Geld & Recht
alle pijlers
opoffering ouders te groot
woensdag 14 oktober 2015 om 17:15
De laatste tijd pieker ik veel over het volgende...
Mijn ouders betalen mijn studie. Ze betalen mijn woonruimte, collegegeld en nog een bedrag per maand voor andere kosten. Eigenlijk betalen ze alles.
Ik heb nog een broer die nog thuis woont, maar voor wie ze ook verder collegegeld betalen en nog wat zakgeld meegeven. OK, dat is een wat kleiner bedrag.
Mijn ouders zijn niet rijk, ze verdienen volgens mij redelijk maar het zijn geen grootverdieners, en voor hen is dit echt een grote opoffering. Dat realiseerde ik me laatst pas, toen bleek dat ze dit jaar niet op vakantie gaan omdat het financieel niet uitkomt. Ook blijven mijn ouders al tijdenlang in een oude auto rondrijden.
Dat ze betalen is niet eens een discussie geweest. Ze willen gewoon dat wij, de kinderen, maximaal de kansen krijgen om te studeren en ze willen dat we dat doen zonder studieschuld op te bouwen.
Ik voel me hier zo langzamerhand ongemakkelijk bij. Soms zelfs emotioneel; ik moest bijna huilen toen ik me realiseerde dat ze door de enorme studiekosten niet op vakantie gingen deze zomer. Het is niet in verhouding. Ik heb wel eens gezegd dat ik ook zelf wat meer kan verdienen (heb nu ook een bijbaantje) maar dat willen ze niet horen.
Ik voel me ongemakkelijk en ook wat schuldig over zoveel opoffering van hun kant. 'Gelukkig' kom ik vrij goed door alle tentamens heen; ik heb echt het gevoel dat dat wel het minste is dat ik moet doen.
Eigenlijk denk ik er wel eens over om wat meer bij te verdienen of gewoon toch een lening af te sluiten en een deel van het geld niet meer te accepteren. Omdat het ook mijn verantwoordelijkheid is. En als ik later een goed inkomen heb, is zo'n studieschuld ook wel weer te overzien.
Wat denken jullie?
PS er zijn in mijn vriendenkring mensen met een studielening maar ook wel kinderen met ouders die alles betalen.. maar dat zijn dan vaak volgens mij ouders die het gemakkelijk(er) kunnen betalen.
Mijn ouders betalen mijn studie. Ze betalen mijn woonruimte, collegegeld en nog een bedrag per maand voor andere kosten. Eigenlijk betalen ze alles.
Ik heb nog een broer die nog thuis woont, maar voor wie ze ook verder collegegeld betalen en nog wat zakgeld meegeven. OK, dat is een wat kleiner bedrag.
Mijn ouders zijn niet rijk, ze verdienen volgens mij redelijk maar het zijn geen grootverdieners, en voor hen is dit echt een grote opoffering. Dat realiseerde ik me laatst pas, toen bleek dat ze dit jaar niet op vakantie gaan omdat het financieel niet uitkomt. Ook blijven mijn ouders al tijdenlang in een oude auto rondrijden.
Dat ze betalen is niet eens een discussie geweest. Ze willen gewoon dat wij, de kinderen, maximaal de kansen krijgen om te studeren en ze willen dat we dat doen zonder studieschuld op te bouwen.
Ik voel me hier zo langzamerhand ongemakkelijk bij. Soms zelfs emotioneel; ik moest bijna huilen toen ik me realiseerde dat ze door de enorme studiekosten niet op vakantie gingen deze zomer. Het is niet in verhouding. Ik heb wel eens gezegd dat ik ook zelf wat meer kan verdienen (heb nu ook een bijbaantje) maar dat willen ze niet horen.
Ik voel me ongemakkelijk en ook wat schuldig over zoveel opoffering van hun kant. 'Gelukkig' kom ik vrij goed door alle tentamens heen; ik heb echt het gevoel dat dat wel het minste is dat ik moet doen.
Eigenlijk denk ik er wel eens over om wat meer bij te verdienen of gewoon toch een lening af te sluiten en een deel van het geld niet meer te accepteren. Omdat het ook mijn verantwoordelijkheid is. En als ik later een goed inkomen heb, is zo'n studieschuld ook wel weer te overzien.
Wat denken jullie?
PS er zijn in mijn vriendenkring mensen met een studielening maar ook wel kinderen met ouders die alles betalen.. maar dat zijn dan vaak volgens mij ouders die het gemakkelijk(er) kunnen betalen.
vrijdag 16 oktober 2015 om 09:07
quote:consuelabananahammok schreef op 15 oktober 2015 @ 13:43:
Ik denk trouwens dat helemaal niet veel ouders alles betalen voor hun kind.
Dat zal voor een studerend en uitwonend kind al snel naar de duizend euro per maand gaan. Heb je er twee, maak je borst dan maar nat.
Een grote groep zal dat echt niet opgehoest krijgen.Dat zijn dingen waar je over na moet denken voor je meer dan 1 kind op de wereld zet. Je weet dat kinderen geld kosten, véél geld. Dan ga je er toch geen 2-3-4 of meer op de wereld zetten als je geen oud geld bent of tonnen aan inkomen binnen harkt?
Ik denk trouwens dat helemaal niet veel ouders alles betalen voor hun kind.
Dat zal voor een studerend en uitwonend kind al snel naar de duizend euro per maand gaan. Heb je er twee, maak je borst dan maar nat.
Een grote groep zal dat echt niet opgehoest krijgen.Dat zijn dingen waar je over na moet denken voor je meer dan 1 kind op de wereld zet. Je weet dat kinderen geld kosten, véél geld. Dan ga je er toch geen 2-3-4 of meer op de wereld zetten als je geen oud geld bent of tonnen aan inkomen binnen harkt?
Shoot first, ask questions later!
vrijdag 16 oktober 2015 om 10:14
Ik vind dat ik voor mijn dochter ook moet kunnen bijdragen in haar studie later. Ze moet nog één jaar worden dus we kunnen nog wel even sparen. De wet gaat ook uit van een onderhoudsplicht tot 21 jaar dus eigenlijk ben je het ook verplicht. Wat ik daarnaast nog veel belangrijker vind is om ervoor te zorgen dat dochter een goede financiële opvoeding krijgt en dus een folderwijk en bijbaantje moet nemen zodra dat kan en mag en straks kleedgeld krijgt om zelf na te denken voor ze iets uitgeeft.
