnen met hysiozwemmen. Het was een tikkie awkward, tussen de 60-ers met nieuwe heup enzo, en het programma was echt zwaar! Een kwartier met halve inzet meegedaan en een kwartier nog wat gepoedeld en gezwommen, wat wel erg fijn was. Maar weet nou niet echt of ik er goed aan heb gedaan, vandaag toch wel wat meer moe geloof ik, moe van ik-vind-het-te-vermoeiend-om-te-praten-moe en die vind ik niet fijn. De spierpijn is wel ok, voel ik eens dat ik weer iets hebt gedaan
hoe gaat het met jullie dan? Humbug, weet niet of je nog meeleest, ben benieuwd of het gaat met de herstart van je opleiding!
xx
Gisteren begonnen met hysiozwemmen. Het was een tikkie awkward, tussen de 60-ers met nieuwe heup enzo, en het programma was echt zwaar! Een kwartier met halve inzet meegedaan en een kwartier nog wat gepoedeld en gezwommen, wat wel erg fijn was. Maar weet nou niet echt of ik er goed aan heb gedaan, vandaag toch wel wat meer moe geloof ik, moe van ik-vind-het-te-vermoeiend-om-te-praten-moe en die vind ik niet fijn. De spierpijn is wel ok, voel ik eens dat ik weer iets hebt gedaan
hoe gaat het met jullie dan? Humbug, weet niet of je nog meeleest, ben benieuwd of het gaat met de herstart van je opleiding!
xx
woensdag 7 oktober 2015 om 11:17
Hey allen!
Beel, dat zeg je mooi, dat je door je grenzen met mate te overschrijden, nieuwe grenspaaltjes kan slaan. Wel soms moeilijk in te schatten wat ‘met mate’ is, vind je ook niet?
Inge, klinkt goed! Jij bent hier echt wel een beetje een voorbeeld, denk ik, van hoe je een burnout grondig en goed kan aanpakken en er echt iets mee doen, iets ten goede veranderen in je leven.
Vienna, dat zweten, best herkenbaar. Bij de start van m’n burnout had ik daar out of the blue veel last van, ik ben normaal niet zo’n ‘zweter’, maar opeens stond ik daar bij het minste spanning met okselvijvers… Het is al een pak minder, maar het blijft wel terugkomen. Deo is onze vriend?
En over de heftige gebeurtenissen, sterkte alleszins! Heel fijn dat je nu kan merken dat je op een andere, betere manier kan omgaan met wat je overkomt!
Hetebliksem, dat van die verhoging, dat herken ik. Ik ga namelijk behoorlijk gloeien, alsof ik wat koortsig ben, als ik over m’n grens ben gegaan en niet toegeef aan de vermoeidheid. Ondertussen is dat vooral een handig signaal geworden.
Bodyscan grijp ik ook regelmatig naar terug, Glenn Harold ga ik eens checken.
Welkom Paddestoel! Klinkt stevig, dat je dit nu weer tegenkomt, maar ik vind dat je wel meteen heel goed in actie bent geschoten om het aan te pakken!
Ik kan trouwens ook niet opnieuw starten in m’n oude functie, heb aangegeven dat ik niet meer ga/wil terugkomen, wat maakt dat ze nu definitief bezig zijn met vervanging. Ik ga op termijn dus moeten beginnen solliciteren en andere, nieuwe oorden opzoeken.
Stokstaartje: eigenlijk is een burnout in dat opzicht wel echt een kans hè, om een manier van leven te creëren die wel bij je past. Ik denk dat de meesten van ons erg goed zijn geweest in verloochenen wie we echt zijn door sterk te zijn en een beeld van onszelf voor ogen te hebben waar we per sé naar wilden streven. En nu moeten we allemaal op zoek naar onze ‘echte ik’, of zo. Interessant proces wel.
Bloem, zwemmen tussen de bomma’s, het is eens iets anders Alleszins, je klinkt veel positiever dan enkele weken geleden, alsof je toch wel weer in een opwaartse stroom bent terechtgekomen.
Hier beweegt er nog steeds veel, niet zozeer op het vlak van verbetering van fysieke symptomen, maar in m’n hoofd en m’n gevoel, de inzichten over mezelf volgen mekaar in hoog tempo op, en heb het gevoel dat ik heel hard aan mezelf aan het werken ben, en stilaan een stevige basis onder m’n nieuwe ik aan het bouwen ben. Heel veel schrijven, eerlijk en open praten over mezelf en m’n manier van in relatie staan met anderen, me kwetsbaar durven opstellen, dat zet wel heel veel in gang, zo blijkt.
Het gekke is dat door zo open te praten met mensen over wat er met me aan de gang is, anderen blijkbaar heel hard doet nadenken over zichzelf. En op die manier heb ik het gevoel dat mijn burnout ook bij anderen interessante processen in gang zet, dat mensen naar zichzelf en hun leven gaan beginnen kijken omdat ze merken dat ik dat zo hard aan het doen ben, en dat me goed doet. Herkennen jullie dat effect van een burnout op anderen?
Verder nog maar eens toegegeven aan mezelf dat ik er nog lang niet ben. Ik begon termen als ‘eindsprint’ en ‘laatste rechte lijn’ in m’n hoofd te hebben, maar dat is dus verre van het geval. Nog elke dag overvalt de vermoeidheid me minstens één keer en moet ik dutten, en m’n draagkracht laat echt nog te wensen over. Weer maar accepteren! Burnout is een continu acceptatieproces, zo blijkt.
Beel, dat zeg je mooi, dat je door je grenzen met mate te overschrijden, nieuwe grenspaaltjes kan slaan. Wel soms moeilijk in te schatten wat ‘met mate’ is, vind je ook niet?
Inge, klinkt goed! Jij bent hier echt wel een beetje een voorbeeld, denk ik, van hoe je een burnout grondig en goed kan aanpakken en er echt iets mee doen, iets ten goede veranderen in je leven.
Vienna, dat zweten, best herkenbaar. Bij de start van m’n burnout had ik daar out of the blue veel last van, ik ben normaal niet zo’n ‘zweter’, maar opeens stond ik daar bij het minste spanning met okselvijvers… Het is al een pak minder, maar het blijft wel terugkomen. Deo is onze vriend?
En over de heftige gebeurtenissen, sterkte alleszins! Heel fijn dat je nu kan merken dat je op een andere, betere manier kan omgaan met wat je overkomt!
Hetebliksem, dat van die verhoging, dat herken ik. Ik ga namelijk behoorlijk gloeien, alsof ik wat koortsig ben, als ik over m’n grens ben gegaan en niet toegeef aan de vermoeidheid. Ondertussen is dat vooral een handig signaal geworden.
Bodyscan grijp ik ook regelmatig naar terug, Glenn Harold ga ik eens checken.
Welkom Paddestoel! Klinkt stevig, dat je dit nu weer tegenkomt, maar ik vind dat je wel meteen heel goed in actie bent geschoten om het aan te pakken!
Ik kan trouwens ook niet opnieuw starten in m’n oude functie, heb aangegeven dat ik niet meer ga/wil terugkomen, wat maakt dat ze nu definitief bezig zijn met vervanging. Ik ga op termijn dus moeten beginnen solliciteren en andere, nieuwe oorden opzoeken.
Stokstaartje: eigenlijk is een burnout in dat opzicht wel echt een kans hè, om een manier van leven te creëren die wel bij je past. Ik denk dat de meesten van ons erg goed zijn geweest in verloochenen wie we echt zijn door sterk te zijn en een beeld van onszelf voor ogen te hebben waar we per sé naar wilden streven. En nu moeten we allemaal op zoek naar onze ‘echte ik’, of zo. Interessant proces wel.
Bloem, zwemmen tussen de bomma’s, het is eens iets anders Alleszins, je klinkt veel positiever dan enkele weken geleden, alsof je toch wel weer in een opwaartse stroom bent terechtgekomen.
Hier beweegt er nog steeds veel, niet zozeer op het vlak van verbetering van fysieke symptomen, maar in m’n hoofd en m’n gevoel, de inzichten over mezelf volgen mekaar in hoog tempo op, en heb het gevoel dat ik heel hard aan mezelf aan het werken ben, en stilaan een stevige basis onder m’n nieuwe ik aan het bouwen ben. Heel veel schrijven, eerlijk en open praten over mezelf en m’n manier van in relatie staan met anderen, me kwetsbaar durven opstellen, dat zet wel heel veel in gang, zo blijkt.
Het gekke is dat door zo open te praten met mensen over wat er met me aan de gang is, anderen blijkbaar heel hard doet nadenken over zichzelf. En op die manier heb ik het gevoel dat mijn burnout ook bij anderen interessante processen in gang zet, dat mensen naar zichzelf en hun leven gaan beginnen kijken omdat ze merken dat ik dat zo hard aan het doen ben, en dat me goed doet. Herkennen jullie dat effect van een burnout op anderen?
Verder nog maar eens toegegeven aan mezelf dat ik er nog lang niet ben. Ik begon termen als ‘eindsprint’ en ‘laatste rechte lijn’ in m’n hoofd te hebben, maar dat is dus verre van het geval. Nog elke dag overvalt de vermoeidheid me minstens één keer en moet ik dutten, en m’n draagkracht laat echt nog te wensen over. Weer maar accepteren! Burnout is een continu acceptatieproces, zo blijkt.
woensdag 7 oktober 2015 om 11:27
Hallo iedereen,
Hier weer een berichtje van mij (lukt steeds niet om een foto te plaatsen, weet niet of het aan het forum ligt of aan mij )
Nou Bloem dat vind ik altijd het verraderlijke aan zwemmen of oefeningen doen in het zwembad. Het is super zwaar en intensief!
Je lijkt lekker licht in het water, maar dat valt tegen en de dag daarna extra dus
Ik vorige week mijn fiets conditie test bij de fysio, was best pittig, was daarna bekaf, maar het viel niet tegen volgens haar. Nu deze week gaan kijken hoe het is gesteld met de kracht in mijn lichaam.
