Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
zaterdag 31 oktober 2015 om 11:35
ooh lieve Vienna! Voor mij heb je echt je veerkracht meer dan bewezen dus dit gaat ook echt weer voorbij! Heerlijk weertje, snuif de buitenlucht op je laat de zon je weer opladen...
en mss heb je hier iets aan, hele fijne geleide meditaties, ze helpen mij goed. als je zin hebt hoor.
http://www.themeaningoflife.tv/
xx
(ga zelf ook naar buiten dus reageer later op de rest!)
en mss heb je hier iets aan, hele fijne geleide meditaties, ze helpen mij goed. als je zin hebt hoor.
http://www.themeaningoflife.tv/
xx
(ga zelf ook naar buiten dus reageer later op de rest!)
zaterdag 31 oktober 2015 om 17:53
Lieve Vienna, wat naar dat het zoveel is. Ik herken het. Ook de angst dat het teveel is, dat je niet voor- maar achteruit gaat. Ik hoop dat je dit weekend enigszins kan bijtanken/bijkomen.
Zoals mijn bedrijfsarts zegt: je hebt energie voor wat je in het hier en nu moet doen (hopelijk) maar de reserve tank zal pas heel langzaam weer aangevuld worden. Zodra de hier-en-nu-energie op is val je dus meteen op de harde bodem.
Het zou natuurlijk het allerbest zijn als er iets gedaan kan worden aan het overvraagd worden qua werk, maar ik neem aan dat dat nu juist je probleem is. Kun je misschien voor volgende week of binnen afzienbare tijd een vrije dag plannen? Als je daar de uren voor hebt zou ik dat zeker doen.
Ook het slapen meteen als je uit je werk komt herken ik. Bij mij is het niet zozeer de te lange uren maar wel het gedoe en gesteggel waarop ik leeg loop. Ik kan dat eigenlijk helemaal nog niet aan.
Pas goed op jezelf, wees lief voor jezelf
ps wat een klote proces is het soms he?
Zoals mijn bedrijfsarts zegt: je hebt energie voor wat je in het hier en nu moet doen (hopelijk) maar de reserve tank zal pas heel langzaam weer aangevuld worden. Zodra de hier-en-nu-energie op is val je dus meteen op de harde bodem.
Het zou natuurlijk het allerbest zijn als er iets gedaan kan worden aan het overvraagd worden qua werk, maar ik neem aan dat dat nu juist je probleem is. Kun je misschien voor volgende week of binnen afzienbare tijd een vrije dag plannen? Als je daar de uren voor hebt zou ik dat zeker doen.
Ook het slapen meteen als je uit je werk komt herken ik. Bij mij is het niet zozeer de te lange uren maar wel het gedoe en gesteggel waarop ik leeg loop. Ik kan dat eigenlijk helemaal nog niet aan.
Pas goed op jezelf, wees lief voor jezelf
ps wat een klote proces is het soms he?
zondag 1 november 2015 om 13:10
Hi dames,
Het liefst zou ik op jullie reageren maar merk dat het me niet lukt en daardoor 'durf' ik niet zo goed te schrijven. (Hoe bedoel je kronkel in mijn hoofd? ) Maar omdat ik weet dat dat onzin is komt hier mijn korte bijdrage.
Degenen die naar de behandeling vroegen: het is o.a. gericht op stress uit het lichaam krijgen, stress aanvoelen. (Als iemand meer wil weten.. stuur maar een PB ivm privacy). Er komt zoveel op me af dat ik me op dit moment lamgeslagen voel, tegelijkertijd is er veel gaande in mijn hoofd. Er komt ook een week aan met iets waar ik echt niet onderuit kan en me veel moeite (letterlijk en figuurlijk) gaat kosten.
Vienna: Kan je ergens toch je rust pakken? Hopelijk doet het weekend je goed.
Hier wordt veel geschreven over verandering en acceptatie en ik denk dat dat ons echt helpt.
Ik stond, zelfs toen ik net thuis kwam te zitten, in doorgaan modus.
Niet lichamelijk omdat dat niet meer ging maar geestelijk wel --> bezig met weer aan het werk/nieuw werk/welke richting/wanneer/hoe enzenzenz. Deze week heb ik een moment gehad: ik heb dat nu een heel stuk minder. Eigenlijk heb ik geen doel behalve beter worden, de rest komt later, veel later want ik heb nog een lange weg te gaan. Mijn oude ik zou dat doodeng vinden maar deze ik vind het ergens ook wel lekker rustig geloof ik.
Fijne zondag lieverds!
Het liefst zou ik op jullie reageren maar merk dat het me niet lukt en daardoor 'durf' ik niet zo goed te schrijven. (Hoe bedoel je kronkel in mijn hoofd? ) Maar omdat ik weet dat dat onzin is komt hier mijn korte bijdrage.
Degenen die naar de behandeling vroegen: het is o.a. gericht op stress uit het lichaam krijgen, stress aanvoelen. (Als iemand meer wil weten.. stuur maar een PB ivm privacy). Er komt zoveel op me af dat ik me op dit moment lamgeslagen voel, tegelijkertijd is er veel gaande in mijn hoofd. Er komt ook een week aan met iets waar ik echt niet onderuit kan en me veel moeite (letterlijk en figuurlijk) gaat kosten.
Vienna: Kan je ergens toch je rust pakken? Hopelijk doet het weekend je goed.
Hier wordt veel geschreven over verandering en acceptatie en ik denk dat dat ons echt helpt.
Ik stond, zelfs toen ik net thuis kwam te zitten, in doorgaan modus.
Niet lichamelijk omdat dat niet meer ging maar geestelijk wel --> bezig met weer aan het werk/nieuw werk/welke richting/wanneer/hoe enzenzenz. Deze week heb ik een moment gehad: ik heb dat nu een heel stuk minder. Eigenlijk heb ik geen doel behalve beter worden, de rest komt later, veel later want ik heb nog een lange weg te gaan. Mijn oude ik zou dat doodeng vinden maar deze ik vind het ergens ook wel lekker rustig geloof ik.
Fijne zondag lieverds!
Keep on, keep keepin' on....
maandag 2 november 2015 om 10:52
ooo, vienna wat vervelend voor je, die adrenaline word je soms echt niet goed van, en stress, jammer soms dat het in Nederland altijd meer,sneller en beter moet he..
@beel. JA, klote proces zeker,
@thea_bea, wat fijn dat je een nieuwe therapie probeert, kan me voorstellen dat dat echter ook weer wat klachten verergert, maar zo als ik het hoor kun je er ook nog veel hand vaten van krijgen!