Ik kreeg vroeger ook altijd (bijna) alles betaald qua studie en deels mijn kamer, maar er moest wel gewerkt worden vanaf jonge leeftijd. Als ik zelf geen baan had wisten mijn ouders nog wel wat te doen voor me in de vakanties (hadden eigen bedrijf dus klusjes genoeg). Zonder studievertraging en zonder lenen afgestudeerd en nu een fatsoenlijke baan. Ik vind TO klinken als iemand die een goede opvoeding heeft gehad van lieve betrokken ouders. Dan heb je gewoon alvast een geweldig start in het leven en daar mag je best dankbaar voor zijn en ik denk dat je nu ook oud en wijs genoeg bent om hierover met je ouders in gesprek te gaan. Dat hen nu wel een tikkeltje minder mag, omdat ze ook aan hunzelf moeten denken.
Ik kreeg vroeger ook altijd (bijna) alles betaald qua studie en deels mijn kamer, maar er moest wel gewerkt worden vanaf jonge leeftijd. Als ik zelf geen baan had wisten mijn ouders nog wel wat te doen voor me in de vakanties (hadden eigen bedrijf dus klusjes genoeg). Zonder studievertraging en zonder lenen afgestudeerd en nu een fatsoenlijke baan. Ik vind TO klinken als iemand die een goede opvoeding heeft gehad van lieve betrokken ouders. Dan heb je gewoon alvast een geweldig start in het leven en daar mag je best dankbaar voor zijn en ik denk dat je nu ook oud en wijs genoeg bent om hierover met je ouders in gesprek te gaan. Dat hen nu wel een tikkeltje minder mag, omdat ze ook aan hunzelf moeten denken.
vrijdag 16 oktober 2015 om 10:32
quote:ardni schreef op 16 oktober 2015 @ 08:51:
[...]
Ik vind dit een beetje eng, je mag dankbaar zijn als je kind gezond is en een redelijk leervermogen heeft, dat is niet vanzelfsprekend.
Maar goed, ik ben het deels wel met je eens.
Wij willen er geen 4, los van het feit dat het voor ons te veel is. Wil je gewoon je kinderen kunnen laten sporten, studeren als ze dat willen,ziektekosten btealen indien nodig, op vakantie gaan, een eigen kamer voor je kids.
Maar iedereen leeft anders en niet iedereen kan dat,daarom hebben we een vangnet.
Maar een (permanent) zeer laag inkomen en 4/5 kinderen vind ik van de zotte.
Het is helemaal niet zo eng, de manier van denken die hoppala er op na houdt. Het is logisch dat je je afvraagt wat je je kinderen wil bieden in het leven en het aantal kinderen dus beperkt.
Als je van verre luxe reizen houdt en je wil je kinderen dat ook meegeven dan moet je niet aan 4 kinderen beginnen. Als je niet wil dat je kinderen gaan werken tijdens de studie, idem.
Als je echter vindt dat kinderen self-sufficient zijn vanaf hun vierde levensjaar, dan kun je prima 12 kinderen baren!
[...]
Ik vind dit een beetje eng, je mag dankbaar zijn als je kind gezond is en een redelijk leervermogen heeft, dat is niet vanzelfsprekend.
Maar goed, ik ben het deels wel met je eens.
Wij willen er geen 4, los van het feit dat het voor ons te veel is. Wil je gewoon je kinderen kunnen laten sporten, studeren als ze dat willen,ziektekosten btealen indien nodig, op vakantie gaan, een eigen kamer voor je kids.
Maar iedereen leeft anders en niet iedereen kan dat,daarom hebben we een vangnet.
Maar een (permanent) zeer laag inkomen en 4/5 kinderen vind ik van de zotte.
Het is helemaal niet zo eng, de manier van denken die hoppala er op na houdt. Het is logisch dat je je afvraagt wat je je kinderen wil bieden in het leven en het aantal kinderen dus beperkt.
Als je van verre luxe reizen houdt en je wil je kinderen dat ook meegeven dan moet je niet aan 4 kinderen beginnen. Als je niet wil dat je kinderen gaan werken tijdens de studie, idem.
Als je echter vindt dat kinderen self-sufficient zijn vanaf hun vierde levensjaar, dan kun je prima 12 kinderen baren!
vrijdag 16 oktober 2015 om 10:35
quote:sneeuwwitje80 schreef op 16 oktober 2015 @ 10:14:
Ik vind dat ik voor mijn dochter ook moet kunnen bijdragen in haar studie later. Ze moet nog één jaar worden dus we kunnen nog wel even sparen. De wet gaat ook uit van een onderhoudsplicht tot 21 jaar dus eigenlijk ben je het ook verplicht. Wat ik daarnaast nog veel belangrijker vind is om ervoor te zorgen dat dochter een goede financiële opvoeding krijgt en dus een folderwijk en bijbaantje moet nemen zodra dat kan en mag en straks kleedgeld krijgt om zelf na te denken voor ze iets uitgeeft.
Ik heb nooit gefolderd, ik heb nooit verplicht gewerkt, mijn ouders wilden alles voor mij betalen, zelfs toen ik al full time aan de slag was ( ) maar ik heb nou niet het idee dat ik niet met geld om kan gaan.
Als je je kinderen normaal opvoedt, dan snappen ze later heus wel dat rood staan niet handig is.
Moeilijker dan dat is het niet.
Dus waarom een kind verplicht laten werken?
Ik vind dat ik voor mijn dochter ook moet kunnen bijdragen in haar studie later. Ze moet nog één jaar worden dus we kunnen nog wel even sparen. De wet gaat ook uit van een onderhoudsplicht tot 21 jaar dus eigenlijk ben je het ook verplicht. Wat ik daarnaast nog veel belangrijker vind is om ervoor te zorgen dat dochter een goede financiële opvoeding krijgt en dus een folderwijk en bijbaantje moet nemen zodra dat kan en mag en straks kleedgeld krijgt om zelf na te denken voor ze iets uitgeeft.