Mijn hartslag daalde ook weer normaal en mijn longen deden het goed. Fijn dat iemand het zo in de gaten houdt.
Ben natuurlijk lichamelijk door al het ziek zijn zo uitgeschakeld geweest dat ik het vertrouwen in mijn lichaam (en geest) echt weer terug moet krijgen.
Als je aanvullend verzekerd bent, wordt het ook helemaal vergoed is ook fijn!
Vienna, fijn om te merken dat het werk dan een soort 'anker' is nu, geloof graag dat je dat een half jaar geleden nooit had geloofd!
Tja merk bij mijzelf dat het lijkt alsof ik meer in mijn situatie kan berusten. Kreeg gisteren een artikel van een vriendin opgestuurd uit de Flow geschreven door een filosoof. Hij schreef ook dat je sommige periodes in je leven je niet fijn voelt en dit ook mag voelen. Tegenwoordig ligt de druk zo hoog dat je gelukkig moet zijn, als je jezelf dit continue oplegt als je in een moeilijke periode zit werkt dit juist averechts.
Ik ben wel een type die van zichzelf positief moet blijven en de lat hier hoog in legt.
Nu probeer ik het juist andersom. Ik ben overspannen voel me op dit moment niet fijn, en als die momenten er wel zijn is dit prima en probeer ik hier van te genieten, maar als dit niet lukt is het ook niet erg. Wel lastig hoor, want is een patroon van jaaaaren
Voel dat ik hierdoor ook liever voor mijzelf aan het worden ben en me besef dat deze periode weer tijd gaat kosten en ik mijzelf dit ook moet 'gunnen.'
Nog leuk nieuws mijn vriend en ik gaan over een aantal weken kijken bij het asiel voor een nieuwe poes! Onze poes is in januari overleden en is 22 geworden en is mis erg de gezelligheid.
Dus leuk om naar uit te kijken!
Verder ga ik volgende week een aantal dagen naar het huis van een tante en oom die op vakantie zijn. Ben een aantal dagen alleen en op zaterdag komt mijn vriend.
Vind het fijn om alleen te zijn en heb hier ook echt behoefte aan, herkennen jullie dit?
Mijn vriend is erg lief, maar huil toch het liefst in mijn eentje. En hij komt regelmatig met adviezen aanzetten, terwijl ik eigenlijk alleen maar een arm om me heen wil. Dit laatst wel uitgesproken en dat was goed!
Hier weer een berichtje van mij (lukt steeds niet om een foto te plaatsen, weet niet of het aan het forum ligt of aan mij )
Nou Bloem dat vind ik altijd het verraderlijke aan zwemmen of oefeningen doen in het zwembad. Het is super zwaar en intensief!
Je lijkt lekker licht in het water, maar dat valt tegen en de dag daarna extra dus
Ik vorige week mijn fiets conditie test bij de fysio, was best pittig, was daarna bekaf, maar het viel niet tegen volgens haar. Nu deze week gaan kijken hoe het is gesteld met de kracht in mijn lichaam.
Mijn hartslag daalde ook weer normaal en mijn longen deden het goed. Fijn dat iemand het zo in de gaten houdt.
Ben natuurlijk lichamelijk door al het ziek zijn zo uitgeschakeld geweest dat ik het vertrouwen in mijn lichaam (en geest) echt weer terug moet krijgen.
Als je aanvullend verzekerd bent, wordt het ook helemaal vergoed is ook fijn!
Vienna, fijn om te merken dat het werk dan een soort 'anker' is nu, geloof graag dat je dat een half jaar geleden nooit had geloofd!
Tja merk bij mijzelf dat het lijkt alsof ik meer in mijn situatie kan berusten. Kreeg gisteren een artikel van een vriendin opgestuurd uit de Flow geschreven door een filosoof. Hij schreef ook dat je sommige periodes in je leven je niet fijn voelt en dit ook mag voelen. Tegenwoordig ligt de druk zo hoog dat je gelukkig moet zijn, als je jezelf dit continue oplegt als je in een moeilijke periode zit werkt dit juist averechts.
Ik ben wel een type die van zichzelf positief moet blijven en de lat hier hoog in legt.
Nu probeer ik het juist andersom. Ik ben overspannen voel me op dit moment niet fijn, en als die momenten er wel zijn is dit prima en probeer ik hier van te genieten, maar als dit niet lukt is het ook niet erg. Wel lastig hoor, want is een patroon van jaaaaren
Voel dat ik hierdoor ook liever voor mijzelf aan het worden ben en me besef dat deze periode weer tijd gaat kosten en ik mijzelf dit ook moet 'gunnen.'
Nog leuk nieuws mijn vriend en ik gaan over een aantal weken kijken bij het asiel voor een nieuwe poes! Onze poes is in januari overleden en is 22 geworden en is mis erg de gezelligheid.
Dus leuk om naar uit te kijken!
Verder ga ik volgende week een aantal dagen naar het huis van een tante en oom die op vakantie zijn. Ben een aantal dagen alleen en op zaterdag komt mijn vriend.
Vind het fijn om alleen te zijn en heb hier ook echt behoefte aan, herkennen jullie dit?
Mijn vriend is erg lief, maar huil toch het liefst in mijn eentje. En hij komt regelmatig met adviezen aanzetten, terwijl ik eigenlijk alleen maar een arm om me heen wil. Dit laatst wel uitgesproken en dat was goed!
woensdag 7 oktober 2015 om 17:01
@paddestoel Welkom, een zelfgemaakte foto wil nog wel eens een groot bestand zijn (ik kon mijne nml ook niet uploaden,) dus heb er 1`van internet afgehaald. Herken het ik wil nu in dit stadium ook vaak alleen zijn lekker rustig. Ik heb ook veel heftige dingen mee gemaakt in mijn zorgverlenend beroep, knaagt ook nog wel eens aan me als ik agressie zie of aan voel komen..
@Bloem hoop dat je je stijgende lijn behoud, zit je nog steeds op de AD? Is die nog verandert? Goed dat je nu zwemt ik heb ook nog mn oma fysio, ik train nu wel een vriendin van mij ben ik toch nog met sport bezig wat ik altijd zo leuk vind.
@naoka, ik herken het ja dat mensen anders op je reageren en omgaan. Veel mensen waren veel liever tegen mij ofzo, (mensen die mij niet kenden) alsof ze ongemerkt aanvoelde wat ik nodig had heel gek. Fysiek herstel duurt volgens mij ook het langst, maar klinkt wel alsof je de goede kant op gaat dat is fijn!
Hier gaat alles goed, Mijn nek klachten zijn erg vermindert door de fysio, mijn opgezette en pijnlijke buik minder, en geen last meer van mijn ribben of benauwdheid, word er haast paranoïde van.. Wel nog de vermoeidheid, soms wat wazig zicht en onzeker maar dat komt. Afgelopen zaterdag mijn eerste optreden in tijden weer gehad (voor 400 man) en ging super lekker erg van genoten, daarna wel moe hahaha, maar wel een stuk zelfverzekerdheid ervoor terug gekregen dus het was het zeeeker waard!
Vandaag heb ik mijn niks dag, (serie kijken, dutjes, filmpjes enz) die ik altijd 2/3 dagen in de week in plan zo bouw ik het weer n beetje op, Nu alleen nog eens gaan bedenken wat voor opleiding of studie ik moet gaan doen... ach komt vanzelf
Doeeeeg
@Bloem hoop dat je je stijgende lijn behoud, zit je nog steeds op de AD? Is die nog verandert? Goed dat je nu zwemt ik heb ook nog mn oma fysio, ik train nu wel een vriendin van mij ben ik toch nog met sport bezig wat ik altijd zo leuk vind.
@naoka, ik herken het ja dat mensen anders op je reageren en omgaan. Veel mensen waren veel liever tegen mij ofzo, (mensen die mij niet kenden) alsof ze ongemerkt aanvoelde wat ik nodig had heel gek. Fysiek herstel duurt volgens mij ook het langst, maar klinkt wel alsof je de goede kant op gaat dat is fijn!
Hier gaat alles goed, Mijn nek klachten zijn erg vermindert door de fysio, mijn opgezette en pijnlijke buik minder, en geen last meer van mijn ribben of benauwdheid, word er haast paranoïde van.. Wel nog de vermoeidheid, soms wat wazig zicht en onzeker maar dat komt. Afgelopen zaterdag mijn eerste optreden in tijden weer gehad (voor 400 man) en ging super lekker erg van genoten, daarna wel moe hahaha, maar wel een stuk zelfverzekerdheid ervoor terug gekregen dus het was het zeeeker waard!
Vandaag heb ik mijn niks dag, (serie kijken, dutjes, filmpjes enz) die ik altijd 2/3 dagen in de week in plan zo bouw ik het weer n beetje op, Nu alleen nog eens gaan bedenken wat voor opleiding of studie ik moet gaan doen... ach komt vanzelf
Doeeeeg
dont be afraid to build youre own path
donderdag 8 oktober 2015 om 22:13
He allemaal, hier gaat het echt even wat minder goed.
Ik ben kapot. Moe, verdrietig, teleurgesteld. Werk opbouw ging echt goed tot een week of twee geleden.
Ik heb altijd met heel veel plezier gewerkt waar ik werk, maar juist nu in deze periode gebeurt er veel rondom mijn functie, de sfeer is anders dan hij altijd was, mijn plek is veranderd en mijn leidinggevende is aan de ene kant heel begripvol maar heeft ook de neiging (te) zware onderwerpen op tafel te gooien. Dingen waar ik nu eigenlijk nog niet echt over na moet denken.
Ik probeer er mijn lessen uit te halen en er mijn voordeel mee te doen, het te zien als oefeningen, kansen om te leren hoe ik mijn grenzen aangeef en bewaar. Dat werk werk is en collega's geen vrienden zijn. Maar tot ik instortte voelde het wel alsof ik onder vrienden was en ik vind het zwaar om die omslag te maken. Juist nu. Of is het juist nu dat ik het zo anders ervaar omdat ik er anders in ben komen te staan.