@paddestoel, je het komt het ooooiiitt nog goed gevoel klopt bij mij ook regelmatig ff aan. Leuk van je kater kun je lekker mee kroelen haha! even van omgeving veranderen kan soms heerlijk zijn vooral als het ontspannende fijne ruimte is
Hier een nieuwe maand, nieuwe symptomen HOERA!. zojuist heeft zich bij mij opgefokt aangediend. Hiervoor was ik voornamelijk extreem moe, na elk dingetje even gaan liggen, had ik wel mijn maniertjes in gevonden, maar je zult altijd zien weet je hoe je met het een moet omgaan dient het ander zich aan. Ik ben erg druk in mijn hoofd, niet zozeer piekeren, maar, ja kan het gevoel niet goed uitleggen, alsof ik nog 1000 dingen moet doen ofzo, ik slaap weinig (vannacht 4 uur), maar word dan weer opgefokt wakker, vreemd. Ik probeer het tegenover gestelde te doen, rust en ontspanning te zoeken maar lukt nog niet helemaal top. Verder ook nog vaak buikklachten en sinds kort ook hoofdpijn en soms wat druk op mijn borst, sporten bij de fysio(ouwe mensjes sport) ben ik mee gestopt, ik ging toch adrenaline aanmaken, was teveel. Nu 2x in de week paardrijden en een beetje wandelen. Is genoeg lijkt mij. Komt volgens fysio vooral omdat ik naast Burn-out ook overtraind was door mijn vechtsport.
Gister kwam ik erachter dat ik nu al iets meer dan 7 maanden ziek ben. En ik ben er gewoon nog niet, het voelt als gister dat ik niet meer wist hoe ik mn lepel in mn mond kon krijgen. Man o man wat is het toch een gevecht elke dag, soms word je er toch zo kapot moe en depressief van. Maar toch ga je door, ik kan me steeds beter in mijn oud-clienten inleven
Fijne week iedereen
@beel. JA, klote proces zeker,
@thea_bea, wat fijn dat je een nieuwe therapie probeert, kan me voorstellen dat dat echter ook weer wat klachten verergert, maar zo als ik het hoor kun je er ook nog veel hand vaten van krijgen!
@paddestoel, je het komt het ooooiiitt nog goed gevoel klopt bij mij ook regelmatig ff aan. Leuk van je kater kun je lekker mee kroelen haha! even van omgeving veranderen kan soms heerlijk zijn vooral als het ontspannende fijne ruimte is
Hier een nieuwe maand, nieuwe symptomen HOERA!. zojuist heeft zich bij mij opgefokt aangediend. Hiervoor was ik voornamelijk extreem moe, na elk dingetje even gaan liggen, had ik wel mijn maniertjes in gevonden, maar je zult altijd zien weet je hoe je met het een moet omgaan dient het ander zich aan. Ik ben erg druk in mijn hoofd, niet zozeer piekeren, maar, ja kan het gevoel niet goed uitleggen, alsof ik nog 1000 dingen moet doen ofzo, ik slaap weinig (vannacht 4 uur), maar word dan weer opgefokt wakker, vreemd. Ik probeer het tegenover gestelde te doen, rust en ontspanning te zoeken maar lukt nog niet helemaal top. Verder ook nog vaak buikklachten en sinds kort ook hoofdpijn en soms wat druk op mijn borst, sporten bij de fysio(ouwe mensjes sport) ben ik mee gestopt, ik ging toch adrenaline aanmaken, was teveel. Nu 2x in de week paardrijden en een beetje wandelen. Is genoeg lijkt mij. Komt volgens fysio vooral omdat ik naast Burn-out ook overtraind was door mijn vechtsport.
Gister kwam ik erachter dat ik nu al iets meer dan 7 maanden ziek ben. En ik ben er gewoon nog niet, het voelt als gister dat ik niet meer wist hoe ik mn lepel in mn mond kon krijgen. Man o man wat is het toch een gevecht elke dag, soms word je er toch zo kapot moe en depressief van. Maar toch ga je door, ik kan me steeds beter in mijn oud-clienten inleven
Fijne week iedereen
dont be afraid to build youre own path
maandag 2 november 2015 om 11:50
Nou hier een bericht van mij. Nou iedereen lijkt wel even in de fase te zitten van twee stapjes vooruit, eentje terug, al voelt die laatste wel als een reuze stap!
Balen Vienna dat je je nu zo voelt. Het is zo lastig om met extra stress factoren om te gaan, die kan je er gewoon niet bij hebben, maar ja daar wordt niet om gevraagd helaas.
Vroeger ging je nog met een burn out naar een herstellingsoord, nou zou er zo voor tekenen en ik denk wel meer van jullie
Jouw bedrijfsarts zegt het mooi Beel zo is het ook denk ik qua energie nu bij ons.
Ben er zelf ook weer ingetuind, vorige week gewoon teveel gedaan. Voelde me best fit en doe dan teveel, maar is ook wel menselijk denk ik.
Vannacht om 5 uur wakker en kon niet meer slapen, zo vervelend, voelde me erg zenuwachtig en onzeker. Nu erg moe, net boodschappen gedaan en ga zo rusten. Vanmiddag nog mijn wandeling maken en dan verder niets.
Morgen begint mijn vrijwilligers werk vind ik ook spannend, maar denk dat het goed voor me is. Ook zondag de sterfdag van mijn vader, is nu 5 jaar geleden.
Tja en het is echt een klote proces en een gevecht elke dag! Maar ik weet als ervaringsdeskundige dat we eruit komen al duurt dit lang. Maar ik geloof dit zelf soms nu ook niet hoor.
Fijn om hier lekker te spuien en precies weten hoe we ons voelen!
Zal ik ons met zijn allen aanmelden bij een herstellingsoord aan zee
Balen Vienna dat je je nu zo voelt. Het is zo lastig om met extra stress factoren om te gaan, die kan je er gewoon niet bij hebben, maar ja daar wordt niet om gevraagd helaas.
Vroeger ging je nog met een burn out naar een herstellingsoord, nou zou er zo voor tekenen en ik denk wel meer van jullie
Jouw bedrijfsarts zegt het mooi Beel zo is het ook denk ik qua energie nu bij ons.
Ben er zelf ook weer ingetuind, vorige week gewoon teveel gedaan. Voelde me best fit en doe dan teveel, maar is ook wel menselijk denk ik.
Vannacht om 5 uur wakker en kon niet meer slapen, zo vervelend, voelde me erg zenuwachtig en onzeker. Nu erg moe, net boodschappen gedaan en ga zo rusten. Vanmiddag nog mijn wandeling maken en dan verder niets.
Morgen begint mijn vrijwilligers werk vind ik ook spannend, maar denk dat het goed voor me is. Ook zondag de sterfdag van mijn vader, is nu 5 jaar geleden.
Tja en het is echt een klote proces en een gevecht elke dag! Maar ik weet als ervaringsdeskundige dat we eruit komen al duurt dit lang. Maar ik geloof dit zelf soms nu ook niet hoor.
Fijn om hier lekker te spuien en precies weten hoe we ons voelen!