Ik heb nooit gefolderd, ik heb nooit verplicht gewerkt, mijn ouders wilden alles voor mij betalen, zelfs toen ik al full time aan de slag was ( ) maar ik heb nou niet het idee dat ik niet met geld om kan gaan.
Als je je kinderen normaal opvoedt, dan snappen ze later heus wel dat rood staan niet handig is.
Moeilijker dan dat is het niet.
Dus waarom een kind verplicht laten werken?
vrijdag 16 oktober 2015 om 10:42
quote:kadanz schreef op 16 oktober 2015 @ 10:32:
[...]
Het is helemaal niet zo eng, de manier van denken die hoppala er op na houdt. Het is logisch dat je je afvraagt wat je je kinderen wil bieden in het leven en het aantal kinderen dus beperkt.
Als je van verre luxe reizen houdt en je wil je kinderen dat ook meegeven dan moet je niet aan 4 kinderen beginnen. Als je niet wil dat je kinderen gaan werken tijdens de studie, idem.
Als je echter vindt dat kinderen self-sufficient zijn vanaf hun vierde levensjaar, dan kun je prima 12 kinderen baren!
Volgens mij lees je het niet goed, ik begrijp dat we er allemaal vanuit gaan dat onze kinderen gezond zijn en gaan studeren, maar dat is geen gegeven.
Daar houd ik in ieder geval rekening mee.Ik vind het naief om dat niet te doen.
[...]
Het is helemaal niet zo eng, de manier van denken die hoppala er op na houdt. Het is logisch dat je je afvraagt wat je je kinderen wil bieden in het leven en het aantal kinderen dus beperkt.
Als je van verre luxe reizen houdt en je wil je kinderen dat ook meegeven dan moet je niet aan 4 kinderen beginnen. Als je niet wil dat je kinderen gaan werken tijdens de studie, idem.
Als je echter vindt dat kinderen self-sufficient zijn vanaf hun vierde levensjaar, dan kun je prima 12 kinderen baren!
Volgens mij lees je het niet goed, ik begrijp dat we er allemaal vanuit gaan dat onze kinderen gezond zijn en gaan studeren, maar dat is geen gegeven.
Daar houd ik in ieder geval rekening mee.Ik vind het naief om dat niet te doen.
vrijdag 16 oktober 2015 om 10:43
quote:redbuIIetje schreef op 16 oktober 2015 @ 09:07:
[...]
Dat zijn dingen waar je over na moet denken voor je meer dan 1 kind op de wereld zet. Je weet dat kinderen geld kosten, véél geld. Dan ga je er toch geen 2-3-4 of meer op de wereld zetten als je geen oud geld bent of tonnen aan inkomen binnen harkt?
Tonnen voordat je er meer dan 1 mag?
Wat heb jij toch een bizar beeld van de wereld.
Ik ben niet van plan om alles voor mijn kinderen te betalen, zelfs al kan ik dat waarschijnlijk prima. Omdat ik wil dat ze leren voor zichzelf te zorgen.
[...]
Dat zijn dingen waar je over na moet denken voor je meer dan 1 kind op de wereld zet. Je weet dat kinderen geld kosten, véél geld. Dan ga je er toch geen 2-3-4 of meer op de wereld zetten als je geen oud geld bent of tonnen aan inkomen binnen harkt?
Tonnen voordat je er meer dan 1 mag?
Wat heb jij toch een bizar beeld van de wereld.
Ik ben niet van plan om alles voor mijn kinderen te betalen, zelfs al kan ik dat waarschijnlijk prima. Omdat ik wil dat ze leren voor zichzelf te zorgen.
vrijdag 16 oktober 2015 om 10:45
quote:Yggdrasil- schreef op 15 oktober 2015 @ 06:17:
Wen er maar aan! Werken is gewoon normaal. Ook voor studenten. Ja sorry ik denk er duidelijk anders over.
En mijn kinderen hebben tijd zat om te 'socializen' maar soms moeten ze prioriteiten stellen, en daar is niets mis mee!
Knap dat jouw kinderen 2-4 dagen werken naast hun studie. Ik ken vooral mensen die 10-20 uur werken en dat is echt wel de max. Heel veel studenten zijn namelijk wel 40 uur met hun studie bezig.
Ik leen, werk en mijn ouders betalen collegegeld.
TO: niet schuldig voelen en later als je geld hebt wat liefs voor ze terugdoen! Geef ze een leuke vakantie bijvoorbeeld.
Wen er maar aan! Werken is gewoon normaal. Ook voor studenten. Ja sorry ik denk er duidelijk anders over.
En mijn kinderen hebben tijd zat om te 'socializen' maar soms moeten ze prioriteiten stellen, en daar is niets mis mee!
Knap dat jouw kinderen 2-4 dagen werken naast hun studie. Ik ken vooral mensen die 10-20 uur werken en dat is echt wel de max. Heel veel studenten zijn namelijk wel 40 uur met hun studie bezig.
Ik leen, werk en mijn ouders betalen collegegeld.
TO: niet schuldig voelen en later als je geld hebt wat liefs voor ze terugdoen! Geef ze een leuke vakantie bijvoorbeeld.
vrijdag 16 oktober 2015 om 10:48
quote:kadanz schreef op 16 oktober 2015 @ 10:35:
[...]
Ik heb nooit gefolderd, ik heb nooit verplicht gewerkt, mijn ouders wilden alles voor mij betalen, zelfs toen ik al full time aan de slag was ( ) maar ik heb nou niet het idee dat ik niet met geld om kan gaan.
Als je je kinderen normaal opvoedt, dan snappen ze later heus wel dat rood staan niet handig is.
Moeilijker dan dat is het niet.
Dus waarom een kind verplicht laten werken?
Omdat ik liever heb dat ze op hun 16e leren omgaan met een baas, kutopdrachten en toch gaan werken als je eigenlijk geen zin hebt, of leukere dingen hebt te doen, dan op hun 23e na een studie.
