Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
dinsdag 20 oktober 2015 om 17:56
School en dan vooral huiswerk vind ik verschrikkelijk. Ondanks dat ik redelijk kan leren. Zolang het me interesseert. Ik kon altijd heel slecht beginnen aan huiswerk en blijven hangen bij een vragen die ik niet wist. Mijn huiswerk nam zoveel tijd in beslag. Nauwelijks tijd voor mezelf en toen woonde ik nog thuis. Ik denk dat ik het nu niet eens meer zou kunnen met mijn huishouden erbij.
Mijn moeder wilde tot een paar jaar terug dat ik nog een opleiding zou doen om mijn kansen te vergroten. Nadat ik er al 2 gedaan heb waar ik niks mee kon, heb ik daar weinig zin meer in. Zij heeft altijd geroepen dat administratief wel iets voor me was. Maar dat trok me nooit. Met computers werken is mijn ding niet, behalve internetten dan. Tenminste, op vorige scholen scoorde ik altijd slecht bij Informatica. Zes 6 jaar geleden heb ik wel een administratieve stage in een postkamer gedaan en dat beviel goed. Daar zat echt een structuur in. Helaas was dat maar een project van 3 maanden en moest ik daarna weg.
Vorige week was ik bij het UWV voor mijn herindicatie en mijn moeder was ook mee. Vind ik prettiger, aangezien ik niet alles onthoud. Daar hadden we het ook nog even over een "leukere baan". Dat ik daar nog altijd eens op hoop. Mijn moeder vertelde ook een beetje lachend dat zij wilde dat ik nog ging leren, maar ik dat niet wil. Ze gebruikte wel mijn standpunt. Dat ik niet weer in het wilde weg iets wil gaan doen en maar afwachten of ik er iets mee kan.
De man gaf me gelijk. Hij zei wel dat ik een opleiding niet voor altijd moet uitsluiten, omdat niemand in de toekomst kan kijken. En dat er misschien later wel een baan vrijkomt die bij mij aansluit. Maar hij vond het onverstandig om op eigen houtje een opleiding te doen of ander werk zoeken. Want als het toch niet lukt, ben ik mijn indicatie kwijt. En veel administratieve baantjes worden ook wegbezuinigd. Dus weer kans dat ik er naast grijp. Dus ik kan beter blijven waar ik nu zit en me nog maar niet focussen.
Is of was huiswerk voor jullie ook zo'n issue?
Mijn moeder wilde tot een paar jaar terug dat ik nog een opleiding zou doen om mijn kansen te vergroten. Nadat ik er al 2 gedaan heb waar ik niks mee kon, heb ik daar weinig zin meer in. Zij heeft altijd geroepen dat administratief wel iets voor me was. Maar dat trok me nooit. Met computers werken is mijn ding niet, behalve internetten dan. Tenminste, op vorige scholen scoorde ik altijd slecht bij Informatica. Zes 6 jaar geleden heb ik wel een administratieve stage in een postkamer gedaan en dat beviel goed. Daar zat echt een structuur in. Helaas was dat maar een project van 3 maanden en moest ik daarna weg.
Vorige week was ik bij het UWV voor mijn herindicatie en mijn moeder was ook mee. Vind ik prettiger, aangezien ik niet alles onthoud. Daar hadden we het ook nog even over een "leukere baan". Dat ik daar nog altijd eens op hoop. Mijn moeder vertelde ook een beetje lachend dat zij wilde dat ik nog ging leren, maar ik dat niet wil. Ze gebruikte wel mijn standpunt. Dat ik niet weer in het wilde weg iets wil gaan doen en maar afwachten of ik er iets mee kan.
De man gaf me gelijk. Hij zei wel dat ik een opleiding niet voor altijd moet uitsluiten, omdat niemand in de toekomst kan kijken. En dat er misschien later wel een baan vrijkomt die bij mij aansluit. Maar hij vond het onverstandig om op eigen houtje een opleiding te doen of ander werk zoeken. Want als het toch niet lukt, ben ik mijn indicatie kwijt. En veel administratieve baantjes worden ook wegbezuinigd. Dus weer kans dat ik er naast grijp. Dus ik kan beter blijven waar ik nu zit en me nog maar niet focussen.