Zal ik ons met zijn allen aanmelden bij een herstellingsoord aan zee
maandag 2 november 2015 om 11:59
Ach jongens wat een ellende af en toe he?
Haha met z'n allen aan zee lijkt me een goed idee
Mag ik wat vragen? Ik merk dat er meer mensen last van hebben, maar soms dan schrijf ik niet omdat ik graag op iedereen wil reageren en dan begin ik daar wel aan maar dan raak ik de draad kwijt en dan laat ik het maar. Kunnen we afspreken dat je niet hoeft te reageren om toch te mogen schrijven? Als ik echt iets wil zeggen tegen iemand dan doe ik dat natuurlijk toch wel maar ook dan voel ik me soms verplicht om het rijtje af te gaan, maar ik laat het nu los.
Ik wil bijvoorbeeld bloem al een hele tijd een knuffel geven maar weet gewoon niet zo goed wat ik in woorden kan bijdragen of moet zeggen. Dus Bloem bij deze:
Vienna: ik hoop dat je een beetje hebt bij kunnen komen dit weekend en ook door de week je momenten kunt pakken.
Haha met z'n allen aan zee lijkt me een goed idee
Mag ik wat vragen? Ik merk dat er meer mensen last van hebben, maar soms dan schrijf ik niet omdat ik graag op iedereen wil reageren en dan begin ik daar wel aan maar dan raak ik de draad kwijt en dan laat ik het maar. Kunnen we afspreken dat je niet hoeft te reageren om toch te mogen schrijven? Als ik echt iets wil zeggen tegen iemand dan doe ik dat natuurlijk toch wel maar ook dan voel ik me soms verplicht om het rijtje af te gaan, maar ik laat het nu los.
Ik wil bijvoorbeeld bloem al een hele tijd een knuffel geven maar weet gewoon niet zo goed wat ik in woorden kan bijdragen of moet zeggen. Dus Bloem bij deze:
Vienna: ik hoop dat je een beetje hebt bij kunnen komen dit weekend en ook door de week je momenten kunt pakken.
maandag 2 november 2015 om 15:34
mag ik dan eventjes heel evil zijn? Dat ik ergens opgelucht ben dattet met jullie ook niet altijd constructief en in stijgende lijn en vol wijsheid gaat?
Sorry hoor, ik zal het universum op mijn knietjes vergiffenis vragen vanavond, want natuurlijk helemaal niet lief. Maar soms voel ik me gewoon alsof ik hier helemaal niks goeds van leer, dat het klote is en nooit meer goed komt.
Maar goed. Vanochtend eerste acupunctuur-fysio behandeling gehad, en dat voelde wel goed, eigenlijk denk ik vooral omdat ik er ook in wil geloven. En wordt ook vergoed dus waarom ook niet! Verder doe ik netjes mijn ochtendmeditatie en dat helpt me vaak wel uit mijn frustratie te halen. Want ik word ook vaak opgefokt wakker Jade, maar gefrustreerd-opgefokt nu, de opgejaagd-opgefokte fase heb ik ook eerder gehad, en ja, ging vanzelf wel weer over, en toen kwam er weer wat anders
Herstellingsoord aan zee! Nu ligt het revalidatiecentrum waar ik naartoe ben verwezen in een bos in t Gooi... en kreeg ik een mailtje van ze, dat ik ook gewoon in Rotterdam kon worden behandeld. Eh, hell no? Ik wil lekker weg!
Sorry hoor, ik zal het universum op mijn knietjes vergiffenis vragen vanavond, want natuurlijk helemaal niet lief. Maar soms voel ik me gewoon alsof ik hier helemaal niks goeds van leer, dat het klote is en nooit meer goed komt.
Maar goed. Vanochtend eerste acupunctuur-fysio behandeling gehad, en dat voelde wel goed, eigenlijk denk ik vooral omdat ik er ook in wil geloven. En wordt ook vergoed dus waarom ook niet! Verder doe ik netjes mijn ochtendmeditatie en dat helpt me vaak wel uit mijn frustratie te halen. Want ik word ook vaak opgefokt wakker Jade, maar gefrustreerd-opgefokt nu, de opgejaagd-opgefokte fase heb ik ook eerder gehad, en ja, ging vanzelf wel weer over, en toen kwam er weer wat anders
Herstellingsoord aan zee! Nu ligt het revalidatiecentrum waar ik naartoe ben verwezen in een bos in t Gooi... en kreeg ik een mailtje van ze, dat ik ook gewoon in Rotterdam kon worden behandeld. Eh, hell no? Ik wil lekker weg!
maandag 2 november 2015 om 15:43
maandag 2 november 2015 om 16:54
Haha, cool cat 
Ik reageer hier maar heel sporadisch omdat ik jullie de moed niet wil ontnemen... ik ben na mijn burnout in 2011 eigenlijk nooit meer de oude geworden, tot nu toe, want ik blijf wel altijd hopen dat het goed komt, of toch beter.
Maar sommigen (hè Bloem) lezen misschien ook wel eens graag dat het bij een ander ook niet zomaar op enkele maanden of een jaartje tijd weer helemaal (of toch bijna helemaal) goed gaat. Dat het bij sommigen een lange weg van vallen en opstaan is en steeds weer rechtkrabbelen en de moed niet verliezen, ook niet na jaren.
Wat mij helpt is veel mediteren, veel rusten zonder hele dagen in bed te liggen, zoveel mogelijk doen wat ik graag doe, heel erg op mijn eten letten (is bij mij echt een noodzaak owv de vele intoleranties die ik opgelopen heb) en zeker niet gaan sporten.
Ik weet dat het vaak aangeraden wordt om fysio te doen, na een paar maanden toch weer wat te gaan sporten enzo, maar bij mij heeft dat telkens voor een terugval gezorgd. Dus in mijn geval een no go. Op goeie dagen ga ik wel naar buiten, klein ommetje met de hond, genieten van het herfstzonnetje, niet meer dan dat.
Ik heb ook geleerd alles veel trager te doen dan ik gewoon was. Nu pas merk ik dat ik eigenlijk altijd "gehaast" was bij alles wat ik deed. Ik probeer nu mijn zenuwstelsel te kalmeren door veel te mediteren en door meer in slow motion te doen.
Lieve mensen allemaal, ik wens jullie veel beterschap en take it easy
Ik reageer hier maar heel sporadisch omdat ik jullie de moed niet wil ontnemen... ik ben na mijn burnout in 2011 eigenlijk nooit meer de oude geworden, tot nu toe, want ik blijf wel altijd hopen dat het goed komt, of toch beter.
Maar sommigen (hè Bloem) lezen misschien ook wel eens graag dat het bij een ander ook niet zomaar op enkele maanden of een jaartje tijd weer helemaal (of toch bijna helemaal) goed gaat. Dat het bij sommigen een lange weg van vallen en opstaan is en steeds weer rechtkrabbelen en de moed niet verliezen, ook niet na jaren.