Ik heb altijd gewerkt. Mijn ouders wilden ook alles voor me betalen, maar wel als ik zelf ook wat bijdroeg. Zodra ik niks meer deed betaalden zij ook minder. Dus sinds mijn 13e heb ik eigenlijk nog nooit zonder werk gezeten, van folders, tot helpen bij de boer, enz. Vakantiebaantjes in fabrieken tussen kerels van 50, zodat ik wist dat ik nóóit in een fabriek wilde werken. Ik heb zoveel verschillende dingen gedaan dat ik me ten eerste makkelijk aanpas, vrij goed wist wat ik kon en wilde, en de waarde van geld goed wist omdat ik wist hoe lang folders rondbrengen één bioscoopkaartje was. Plus dat ik verschil zie tussen 20ers die nog nooit gewerkt hebben en 20ers die dat wel hebben. De eerste groep is toch vaak 'op zoek naar mijn droombaan' en hebben niet altijd een reeel beeld van wat arbeid is en dat werk is per se is om gelukkig van te worden, maar gewoon om jezelf te onderhouden.
Ik heb er iig een berg vaardigheden en een goede arbeidsethos aan over gehouden.
[...]
Ik heb nooit gefolderd, ik heb nooit verplicht gewerkt, mijn ouders wilden alles voor mij betalen, zelfs toen ik al full time aan de slag was ( ) maar ik heb nou niet het idee dat ik niet met geld om kan gaan.
Als je je kinderen normaal opvoedt, dan snappen ze later heus wel dat rood staan niet handig is.
Moeilijker dan dat is het niet.
Dus waarom een kind verplicht laten werken?
Omdat ik liever heb dat ze op hun 16e leren omgaan met een baas, kutopdrachten en toch gaan werken als je eigenlijk geen zin hebt, of leukere dingen hebt te doen, dan op hun 23e na een studie.
Ik heb altijd gewerkt. Mijn ouders wilden ook alles voor me betalen, maar wel als ik zelf ook wat bijdroeg. Zodra ik niks meer deed betaalden zij ook minder. Dus sinds mijn 13e heb ik eigenlijk nog nooit zonder werk gezeten, van folders, tot helpen bij de boer, enz. Vakantiebaantjes in fabrieken tussen kerels van 50, zodat ik wist dat ik nóóit in een fabriek wilde werken. Ik heb zoveel verschillende dingen gedaan dat ik me ten eerste makkelijk aanpas, vrij goed wist wat ik kon en wilde, en de waarde van geld goed wist omdat ik wist hoe lang folders rondbrengen één bioscoopkaartje was. Plus dat ik verschil zie tussen 20ers die nog nooit gewerkt hebben en 20ers die dat wel hebben. De eerste groep is toch vaak 'op zoek naar mijn droombaan' en hebben niet altijd een reeel beeld van wat arbeid is en dat werk is per se is om gelukkig van te worden, maar gewoon om jezelf te onderhouden.
Ik heb er iig een berg vaardigheden en een goede arbeidsethos aan over gehouden.
vrijdag 16 oktober 2015 om 10:50
quote:hoppala schreef op 15 oktober 2015 @ 13:02:
Je betaalt collegegeld en boeken.
Dat had bij mijn Studie betekent dat ik minsten 2 jaar vertraging had opgelopen, want werken naast de Studie was onmogelijk.
Ik will dat je inziet dat zoals jij je waarheid presenteert, dat niet voor iedereen mogelijk is. Bijv van wege hoge studielast of verplichte verblijven in het buitenland.
Dan leen je toch?
Ik sta versteld van jouw uitspraken. 20000 per jaar sparen is echt niet voor iedereen weggelegd. Dat is mijn hele salaris als ik een fulltime baan vind na mijn studie.
Je betaalt collegegeld en boeken.
Dat had bij mijn Studie betekent dat ik minsten 2 jaar vertraging had opgelopen, want werken naast de Studie was onmogelijk.
Ik will dat je inziet dat zoals jij je waarheid presenteert, dat niet voor iedereen mogelijk is. Bijv van wege hoge studielast of verplichte verblijven in het buitenland.
Dan leen je toch?
Ik sta versteld van jouw uitspraken. 20000 per jaar sparen is echt niet voor iedereen weggelegd. Dat is mijn hele salaris als ik een fulltime baan vind na mijn studie.
vrijdag 16 oktober 2015 om 10:54
quote:ardni schreef op 16 oktober 2015 @ 10:42:
[...]
Volgens mij lees je het niet goed, ik begrijp dat we er allemaal vanuit gaan dat onze kinderen gezond zijn en gaan studeren, maar dat is geen gegeven.
Daar houd ik in ieder geval rekening mee.Ik vind het naief om dat niet te doen.
Ik denk niet dat er iemand klakkeloos van uitgaat dat hun kinderen gezond zijn en aan de universiteit gaan studeren, of dat er überhaupt kinderen komen. Dit is niet de zwangerschaps pijler waar iedereen het constant over wondertjes heeft die je al dan niet gegund worden
Dit is gewoon een maatschappelijke discussie.
TO, naar mate je ouders ouder en zwakker worden zullen de rollen zich omdraaien en zullen er genoeg momenten zijn om ze terug te geven wat je nu krijgt.
[...]
Volgens mij lees je het niet goed, ik begrijp dat we er allemaal vanuit gaan dat onze kinderen gezond zijn en gaan studeren, maar dat is geen gegeven.
Daar houd ik in ieder geval rekening mee.Ik vind het naief om dat niet te doen.
Ik denk niet dat er iemand klakkeloos van uitgaat dat hun kinderen gezond zijn en aan de universiteit gaan studeren, of dat er überhaupt kinderen komen. Dit is niet de zwangerschaps pijler waar iedereen het constant over wondertjes heeft die je al dan niet gegund worden
Dit is gewoon een maatschappelijke discussie.
TO, naar mate je ouders ouder en zwakker worden zullen de rollen zich omdraaien en zullen er genoeg momenten zijn om ze terug te geven wat je nu krijgt.
vrijdag 16 oktober 2015 om 10:59
quote:rosaaaa schreef op 16 oktober 2015 @ 10:50:
[...]
Dan leen je toch?