Ik weet het niet.
Ik probeer te focussen op de kleine dingen, waar ik plezier uit haal en de rest een beetje om me heen te laten gaan, maar ik heb wel hart voor de dingen die ik zie gebeuren, ik heb er een (sterke) mening over, heb er ideeën over, heb alleen geen superkrachten meer. Dus kan niet anders dan me er buiten houden, enigszins.
Nou ja, ik zit er echt even doorheen. En ik wil zo graag. Ik zou eigenlijk al vorige week weer een uurtje per dag erbij moeten hebben pakken maar heb aangegeven dat ik eerst grond onder mijn voeten moet hebben op dit level. Ben bang dat ik verder van huis raak anders.
Daar luisteren ze goed naar hoor, ik zou alleen zo graag rustig weer op stoom komen en niet in een snelkookpan willen manoeuvreren.
Vandaag kreeg ik ook een brief van het UWV dat ik nu bijna een jaar ziek ben. Dat kwam ook wel even binnen... Het voelt alsof ik nu harder werk dan ooit. En dan heet ik 'ziek'.
Ik hou me vast aan Inge en de anderen hier die weer langzaam de oude worden. Herkennen jullie ook momenten in de opbouw dat je dacht: oh oh...dit gaat verkeerd?
Sorry voor de egopost, een dikke knuffel voor iedereen
Ik ben kapot. Moe, verdrietig, teleurgesteld. Werk opbouw ging echt goed tot een week of twee geleden.
Ik heb altijd met heel veel plezier gewerkt waar ik werk, maar juist nu in deze periode gebeurt er veel rondom mijn functie, de sfeer is anders dan hij altijd was, mijn plek is veranderd en mijn leidinggevende is aan de ene kant heel begripvol maar heeft ook de neiging (te) zware onderwerpen op tafel te gooien. Dingen waar ik nu eigenlijk nog niet echt over na moet denken.
Ik probeer er mijn lessen uit te halen en er mijn voordeel mee te doen, het te zien als oefeningen, kansen om te leren hoe ik mijn grenzen aangeef en bewaar. Dat werk werk is en collega's geen vrienden zijn. Maar tot ik instortte voelde het wel alsof ik onder vrienden was en ik vind het zwaar om die omslag te maken. Juist nu. Of is het juist nu dat ik het zo anders ervaar omdat ik er anders in ben komen te staan.
Ik weet het niet.
Ik probeer te focussen op de kleine dingen, waar ik plezier uit haal en de rest een beetje om me heen te laten gaan, maar ik heb wel hart voor de dingen die ik zie gebeuren, ik heb er een (sterke) mening over, heb er ideeën over, heb alleen geen superkrachten meer. Dus kan niet anders dan me er buiten houden, enigszins.
Nou ja, ik zit er echt even doorheen. En ik wil zo graag. Ik zou eigenlijk al vorige week weer een uurtje per dag erbij moeten hebben pakken maar heb aangegeven dat ik eerst grond onder mijn voeten moet hebben op dit level. Ben bang dat ik verder van huis raak anders.
Daar luisteren ze goed naar hoor, ik zou alleen zo graag rustig weer op stoom komen en niet in een snelkookpan willen manoeuvreren.
Vandaag kreeg ik ook een brief van het UWV dat ik nu bijna een jaar ziek ben. Dat kwam ook wel even binnen... Het voelt alsof ik nu harder werk dan ooit. En dan heet ik 'ziek'.
Ik hou me vast aan Inge en de anderen hier die weer langzaam de oude worden. Herkennen jullie ook momenten in de opbouw dat je dacht: oh oh...dit gaat verkeerd?
Sorry voor de egopost, een dikke knuffel voor iedereen
vrijdag 9 oktober 2015 om 11:32
Hoi Beel,
Het blijft een proces van vallen en opstaan en dat blijft zo moeilijk te accepteren!
Merkte aan mijzelf dat ik echt een veranderingsproces doormaakte en dit ook merkte op allerlei vlakken: met name in werk, maar ook in vriendschappen. Dit kost ook weer tijd om hieraan te wennen en je plek hierin te vinden.
Je beschrijft het mooi over die superkrachten, die heb je gehad, maar nu niet meer en ik denk dat je ook na dit hele proces niet meer de Beel wilt zijn met superkrachten, 100% (of vaak nog minder) is ook prima.
Ik denk dat mensen met een burn out allemaal types zijn die hart voor de zaak hebben en er vol voor gaan! Anders raak je ook niet opgebrand. Dacht zelf dat ik van mijn burn out van 10 jaar geleden had geleerd meer op mijzelf te letten en niet altijd voor anderen in de bres te springen. Nou daar ging ik weer op het kinderdagverblijf met de ontzettende slechte hygiëne, wie ging de barricade op, ik dus en ben er helemaal niets mee opgeschoten...
Maar ja allemaal mooi gezegd, van het kost tijd en bla bla bla, maar soms ben je er zo klaar mee en wil je gewoon door en je weer fijn voelen!
Dus voor nu dan een dikke knuffel (vind dit zo'n leuk plaatje en mijn paddestoel plaatje is ook gelukt , bedankt Jade voor de tip)
Het blijft een proces van vallen en opstaan en dat blijft zo moeilijk te accepteren!
Merkte aan mijzelf dat ik echt een veranderingsproces doormaakte en dit ook merkte op allerlei vlakken: met name in werk, maar ook in vriendschappen. Dit kost ook weer tijd om hieraan te wennen en je plek hierin te vinden.
Je beschrijft het mooi over die superkrachten, die heb je gehad, maar nu niet meer en ik denk dat je ook na dit hele proces niet meer de Beel wilt zijn met superkrachten, 100% (of vaak nog minder) is ook prima.
Ik denk dat mensen met een burn out allemaal types zijn die hart voor de zaak hebben en er vol voor gaan! Anders raak je ook niet opgebrand. Dacht zelf dat ik van mijn burn out van 10 jaar geleden had geleerd meer op mijzelf te letten en niet altijd voor anderen in de bres te springen. Nou daar ging ik weer op het kinderdagverblijf met de ontzettende slechte hygiëne, wie ging de barricade op, ik dus en ben er helemaal niets mee opgeschoten...
Maar ja allemaal mooi gezegd, van het kost tijd en bla bla bla, maar soms ben je er zo klaar mee en wil je gewoon door en je weer fijn voelen!
Dus voor nu dan een dikke knuffel (vind dit zo'n leuk plaatje en mijn paddestoel plaatje is ook gelukt , bedankt Jade voor de tip)
vrijdag 9 oktober 2015 om 19:40
Fenks Paddestoel, het is fijn dat er mensen zijn die herkenning hebben en even een lief duwtje geven.
Dat maakt dit topic (en forum) zo een goeie plek, we kennen elkaar niet en toch is het, voor mij in elk geval, echt een belangrijke steun. Dat van die barricades klinkt herkenbaar...ik ben dat echt actief aan het afleren. Ik ben vandaag eerder weggegaan van mijn werk en heb maandag vrij genomen. Het voelt alsof ik weer moet herstellen van een zware griep.
Oh, en leuk plaatje!
Dat maakt dit topic (en forum) zo een goeie plek, we kennen elkaar niet en toch is het, voor mij in elk geval, echt een belangrijke steun. Dat van die barricades klinkt herkenbaar...ik ben dat echt actief aan het afleren. Ik ben vandaag eerder weggegaan van mijn werk en heb maandag vrij genomen. Het voelt alsof ik weer moet herstellen van een zware griep.
Oh, en leuk plaatje!
zondag 11 oktober 2015 om 17:42
Hai allemaal en ook de nieuwe.. welkom.
Het was meer dan tijd om weer wat van me te laten horen.
Inmiddels ben ik met de behandeling begonnen. Het is erg wennen en superzwaar, niet alleen de inhoud maar ook het 2 volle dagen aanwezig zijn en mijn leven eromheen erop aanpassen.
Ik noem maar zoiets als zorgen voor eten als je meer dood dan levend thuiskomt. Vooruitplannen en regelen (en jezelf tegenkomen ) dus. Dat gaat nu wat beter gelukkig. Het begin is er dus nu even afwachten wat het inhoudelijk brengt.
Qua oma sporten mag ik nu 2 keer per week dus ik ben erg blij. En het is eigenlijk precies wat ik nodig heb en wilde, fysio houdt een oogje in het zeil ook al 'sport' ik zelfstandig. Dit is voor mij echt een heel goed voorbeeld gebleken van het loslaten van oude gewoontes/je oude ik. De oude ik die wel ff losging in de sportschool is echt al zolang dood...heel lang morsdood maar ik hield aan het idee vast dat ik er binnenkort wel weer stond te knallen. Wat een illusie! Lang leve mijn sportschoolopzegging!
Blijf positief allemaal, we zijn onderweg, knuffel voor iedereen.
Het was meer dan tijd om weer wat van me te laten horen.
Inmiddels ben ik met de behandeling begonnen. Het is erg wennen en superzwaar, niet alleen de inhoud maar ook het 2 volle dagen aanwezig zijn en mijn leven eromheen erop aanpassen.
Ik noem maar zoiets als zorgen voor eten als je meer dood dan levend thuiskomt. Vooruitplannen en regelen (en jezelf tegenkomen ) dus. Dat gaat nu wat beter gelukkig. Het begin is er dus nu even afwachten wat het inhoudelijk brengt.
Qua oma sporten mag ik nu 2 keer per week dus ik ben erg blij. En het is eigenlijk precies wat ik nodig heb en wilde, fysio houdt een oogje in het zeil ook al 'sport' ik zelfstandig. Dit is voor mij echt een heel goed voorbeeld gebleken van het loslaten van oude gewoontes/je oude ik. De oude ik die wel ff losging in de sportschool is echt al zolang dood...heel lang morsdood maar ik hield aan het idee vast dat ik er binnenkort wel weer stond te knallen. Wat een illusie! Lang leve mijn sportschoolopzegging!