Wat mij helpt is veel mediteren, veel rusten zonder hele dagen in bed te liggen, zoveel mogelijk doen wat ik graag doe, heel erg op mijn eten letten (is bij mij echt een noodzaak owv de vele intoleranties die ik opgelopen heb) en zeker niet gaan sporten.
Ik weet dat het vaak aangeraden wordt om fysio te doen, na een paar maanden toch weer wat te gaan sporten enzo, maar bij mij heeft dat telkens voor een terugval gezorgd. Dus in mijn geval een no go. Op goeie dagen ga ik wel naar buiten, klein ommetje met de hond, genieten van het herfstzonnetje, niet meer dan dat.
Ik heb ook geleerd alles veel trager te doen dan ik gewoon was. Nu pas merk ik dat ik eigenlijk altijd "gehaast" was bij alles wat ik deed. Ik probeer nu mijn zenuwstelsel te kalmeren door veel te mediteren en door meer in slow motion te doen.
Lieve mensen allemaal, ik wens jullie veel beterschap en take it easy
maandag 2 november 2015 om 17:38
Nou Beel prima voorstel, ik merk ook dat ik graag op iedereen zou willen reageren, maar soms is er zoveel geschreven dat dit ook niet lukt en ik de draad kwijt raak.
Nou Bloem lijkt me erg normaal dat je het fijn vindt dat het bij de anderen de lijn echt niet alleen maar stijgend is! Is toch erg menselijk, dus je hoeft geen vergiffenis te vragen vanavond hoor
Je hebt groot gelijk dat je kiest voor revalidatie in het bos in 't Gooi, fijn misschien om helemaal thuis weg te zijn!
Moest erg lachen om het filmpje!
Als onze nieuwe kater op die robotstofzuiger gaat zitten, breekt hij doormidden denk ik
Ik net mijn wandeling gelopen, nu een uur eerder omdat het al zo vroeg donker is. Zo nog een bodyscan, was ik wat aan het versloffen maar vind ik toch fijn.
Hoop dat iedereen vannacht goed slaapt
Nou Bloem lijkt me erg normaal dat je het fijn vindt dat het bij de anderen de lijn echt niet alleen maar stijgend is! Is toch erg menselijk, dus je hoeft geen vergiffenis te vragen vanavond hoor
Je hebt groot gelijk dat je kiest voor revalidatie in het bos in 't Gooi, fijn misschien om helemaal thuis weg te zijn!
Moest erg lachen om het filmpje!
Als onze nieuwe kater op die robotstofzuiger gaat zitten, breekt hij doormidden denk ik
Ik net mijn wandeling gelopen, nu een uur eerder omdat het al zo vroeg donker is. Zo nog een bodyscan, was ik wat aan het versloffen maar vind ik toch fijn.
Hoop dat iedereen vannacht goed slaapt
maandag 2 november 2015 om 18:53
Hihi Bloem ik vind het ook "fijn" ahum kuck ooo gemeen, dat het bij anderen ook niet allemaal van een leien dakje gaat, soms ga ik ook drama verhalen lezen op internet van mensen die het nog veel erger hebben gehad, dan denk ik weer pfieuw. Ik denk ook dat dit hiervoor bedoelt is, herkenning, vergelijking, beetje aan een ander optrekken of begrip krijgen. Ik zou ook int gooische bos gaan zitten, miss zitten er nog wel bekende sterren daar maak je dan even paparazzi fotos voor ons?
dont be afraid to build youre own path
maandag 2 november 2015 om 20:30
Beel, ik ben helemaal mee met dat 'probleem' van op iedereen reageren. Dat maakt soms dat ik niet snel even iets post, terwijl dat net wel tof zou zijn, als iedereen gewoon snel even iets zou typen, zonder zichzelf die verplichting op te leggen om op iedereen te reageren. We zijn dan ook een stelletje perfectionisten bij elkaar, dus ik kan me voorstellen dat de meesten hier er wel last van hebben. We stoppen er nu mee, goed?
Bloem, ik kan het heel goed snappen dat je soms 'blij' bent om te lezen dat het ook met anderen niet in rechte stijgende lijn gaat. Heb ik ook wel eens hoor, dat helpt namelijk om je niet de enige waarmee het niet elke keer netjes wat beter gaat, te voelen. Trouwens, als het ergens de plek is om géén goednieuwsshow op te voeren, dan is het hier wel!
Fam, dat van dat alles trager doen, dat probeer ik ook heel hard te doen. Besef net dat ik het weer even aan het vergeten was de laatste tijd, dankje voor de reminder. In het begin gíng het simpelweg alleen maar traag, en nu het vaak al wat sneller gaat, probeer ik bewust m'n tempo te verlagen. Met stomme dingen vooral: ergens naartoe wandelen, de vaatwasser inladen, en vooral ook in de supermarkt. Onvoorstelbaar trouwens, hoe gehaast mensen in de supermarkt zijn, ik krijg er soms horentjes van! Nu ja, ik was ook zo...
Vienna, voor jou simpelweg een hele dikke knuffel!
Ohja, en doe mij ook maar een ticketje voor dat herstellingsoord aan zee! Zou eigenlijk echt nog wel iets hebben, ons forumgroepje even naar zee verhuizen
Verder, bij mij niet echt een voor- of achteruitgang, maar het gevoel een beetje stil te staan. Paar dagen goed, paar dagen slecht, dat soort compleet onvoorspelbare afwisseling. Hebben jullie dat ook, dat als je je even okee voelt, al is het maar een paar uurtjes, je dan meteen compleet vergeten lijkt te zijn hoe 'niet-okee' voelde, en je daar dan elke keer opnieuw van schrikt en je terug moet wennen, als de vermoeidheid of de spanning weer maar eens op je kop valt? Raar fenomeen vind ik dat.
Bloem, ik kan het heel goed snappen dat je soms 'blij' bent om te lezen dat het ook met anderen niet in rechte stijgende lijn gaat. Heb ik ook wel eens hoor, dat helpt namelijk om je niet de enige waarmee het niet elke keer netjes wat beter gaat, te voelen. Trouwens, als het ergens de plek is om géén goednieuwsshow op te voeren, dan is het hier wel!
Fam, dat van dat alles trager doen, dat probeer ik ook heel hard te doen. Besef net dat ik het weer even aan het vergeten was de laatste tijd, dankje voor de reminder. In het begin gíng het simpelweg alleen maar traag, en nu het vaak al wat sneller gaat, probeer ik bewust m'n tempo te verlagen. Met stomme dingen vooral: ergens naartoe wandelen, de vaatwasser inladen, en vooral ook in de supermarkt. Onvoorstelbaar trouwens, hoe gehaast mensen in de supermarkt zijn, ik krijg er soms horentjes van! Nu ja, ik was ook zo...