Ik sta versteld van jouw uitspraken. 20000 per jaar sparen is echt niet voor iedereen weggelegd. Dat is mijn hele salaris als ik een fulltime baan vind na mijn studie.Ja en als je Partner dat ook verdient, dan kann je van 1salaris leven en de rest sparen, zo doen wij dat en wij verdienen echt helemaal niet veel.
[...]
Dan leen je toch?
Ik sta versteld van jouw uitspraken. 20000 per jaar sparen is echt niet voor iedereen weggelegd. Dat is mijn hele salaris als ik een fulltime baan vind na mijn studie.Ja en als je Partner dat ook verdient, dan kann je van 1salaris leven en de rest sparen, zo doen wij dat en wij verdienen echt helemaal niet veel.
vrijdag 16 oktober 2015 om 11:01
En kadanz verwoord mijn mening beter dan ik het zelf kann.
Mijn punt is dat je beter van te voren na kan denken over wat jij belangrijk vind in het leven van je kinderen en daar ook het aantal kinderen op aanpast.
En niet afgaat op hoeveel kinderen je door de eerste jaren kan helpen, want pas daarna worden ze echt duur
Mijn punt is dat je beter van te voren na kan denken over wat jij belangrijk vind in het leven van je kinderen en daar ook het aantal kinderen op aanpast.
En niet afgaat op hoeveel kinderen je door de eerste jaren kan helpen, want pas daarna worden ze echt duur
vrijdag 16 oktober 2015 om 11:02
quote:Sid-returns schreef op 16 oktober 2015 @ 10:48:
[...]
Omdat ik liever heb dat ze op hun 16e leren omgaan met een baas, kutopdrachten en toch gaan werken als je eigenlijk geen zin hebt, of leukere dingen hebt te doen, dan op hun 23e na een studie.
Ik heb altijd gewerkt. Mijn ouders wilden ook alles voor me betalen, maar wel als ik zelf ook wat bijdroeg. Zodra ik niks meer deed betaalden zij ook minder. Dus sinds mijn 13e heb ik eigenlijk nog nooit zonder werk gezeten, van folders, tot helpen bij de boer, enz. Vakantiebaantjes in fabrieken tussen kerels van 50, zodat ik wist dat ik nóóit in een fabriek wilde werken. Ik heb zoveel verschillende dingen gedaan dat ik me ten eerste makkelijk aanpas, vrij goed wist wat ik kon en wilde, en de waarde van geld goed wist omdat ik wist hoe lang folders rondbrengen één bioscoopkaartje was. Plus dat ik verschil zie tussen 20ers die nog nooit gewerkt hebben en 20ers die dat wel hebben. De eerste groep is toch vaak 'op zoek naar mijn droombaan' en hebben niet altijd een reeel beeld van wat arbeid is en dat werk is per se is om gelukkig van te worden, maar gewoon om jezelf te onderhouden.
Ik heb er iig een berg vaardigheden en een goede arbeidsethos aan over gehouden.
Mwah, ik zie het niet zo zwart wit. Wat is er mis met op zoek gaan naar je droom baan, of in ieder geval een baan die je leuk vindt? Je werkt het grootste deel van je leven, laat je baan dan asjeblieft iets meer zijn dan een middel om jezelf te onderhouden.
Ik ben het met je eens dat een bijbaantje je wel een reëler beeld geeft van wat werken inhoudt. Ik zou het mijn kinderen dan ook aanmoedigen (mochten ze de brains hebben om te studeren!). Maar ik zal het ze nooit verplichten, als ik zelf voldoende middelen heb.
[...]
Omdat ik liever heb dat ze op hun 16e leren omgaan met een baas, kutopdrachten en toch gaan werken als je eigenlijk geen zin hebt, of leukere dingen hebt te doen, dan op hun 23e na een studie.
Ik heb altijd gewerkt. Mijn ouders wilden ook alles voor me betalen, maar wel als ik zelf ook wat bijdroeg. Zodra ik niks meer deed betaalden zij ook minder. Dus sinds mijn 13e heb ik eigenlijk nog nooit zonder werk gezeten, van folders, tot helpen bij de boer, enz. Vakantiebaantjes in fabrieken tussen kerels van 50, zodat ik wist dat ik nóóit in een fabriek wilde werken. Ik heb zoveel verschillende dingen gedaan dat ik me ten eerste makkelijk aanpas, vrij goed wist wat ik kon en wilde, en de waarde van geld goed wist omdat ik wist hoe lang folders rondbrengen één bioscoopkaartje was. Plus dat ik verschil zie tussen 20ers die nog nooit gewerkt hebben en 20ers die dat wel hebben. De eerste groep is toch vaak 'op zoek naar mijn droombaan' en hebben niet altijd een reeel beeld van wat arbeid is en dat werk is per se is om gelukkig van te worden, maar gewoon om jezelf te onderhouden.
Ik heb er iig een berg vaardigheden en een goede arbeidsethos aan over gehouden.
Mwah, ik zie het niet zo zwart wit. Wat is er mis met op zoek gaan naar je droom baan, of in ieder geval een baan die je leuk vindt? Je werkt het grootste deel van je leven, laat je baan dan asjeblieft iets meer zijn dan een middel om jezelf te onderhouden.
Ik ben het met je eens dat een bijbaantje je wel een reëler beeld geeft van wat werken inhoudt. Ik zou het mijn kinderen dan ook aanmoedigen (mochten ze de brains hebben om te studeren!). Maar ik zal het ze nooit verplichten, als ik zelf voldoende middelen heb.
vrijdag 16 oktober 2015 om 11:03
quote:hoppala schreef op 16 oktober 2015 @ 10:59:
[...]
Ja en als je Partner dat ook verdient, dan kann je van 1salaris leven en de rest sparen, zo doen wij dat en wij verdienen echt helemaal niet veel.Moet je wel een partner hebben die dat verdient. En die partner moet ook leuk genoeg zijn voor een lange relatie en kinderen.
[...]