Is of was huiswerk voor jullie ook zo'n issue?
dinsdag 20 oktober 2015 om 18:30
quote:hondenmens schreef op 17 oktober 2015 @ 13:07:
Zeggen jullie altijd netjes "Alstublieft" als jullie bv. iets op de markt koopt? Ik merk dat ik dat toch regelmatig vergeet. Zonet ook op de markt bij het kippenkraam. Ik zeg: "Ik wil graag een zo'n dubbele kipfilet". De verkoopster zegt er "Alstublieft" achteraan. Vond ze me dan onbeleefd?
Bij een onbekende zeg ik dat wel, maar ik kom regelmatig bij dit kraam en vond het eigenlijk overbodig. Het kwam een beetje raar op mij over. Voel me nu een rariteit omdat ik niet weet wanneer je dat wel en niet moet zeggen.
Zo reageert de mevrouw bij de bakker op mijn bestelling ook altijd, zelfs als ik alstublieft erbij zeg. Dus het ligt niet aan jou, ik vind het ook een vreemde reactie. Ze zal zoiets bedoelen als: ik doe dit graag voor je.
Waranka, gecondoleerd met het overlijden van je vriend.
Wens je heel veel kracht toe.
Zeggen jullie altijd netjes "Alstublieft" als jullie bv. iets op de markt koopt? Ik merk dat ik dat toch regelmatig vergeet. Zonet ook op de markt bij het kippenkraam. Ik zeg: "Ik wil graag een zo'n dubbele kipfilet". De verkoopster zegt er "Alstublieft" achteraan. Vond ze me dan onbeleefd?
Bij een onbekende zeg ik dat wel, maar ik kom regelmatig bij dit kraam en vond het eigenlijk overbodig. Het kwam een beetje raar op mij over. Voel me nu een rariteit omdat ik niet weet wanneer je dat wel en niet moet zeggen.
Zo reageert de mevrouw bij de bakker op mijn bestelling ook altijd, zelfs als ik alstublieft erbij zeg. Dus het ligt niet aan jou, ik vind het ook een vreemde reactie. Ze zal zoiets bedoelen als: ik doe dit graag voor je.
Waranka, gecondoleerd met het overlijden van je vriend.
Wens je heel veel kracht toe.
Hatsjikideee...
dinsdag 20 oktober 2015 om 18:35
Groot gelijk hoor hondenmens! Ik merk ook echt dat het desinteresse is wat mijn scriptie betreft. Of nouja... het "vakgebied" vind ik wel interessant, maar blijkbaar niet interessant genoeg om me erin vast te bijten. Want als ik bijvoorbeeld m'n zinnen heb gezet op het sparen voor een DSLR (camera), dan kan ik uren, dagen, weken rondsnuffelen op internet wat dan de beste keus is voor mijn budget, wil ik van alle technische dingen afweten etc. Dan heb ik opeens wel de motivatie, en word ik niet tot amper afgeleid.
God, hoeveel ruzies ik wel niet heb gehad met mijn moeder over school, huiswerk, etc.... het was altijd een drama. En nog steeds. Mijn bachelor is eigenlijk wel vrij goed gegaan, gewoon in precies 3 jaar, kostte me wel veel energie (meer dan anderen) maar het was houdbaar. De master daarentegen..
Wat trouwens ook een enorm struikelblok is, zijn groepjesdingen. Wat heb ik daar een hekel aan zeg. Ik heb al moeite met mijn eigen struikelblokken, en dan krijg je ook nog eens de struikelblokken van anderen erbij en dan moet je als groepje iets afleveren. Wat een stress. En de communicatie was ook altijd een ramp
God, hoeveel ruzies ik wel niet heb gehad met mijn moeder over school, huiswerk, etc.... het was altijd een drama. En nog steeds. Mijn bachelor is eigenlijk wel vrij goed gegaan, gewoon in precies 3 jaar, kostte me wel veel energie (meer dan anderen) maar het was houdbaar. De master daarentegen..