Blijf positief allemaal, we zijn onderweg, knuffel voor iedereen.
Keep on, keep keepin' on....
zondag 11 oktober 2015 om 22:57
Paddestoel, geduld is een van de belangrijkste factoren in het herstel. Maar ja, het weten wil nog niet zeggen dat je het kunt accepteren. Zo'n oud patroon doorbreek je niet zomaar, dat heeft tijd en aandacht nodig. Daar hebben we hier allemaal veel ervaring mee... Goed dat je je nu wat meer kunt berusten.
Ik heb sinds een paar maanden ook geen baan meer. Ik was al wel redelijk op de goede weg qua reintegratie eerder dit jaar, was officieel al beter gemeld (al twijfel ik achteraf of het wel echt zo was...). Maar ja, toen raakte ik mijn baan kwijt en dat had toch behoorlijk wat invloed op hoe ik me voelde. Inmiddels gaat het veel beter met me en ben ik toe aan werken. Ik begin het nu echt vervelend te vinden dat ik geen baan heb.
Vienna, wat naar! Maar wat fijn dat je je wel sterker voelt. Ik vond het zelf altijd zo motiverend als ik merkte dat ik beter met vervelende situaties kon omgaan. Hopelijk ervaar jij dat ook zo.
Naoko, in het begin voelde ik dat natuurlijk niet zo, maar nu zie ik de burnout inderdaad als een prachtige kans om te worden wie je bent. Om je leven vorm te geven zoals je het eigenlijk altijd al wilde.
Klinkt goed, wat je aan het doen bent! En wat mooi dat je ook een inspiratiebron voor mensen in je omgeving bent! Nu ik erover nadenk, is dat in mijn omgeving ook wel gebeurd. In kleine mate misschien, maar toch.
Beel, wat rot van je werk! Uren opbouwen zonder al dat gedoe is al pittig genoeg. Knap dat je het kunt benaderen als lessen, maar dat kost duidelijk ook de nodige energie. Is er een manier om je er aan te onttrekken, hoe zeer het je ook aan het hart gaat? Bijvoorbeeld thuis werken? Of een stapje terug qua uren?
Of ik het herken dat je in je opbouw denkt dat het de verkeerde kant opgaat? Absoluut! Ik kwam er al gauw achter dat een stijgende lijn niet per se een rechte lijn is. En ik had zo'n moeite om dat steeds te accepteren. Stap vooruit: yes! Maar dan weer een stap achteruit: baaalen...
Tea_bee, ik heb even gemist wat voor behandeling je begonnen bent. Klinkt zwaar in ieder geval. Dat sporten klinkt goed, fijn dat je er blij mee bent.
En dan ik nog. Met mij gaat het nog steeds goed. Ik heb mijn ex-psych gemaild, ik wilde hem na al die maanden laten weten hoe het met me ging. Ondanks dat ik hem redelijk heb losgelaten, vond ik het een moeilijk moment. De pijn en het verdriet kwamen weer omhoog en zijn nog niet helemaal gezakt. Ik moet, al is het in veel mindere mate, weer even opnieuw accepteren dat ik hem nooit meer zie... Gelukkig kreeg ik een superlieve mail terug.
Ik ben niet meer ziek, dus ben ik weer lekker bezig met solliciteren. Je eigen dag invullen vraagt heel wat discipline, die ik niet zo goed heb, dus ik ga morgen maar weer eens een schema maken voor de hele week. En ik schrap even wat netwerkactiviteiten. Ik heb me daar een tijdje op gestort, maar ik ben er nu even klaar mee. Mijn introverte kant (duidelijk de dominante kant) roept heel hard dat ik weer even genoeg van mezelf heb laten zien en een pauze moet nemen. Het frustreert me wel, want ik hoor de hele tijd dat je het snelst een baan vindt via je netwerk. Zijn vast enorme extraverten die dat bedacht hebben.
Ik heb sinds een paar maanden ook geen baan meer. Ik was al wel redelijk op de goede weg qua reintegratie eerder dit jaar, was officieel al beter gemeld (al twijfel ik achteraf of het wel echt zo was...). Maar ja, toen raakte ik mijn baan kwijt en dat had toch behoorlijk wat invloed op hoe ik me voelde. Inmiddels gaat het veel beter met me en ben ik toe aan werken. Ik begin het nu echt vervelend te vinden dat ik geen baan heb.
Vienna, wat naar! Maar wat fijn dat je je wel sterker voelt. Ik vond het zelf altijd zo motiverend als ik merkte dat ik beter met vervelende situaties kon omgaan. Hopelijk ervaar jij dat ook zo.
Naoko, in het begin voelde ik dat natuurlijk niet zo, maar nu zie ik de burnout inderdaad als een prachtige kans om te worden wie je bent. Om je leven vorm te geven zoals je het eigenlijk altijd al wilde.
Klinkt goed, wat je aan het doen bent! En wat mooi dat je ook een inspiratiebron voor mensen in je omgeving bent! Nu ik erover nadenk, is dat in mijn omgeving ook wel gebeurd. In kleine mate misschien, maar toch.
Beel, wat rot van je werk! Uren opbouwen zonder al dat gedoe is al pittig genoeg. Knap dat je het kunt benaderen als lessen, maar dat kost duidelijk ook de nodige energie. Is er een manier om je er aan te onttrekken, hoe zeer het je ook aan het hart gaat? Bijvoorbeeld thuis werken? Of een stapje terug qua uren?
Of ik het herken dat je in je opbouw denkt dat het de verkeerde kant opgaat? Absoluut! Ik kwam er al gauw achter dat een stijgende lijn niet per se een rechte lijn is. En ik had zo'n moeite om dat steeds te accepteren. Stap vooruit: yes! Maar dan weer een stap achteruit: baaalen...
Tea_bee, ik heb even gemist wat voor behandeling je begonnen bent. Klinkt zwaar in ieder geval. Dat sporten klinkt goed, fijn dat je er blij mee bent.
En dan ik nog. Met mij gaat het nog steeds goed. Ik heb mijn ex-psych gemaild, ik wilde hem na al die maanden laten weten hoe het met me ging. Ondanks dat ik hem redelijk heb losgelaten, vond ik het een moeilijk moment. De pijn en het verdriet kwamen weer omhoog en zijn nog niet helemaal gezakt. Ik moet, al is het in veel mindere mate, weer even opnieuw accepteren dat ik hem nooit meer zie... Gelukkig kreeg ik een superlieve mail terug.
Ik ben niet meer ziek, dus ben ik weer lekker bezig met solliciteren. Je eigen dag invullen vraagt heel wat discipline, die ik niet zo goed heb, dus ik ga morgen maar weer eens een schema maken voor de hele week. En ik schrap even wat netwerkactiviteiten. Ik heb me daar een tijdje op gestort, maar ik ben er nu even klaar mee. Mijn introverte kant (duidelijk de dominante kant) roept heel hard dat ik weer even genoeg van mezelf heb laten zien en een pauze moet nemen. Het frustreert me wel, want ik hoor de hele tijd dat je het snelst een baan vindt via je netwerk. Zijn vast enorme extraverten die dat bedacht hebben.
zaterdag 17 oktober 2015 om 12:39
hee allemaal,
nou, heel stuk getypt maar hij's weg, dus even kortere versie
@beel! Hoe gaat ie nu?? Klinkt niet leuk daar op je werk! Heeft de kleine pas op de plaats wat geholpen, wat meer ruimte gegeven?
@naoko, stokstaartje, paddestoel, tea bea, keep de beste beentjes voor!
@jade, wow, wat dapper en stoer, zo'n optreden!! Echt te gek hoor, kan me voorstellen dat het ff een boost geeft.
@vienna, is de rust al wat weergekeerd, hoe gaat t nu? dikke knuf!
En nu moi. Tja. Na de opleving van een weekje of 2 gaat het weer beroerd. Met de huisarts overlegd om tot een opname over te gaan in een revalidatietraject, in de Trappenberg in Huizen. Ik kom er gewoon niet uit en hoop dat dat een keerpunt zal zijn. Maar eerst nog even langs internist, vond huisarts. Mijn nieuwe psycholoog heeft ook aangegeven dat ze denkt dat ze me niet genoeg zal kunnen helpen, dat ze een meer lichaamsgerichte therapie adviseert, een revalidatietraject voor vermoeidheidsklachten klonk haar dus ook heel goed in de oren (met psycholoog, haptonoom, ergotherapeut, fysio/watertherapie). Zal nog wel een poosje duren, met wachtlijst en intake... Wel heftig hoor. Ik vind het echt supermoeilijk om optimistisch te blijven, en dat is zo balen, want ik merk heus dat wanneer ik wel optimistisch ben, het ook meteen beter gaat, dus ik help mezelf niet om te doemdenken... Muu..
Ik voel me een beetje bezwaard dat ik steeds maar van die depri berichten heb, hoop dat jullie het niet erg vinden!
@jade, ik heb nog steeds zelfde medicatie, kijk nu even of een iets lagere dosis mss wat meet energie geeft, je weet maar nooit..
xxx
nou, heel stuk getypt maar hij's weg, dus even kortere versie
@beel! Hoe gaat ie nu?? Klinkt niet leuk daar op je werk! Heeft de kleine pas op de plaats wat geholpen, wat meer ruimte gegeven?
@naoko, stokstaartje, paddestoel, tea bea, keep de beste beentjes voor!
@jade, wow, wat dapper en stoer, zo'n optreden!! Echt te gek hoor, kan me voorstellen dat het ff een boost geeft.
@vienna, is de rust al wat weergekeerd, hoe gaat t nu? dikke knuf!