Ja en als je Partner dat ook verdient, dan kann je van 1salaris leven en de rest sparen, zo doen wij dat en wij verdienen echt helemaal niet veel.Moet je wel een partner hebben die dat verdient. En die partner moet ook leuk genoeg zijn voor een lange relatie en kinderen.
vrijdag 16 oktober 2015 om 11:05
quote:hoppala schreef op 16 oktober 2015 @ 11:01:
En kadanz verwoord mijn mening beter dan ik het zelf kann.
Mijn punt is dat je beter van te voren na kan denken over wat jij belangrijk vind in het leven van je kinderen en daar ook het aantal kinderen op aanpast.
En niet afgaat op hoeveel kinderen je door de eerste jaren kan helpen, want pas daarna worden ze echt duur
Mijn ouders kregen kinderen in een tijd dat studeren nog goed te betalen was door middel van studiefinanciering etc. Leven was minder duur. En toen verdienden ze heel goed. Maar weet je: je kunt het leven niet voorspellen. Een scheiding, ziekte, overlijden etc. dat weet je niet op het moment dat je een baby krijgt. En dan kan het financieel ineens heel anders worden.
Ik wil je over 20 jaar wel horen om te zien of alles zo perfect is verlopen als jij dacht.
En kadanz verwoord mijn mening beter dan ik het zelf kann.
Mijn punt is dat je beter van te voren na kan denken over wat jij belangrijk vind in het leven van je kinderen en daar ook het aantal kinderen op aanpast.
En niet afgaat op hoeveel kinderen je door de eerste jaren kan helpen, want pas daarna worden ze echt duur
Mijn ouders kregen kinderen in een tijd dat studeren nog goed te betalen was door middel van studiefinanciering etc. Leven was minder duur. En toen verdienden ze heel goed. Maar weet je: je kunt het leven niet voorspellen. Een scheiding, ziekte, overlijden etc. dat weet je niet op het moment dat je een baby krijgt. En dan kan het financieel ineens heel anders worden.
Ik wil je over 20 jaar wel horen om te zien of alles zo perfect is verlopen als jij dacht.
vrijdag 16 oktober 2015 om 11:07
quote:rosaaaa schreef op 16 oktober 2015 @ 11:05:
[...]
Mijn ouders kregen kinderen in een tijd dat studeren nog goed te betalen was door middel van studiefinanciering etc. Leven was minder duur. En toen verdienden ze heel goed. Maar weet je: je kunt het leven niet voorspellen. Een scheiding, ziekte, overlijden etc. dat weet je niet op het moment dat je een baby krijgt. En dan kan het financieel ineens heel anders worden.
Ik wil je over 20 jaar wel horen om te zien of alles zo perfect is verlopen als jij dacht.Je geeft alleen maan extra redenen om goed na te denken over het aantal kinderen dat je krijgt.
[...]
Mijn ouders kregen kinderen in een tijd dat studeren nog goed te betalen was door middel van studiefinanciering etc. Leven was minder duur. En toen verdienden ze heel goed. Maar weet je: je kunt het leven niet voorspellen. Een scheiding, ziekte, overlijden etc. dat weet je niet op het moment dat je een baby krijgt. En dan kan het financieel ineens heel anders worden.
Ik wil je over 20 jaar wel horen om te zien of alles zo perfect is verlopen als jij dacht.Je geeft alleen maan extra redenen om goed na te denken over het aantal kinderen dat je krijgt.
vrijdag 16 oktober 2015 om 11:08
Ik heb hetzelfde, enkel woon ik nog in bij mijn ouders. Je ouders hebben de weloverwogen keuze gemaakt om de studie op hun kosten te laten plaatsvinden. Ze willen waarschijnlijk dat jij zonder zorgen je studie kan afronden en hieraan je volledige tijd kan besteden. Geld dat jij verdient kun je gebruiken voor de toekomst en zo kom jij niet met een torenhoge schuld te zitten op het moment. Ze doen dit uit liefde voor je, zonder er nu bij te twijfelen. Ik zou je aanraden om een keer over je gevoel met je ouders te praten. Waarschijnlijk zullen zij je hun standpunten uitleggen (zoals hierboven) en kun jij je gevoel uiten. Je kan wat terugdoen voor je ouders door gewoon wat kleins te kopen voor ze. Ga is met je moeder shoppen, neem je vader is mee naar een autobeurs (mits hij dit leuk vind) en haal 1x is wat boodschappen zoals brood etc. Dit zullen ze meer waarderen dan dat je direct je studie zelf gaat betalen en voor jezelf een studieschuld gaat creëren wat niet nodig is.
vrijdag 16 oktober 2015 om 11:09
quote:hoppala schreef op 16 oktober 2015 @ 11:07:
[...]
Je geeft alleen maan extra redenen om goed na te denken over het aantal kinderen dat je krijgt.
Dit idd.
En al helemaal in deze tijd waarin onze welvaartsmaatschappij in flink tempo wordt afgebroken.
Bovendien: kwaliteit boven kwantiteit, less is more.
[...]
Je geeft alleen maan extra redenen om goed na te denken over het aantal kinderen dat je krijgt.
Dit idd.
En al helemaal in deze tijd waarin onze welvaartsmaatschappij in flink tempo wordt afgebroken.
Bovendien: kwaliteit boven kwantiteit, less is more.
Shoot first, ask questions later!
vrijdag 16 oktober 2015 om 11:10
quote:hoppala schreef op 16 oktober 2015 @ 11:07:
[...]
Je geeft alleen maan extra redenen om goed na te denken over het aantal kinderen dat je krijgt.
Mijn ouders kregen er 3 voor de prijs van 2. Twee kinderen lijkt me heel normaal in Nederland. Ze hebben daar echt wel over nagedacht.
Sorry, maar de manier waarop je hier dingen vertelt maakt me gewoon boos. Je weet niet hoe het leven loopt, niemand weet dat.
[...]
Je geeft alleen maan extra redenen om goed na te denken over het aantal kinderen dat je krijgt.
Mijn ouders kregen er 3 voor de prijs van 2. Twee kinderen lijkt me heel normaal in Nederland. Ze hebben daar echt wel over nagedacht.
Sorry, maar de manier waarop je hier dingen vertelt maakt me gewoon boos. Je weet niet hoe het leven loopt, niemand weet dat.
vrijdag 16 oktober 2015 om 11:10
quote:rosaaaa schreef op 16 oktober 2015 @ 11:05:
[...]