Wat trouwens ook een enorm struikelblok is, zijn groepjesdingen. Wat heb ik daar een hekel aan zeg. Ik heb al moeite met mijn eigen struikelblokken, en dan krijg je ook nog eens de struikelblokken van anderen erbij en dan moet je als groepje iets afleveren. Wat een stress. En de communicatie was ook altijd een ramp
dinsdag 20 oktober 2015 om 18:52
Ik ben eens de volgende test gaan doen op http://aspergersyndroom.nl/index.php/doe-de-test.html
Daar kwam de score 21 uit.
0-10 is een lage score
11-22 zijn de gemiddelde scores (de meeste vrouwen scoren ca. 15 en de meeste mannen 17)
23-31 is boven het gemiddelde
32-50 is heel hoog (de meeste mensen met Asperger Syndroom of Hoog Functionerend Autisme scoren rond de 35)
50 is de maximumscore
Kan zijn dat ik wat autistische trekjes heb.
Daar kwam de score 21 uit.
0-10 is een lage score
11-22 zijn de gemiddelde scores (de meeste vrouwen scoren ca. 15 en de meeste mannen 17)
23-31 is boven het gemiddelde
32-50 is heel hoog (de meeste mensen met Asperger Syndroom of Hoog Functionerend Autisme scoren rond de 35)
50 is de maximumscore
Kan zijn dat ik wat autistische trekjes heb.
dinsdag 20 oktober 2015 om 19:10
quote:waranaka schreef op 20 oktober 2015 @ 13:01:
Mijn beste vriend, ook Asperger, heeft afgelopen vrijdag zijn leven beëindigd. Ik ben er kapot van. We herkenden onszelf in elkaar, konden over alles praten zonder enige terughoudendheid.
[...]
Ik mis hem verschrikkelijk.Gecondoleerd met dit verlies.
Mijn beste vriend, ook Asperger, heeft afgelopen vrijdag zijn leven beëindigd. Ik ben er kapot van. We herkenden onszelf in elkaar, konden over alles praten zonder enige terughoudendheid.
[...]
Ik mis hem verschrikkelijk.Gecondoleerd met dit verlies.
World of Warcraft: Legion
dinsdag 20 oktober 2015 om 19:13
quote:iones schreef op 20 oktober 2015 @ 18:52:
Ik ben eens de volgende test gaan doen op http://aspergersyndroom.nl/index.php/doe-de-test.html
Daar kwam de score 21 uit.
0-10 is een lage score
11-22 zijn de gemiddelde scores (de meeste vrouwen scoren ca. 15 en de meeste mannen 17)
23-31 is boven het gemiddelde
32-50 is heel hoog (de meeste mensen met Asperger Syndroom of Hoog Functionerend Autisme scoren rond de 35)
50 is de maximumscore
Kan zijn dat ik wat autistische trekjes heb.
Ojee, 33. Komt vooral door het feit dat ik niet 'tussen de regels door' en gezichten kan lezen, en doordat ik liefst dingen op dezelfde manier doe (wat gezien de aard van mijn kinderen ook weer een must is, dus het kan niet anders dan zo).
Maar eigenlijk kan ik geen autisme hebben, want ik heb altijd gewoon gewerkt en ben nooit overspannen geweest (nou ja, wel een keer een korte periode maar dat had een duidelijke oorzaak).
Ik ben eens de volgende test gaan doen op http://aspergersyndroom.nl/index.php/doe-de-test.html
Daar kwam de score 21 uit.
0-10 is een lage score
11-22 zijn de gemiddelde scores (de meeste vrouwen scoren ca. 15 en de meeste mannen 17)
23-31 is boven het gemiddelde
32-50 is heel hoog (de meeste mensen met Asperger Syndroom of Hoog Functionerend Autisme scoren rond de 35)
50 is de maximumscore
Kan zijn dat ik wat autistische trekjes heb.
Ojee, 33. Komt vooral door het feit dat ik niet 'tussen de regels door' en gezichten kan lezen, en doordat ik liefst dingen op dezelfde manier doe (wat gezien de aard van mijn kinderen ook weer een must is, dus het kan niet anders dan zo).