Vienna, voor jou simpelweg een hele dikke knuffel!
Ohja, en doe mij ook maar een ticketje voor dat herstellingsoord aan zee! Zou eigenlijk echt nog wel iets hebben, ons forumgroepje even naar zee verhuizen
Verder, bij mij niet echt een voor- of achteruitgang, maar het gevoel een beetje stil te staan. Paar dagen goed, paar dagen slecht, dat soort compleet onvoorspelbare afwisseling. Hebben jullie dat ook, dat als je je even okee voelt, al is het maar een paar uurtjes, je dan meteen compleet vergeten lijkt te zijn hoe 'niet-okee' voelde, en je daar dan elke keer opnieuw van schrikt en je terug moet wennen, als de vermoeidheid of de spanning weer maar eens op je kop valt? Raar fenomeen vind ik dat.
maandag 2 november 2015 om 20:38
Ik heb wel eens eerder jullie topic gelezen. Ik ben herstellende van een burn out. Ik heb eerder niet gereageerd, maar ik lees net alleen de laatste reactie van Naoko. Jeetje wat herkenbaar! Het was even fijn om iets te lezen van een lotgenoot en dingen te herkennen. Ik merk in mijn dagelijks leven,nu ik langzaam de draad weer oppak, dat mensen vaak vergeten dat ik veel niet meer kan als vroeger. Dat ik veel ook niet meer wil doen als vroeger. Dat vind ik soms frustrerend.
Dankjewel hier voor de reminder om alles rustig te doen en niet zo gehaast.
Sterkte aan jullie allemaal.
Dankjewel hier voor de reminder om alles rustig te doen en niet zo gehaast.
Sterkte aan jullie allemaal.
dinsdag 3 november 2015 om 12:39
Wat een opluchting om te lezen dat iedereen er tegen op ziet om te posten vanwege het gevoel dat je ook op de anderen 'moet' reageren . Nou, overboord dan maar met dat moeten, dan houden we het topic in ieder geval levend omdat we blijven posten.
Hopelijk weet iedereen dat ik met jullie allemaal meeleef. Voor iedereen .
Gefeliciteerd met je nieuwe kater Paddestoel. Dat filmpje van die draak op de robozuiger is leuk . Huisdieren geven sowieso een boel plezier in deze tijden van duisternis. Mijn kat vind het geweldig dat ik de hele dag thuis zit.
Heel herkenbaar dat bij eigenlijk ons allemaal die haast-modus er uit moet. Ik merk ook heel erg dat ik gewend was in versnelling 100 te leven, alles ging vlug vlug. Nu kan ik dat lichamelijk niet meer en ik heb mijn autootje er ook op aangepast. Hij trekt als een schildpad, snelheid maken lukt niet echt . Oma on the road! Maargoed, ik zal net als iedereen hier moeten onthaasten en dat is best lastig. Zo snel ik enige energie voel of te laat dreig te komen op een afspraak zit dat haastgedrag er zo weer in.
Sowieso een soort van haast om te leven. We komen toch uit een generatie waarin alles mogelijk was, als je er maar hard genoeg voor werkt. En als je dan hard gewerkt hebt wil je ook hard genieten van alle mooie dingen op de wereld. Hele bucketlists bestaan er en morgen kan je laatste dag zijn! Dus afwerken die lijst. Dodelijk vermoeiend is het. En ik krijg het nauwelijks uit mijn systeem.
Iemand hier (sorry, vergeten wie) schreef dat het uwv haar (vrijwilligers) werk wilde laten opbouwen. Ik heb momenteel ook geen werkgever en voor mij zal dat moment ook een keer komen. Maar al even neuzend tussen de mogelijkheden zie ik zo 100 dingen die me leuk lijken. Ik voorzie een grote terugval als ik daar aan toegeef .
Ook het weerstaan van de sportschool vind ik lastig. Ik heb altijd met plezier gesport en voelde me daar wel lekker bij, maar ook daarin kan ik nogal doordraven door alles zo goed mogelijk, meer, beter, harder, zwaarder te willen. Altijd maar grenzen opzoeken en verleggen. En dat moet ik nu juist net niet willen. Maar ondertussen zit ik wil dik te worden op de bank . Iemand een tip, hoe je hierin niet te streng kunt zijn voor jezelf?
Zullen we trouwens niet gewoon een herstellingsoord aan zee beginnen met zijn allen? Zo te lezen is daar wel behoefte aan!
Hopelijk weet iedereen dat ik met jullie allemaal meeleef. Voor iedereen .
Gefeliciteerd met je nieuwe kater Paddestoel. Dat filmpje van die draak op de robozuiger is leuk . Huisdieren geven sowieso een boel plezier in deze tijden van duisternis. Mijn kat vind het geweldig dat ik de hele dag thuis zit.
Heel herkenbaar dat bij eigenlijk ons allemaal die haast-modus er uit moet. Ik merk ook heel erg dat ik gewend was in versnelling 100 te leven, alles ging vlug vlug. Nu kan ik dat lichamelijk niet meer en ik heb mijn autootje er ook op aangepast. Hij trekt als een schildpad, snelheid maken lukt niet echt . Oma on the road! Maargoed, ik zal net als iedereen hier moeten onthaasten en dat is best lastig. Zo snel ik enige energie voel of te laat dreig te komen op een afspraak zit dat haastgedrag er zo weer in.
Sowieso een soort van haast om te leven. We komen toch uit een generatie waarin alles mogelijk was, als je er maar hard genoeg voor werkt. En als je dan hard gewerkt hebt wil je ook hard genieten van alle mooie dingen op de wereld. Hele bucketlists bestaan er en morgen kan je laatste dag zijn! Dus afwerken die lijst. Dodelijk vermoeiend is het. En ik krijg het nauwelijks uit mijn systeem.
Iemand hier (sorry, vergeten wie) schreef dat het uwv haar (vrijwilligers) werk wilde laten opbouwen. Ik heb momenteel ook geen werkgever en voor mij zal dat moment ook een keer komen. Maar al even neuzend tussen de mogelijkheden zie ik zo 100 dingen die me leuk lijken. Ik voorzie een grote terugval als ik daar aan toegeef .
Ook het weerstaan van de sportschool vind ik lastig. Ik heb altijd met plezier gesport en voelde me daar wel lekker bij, maar ook daarin kan ik nogal doordraven door alles zo goed mogelijk, meer, beter, harder, zwaarder te willen. Altijd maar grenzen opzoeken en verleggen. En dat moet ik nu juist net niet willen. Maar ondertussen zit ik wil dik te worden op de bank . Iemand een tip, hoe je hierin niet te streng kunt zijn voor jezelf?
Zullen we trouwens niet gewoon een herstellingsoord aan zee beginnen met zijn allen? Zo te lezen is daar wel behoefte aan!
dinsdag 3 november 2015 om 18:11
Haha, die kat!