Mijn ouders kregen kinderen in een tijd dat studeren nog goed te betalen was door middel van studiefinanciering etc. Leven was minder duur. En toen verdienden ze heel goed. Maar weet je: je kunt het leven niet voorspellen. Een scheiding, ziekte, overlijden etc. dat weet je niet op het moment dat je een baby krijgt. En dan kan het financieel ineens heel anders worden.
Ik wil je over 20 jaar wel horen om te zien of alles zo perfect is verlopen als jij dacht.Des te meer reden om heel goed na te denken hoe je je toekomst financieel inplant. Juist omdat je zaken niet kunt voorspellen.
[...]
Mijn ouders kregen kinderen in een tijd dat studeren nog goed te betalen was door middel van studiefinanciering etc. Leven was minder duur. En toen verdienden ze heel goed. Maar weet je: je kunt het leven niet voorspellen. Een scheiding, ziekte, overlijden etc. dat weet je niet op het moment dat je een baby krijgt. En dan kan het financieel ineens heel anders worden.
Ik wil je over 20 jaar wel horen om te zien of alles zo perfect is verlopen als jij dacht.Des te meer reden om heel goed na te denken hoe je je toekomst financieel inplant. Juist omdat je zaken niet kunt voorspellen.
vrijdag 16 oktober 2015 om 11:10
quote:Sid-returns schreef op 16 oktober 2015 @ 10:48:
[...]
Omdat ik liever heb dat ze op hun 16e leren omgaan met een baas, kutopdrachten en toch gaan werken als je eigenlijk geen zin hebt, of leukere dingen hebt te doen, dan op hun 23e na een studie.
Ik heb altijd gewerkt. Mijn ouders wilden ook alles voor me betalen, maar wel als ik zelf ook wat bijdroeg. Zodra ik niks meer deed betaalden zij ook minder. Dus sinds mijn 13e heb ik eigenlijk nog nooit zonder werk gezeten, van folders, tot helpen bij de boer, enz. Vakantiebaantjes in fabrieken tussen kerels van 50, zodat ik wist dat ik nóóit in een fabriek wilde werken. Ik heb zoveel verschillende dingen gedaan dat ik me ten eerste makkelijk aanpas, vrij goed wist wat ik kon en wilde, en de waarde van geld goed wist omdat ik wist hoe lang folders rondbrengen één bioscoopkaartje was. Plus dat ik verschil zie tussen 20ers die nog nooit gewerkt hebben en 20ers die dat wel hebben. De eerste groep is toch vaak 'op zoek naar mijn droombaan' en hebben niet altijd een reeel beeld van wat arbeid is en dat werk is per se is om gelukkig van te worden, maar gewoon om jezelf te onderhouden.
Ik heb er iig een berg vaardigheden en een goede arbeidsethos aan over gehouden.Dit dus inderdaad. Het leven is niet alleen maar leuk of als het even niet leuk is dat je dan maar stopt. Dat kan je volgens mij het beste zo vroeg mogelijk leren door levenservaring. En daar hoort werken bij. Ook als je een dagje geen zin hebt verwachten ze toch dat je komt en de minderen taken moet je ook uitvoeren. Daarnaast dat je dus weet hoelang je moet werken voor je iets kan kopen en je dus twee keer nadenkt voordat je iets nieuws koopt.
[...]
Omdat ik liever heb dat ze op hun 16e leren omgaan met een baas, kutopdrachten en toch gaan werken als je eigenlijk geen zin hebt, of leukere dingen hebt te doen, dan op hun 23e na een studie.
Ik heb altijd gewerkt. Mijn ouders wilden ook alles voor me betalen, maar wel als ik zelf ook wat bijdroeg. Zodra ik niks meer deed betaalden zij ook minder. Dus sinds mijn 13e heb ik eigenlijk nog nooit zonder werk gezeten, van folders, tot helpen bij de boer, enz. Vakantiebaantjes in fabrieken tussen kerels van 50, zodat ik wist dat ik nóóit in een fabriek wilde werken. Ik heb zoveel verschillende dingen gedaan dat ik me ten eerste makkelijk aanpas, vrij goed wist wat ik kon en wilde, en de waarde van geld goed wist omdat ik wist hoe lang folders rondbrengen één bioscoopkaartje was. Plus dat ik verschil zie tussen 20ers die nog nooit gewerkt hebben en 20ers die dat wel hebben. De eerste groep is toch vaak 'op zoek naar mijn droombaan' en hebben niet altijd een reeel beeld van wat arbeid is en dat werk is per se is om gelukkig van te worden, maar gewoon om jezelf te onderhouden.
Ik heb er iig een berg vaardigheden en een goede arbeidsethos aan over gehouden.Dit dus inderdaad. Het leven is niet alleen maar leuk of als het even niet leuk is dat je dan maar stopt. Dat kan je volgens mij het beste zo vroeg mogelijk leren door levenservaring. En daar hoort werken bij. Ook als je een dagje geen zin hebt verwachten ze toch dat je komt en de minderen taken moet je ook uitvoeren. Daarnaast dat je dus weet hoelang je moet werken voor je iets kan kopen en je dus twee keer nadenkt voordat je iets nieuws koopt.
vrijdag 16 oktober 2015 om 11:11
quote:kadanz schreef op 16 oktober 2015 @ 11:02:
[...]
Mwah, ik zie het niet zo zwart wit. Wat is er mis met op zoek gaan naar je droom baan, of in ieder geval een baan die je leuk vindt? Je werkt het grootste deel van je leven, laat je baan dan asjeblieft iets meer zijn dan een middel om jezelf te onderhouden.
Ik ben het met je eens dat een bijbaantje je wel een reëler beeld geeft van wat werken inhoudt. Ik zou het mijn kinderen dan ook aanmoedigen (mochten ze de brains hebben om te studeren!). Maar ik zal het ze nooit verplichten, als ik zelf voldoende middelen heb.