En nu moi. Tja. Na de opleving van een weekje of 2 gaat het weer beroerd. Met de huisarts overlegd om tot een opname over te gaan in een revalidatietraject, in de Trappenberg in Huizen. Ik kom er gewoon niet uit en hoop dat dat een keerpunt zal zijn. Maar eerst nog even langs internist, vond huisarts. Mijn nieuwe psycholoog heeft ook aangegeven dat ze denkt dat ze me niet genoeg zal kunnen helpen, dat ze een meer lichaamsgerichte therapie adviseert, een revalidatietraject voor vermoeidheidsklachten klonk haar dus ook heel goed in de oren (met psycholoog, haptonoom, ergotherapeut, fysio/watertherapie). Zal nog wel een poosje duren, met wachtlijst en intake... Wel heftig hoor. Ik vind het echt supermoeilijk om optimistisch te blijven, en dat is zo balen, want ik merk heus dat wanneer ik wel optimistisch ben, het ook meteen beter gaat, dus ik help mezelf niet om te doemdenken... Muu..
Ik voel me een beetje bezwaard dat ik steeds maar van die depri berichten heb, hoop dat jullie het niet erg vinden!
@jade, ik heb nog steeds zelfde medicatie, kijk nu even of een iets lagere dosis mss wat meet energie geeft, je weet maar nooit..
xxx
zondag 18 oktober 2015 om 08:05
He allemaal!
He Bloem: Wat enorm jammer dat het weer minder gaat. Misschien is een intensief traject inderdaad een goede optie. Had er nog nooit van gehoord, maar het klinkt wel als een goede combi van therapieën. Het gaat echt over een opname? Hoe voel je, je er zelf bij? Wel eerlijk van je psycholoog om aan te geven dat ze je misschien te weinig te bieden heeft. En goed van de huisarts om toch eerst nog een internist een onderzoek te laten doen. Huren jullie nog steeds een huisje in het groen? Een hele hele dikke knuffel lieve Bloem. Echt je verdiend het om weer lekker in je vel te zitten. x
@Naoko:Mooi verwoord dat BO een acceptatieproces is. Wel herkenbaar hoor dat mensen in je omgeving ook meer gaan reflecteren en bewuster zijn. Al denk ik ook dat wij er meer oog voor hebben?
Dag Paddestoel: Fijn dat je binnenkort naar het asiel gaat om een poezenvriendje te adopteren. Dieren geven zoveel steun. Mooi vooruitzicht.
@Jade: Wat prettig dat je minder last hebt van fysieke pijnen. En wauw weer een optrede, dat gaat super!
Dag Lieve Beel: niet makkelijk dat er zoveel veranderingen op je werk zijn. Hele dikke knuffel en het komt echt goed. Die grond onder je voeten op dit level komt echt wel!
He Tea Bee: Klinkt als een belangrijke acceptatie; je sportschoolabbon opgezegd. Fijn dat het sporten met de fysio zo goed gaat.
Hoi Stokstaartje: Ben het ook niet eens met alle extraverten, netwerk kan helpen, maar is echt niet hebt belangrijkste om te solliciteren. Ben zelf ook een introvert en heb een hekel aan netwerkborrels, die zijn mij veel te oppervlakkig en mensen zijn vaak zo aan het pochen. Nee die toffe job komt er echt wel hoor Stokstaartje, zonder dat je veel MOET netwerken. Fijn dat je psy een lieve mail terug stuurt.
Het stelt mij gerust dat ik niet de enige ben met zweetaanvallen. Inderdaad Naoko: deo is my buddy
Hier gaat het redelijk. Was een woelige periode, thuis veel stress en raar om dan op je werk tot rust te komen. Is nu weer een beetje aan het omdraaien. Merk dat mijn conditie de laatste weken weer achteruit is gegaan, meer spierpijn en meer vermoeid (val in slaap als ik de bank raak). Anderzijds ook niet raar. Naast perikelen van moeilijke situatie, ook nog veel werk aan ons paardje. Ze heeft rotstraal (is vroeger een tijd verwaarloosd en waarschijnlijk heeft de bacterie zich toen in haar hoef genesteld) en moet dagelijks een heel verzorgingsritueel uitgevoerd worden. Vorige week was het een jaar geleden dat ik de diagnose BO kreeg. Heb een hele weg afgelegd, maar ben er echt nog niet. Nu eerst een plan voor mijn conditie maken. Twijfel of ik er professionele hulp bij moet roepen?
Fijne zondag allemaal! Hele dikke knuffel! Jullie zijn echt kanjers! xxx
He Bloem: Wat enorm jammer dat het weer minder gaat. Misschien is een intensief traject inderdaad een goede optie. Had er nog nooit van gehoord, maar het klinkt wel als een goede combi van therapieën. Het gaat echt over een opname? Hoe voel je, je er zelf bij? Wel eerlijk van je psycholoog om aan te geven dat ze je misschien te weinig te bieden heeft. En goed van de huisarts om toch eerst nog een internist een onderzoek te laten doen. Huren jullie nog steeds een huisje in het groen? Een hele hele dikke knuffel lieve Bloem. Echt je verdiend het om weer lekker in je vel te zitten. x
@Naoko:Mooi verwoord dat BO een acceptatieproces is. Wel herkenbaar hoor dat mensen in je omgeving ook meer gaan reflecteren en bewuster zijn. Al denk ik ook dat wij er meer oog voor hebben?
Dag Paddestoel: Fijn dat je binnenkort naar het asiel gaat om een poezenvriendje te adopteren. Dieren geven zoveel steun. Mooi vooruitzicht.
@Jade: Wat prettig dat je minder last hebt van fysieke pijnen. En wauw weer een optrede, dat gaat super!
Dag Lieve Beel: niet makkelijk dat er zoveel veranderingen op je werk zijn. Hele dikke knuffel en het komt echt goed. Die grond onder je voeten op dit level komt echt wel!
He Tea Bee: Klinkt als een belangrijke acceptatie; je sportschoolabbon opgezegd. Fijn dat het sporten met de fysio zo goed gaat.
Hoi Stokstaartje: Ben het ook niet eens met alle extraverten, netwerk kan helpen, maar is echt niet hebt belangrijkste om te solliciteren. Ben zelf ook een introvert en heb een hekel aan netwerkborrels, die zijn mij veel te oppervlakkig en mensen zijn vaak zo aan het pochen. Nee die toffe job komt er echt wel hoor Stokstaartje, zonder dat je veel MOET netwerken. Fijn dat je psy een lieve mail terug stuurt.
Het stelt mij gerust dat ik niet de enige ben met zweetaanvallen. Inderdaad Naoko: deo is my buddy
Hier gaat het redelijk. Was een woelige periode, thuis veel stress en raar om dan op je werk tot rust te komen. Is nu weer een beetje aan het omdraaien. Merk dat mijn conditie de laatste weken weer achteruit is gegaan, meer spierpijn en meer vermoeid (val in slaap als ik de bank raak). Anderzijds ook niet raar. Naast perikelen van moeilijke situatie, ook nog veel werk aan ons paardje. Ze heeft rotstraal (is vroeger een tijd verwaarloosd en waarschijnlijk heeft de bacterie zich toen in haar hoef genesteld) en moet dagelijks een heel verzorgingsritueel uitgevoerd worden. Vorige week was het een jaar geleden dat ik de diagnose BO kreeg. Heb een hele weg afgelegd, maar ben er echt nog niet. Nu eerst een plan voor mijn conditie maken. Twijfel of ik er professionele hulp bij moet roepen?
Fijne zondag allemaal! Hele dikke knuffel! Jullie zijn echt kanjers! xxx
Always believe that something wonderful is about to happen.
zondag 18 oktober 2015 om 17:28
Hallo iedereen,
Hier een berichtje vanaf mijn 'vakantieadres.' zit vanaf woensdag in het huis van een tante en oom die op vakantie zijn. Niet ver van mijn eigen huis, maar toch een totaal andere omgeving.
Wilde er perse op de fiets woensdag heen en dit ook gedaan, 24 km gefietst was zo blij dat het lukte! Wel bleek er dus een gedeelte van de route was afgesloten (vriend had route helemaal uitgeprint voor me..).
Kwam een meneer tegen op een elektrische fiets en deze moest dezelfde kant op en wist een alternatieve route.
Nou ik met mijn oude barrel zonder versnellingen, zware fietstassen (tja je neemt toch weer teveel kleding mee en 3 boeken (waarvan nu eentje uit, dus de andere 2 weer ongelezen mee naar huis )
Hij zou zachtjes rijden, maar ik had graag van fiets gewisseld . Maar al met al het gered en wel moe maar niet uitgeput.
Besef me wel dat dit voor velen van jullie wrs een droom is om zoveel km te fietsen, moet zeggen dat ik het twee maanden geleden ook nog niet had gekund...
Ik vermaak me goed hier, beetje omgeving verkennen, stukjes fietsen en lopen. Fijn om weer even in een andere omgeving te zijn en even niets te hoeven. Ook dat ik tot zaterdag alleen was vond ik prettig, mijn vriend is zaterdag gekomen.
Zit eraan te denken als ik me weer wat stabieler voel om mijzelf op te geven als huizen/dieren oppasser. Goedkope vakantie en je komt op allerlei plekken, iemand van jullie hier ervaring mee?
Morgen weer terug op de fiets naar huis, word gelukkig wel wat beter weer, is wel erg somber de laatste dagen.
Had echt wel ontspannen momenten deze week, maar vandaag weer een onrust/ angst voor de angst gevoel. Blijf ik naar vinden, maar probeer ook te denken, het zijn maar gedachten, het is wat het is...
Wat kan je je ik-kracht (term van mijn psychologe :smile) toch kwijt zijn en zo voelt het ook, wat onzeker over alles kan je jezelf dan voelen, maar dat herkennen jullie wrs als geen ander!
* Beel, heb je nog de griep gekregen en lukt het om wat bij te tanken?