Maar eigenlijk kan ik geen autisme hebben, want ik heb altijd gewoon gewerkt en ben nooit overspannen geweest (nou ja, wel een keer een korte periode maar dat had een duidelijke oorzaak).
dinsdag 20 oktober 2015 om 19:14
quote:iones schreef op 20 oktober 2015 @ 18:52:
Ik ben eens de volgende test gaan doen op http://aspergersyndroom.nl/index.php/doe-de-test.html
Daar kwam de score 21 uit.
0-10 is een lage score
11-22 zijn de gemiddelde scores (de meeste vrouwen scoren ca. 15 en de meeste mannen 17)
23-31 is boven het gemiddelde
32-50 is heel hoog (de meeste mensen met Asperger Syndroom of Hoog Functionerend Autisme scoren rond de 35)
50 is de maximumscore
Kan zijn dat ik wat autistische trekjes heb.
Ik vind de test van Flair-niveau, maar misschien ligt dat aan mijn verwachtingen.
Ik heb 36.
Er bestaat trouwens niet zoiets als de 'totale niet-autist', iedereen heeft wel ergens een auti-trekje.
Het wordt pas een ding als het je functioneren zwaar belemmert, en dat is gelukkig bij de meeste mensen niet het geval.
Ik ben eens de volgende test gaan doen op http://aspergersyndroom.nl/index.php/doe-de-test.html
Daar kwam de score 21 uit.
0-10 is een lage score
11-22 zijn de gemiddelde scores (de meeste vrouwen scoren ca. 15 en de meeste mannen 17)
23-31 is boven het gemiddelde
32-50 is heel hoog (de meeste mensen met Asperger Syndroom of Hoog Functionerend Autisme scoren rond de 35)
50 is de maximumscore
Kan zijn dat ik wat autistische trekjes heb.
Ik vind de test van Flair-niveau, maar misschien ligt dat aan mijn verwachtingen.
Ik heb 36.
Er bestaat trouwens niet zoiets als de 'totale niet-autist', iedereen heeft wel ergens een auti-trekje.
Het wordt pas een ding als het je functioneren zwaar belemmert, en dat is gelukkig bij de meeste mensen niet het geval.
dinsdag 20 oktober 2015 om 19:17
quote:MinkeDeWit schreef op 20 oktober 2015 @ 19:13:
[...]
Ojee, 33. Komt vooral door het feit dat ik niet 'tussen de regels door' en gezichten kan lezen, en doordat ik liefst dingen op dezelfde manier doe (wat gezien de aard van mijn kinderen ook weer een must is, dus het kan niet anders dan zo).
Maar eigenlijk kan ik geen autisme hebben, want ik heb altijd gewoon gewerkt en ben nooit overspannen geweest (nou ja, wel een keer een korte periode maar dat had een duidelijke oorzaak).
Je zou de test opnieuw kunnen doen en de vragen beantwoorden met toevoegsel 'onafhankelijk van je kinderen'.
Dat je dingen liefst op dezelfde manier doet omdat je kinderen er anders op reageren, kan ik heel goed begrijpen, maar dat maakt idd. van jou geen autist.
[...]
Ojee, 33. Komt vooral door het feit dat ik niet 'tussen de regels door' en gezichten kan lezen, en doordat ik liefst dingen op dezelfde manier doe (wat gezien de aard van mijn kinderen ook weer een must is, dus het kan niet anders dan zo).
Maar eigenlijk kan ik geen autisme hebben, want ik heb altijd gewoon gewerkt en ben nooit overspannen geweest (nou ja, wel een keer een korte periode maar dat had een duidelijke oorzaak).
Je zou de test opnieuw kunnen doen en de vragen beantwoorden met toevoegsel 'onafhankelijk van je kinderen'.
Dat je dingen liefst op dezelfde manier doet omdat je kinderen er anders op reageren, kan ik heel goed begrijpen, maar dat maakt idd. van jou geen autist.
dinsdag 20 oktober 2015 om 19:43
quote:MinkeDeWit schreef op 20 oktober 2015 @ 19:13:
[...]
Ojee, 33. Komt vooral door het feit dat ik niet 'tussen de regels door' en gezichten kan lezen, en doordat ik liefst dingen op dezelfde manier doe (wat gezien de aard van mijn kinderen ook weer een must is, dus het kan niet anders dan zo).