Vienna: dikke knuffel voor jou!
Beel, goed dat je het aankaart! Ik raakte ook vaak de draad kwijt of voelde me verplicht waardoor ik het schrijven maar even liet. Grappig dat we er eigenlijk allemaal hetzelfde over denken maar dat nu pas iemand het durft te zeggen.
Bij mij is er weer een stijgend lijntje. Sorry Bloem Ik had flink wat emoties opgestapeld en afgelopen weekend heb ik er eindelijk aan durven toegeven. Ofwel: janken, janken en nog eens janken. Maar dat lucht wel op! Ik kan nu weer helderder denken en voel me vrolijker.
Enneh, dat herstellingsoord: wanneer gaan we? Ik kan wel een weekje rust gebruiken
Vienna: dikke knuffel voor jou!
Beel, goed dat je het aankaart! Ik raakte ook vaak de draad kwijt of voelde me verplicht waardoor ik het schrijven maar even liet. Grappig dat we er eigenlijk allemaal hetzelfde over denken maar dat nu pas iemand het durft te zeggen.
Bij mij is er weer een stijgend lijntje. Sorry Bloem
Ik had flink wat emoties opgestapeld en afgelopen weekend heb ik er eindelijk aan durven toegeven. Ofwel: janken, janken en nog eens janken. Maar dat lucht wel op! Ik kan nu weer helderder denken en voel me vrolijker. Enneh, dat herstellingsoord: wanneer gaan we? Ik kan wel een weekje rust gebruiken
woensdag 4 november 2015 om 10:04
Hm, gisteren eigenlijk voor de eerste keer echt een café-avondje gedaan met een vriendin en wat nu en dan passerende kenissen. Anderhalf uur zonder moe te zijn, dan wel moe en wat wazig (alsof m'n 'filter' afstaat en alles even hard binnenkomt, vervelend is dat), en toch nog twee uur blijven zitten, gezien het na een tijdje wel weer wat beter ging. Vannacht wel slechter geslapen, zou dat komen omdat ik te veel input te verwerken heb?
Nu hopen dat ik het niet te hard gepusht heb en het niet moet bekopen, want de afgelopen drie dagen was ik best wel fris en bij momenten zelfs een klein beetje, jah, energiek te noemen... We shall see...
Pussywillow, ik moet ook op zoek naar een nieuwe werkgever op termijn, ben er nog niet klaar voor maar kijk al af en toe wat vacatures. Jij vindt 100 dingen die je leuk vindt, en ik lijk wel helemaal niets te vinden... Hm, misschien wil dat zeggen dat het nog te vroeg is voor mij, of dat ik nog een zoektocht voor de boeg heb van wat ik wil doen in de toekomst. Ik denk dat ik alleen nog maar weet wat ik niet meer wil doen.
Hey, dit is leuk trouwens, gewoon reageren zonder je druk te maken over of je wel op alles en iedereen gereageerd hebt! Behoorlijk bevrijdend...
Nu hopen dat ik het niet te hard gepusht heb en het niet moet bekopen, want de afgelopen drie dagen was ik best wel fris en bij momenten zelfs een klein beetje, jah, energiek te noemen... We shall see...
Pussywillow, ik moet ook op zoek naar een nieuwe werkgever op termijn, ben er nog niet klaar voor maar kijk al af en toe wat vacatures. Jij vindt 100 dingen die je leuk vindt, en ik lijk wel helemaal niets te vinden... Hm, misschien wil dat zeggen dat het nog te vroeg is voor mij, of dat ik nog een zoektocht voor de boeg heb van wat ik wil doen in de toekomst. Ik denk dat ik alleen nog maar weet wat ik niet meer wil doen.
Hey, dit is leuk trouwens, gewoon reageren zonder je druk te maken over of je wel op alles en iedereen gereageerd hebt! Behoorlijk bevrijdend...
woensdag 4 november 2015 om 11:19
Goeiemorgen allemaal, fijn dat jullie last hadden van hetzelfde! Moest er eigenlijk hardop om lachen.
Kan me heel goed voorstellen dat het fijn is om te lezen dat je niet de enige bent bij wie het niet steeds een stukje beter gaat. Herkenning is een feestje. Ik heb juist heel erg de behoefte om te lezen dat het wel weer beter gaat, dat geeft me hoop.
Ik denk dat de fase na de eerste instorting en opkrabbeling, de zwaarste is. Eerst is het redelijk duidelijk: ik kan niet meer en ik moet alles stoppen en dan langzaam weer wat bijkomen.
Maar die fase waar ik nu inzit vind ik zwaar, heel zwaar. Wel voelen dat er dingen langzaam beter gaan maar geen enkele garantie of lijdraad hoe het verder zal gaan. Weten dat het nog heel lang kan duren voor je weer een beetje op nivo zit, zonder te weten of dat nog bestaat. Op werk een grote struggeling om weer te presteren, zonder over grenzen te gaan. Eisen die gesteld worden waar je nog niet aan toe bent maar niet eeuwig op de goodwill van het bedrijf kunnen rekenen.
Ik heb nu een week vrij genomen om bij te tanken en de tranen komen ook bij mij los. Wat een eenzaam klote proces is dit zeg. Gatverdamme.
Ik denk regelmatig: was ik maar nooit aan die burnout begonnen
En Stokstaart hieperdepiep voor stijgende lijntjes!!
Kan me heel goed voorstellen dat het fijn is om te lezen dat je niet de enige bent bij wie het niet steeds een stukje beter gaat. Herkenning is een feestje. Ik heb juist heel erg de behoefte om te lezen dat het wel weer beter gaat, dat geeft me hoop.
Ik denk dat de fase na de eerste instorting en opkrabbeling, de zwaarste is. Eerst is het redelijk duidelijk: ik kan niet meer en ik moet alles stoppen en dan langzaam weer wat bijkomen.
Maar die fase waar ik nu inzit vind ik zwaar, heel zwaar. Wel voelen dat er dingen langzaam beter gaan maar geen enkele garantie of lijdraad hoe het verder zal gaan. Weten dat het nog heel lang kan duren voor je weer een beetje op nivo zit, zonder te weten of dat nog bestaat. Op werk een grote struggeling om weer te presteren, zonder over grenzen te gaan. Eisen die gesteld worden waar je nog niet aan toe bent maar niet eeuwig op de goodwill van het bedrijf kunnen rekenen.
Ik heb nu een week vrij genomen om bij te tanken en de tranen komen ook bij mij los. Wat een eenzaam klote proces is dit zeg. Gatverdamme.
Ik denk regelmatig: was ik maar nooit aan die burnout begonnen
En Stokstaart hieperdepiep voor stijgende lijntjes!!
woensdag 4 november 2015 om 12:14
Nou hier ook even een weer een berichtje van mij.