* Bloem, voel je echt niet bezwaard hoor over je depri berichten. Ik vind ze ook niet depri, je zit in een super moeilijke en onzekere situatie en bent volgens mij een super vechter. Je wilt zo graag en doet hier alles aan en het lijkt nu niet te lukken, is toch gewoon
K*T en dit mag je ook zo voelen.
Ik herken wel het punt van optimistisch blijven. Toch is het volgens mijn psychologe goed om soms je over te geven aan het verdriet en je echt kl*te te mogen voelen. Dan geef je het ruimte en ebt het ook weer sneller weg. Als je ertegen blijft vechten en denkt "Ik moet positief blijven en denken aan de dingen die goed gaan", leg je jezelf ook weer een druk op. Als het dan niet lukt, voel jeje extra rot.
Goed dat je nog een doorverwijzing krijgt voor een internist, wie weet komt er nog iets naar voren wat ook (een gedeelte) van de vermoeidheid kan verklaren.
Ik kan je echt het Havenziekenhuis adviseren, zit natuurlijk bij jou in R'dam (al weet ik niet of je op zulke adviezen te wachten zit)
* Stokpaardje, fijn dat je je weer voldoende sterk voelt om te solliciteren, veel succes!
* Vienna, dat klinkt als extra zorg voor je paard, wat kan je daar dan druk mee zijn he! Ik kan het sporten onder begeleiding echt adviseren hoor, fijn als iemand met je meekijkt.
* Tea-bee, ben ook benieuwd naar je behandeling. Mooie zin: we zijn allemaal onderweg!
Nou ik ga nog een blokje om en vanavond andijvie stamppot eten
Merk dat ik het erg fijn vind om hier van me af te schrijven. Heb fijne mensen om me heen, maar voel me soms toch best 'eenzaam' in het proces en merk dat je er toch alleen doorheen moet.
Groetjes Paddestoel
Hier een berichtje vanaf mijn 'vakantieadres.' zit vanaf woensdag in het huis van een tante en oom die op vakantie zijn. Niet ver van mijn eigen huis, maar toch een totaal andere omgeving.
Wilde er perse op de fiets woensdag heen en dit ook gedaan, 24 km gefietst was zo blij dat het lukte! Wel bleek er dus een gedeelte van de route was afgesloten (vriend had route helemaal uitgeprint voor me..).
Kwam een meneer tegen op een elektrische fiets en deze moest dezelfde kant op en wist een alternatieve route.
Nou ik met mijn oude barrel zonder versnellingen, zware fietstassen (tja je neemt toch weer teveel kleding mee en 3 boeken (waarvan nu eentje uit, dus de andere 2 weer ongelezen mee naar huis )
Hij zou zachtjes rijden, maar ik had graag van fiets gewisseld . Maar al met al het gered en wel moe maar niet uitgeput.
Besef me wel dat dit voor velen van jullie wrs een droom is om zoveel km te fietsen, moet zeggen dat ik het twee maanden geleden ook nog niet had gekund...
Ik vermaak me goed hier, beetje omgeving verkennen, stukjes fietsen en lopen. Fijn om weer even in een andere omgeving te zijn en even niets te hoeven. Ook dat ik tot zaterdag alleen was vond ik prettig, mijn vriend is zaterdag gekomen.
Zit eraan te denken als ik me weer wat stabieler voel om mijzelf op te geven als huizen/dieren oppasser. Goedkope vakantie en je komt op allerlei plekken, iemand van jullie hier ervaring mee?
Morgen weer terug op de fiets naar huis, word gelukkig wel wat beter weer, is wel erg somber de laatste dagen.
Had echt wel ontspannen momenten deze week, maar vandaag weer een onrust/ angst voor de angst gevoel. Blijf ik naar vinden, maar probeer ook te denken, het zijn maar gedachten, het is wat het is...
Wat kan je je ik-kracht (term van mijn psychologe :smile) toch kwijt zijn en zo voelt het ook, wat onzeker over alles kan je jezelf dan voelen, maar dat herkennen jullie wrs als geen ander!
* Beel, heb je nog de griep gekregen en lukt het om wat bij te tanken?
* Bloem, voel je echt niet bezwaard hoor over je depri berichten. Ik vind ze ook niet depri, je zit in een super moeilijke en onzekere situatie en bent volgens mij een super vechter. Je wilt zo graag en doet hier alles aan en het lijkt nu niet te lukken, is toch gewoon
K*T en dit mag je ook zo voelen.
Ik herken wel het punt van optimistisch blijven. Toch is het volgens mijn psychologe goed om soms je over te geven aan het verdriet en je echt kl*te te mogen voelen. Dan geef je het ruimte en ebt het ook weer sneller weg. Als je ertegen blijft vechten en denkt "Ik moet positief blijven en denken aan de dingen die goed gaan", leg je jezelf ook weer een druk op. Als het dan niet lukt, voel jeje extra rot.
Goed dat je nog een doorverwijzing krijgt voor een internist, wie weet komt er nog iets naar voren wat ook (een gedeelte) van de vermoeidheid kan verklaren.
Ik kan je echt het Havenziekenhuis adviseren, zit natuurlijk bij jou in R'dam (al weet ik niet of je op zulke adviezen te wachten zit)
* Stokpaardje, fijn dat je je weer voldoende sterk voelt om te solliciteren, veel succes!
* Vienna, dat klinkt als extra zorg voor je paard, wat kan je daar dan druk mee zijn he! Ik kan het sporten onder begeleiding echt adviseren hoor, fijn als iemand met je meekijkt.
* Tea-bee, ben ook benieuwd naar je behandeling. Mooie zin: we zijn allemaal onderweg!
Nou ik ga nog een blokje om en vanavond andijvie stamppot eten
Merk dat ik het erg fijn vind om hier van me af te schrijven. Heb fijne mensen om me heen, maar voel me soms toch best 'eenzaam' in het proces en merk dat je er toch alleen doorheen moet.
Groetjes Paddestoel
maandag 26 oktober 2015 om 10:55
hela, nou ja, hier gaat t nog steeds hetzelfde, niet zo erg goed dus. S ochtends meestal angstaanval, huilbui, s middags gaat t vaak wel, lig ik lekker een boekje te lezen oid en denk ik: is dit nou zo moeilijk?? En s avonds ben ik vaak wel vrolijk, omdat de dag toch redelijker ging dan verwacht en ik nog energie heb om mijn tanden te poetsen.
ik ben er duidelijk nog niet uit met mezelf. ik wou dat ik het beter kon accepteren maar dat valt me echt tegen. en soms zitten er dagen tussen vol optimisme en loslaten, maar ik hou het steeds niet vast/ vol?
ik ben wel lekker aan het mediteren geslagen, fijn! en verrijk mezelf met online colleges van coursera, echt tof!
xx allemaal!
ik ben er duidelijk nog niet uit met mezelf. ik wou dat ik het beter kon accepteren maar dat valt me echt tegen. en soms zitten er dagen tussen vol optimisme en loslaten, maar ik hou het steeds niet vast/ vol?
ik ben wel lekker aan het mediteren geslagen, fijn! en verrijk mezelf met online colleges van coursera, echt tof!
xx allemaal!
maandag 26 oktober 2015 om 11:56
Paddestoel, klinkt als een heerlijk weekje in het huis van je oom en tante. Dat je je zondags weer wat minder goed voelde, kwam misschien doordat je de dag erna weer naar huis moest? Op vakantie kun je vaak makkelijker ontspannen en het idee weer naar huis te gaan, terug naar de dagelijkse beslommeringen, kan meteen weer angst oproepen. Hoe gaat het nu?
Vienna, hoe gaat het met jou?
Bloem, je bent zo sterk! Ik gun het je zo dat je je weer beter voelt. Revalidatiecentrum klinkt heftig, maar is misschien wel de juiste beslissing.
Ik herken het dat je je vaak optimistisch kunt voelen, maar het toch niet vast weet te houden. Dat er steeds weer een dip komt. Ik heb ook van die periodes gehad en vond het ook altijd heel moeilijk om te accepteren.
Ik zit nu zelf ook weer even in een dip. Toch weer. Of het nog steeds met mijn burnout te maken heeft, weet ik niet. Misschien is dat wel helemaal voorbij en is dit 'het gewone leven', met al z'n ups en downs. Maar mijn energie keldert soms weer zo snel, dat het haast nog wel met mijn burnout te maken moet hebben. Schreef een van jullie niet ooit dat je energieherstel nog lang kan duren?
Wat bij mij het meeste energie vreet, zijn heftige emoties. En die heb ik nu weer volop, al een aantal weken. Die brief aan mijn psych waar ik eerder al over schreef, en er is gedoe in de familie waar ik veel last van heb en waar ik heel boos om word. Ook komen er nu af en toe nog wat herinneringen aan vroeger bovendrijven. Dat laatste gebeurde tijdens mijn therapie heel veel en ik dacht alles verwerkt te hebben, maar blijkbaar was er nog een restantje. Ook daar word ik verdrietig en boos van.
En ik heb ook gewoon veel te veel tijd om na te denken...
Vienna, hoe gaat het met jou?
Bloem, je bent zo sterk! Ik gun het je zo dat je je weer beter voelt. Revalidatiecentrum klinkt heftig, maar is misschien wel de juiste beslissing.
Ik herken het dat je je vaak optimistisch kunt voelen, maar het toch niet vast weet te houden. Dat er steeds weer een dip komt. Ik heb ook van die periodes gehad en vond het ook altijd heel moeilijk om te accepteren.
Ik zit nu zelf ook weer even in een dip. Toch weer. Of het nog steeds met mijn burnout te maken heeft, weet ik niet. Misschien is dat wel helemaal voorbij en is dit 'het gewone leven', met al z'n ups en downs. Maar mijn energie keldert soms weer zo snel, dat het haast nog wel met mijn burnout te maken moet hebben. Schreef een van jullie niet ooit dat je energieherstel nog lang kan duren?