Maar eigenlijk kan ik geen autisme hebben, want ik heb altijd gewoon gewerkt en ben nooit overspannen geweest (nou ja, wel een keer een korte periode maar dat had een duidelijke oorzaak).
Mijn pa had ook asperger, is nooit overspannen geweest, heeft altijd gewerkt. Had zelf een geslaagd makelaarskantoor opgezet.
Asperger staat niet voor `overspannen worden` of `niet kunnen werken`, ook niet bij vrouwen.
Verder varen de meeste mensen wel bij `structuur`, vooral kinderen. Ik ook hoor.
Ik ben gediagnosticeerd met ADD en er zijn wat overeenkomende punten met asperger en structuur is daar één van.
Ik kan alleen goed functioneren in een bepaalde vorm van structuur. Als iemand mij daar uithaalt, kan ik daar ontzettend geïrriteerd over woden, want dan ga ik minder goed functioneren. Ik doe graag dingen op míjn manier, omdat het me dan het beste lukt.
[...]
Ojee, 33. Komt vooral door het feit dat ik niet 'tussen de regels door' en gezichten kan lezen, en doordat ik liefst dingen op dezelfde manier doe (wat gezien de aard van mijn kinderen ook weer een must is, dus het kan niet anders dan zo).
Maar eigenlijk kan ik geen autisme hebben, want ik heb altijd gewoon gewerkt en ben nooit overspannen geweest (nou ja, wel een keer een korte periode maar dat had een duidelijke oorzaak).
Mijn pa had ook asperger, is nooit overspannen geweest, heeft altijd gewerkt. Had zelf een geslaagd makelaarskantoor opgezet.
Asperger staat niet voor `overspannen worden` of `niet kunnen werken`, ook niet bij vrouwen.
Verder varen de meeste mensen wel bij `structuur`, vooral kinderen. Ik ook hoor.
Ik ben gediagnosticeerd met ADD en er zijn wat overeenkomende punten met asperger en structuur is daar één van.
Ik kan alleen goed functioneren in een bepaalde vorm van structuur. Als iemand mij daar uithaalt, kan ik daar ontzettend geïrriteerd over woden, want dan ga ik minder goed functioneren. Ik doe graag dingen op míjn manier, omdat het me dan het beste lukt.
dinsdag 20 oktober 2015 om 19:45
quote:hans66 schreef op 20 oktober 2015 @ 19:19:
Iones,
Ik score 19. Mijn diagnose was PDD/NOS, maar dat zou nu ASS zijn. Ik zou dus niet Asperger-achtig zijn, maar ik zie mijzelf wel in zekere mate zo.
Vergeet niet dat psychiatrie een `pseudo`wetenschap is. En dat veel psychiaters totaal niet eenduidig zijn in het stellen van een diagnose. Als jij bij 10 verschillende shrinks langs gaat voor een diagnose, kun je ook 10 verschillende diagnoses krijgen.
Ik vind dat een slechte zaak. Je zult net als ik best wat trekjes hebben, misschien wat meer, maar ik geloof dat alle mensen wel een bepaalde diagnose kunnen krijgen.....
Iones,
Ik score 19. Mijn diagnose was PDD/NOS, maar dat zou nu ASS zijn. Ik zou dus niet Asperger-achtig zijn, maar ik zie mijzelf wel in zekere mate zo.
Vergeet niet dat psychiatrie een `pseudo`wetenschap is. En dat veel psychiaters totaal niet eenduidig zijn in het stellen van een diagnose. Als jij bij 10 verschillende shrinks langs gaat voor een diagnose, kun je ook 10 verschillende diagnoses krijgen.
Ik vind dat een slechte zaak. Je zult net als ik best wat trekjes hebben, misschien wat meer, maar ik geloof dat alle mensen wel een bepaalde diagnose kunnen krijgen.....
dinsdag 20 oktober 2015 om 19:49
Een echt opvallend dingetje waar ik 'last' van heb is dat ik me niet kan zetten tot moeilijke dingen. Gelukkig ging een hbo-opleiding mij makkelijk af, want de moeilijke opleidingen waar ik ooit aan begonnen ben heb ik niet afgemaakt. Ook op mijn werk raak ik van de leg als ik iets krijg waar ik niet in een keer 'de oplossing' zie, terwijl andere mensen zoiets juist als uitdaging zouden zien.