Ik denk ook dat deze fase het zwaarste is Beel, er worden dan weer dingen van je verwacht, maar je vindt alles extra spannend en je zelfvertrouwen is nog ver te zoeken. En dat vallen en opstaan blijf ik lastig vinden!
Ik gisteren begonnen met een uurtje vrijwilligerswerk in een verpleeghuis. Kennis gemaakt met twee leuke oude dames en gezellig gekletst. Vond het erg spannend en had een aantal momenten dat ik dacht: als ik me maar goed blijf voelen en niet in paniek raak of de controle verlies....
Ik merk dat ik daar dan zo van kan balen na het bezoek en nu ook. Waarom kan ik niet denken, het is super goed dat ik dit weer aanga, ik ben geweest, heb wat angstgedachten gehad maar kon me erover heenzetten....
Herkennen jullie dit, dat dat trotse gevoel er dan niet is, maar die interne criticus weer een draai om je oren geeft!
Merk dat er bij mij ook wat tranen uit moeten!
Hoe doen jullie dat met het huilen, ik merk dat ik dat het liefste doe als ik alleen thuis ben. Herkennen jullie dit? Sowieso ben ik graag periodes alleen op dit moment. Mijn vriend en ik zijn vorig jaar maart gaan samenwonen en in mei kwam ik ziek op bed te liggen door achteraf gezien de darmparasieten en de rest...
Daarvoor heb ik altijd alleen gewoond. Moet zeggen dat ik het samenwonen echt fijn vind, maar nu ik me geestelijk minder voel ik erg behoefte heb aan die alleen tijd. Mijn vriend werkt ook part time en is een zeer inhuizig type dus dat scheelt ook wel denk ik.
Ik ga volgende week weer een aantal dagen naar het huis van mijn tante.
Ik vind het ook een eenzaam proces waar je zelf echt doorheen moet. Maar zit op dit moment ook een beetje in de modus van Straks kom ik hier nooit meer uit....
Terwijl ik me vorige week best momenten fijn kon voelen, maar dat ben ik nu eigenlijk al vergeten
Naoko merk ook dat na sommige afspraken mijn hoofd vol zit met indrukken en prikkels. Moet dan echt daarna gaan liggen of wandelen helpt ook wel bij mij.
Probeer als ik een dag een sociale activiteit heb de dag erna niets te plannen. Nu weer een nieuw evenwicht vinden met vrijwilligerswerk, psycholoog en sporten bij de fysio. Ik zeg altijd maar tegen mensen, je kan beter maar gewoon 40 uur werken, want herstellen van een burn out/crisis is veel harder werken!!
Ik krijg vanmiddag een massage van een half uur ben benieuwd. Wordt vergoed uit het potje van alternatieve geneeswijzen en laat ik daar nu nog een bedrag in hebben zitten. Als het me bevalt ga ik dit zeker nog opmaken in het oude jaar!
Succes weer met zijn allen!!!!
Ik denk ook dat deze fase het zwaarste is Beel, er worden dan weer dingen van je verwacht, maar je vindt alles extra spannend en je zelfvertrouwen is nog ver te zoeken. En dat vallen en opstaan blijf ik lastig vinden!
Ik gisteren begonnen met een uurtje vrijwilligerswerk in een verpleeghuis. Kennis gemaakt met twee leuke oude dames en gezellig gekletst. Vond het erg spannend en had een aantal momenten dat ik dacht: als ik me maar goed blijf voelen en niet in paniek raak of de controle verlies....
Ik merk dat ik daar dan zo van kan balen na het bezoek en nu ook. Waarom kan ik niet denken, het is super goed dat ik dit weer aanga, ik ben geweest, heb wat angstgedachten gehad maar kon me erover heenzetten....
Herkennen jullie dit, dat dat trotse gevoel er dan niet is, maar die interne criticus weer een draai om je oren geeft!
Merk dat er bij mij ook wat tranen uit moeten!
Hoe doen jullie dat met het huilen, ik merk dat ik dat het liefste doe als ik alleen thuis ben. Herkennen jullie dit? Sowieso ben ik graag periodes alleen op dit moment. Mijn vriend en ik zijn vorig jaar maart gaan samenwonen en in mei kwam ik ziek op bed te liggen door achteraf gezien de darmparasieten en de rest...
Daarvoor heb ik altijd alleen gewoond. Moet zeggen dat ik het samenwonen echt fijn vind, maar nu ik me geestelijk minder voel ik erg behoefte heb aan die alleen tijd. Mijn vriend werkt ook part time en is een zeer inhuizig type dus dat scheelt ook wel denk ik.
Ik ga volgende week weer een aantal dagen naar het huis van mijn tante.
Ik vind het ook een eenzaam proces waar je zelf echt doorheen moet. Maar zit op dit moment ook een beetje in de modus van Straks kom ik hier nooit meer uit....
Terwijl ik me vorige week best momenten fijn kon voelen, maar dat ben ik nu eigenlijk al vergeten
Naoko merk ook dat na sommige afspraken mijn hoofd vol zit met indrukken en prikkels. Moet dan echt daarna gaan liggen of wandelen helpt ook wel bij mij.
Probeer als ik een dag een sociale activiteit heb de dag erna niets te plannen. Nu weer een nieuw evenwicht vinden met vrijwilligerswerk, psycholoog en sporten bij de fysio. Ik zeg altijd maar tegen mensen, je kan beter maar gewoon 40 uur werken, want herstellen van een burn out/crisis is veel harder werken!!
Ik krijg vanmiddag een massage van een half uur ben benieuwd. Wordt vergoed uit het potje van alternatieve geneeswijzen en laat ik daar nu nog een bedrag in hebben zitten. Als het me bevalt ga ik dit zeker nog opmaken in het oude jaar!
Succes weer met zijn allen!!!!
woensdag 4 november 2015 om 14:30
Misschien heb je inderdaad wel gelijk, Beel, dat de fase waarin het eigenlijk best al wel een stuk beter gaat, moeilijker is dan de fase waarin het heel erg duidelijk is dat er amper iets gaat. Deze fase is alleszins veel minder duidelijk, én 'harder werken' of zoiets.
Wat dat huilen betreft, ook hier regelmatig tranen die zitten te wringen, het kan immers soms écht wel pijn doen, zo'n burnout. Huilen doe ik ook het makkelijkst alleen. Ik zou soms wel willen dat ik het ook kon bij anderen, maar nee, dat lukt maar per grote uitzondering.
Ik merk ook dat ik heel veel behoefte heb aan alleentijd, Paddestoel. Een introvert met een best grote behoefte aan alleentijd was ik sowieso altijd al, maar door de burnout is die behoefte alleen maar gegroeid. Eigenlijk raar, of toch een beetje tegenstrijdig, met dat een burnout vaak zo'n eenzaam proces is of lijkt. Ik zou willen dat het minder alleen voelde soms, en toch heb ik heel veel nood aan alleen zijn. Gek.