Wat bij mij het meeste energie vreet, zijn heftige emoties. En die heb ik nu weer volop, al een aantal weken. Die brief aan mijn psych waar ik eerder al over schreef, en er is gedoe in de familie waar ik veel last van heb en waar ik heel boos om word. Ook komen er nu af en toe nog wat herinneringen aan vroeger bovendrijven. Dat laatste gebeurde tijdens mijn therapie heel veel en ik dacht alles verwerkt te hebben, maar blijkbaar was er nog een restantje. Ook daar word ik verdrietig en boos van.
En ik heb ook gewoon veel te veel tijd om na te denken...
dinsdag 27 oktober 2015 om 22:57
@Bloem, verstandig, doch lastig dat je wel voor Opname hebt gekozen, Misschien kun je zo achter onbewuste gewoontes komen, of bepaalde dingen doorbreken, je lichaam is ook extreem vermoeid dus ik vind het een slimme zet van je HA om deze insteek te pakken. Ik denk wel dat het lastig word voor je, maar ik denk dat je er ook op de langere termijn hopelijk wat aan hebt,, hou ons op de hoogte!!
@Stokstaartje, ups en downs, zo gaat het steeds, eruit komen is 1000000 maal moeilijker dan erin komen zijn we allemaal wel achter gekomen denk ik
. Heftige emoties komen veel harder binnen dan normaal, een keer ruzie met iemand, ruzie zien op straat , verdrietig zijn komt allemaal veel harder binnen, ik heb er zelf ook nog regelmatig last van. Misschien moet je het van de andere kant bekijken dat je nu achter je restantje bent gekomen? Misschien zat dit onbewust aan je te eten, en kun je het oplossen wat lijd tot een wat luchtiger leven? Ik weet je exacte verhaal natuurlijk niet. Ik hoop dat je er uit komt
@Vienna, jeetje een jaar verder al, ik werd toch even licht angstig hiervan, wanneer houd het op, pf. Sneu van je paard, hoop dat het snel beter gaat
Hier beetje de energie op, weer terug verhuisd naar het familie huis(gezien ouders uit elkaar waren nu weer bij elkaar), en moet weer erg wennen, toch 2,5 maand ergens anders gewoond en vond het daar wel fijn en rustig kan hier nog niet zo goed aarden. Ook veel last van mijn nieuwe anticonceptie (3 weken lang bloeden) e.de.d werkt allemaal weer fijn mee. Merk dat ik beetje mn levensenergie kwijt raak, Probeer niet aan de toekomst te denken maar word er soms toch zo depri van het idee dat het allemaal nog zo lang gaat duren voordat ik weer eens een keer weer de oude ben pfffff, heb er zo geen zin in allemaal. Het sporten bij de fysio is eigenlijk ook nog te veel, we gingen een stapje omhoog, half uur cardio, en 2 krachtoefeningen, meteen 2 dagen SUPER druk in mn hoofd en niet kunnen slapen (fijn wat adrenaline aangemaakt) nu al 2e keer na dit programma, zou het dan daar aan liggen of..? Ik merk ook dat ik het sporten gewoon eng vind, mn hartslag schiet soms omhoog, en mn lijf denkt dan meteen dat ik een paniekaanval krijg of dat het niet goed met me gaat, emoties gaan met me aan de haal.. kan dan met mn verstand dit redelijk terug brengen, maar baal er zo van vroeger genoot ik zooo veel van sporten, nu zie ik er vreselijk tegenop... Door verhuizing ook veel energie kwijt geraakt, steeds ergens aarden en je plek vinden vind ik lastig.
@Stokstaartje, ups en downs, zo gaat het steeds, eruit komen is 1000000 maal moeilijker dan erin komen zijn we allemaal wel achter gekomen denk ik
. Heftige emoties komen veel harder binnen dan normaal, een keer ruzie met iemand, ruzie zien op straat , verdrietig zijn komt allemaal veel harder binnen, ik heb er zelf ook nog regelmatig last van. Misschien moet je het van de andere kant bekijken dat je nu achter je restantje bent gekomen? Misschien zat dit onbewust aan je te eten, en kun je het oplossen wat lijd tot een wat luchtiger leven? Ik weet je exacte verhaal natuurlijk niet. Ik hoop dat je er uit komt @Vienna, jeetje een jaar verder al, ik werd toch even licht angstig hiervan, wanneer houd het op, pf. Sneu van je paard, hoop dat het snel beter gaat
Hier beetje de energie op, weer terug verhuisd naar het familie huis(gezien ouders uit elkaar waren nu weer bij elkaar), en moet weer erg wennen, toch 2,5 maand ergens anders gewoond en vond het daar wel fijn en rustig kan hier nog niet zo goed aarden. Ook veel last van mijn nieuwe anticonceptie (3 weken lang bloeden) e.de.d werkt allemaal weer fijn mee. Merk dat ik beetje mn levensenergie kwijt raak, Probeer niet aan de toekomst te denken maar word er soms toch zo depri van het idee dat het allemaal nog zo lang gaat duren voordat ik weer eens een keer weer de oude ben pfffff, heb er zo geen zin in allemaal. Het sporten bij de fysio is eigenlijk ook nog te veel, we gingen een stapje omhoog, half uur cardio, en 2 krachtoefeningen, meteen 2 dagen SUPER druk in mn hoofd en niet kunnen slapen (fijn wat adrenaline aangemaakt) nu al 2e keer na dit programma, zou het dan daar aan liggen of..? Ik merk ook dat ik het sporten gewoon eng vind, mn hartslag schiet soms omhoog, en mn lijf denkt dan meteen dat ik een paniekaanval krijg of dat het niet goed met me gaat, emoties gaan met me aan de haal.. kan dan met mn verstand dit redelijk terug brengen, maar baal er zo van vroeger genoot ik zooo veel van sporten, nu zie ik er vreselijk tegenop... Door verhuizing ook veel energie kwijt geraakt, steeds ergens aarden en je plek vinden vind ik lastig.
dont be afraid to build youre own path
woensdag 28 oktober 2015 om 18:14
ff kort, bezoek komt zo,
jade, ik heb dat wel vaker gehoord, zo'n adrenalinespurt van cardio, net voor mijn BO had ik dat ook. en daarna nooit meer gefitnessd.. ik begreep dat je best duursporten kan doen om op te bouwen, zwemmén, wandelen, lui joggen evt... vin ik zelf ook veel relaxter dan zo'n fitnesszaal, fijn buiten, dan ligt de focus ook niet zo op je lichaam en al zijn mankementjes. maar wat bij je past natuurlijk en goed voelt!
ik ga idd naar het havenziekenhuis paddestoel, dokter wismans! ik las al ergens dat ie superfijn is.
stokstaartje, mijn psych zei me ook eens, dat emoties meer energie vragen dan werk of sport, dan wat dan ook. Maarja, we zijn al te menselijk, ontkomen doe je er niet aan... wees maar extra lief voor jezelf!
vienna, wat sneu van je paardje! maar goed te horen dat de Moeilijke Situatie wat is gekalmeerd, dat je je balans toch weer wat lijkt te hervinden? Je hebt echt een enorme berg beklommen dit jaar,
oh, bezoek!
xx
jade, ik heb dat wel vaker gehoord, zo'n adrenalinespurt van cardio, net voor mijn BO had ik dat ook. en daarna nooit meer gefitnessd.. ik begreep dat je best duursporten kan doen om op te bouwen, zwemmén, wandelen, lui joggen evt... vin ik zelf ook veel relaxter dan zo'n fitnesszaal, fijn buiten, dan ligt de focus ook niet zo op je lichaam en al zijn mankementjes. maar wat bij je past natuurlijk en goed voelt!
ik ga idd naar het havenziekenhuis paddestoel, dokter wismans! ik las al ergens dat ie superfijn is.
stokstaartje, mijn psych zei me ook eens, dat emoties meer energie vragen dan werk of sport, dan wat dan ook. Maarja, we zijn al te menselijk, ontkomen doe je er niet aan... wees maar extra lief voor jezelf!
vienna, wat sneu van je paardje! maar goed te horen dat de Moeilijke Situatie wat is gekalmeerd, dat je je balans toch weer wat lijkt te hervinden? Je hebt echt een enorme berg beklommen dit jaar,
oh, bezoek!
xx
woensdag 28 oktober 2015 om 20:34
Ik kwam net weer even bijlezen, en merkte dat het me weer deugd deed te beseffen dat jullie allemaal zo hard met jullie burnoutproces aan de slag zijn, elk op zijn eigen manier, en dat ik verre van de enige ben. Ik heb sinds een tijdje wel iemand in m'n nabije omgeving die ook een burnout heeft en waar ik veel aan heb omdat we kunnen uitwisselen en elkaar begrijpen in de grote en kleine frustraties die een burnout met zich meebrengt. Maar al jullie verhalen verbreden m'n perspectief nog meer, en da's fijn.
Helaas even weinig fut voor individuele reacties, sorry! (Waarom blijf ik daar toch sorry voor zeggen, al weet ik dat dat niet hoeft).
Ik probeer nog altijd m'n burnout als een kans tot verandering te zien, vaak lukt dat ook, en het gaat echt wel beter met me dan een paar maanden geleden, maar soms, zoals vandaag een paar keer gebeurde, loop ik zoooo hard tegen het 'Gaat dit ooit nog over?!'-gevoel aan... Bah...
Ik doe echt m'n best om m'n burnout te blijven accepteren, en er op een goeie manier aan te werken. Maar soms begrijp ik écht niet hoe het kan dat ondanks accepteren en eraan werken, dit zo lang kan duren. Zeven maanden ondertussen, en ik merk dat ik een beetje bang begin te worden dat mensen in m'n omgeving het niet gaan blijven accepteren/begrijpen en gaan denken dat ik aan het profiteren ben. Gelukkig weten jullie wel beter, en dus kom ik hier maar even zeuren. Dat helpt weer!
Helaas even weinig fut voor individuele reacties, sorry! (Waarom blijf ik daar toch sorry voor zeggen, al weet ik dat dat niet hoeft).