Is dat ADD-achtig?
Ook wel apart is dat ik kan 'blijven hangen' op iets wat me opvalt. Bijv. als iemand iets vertelt waarin dan iets zit wat niet klopt, dan hoor ik de rest van het verhaal niet meer omdat ik in mijn hoofd probeer die ene onduidelijkheid 'op te lossen'. Meestal haak ik gaandeweg het verhaal weer aan, maar soms mis je daardoor essentiële informatie.
Is dat ADD-achtig?
Ook wel apart is dat ik kan 'blijven hangen' op iets wat me opvalt. Bijv. als iemand iets vertelt waarin dan iets zit wat niet klopt, dan hoor ik de rest van het verhaal niet meer omdat ik in mijn hoofd probeer die ene onduidelijkheid 'op te lossen'. Meestal haak ik gaandeweg het verhaal weer aan, maar soms mis je daardoor essentiële informatie.
dinsdag 20 oktober 2015 om 20:02
Ik heb ook weleens zo'n test gedaan. Meestal komt er bij mij tussen de 40 en 45 uit qua score. Deze keer weer 40. Maar er zijn een paar dingen die ik lastig vind, zoals de vragen over fantasie. Ik was als kind (en nu nog wel denk ik) juist heel erg in mezelf gekeerd, en deed heel veel fantasiespelletjes. Maar nooit met anderen. Dus vul ik bij de vraag over fantasiespellen met anderen altijd in dat ik dat wel deed. En zo nog wel andere vragen die lastig kunnen zijn.
Wat vinden jullie van de online testen die er bestaan over autisme?
Wat vinden jullie van de online testen die er bestaan over autisme?
dinsdag 20 oktober 2015 om 20:09
quote:yolo8 schreef op 20 oktober 2015 @ 18:35:
Groot gelijk hoor hondenmens! Ik merk ook echt dat het desinteresse is wat mijn scriptie betreft. Of nouja... het "vakgebied" vind ik wel interessant, maar blijkbaar niet interessant genoeg om me erin vast te bijten. Want als ik bijvoorbeeld m'n zinnen heb gezet op het sparen voor een DSLR (camera), dan kan ik uren, dagen, weken rondsnuffelen op internet wat dan de beste keus is voor mijn budget, wil ik van alle technische dingen afweten etc. Dan heb ik opeens wel de motivatie, en word ik niet tot amper afgeleid.
God, hoeveel ruzies ik wel niet heb gehad met mijn moeder over school, huiswerk, etc.... het was altijd een drama. En nog steeds. Mijn bachelor is eigenlijk wel vrij goed gegaan, gewoon in precies 3 jaar, kostte me wel veel energie (meer dan anderen) maar het was houdbaar. De master daarentegen..
Wat trouwens ook een enorm struikelblok is, zijn groepjesdingen. Wat heb ik daar een hekel aan zeg. Ik heb al moeite met mijn eigen struikelblokken, en dan krijg je ook nog eens de struikelblokken van anderen erbij en dan moet je als groepje iets afleveren. Wat een stress. En de communicatie was ook altijd een ramp
Ruzies over huiswerk waren hier ook genoeg. Soms was ik zo chagrijnig op mijn ouders dat ze zaten te huilen en ik daarna ook, want het was mijn schuld. Ik heb in tienertijd nog 3 jaar op muziekles gezet. Maar daar was het weer. Daar moest je elke dag voor oefenen en dat zag ik als verplichting. Ik leefde toen alleen maar voor GTST en praatte nergens anders over. Op de koelkast hing een briefje met de tekst:
Heb ik mijn huiswerk geleerd?
Heb ik mijn muziek geoefend?
Heb ik mijn tanden gepoetst?
Anders geen GTST!
En het werkte. Ben later wel van muziekles afgegaan.
Mijn ouders waren ook regelmatig teleurgesteld in mijn reacties. In groep 7 kregen we een aanmeldingsbrief mee voor type-les. Ik was dan niet enthousiast, tot grote verbazing van mijn ouders. Volgens hen zouden andere kinderen dolblij zijn als ze dat mochten volgen. En ik mocht het en had eigenlijk geen zin.