Wat dat huilen betreft, ook hier regelmatig tranen die zitten te wringen, het kan immers soms écht wel pijn doen, zo'n burnout. Huilen doe ik ook het makkelijkst alleen. Ik zou soms wel willen dat ik het ook kon bij anderen, maar nee, dat lukt maar per grote uitzondering.
Ik merk ook dat ik heel veel behoefte heb aan alleentijd, Paddestoel. Een introvert met een best grote behoefte aan alleentijd was ik sowieso altijd al, maar door de burnout is die behoefte alleen maar gegroeid. Eigenlijk raar, of toch een beetje tegenstrijdig, met dat een burnout vaak zo'n eenzaam proces is of lijkt. Ik zou willen dat het minder alleen voelde soms, en toch heb ik heel veel nood aan alleen zijn. Gek.
woensdag 4 november 2015 om 14:35
Hier ook heel veel behoefte aan alleen zijn. Tranen kan ik niet altijd goed beheersen, ik schiet van nature snel vol, en dat is er nu niet beter op geworden. Maar het liefst huil ik ook alleen. Gister nog, liep ik door het park en dan stromen ineens de tranen over mijn wangen, gelukkig scheen de zon en kon ik mijn zonnebril opzetten.
Ik heb ook het gevoel dat ik nog nooit zo hard gewerkt heb als nu, en dat is zo frustrerend omdat ik niet gedaan krijg wat ik vroeger fluitend deed.
Ik heb ook het gevoel dat ik nog nooit zo hard gewerkt heb als nu, en dat is zo frustrerend omdat ik niet gedaan krijg wat ik vroeger fluitend deed.
woensdag 4 november 2015 om 20:55
Wat zijn jullie toch lieverds! Merci voor alle lieve woorden en knuffels
Filmpje is hilarisch. Katten zijn toch grappig.
Ook ik ben blij met jullie confessions over het moeilijk vinden om altijd op iedereen te antwoorden. Kan mij daar helemaal in vinden en maak er meteen gebruik van
Ik wil ook bekennen dat het zo fijn is om jullie ervaringen, gedachten, .... te lezen en ja ook te lezen dat jullie soms downs hebben. Al hoop ik echt voor iedereen vooral ups!
Groot gelijk Bloem dat je gaat revalideren in het bos!
Haha Beel super grappige uitspraak:'was ik maar nooit aan mijn burn out begonnen.' Moest ik om lachen.
Fantastisch Stokstaartje dat je in stijgende lijn gaat. Hoe gaat de zoektocht naar werk?
He Naoko: herkenbaar die tranen, gevoel van eenzaamheid en de behoefte om alleen te zijn. Die tegenstrijdigheid. Alleen je bent niet alleen hoor!
Hier gaat het weer cava. Zeker niet goed, maar slaap meer en op werk kan ik het handelen en krijg complimentjes van collega's dat ik de drukte goed vol hou. Ben in vrije tijd nu vooral plannen aan het maken over hoe balans in werk/prive krijgen+beter voor mezelf zorgen. Stap 1: geen overuren maken op werk
Fijne avond allemaal!!! xxx
Filmpje is hilarisch. Katten zijn toch grappig.
Ook ik ben blij met jullie confessions over het moeilijk vinden om altijd op iedereen te antwoorden. Kan mij daar helemaal in vinden en maak er meteen gebruik van
Ik wil ook bekennen dat het zo fijn is om jullie ervaringen, gedachten, .... te lezen en ja ook te lezen dat jullie soms downs hebben. Al hoop ik echt voor iedereen vooral ups!
Groot gelijk Bloem dat je gaat revalideren in het bos!
Haha Beel super grappige uitspraak:'was ik maar nooit aan mijn burn out begonnen.' Moest ik om lachen.
Fantastisch Stokstaartje dat je in stijgende lijn gaat. Hoe gaat de zoektocht naar werk?
He Naoko: herkenbaar die tranen, gevoel van eenzaamheid en de behoefte om alleen te zijn. Die tegenstrijdigheid. Alleen je bent niet alleen hoor!
Hier gaat het weer cava. Zeker niet goed, maar slaap meer en op werk kan ik het handelen en krijg complimentjes van collega's dat ik de drukte goed vol hou. Ben in vrije tijd nu vooral plannen aan het maken over hoe balans in werk/prive krijgen+beter voor mezelf zorgen. Stap 1: geen overuren maken op werk
Fijne avond allemaal!!! xxx
Always believe that something wonderful is about to happen.
donderdag 5 november 2015 om 10:49
Klinkt alsof je goed en bewust aan de slag bent met je dipje, Vienna. Komt wel weer goed!
Hier weer aan de 'down-days' begonnen, zo blijkt. Na gisteren een hele dag tranen binnenhouden, 's avonds (in m'n eentje natuurlijk) alles er nog eens uit gelaten. Dat het hier gisteren over huilen in je eentje ging, hielp blijkbaar om de tranen los te laten. Dat was weer eens nodig, denk ik, en opluchtend ook wel. En waar ik gisteren nog vocht tegen dat het weer wat minder ging, kan ik me er vandaag alweer een beetje bij neerleggen, denk ik. Mijn ervaring is dat het het snelste weer beter gaat, als ik het dipje toelaat en er niet tegen vecht, dus die strategie pas ik maar weer even toe...
Het blijft toch echt iets geks, die burnout... Zelfs na zo lang, snap ik er soms nog altijd niks van
Gelukkig heb ik jullie om m'n ervaringen aan te toetsen, dat maakt écht wel dat ik veel minder het gevoel heb dat er me rare onbegrijpelijke dingen overkomen, en dat maakt accepteren dan weer makkelijker. Dus nogmaals dankjewel voor jullie verhalen/ervaringen!
Hier weer aan de 'down-days' begonnen, zo blijkt. Na gisteren een hele dag tranen binnenhouden, 's avonds (in m'n eentje natuurlijk) alles er nog eens uit gelaten. Dat het hier gisteren over huilen in je eentje ging, hielp blijkbaar om de tranen los te laten. Dat was weer eens nodig, denk ik, en opluchtend ook wel. En waar ik gisteren nog vocht tegen dat het weer wat minder ging, kan ik me er vandaag alweer een beetje bij neerleggen, denk ik. Mijn ervaring is dat het het snelste weer beter gaat, als ik het dipje toelaat en er niet tegen vecht, dus die strategie pas ik maar weer even toe...
Het blijft toch echt iets geks, die burnout... Zelfs na zo lang, snap ik er soms nog altijd niks van
Gelukkig heb ik jullie om m'n ervaringen aan te toetsen, dat maakt écht wel dat ik veel minder het gevoel heb dat er me rare onbegrijpelijke dingen overkomen, en dat maakt accepteren dan weer makkelijker. Dus nogmaals dankjewel voor jullie verhalen/ervaringen!