Er is absoluut niks mis met zoeken naar je droombaan. Er is niks leukers dan werk doen waar je blij van wordt. Prima streven. Maar ik zie vrij veel 20ers die ondertussen níks doen, want werk is een manier om jezelf te ontplooien en je leeft niet om te werken enz enz. Maar die lang afhankelijk blijven omdat ze hun droombaan niet vinden of nieten weten wat ze moeten na hun studie. En ik vind dat terwjil je zoekt naar je droombaan, er helemaal niks mis is met werken in een baan die je vreselijk vindt.
De belangrijkste dingen die ik heb geleerd komen van banen die ik absoluut áfschuwelijk vond
Ik was er op mijn 18e al achter dat ik niet ergens wilde werken waar je moet klokken en waar werknemers gewantrouwd worden en nog met reden ook omdat zo min mogelijk uitvoeren het hoogste doel was (productiewerk in een plastic fabriek) en dat ik dus nief in zo'n cultuur wilde werken. Dat ik ook niet wilde verkopen zonder dat ik achter een product stond, of misbruik wilde maken van goedgelovige mensen om mijn eigen bonussen op te krikken (telemarketing en verkoopbaantjes in 10 verschillende bedrijven ofzo) en dat werk waar ik heel secuur moest zijn ook niets voor mij was (kassawerk met iets teveel kasverschillen), en dat ik graag met mensen werkte in een sociale sector (vrijwilligerswerk in die hoek), op basis daarvan mijn studie gekozen en door stages uitgevonden wat me dan wél lag.
Met als gevolg dat ik nu in een veld werk waar ik erg blij van word, terwijl ik altijd dacht iets totaal anders te gaan doen, mijn droombaan is door al die ervaringen een stuk realistischer geworden.
[...]
Mwah, ik zie het niet zo zwart wit. Wat is er mis met op zoek gaan naar je droom baan, of in ieder geval een baan die je leuk vindt? Je werkt het grootste deel van je leven, laat je baan dan asjeblieft iets meer zijn dan een middel om jezelf te onderhouden.
Ik ben het met je eens dat een bijbaantje je wel een reëler beeld geeft van wat werken inhoudt. Ik zou het mijn kinderen dan ook aanmoedigen (mochten ze de brains hebben om te studeren!). Maar ik zal het ze nooit verplichten, als ik zelf voldoende middelen heb.
Er is absoluut niks mis met zoeken naar je droombaan. Er is niks leukers dan werk doen waar je blij van wordt. Prima streven. Maar ik zie vrij veel 20ers die ondertussen níks doen, want werk is een manier om jezelf te ontplooien en je leeft niet om te werken enz enz. Maar die lang afhankelijk blijven omdat ze hun droombaan niet vinden of nieten weten wat ze moeten na hun studie. En ik vind dat terwjil je zoekt naar je droombaan, er helemaal niks mis is met werken in een baan die je vreselijk vindt.
De belangrijkste dingen die ik heb geleerd komen van banen die ik absoluut áfschuwelijk vond
Ik was er op mijn 18e al achter dat ik niet ergens wilde werken waar je moet klokken en waar werknemers gewantrouwd worden en nog met reden ook omdat zo min mogelijk uitvoeren het hoogste doel was (productiewerk in een plastic fabriek) en dat ik dus nief in zo'n cultuur wilde werken. Dat ik ook niet wilde verkopen zonder dat ik achter een product stond, of misbruik wilde maken van goedgelovige mensen om mijn eigen bonussen op te krikken (telemarketing en verkoopbaantjes in 10 verschillende bedrijven ofzo) en dat werk waar ik heel secuur moest zijn ook niets voor mij was (kassawerk met iets teveel kasverschillen), en dat ik graag met mensen werkte in een sociale sector (vrijwilligerswerk in die hoek), op basis daarvan mijn studie gekozen en door stages uitgevonden wat me dan wél lag.
Met als gevolg dat ik nu in een veld werk waar ik erg blij van word, terwijl ik altijd dacht iets totaal anders te gaan doen, mijn droombaan is door al die ervaringen een stuk realistischer geworden.
vrijdag 16 oktober 2015 om 11:12
quote:rosaaaa schreef op 16 oktober 2015 @ 11:05:
[...]
Mijn ouders kregen kinderen in een tijd dat studeren nog goed te betalen was door middel van studiefinanciering etc. Leven was minder duur. En toen verdienden ze heel goed. Maar weet je: je kunt het leven niet voorspellen. Een scheiding, ziekte, overlijden etc. dat weet je niet op het moment dat je een baby krijgt. En dan kan het financieel ineens heel anders worden.
Ik wil je over 20 jaar wel horen om te zien of alles zo perfect is verlopen als jij dacht.
Idd,
Het leven is lastig te voorspellen.
Veel kinderen nemen, zonder vooruitzicht op een goed betaalde baan lijkt mij ook niet zo handig.
Daarnaast ligt het ook aan je instelling. Wil je idd dat je je kinderen tot ze klaar zijn met studeren volledig kan onderhouden. Of ben je van mening dat ze er zelf voor moeten gaan zorgen.
Maar wat je ook bedenkt, het leven kan je planning ook flink onderuit halen. En dan zal je toch ook moeten roeien met de riemen die je hebt.
[...]
Mijn ouders kregen kinderen in een tijd dat studeren nog goed te betalen was door middel van studiefinanciering etc. Leven was minder duur. En toen verdienden ze heel goed. Maar weet je: je kunt het leven niet voorspellen. Een scheiding, ziekte, overlijden etc. dat weet je niet op het moment dat je een baby krijgt. En dan kan het financieel ineens heel anders worden.
Ik wil je over 20 jaar wel horen om te zien of alles zo perfect is verlopen als jij dacht.
Idd,
Het leven is lastig te voorspellen.
Veel kinderen nemen, zonder vooruitzicht op een goed betaalde baan lijkt mij ook niet zo handig.
Daarnaast ligt het ook aan je instelling. Wil je idd dat je je kinderen tot ze klaar zijn met studeren volledig kan onderhouden. Of ben je van mening dat ze er zelf voor moeten gaan zorgen.
Maar wat je ook bedenkt, het leven kan je planning ook flink onderuit halen. En dan zal je toch ook moeten roeien met de riemen die je hebt.