Ik heb het wel gedaan op verzoek van mijn ouders en ben met lof geslaagd.
Hetzelfde verhaal met winkelen. Ik had daar zo'n hekel aan. Kleren passen. Ook dat snapten ze niet. Want andere kinderen waren blij als ze al eens iets kregen. Ik vroeg me oprecht af of dat ook zo was. Maar ik zag dat als moeten. Want zonder kleren kun je niet. Dus het was voor mij maar gewoon en niet iets leuks.
Groot gelijk hoor hondenmens! Ik merk ook echt dat het desinteresse is wat mijn scriptie betreft. Of nouja... het "vakgebied" vind ik wel interessant, maar blijkbaar niet interessant genoeg om me erin vast te bijten. Want als ik bijvoorbeeld m'n zinnen heb gezet op het sparen voor een DSLR (camera), dan kan ik uren, dagen, weken rondsnuffelen op internet wat dan de beste keus is voor mijn budget, wil ik van alle technische dingen afweten etc. Dan heb ik opeens wel de motivatie, en word ik niet tot amper afgeleid.
God, hoeveel ruzies ik wel niet heb gehad met mijn moeder over school, huiswerk, etc.... het was altijd een drama. En nog steeds. Mijn bachelor is eigenlijk wel vrij goed gegaan, gewoon in precies 3 jaar, kostte me wel veel energie (meer dan anderen) maar het was houdbaar. De master daarentegen..
Wat trouwens ook een enorm struikelblok is, zijn groepjesdingen. Wat heb ik daar een hekel aan zeg. Ik heb al moeite met mijn eigen struikelblokken, en dan krijg je ook nog eens de struikelblokken van anderen erbij en dan moet je als groepje iets afleveren. Wat een stress. En de communicatie was ook altijd een ramp
Ruzies over huiswerk waren hier ook genoeg. Soms was ik zo chagrijnig op mijn ouders dat ze zaten te huilen en ik daarna ook, want het was mijn schuld. Ik heb in tienertijd nog 3 jaar op muziekles gezet. Maar daar was het weer. Daar moest je elke dag voor oefenen en dat zag ik als verplichting. Ik leefde toen alleen maar voor GTST en praatte nergens anders over. Op de koelkast hing een briefje met de tekst:
Heb ik mijn huiswerk geleerd?
Heb ik mijn muziek geoefend?
Heb ik mijn tanden gepoetst?
Anders geen GTST!
En het werkte. Ben later wel van muziekles afgegaan.
Mijn ouders waren ook regelmatig teleurgesteld in mijn reacties. In groep 7 kregen we een aanmeldingsbrief mee voor type-les. Ik was dan niet enthousiast, tot grote verbazing van mijn ouders. Volgens hen zouden andere kinderen dolblij zijn als ze dat mochten volgen. En ik mocht het en had eigenlijk geen zin.
Ik heb het wel gedaan op verzoek van mijn ouders en ben met lof geslaagd.
Hetzelfde verhaal met winkelen. Ik had daar zo'n hekel aan. Kleren passen. Ook dat snapten ze niet. Want andere kinderen waren blij als ze al eens iets kregen. Ik vroeg me oprecht af of dat ook zo was. Maar ik zag dat als moeten. Want zonder kleren kun je niet. Dus het was voor mij maar gewoon en niet iets leuks.
dinsdag 20 oktober 2015 om 21:02
Ik scoor op die testjes consistent 38.
Huiswerk maakte ik nooit. Zonder haalde ik ook prima cijfers. Later, toen er werkstukken gemaakt moesten worden en verslagen deed ik dat altijd vlak voor de deadline. Die deadline was het enige dat mijn perfectionisme in toom kon houden.
Op de universiteit kwam ik natuurlijk niet meer weg met last minute leren, dus voor tentamens bijna alleen maar onvoldoendes. Maar die mocht je dan weer compenseren met papers en daar was ik goed genoeg in om vakken af te ronden met zessen, zevens en achten.
Zo'n masterscriptie is alleen even andere koek dan een paper qua omvang en daar ging het bij mij mis.