Ik probeer nog altijd m'n burnout als een kans tot verandering te zien, vaak lukt dat ook, en het gaat echt wel beter met me dan een paar maanden geleden, maar soms, zoals vandaag een paar keer gebeurde, loop ik zoooo hard tegen het 'Gaat dit ooit nog over?!'-gevoel aan... Bah...
Ik doe echt m'n best om m'n burnout te blijven accepteren, en er op een goeie manier aan te werken. Maar soms begrijp ik écht niet hoe het kan dat ondanks accepteren en eraan werken, dit zo lang kan duren. Zeven maanden ondertussen, en ik merk dat ik een beetje bang begin te worden dat mensen in m'n omgeving het niet gaan blijven accepteren/begrijpen en gaan denken dat ik aan het profiteren ben. Gelukkig weten jullie wel beter, en dus kom ik hier maar even zeuren. Dat helpt weer!
vrijdag 30 oktober 2015 om 12:07
Hallo iedereen,
Hier ook weer een bericht van mij, er is veel geschreven!
Bloem, heb Dr. Wisman even opgezocht. herken hem van gezicht, ik had Dr. Slobbe super aardige man met veel gevoel voor humor!
Stokstaartje, moet je zeggen na mijn burn out ik nooit meer dezelfde hoeveelheid energie heb gehad als daarvoor. Maar ik heb die jaren voor mijn burn out ook als een tornado geleefd, dus ook energie opgebruikt voor 3 personen denk ik. En je bent je nu ook bewuster van alles, dat scheelt ook denk ik. Ik ging (en ga nu ook weer) vaak 's middags even liggen, even aan de oplader voor mijn gevoel. Maar weet niet of dit voor jou mogelijk is.
En Jade het is Lance Armstrong, maar zo hard ga ik niet hoor (heeft ook een tijd doping gebruikt trouwens )
Maar wie weet is de ruimte ook wel wat voor ons, lekker weinig prikkels
Nou wij hebben sinds dinsdagavond een nieuwe huisgenoot, een reuze rode kater van 6 jaar en hij heet Temba.
We gingen maandag naar een kattenopvang en we waren direct verliefd!
Dinsdagavond werd hij gebracht. Hij heeft de afgelopen dagen onder de bank doorgebracht, maar ook al geknuffeld op de bank en rond gelopen, gaat goed dus! En merk dat het mij ook goed doet! Onze vorige kat laten inslapen afgelopen januari en heb de gezelligheid echt gemist!
Hier een foto van hem:[img]null[/img]
(weet niet of dit is gelukt...)
Ik gisteren bij de psycholoog geweest en wil wat meer houvast voor mijzelf.
Merk dat qua therapie/levenswijze Mindfulness en de Cognitieve gedragstherapie me aanspraken, maar merk dat ik het nu lukraak toepas. Merk ook steeds meer wat gedachten met je doen en wil dit ook duidelijker krijgen voor mijzelf. Dus nu afgesproken dat ik de komende tijd me ga verdiepen hierin en kijk welke oefeningen/opdrachten ik fijn vind.
Tja en dat vallen en opstaan, berusten in de situatie het blijft een heel proces! Vind het soms wel fijn om te lezen dat iedereen hier tegenaan loopt en gedachten heeft van 'komt dit oooooitttttt nog goed!'
Fijn om te lezen Naoko dat je iemand dichtbij hebt die ook een burn out heeft, dan begrijp je elkaar echt, het is anders ook zo moeilijk te begrijpen voor mensen! Met name hoe kwetsbaar je je kan voelen en hoe onzeker, omdat je dat ook niet echt aan de buitenkant ziet.
Ik ga over twee weken weer een paar dagen naar het huis van mijn tante. Het is me goed bevallen en heb ook nog een kaartje voor de dierentuin dus wil ik een paar uurtje naartoe. Verder kan ik dan rustig me verdiepen en dingen op papier voor mijzelf zetten.
Ook sta ik ingeschreven als huizen/dieren oppasser en er staan veel leuke verblijven op (hofjeswoning in Delft, flat bij het strand etc.) Maar eerst aandacht schenken aan mijn eigen reuze kater nu
Ik start dinsdag met vrijwilligerswerk, ga bij twee dames op bezoek in het verpleeghuis, ieder een half uur. Vind het erg spannend en wat erg verdrietig na het gesprek. Moest zo huilen, dat ik nu weer onderaan de ladder begin net zoals tien jaar terug. Maar ook goed dat ik deze emoties toelaat en wil ook echt weer iets gaan doen waardoor ik me meer nuttig voel. Jullie horen het nog wel!
Het blijft super mooi weer te worden, Bloem hoop dat jij met je weinig energie ook de mogelijkheid heb nog van de herfstzon te kunnen genieten.
Lieve groetjes Paddestoel
Hier ook weer een bericht van mij, er is veel geschreven!
Bloem, heb Dr. Wisman even opgezocht. herken hem van gezicht, ik had Dr. Slobbe super aardige man met veel gevoel voor humor!
Stokstaartje, moet je zeggen na mijn burn out ik nooit meer dezelfde hoeveelheid energie heb gehad als daarvoor. Maar ik heb die jaren voor mijn burn out ook als een tornado geleefd, dus ook energie opgebruikt voor 3 personen denk ik. En je bent je nu ook bewuster van alles, dat scheelt ook denk ik. Ik ging (en ga nu ook weer) vaak 's middags even liggen, even aan de oplader voor mijn gevoel. Maar weet niet of dit voor jou mogelijk is.
En Jade het is Lance Armstrong, maar zo hard ga ik niet hoor (heeft ook een tijd doping gebruikt trouwens )
Maar wie weet is de ruimte ook wel wat voor ons, lekker weinig prikkels
Nou wij hebben sinds dinsdagavond een nieuwe huisgenoot, een reuze rode kater van 6 jaar en hij heet Temba.
We gingen maandag naar een kattenopvang en we waren direct verliefd!
Dinsdagavond werd hij gebracht. Hij heeft de afgelopen dagen onder de bank doorgebracht, maar ook al geknuffeld op de bank en rond gelopen, gaat goed dus! En merk dat het mij ook goed doet! Onze vorige kat laten inslapen afgelopen januari en heb de gezelligheid echt gemist!
Hier een foto van hem:[img]null[/img]
(weet niet of dit is gelukt...)
Ik gisteren bij de psycholoog geweest en wil wat meer houvast voor mijzelf.
Merk dat qua therapie/levenswijze Mindfulness en de Cognitieve gedragstherapie me aanspraken, maar merk dat ik het nu lukraak toepas. Merk ook steeds meer wat gedachten met je doen en wil dit ook duidelijker krijgen voor mijzelf. Dus nu afgesproken dat ik de komende tijd me ga verdiepen hierin en kijk welke oefeningen/opdrachten ik fijn vind.
Tja en dat vallen en opstaan, berusten in de situatie het blijft een heel proces! Vind het soms wel fijn om te lezen dat iedereen hier tegenaan loopt en gedachten heeft van 'komt dit oooooitttttt nog goed!'
Fijn om te lezen Naoko dat je iemand dichtbij hebt die ook een burn out heeft, dan begrijp je elkaar echt, het is anders ook zo moeilijk te begrijpen voor mensen! Met name hoe kwetsbaar je je kan voelen en hoe onzeker, omdat je dat ook niet echt aan de buitenkant ziet.
Ik ga over twee weken weer een paar dagen naar het huis van mijn tante. Het is me goed bevallen en heb ook nog een kaartje voor de dierentuin dus wil ik een paar uurtje naartoe. Verder kan ik dan rustig me verdiepen en dingen op papier voor mijzelf zetten.
Ook sta ik ingeschreven als huizen/dieren oppasser en er staan veel leuke verblijven op (hofjeswoning in Delft, flat bij het strand etc.) Maar eerst aandacht schenken aan mijn eigen reuze kater nu
Ik start dinsdag met vrijwilligerswerk, ga bij twee dames op bezoek in het verpleeghuis, ieder een half uur. Vind het erg spannend en wat erg verdrietig na het gesprek. Moest zo huilen, dat ik nu weer onderaan de ladder begin net zoals tien jaar terug. Maar ook goed dat ik deze emoties toelaat en wil ook echt weer iets gaan doen waardoor ik me meer nuttig voel. Jullie horen het nog wel!
Het blijft super mooi weer te worden, Bloem hoop dat jij met je weinig energie ook de mogelijkheid heb nog van de herfstzon te kunnen genieten.
Lieve groetjes Paddestoel
zaterdag 31 oktober 2015 om 05:04
He allemaal.
Ik lig wakker in bed. Voel de adrenaline door mijn lichaam stromen en dat maakt mij onrustig en... Bang. Bang voor een terugval. Het is gewoon te druk op het werk. Deadlines en veel last minuten wijzigingen. Verlof en ziekte collega's. Lange dagen maken, disbalans werk/privé. Thuis komen en meteen in slaap vallen. Terwijl ik weet hoe belangrijk vrije tijd en leuke dingen doen is. Gelukkig is het weekend en hoop de pedalen weer te vinden.
Sorry voor mijn ego post. Ga op een ander moment op jullie posts reageren.
Slaap wel. En merci voor het luisterend oor. Xxx
Ik lig wakker in bed. Voel de adrenaline door mijn lichaam stromen en dat maakt mij onrustig en... Bang. Bang voor een terugval. Het is gewoon te druk op het werk. Deadlines en veel last minuten wijzigingen. Verlof en ziekte collega's. Lange dagen maken, disbalans werk/privé. Thuis komen en meteen in slaap vallen. Terwijl ik weet hoe belangrijk vrije tijd en leuke dingen doen is. Gelukkig is het weekend en hoop de pedalen weer te vinden.
Sorry voor mijn ego post. Ga op een ander moment op jullie posts reageren.
Slaap wel. En merci voor het luisterend oor. Xxx
Always believe that something wonderful is about to happen.