Huiswerk maakte ik nooit. Zonder haalde ik ook prima cijfers. Later, toen er werkstukken gemaakt moesten worden en verslagen deed ik dat altijd vlak voor de deadline. Die deadline was het enige dat mijn perfectionisme in toom kon houden.
Op de universiteit kwam ik natuurlijk niet meer weg met last minute leren, dus voor tentamens bijna alleen maar onvoldoendes. Maar die mocht je dan weer compenseren met papers en daar was ik goed genoeg in om vakken af te ronden met zessen, zevens en achten.
Zo'n masterscriptie is alleen even andere koek dan een paper qua omvang en daar ging het bij mij mis.
dinsdag 20 oktober 2015 om 22:00
quote:iones schreef op 20 oktober 2015 @ 19:45:
[...]
Vergeet niet dat psychiatrie een `pseudo`wetenschap is. En dat veel psychiaters totaal niet eenduidig zijn in het stellen van een diagnose. Als jij bij 10 verschillende shrinks langs gaat voor een diagnose, kun je ook 10 verschillende diagnoses krijgen.
Ik vind dat een slechte zaak. Je zult net als ik best wat trekjes hebben, misschien wat meer, maar ik geloof dat alle mensen wel een bepaalde diagnose kunnen krijgen.....Dit soort uitspraken klinken mij toch net iets teveel naar 'er worden te snel en te veel diagnoses gesteld'.
[...]
Vergeet niet dat psychiatrie een `pseudo`wetenschap is. En dat veel psychiaters totaal niet eenduidig zijn in het stellen van een diagnose. Als jij bij 10 verschillende shrinks langs gaat voor een diagnose, kun je ook 10 verschillende diagnoses krijgen.
Ik vind dat een slechte zaak. Je zult net als ik best wat trekjes hebben, misschien wat meer, maar ik geloof dat alle mensen wel een bepaalde diagnose kunnen krijgen.....Dit soort uitspraken klinken mij toch net iets teveel naar 'er worden te snel en te veel diagnoses gesteld'.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
woensdag 21 oktober 2015 om 09:53
quote:lechatrose schreef op 20 oktober 2015 @ 21:02:
Ik scoor op die testjes consistent 38.
Huiswerk maakte ik nooit. Zonder haalde ik ook prima cijfers. Later, toen er werkstukken gemaakt moesten worden en verslagen deed ik dat altijd vlak voor de deadline. Die deadline was het enige dat mijn perfectionisme in toom kon houden.
Op de universiteit kwam ik natuurlijk niet meer weg met last minute leren, dus voor tentamens bijna alleen maar onvoldoendes. Maar die mocht je dan weer compenseren met papers en daar was ik goed genoeg in om vakken af te ronden met zessen, zevens en achten.
Zo'n masterscriptie is alleen even andere koek dan een paper qua omvang en daar ging het bij mij mis.
Heb je je master wel afgerond?
Hebben jullie ook last van sociale angsten? Ik heb dus niet zo'n moeite met oogcontact enzo, maar ik vind bellen echt vreselijk (als ik afspraken via mail kan maken, dan doe ik dat meteen via mail, als ik moet bellen komt het er eigenlijk nooit van) en bijvoorbeeld presentaties geven, daar heb ik voor m'n bachelorscriptie presentatie 2 weken aan de beta blokkers moeten zitten... (en alsnog had ik er vreselijke last van). Presentatie trainingen zijn altijd zo gebrand op het "meer meer meer" geven van presentaties, maar ik heb in mijn studie heel veel moeten presenteren en eerlijk gezegd wordt mijn angst erger in plaats van beter. Zoveel stress heb ik ervan! Ik zal dus niet snel aan zo'n training deelnemen en ben blij dat mijn studie bijna voorbij is
Ik scoor op die testjes consistent 38.
Huiswerk maakte ik nooit. Zonder haalde ik ook prima cijfers. Later, toen er werkstukken gemaakt moesten worden en verslagen deed ik dat altijd vlak voor de deadline. Die deadline was het enige dat mijn perfectionisme in toom kon houden.
Op de universiteit kwam ik natuurlijk niet meer weg met last minute leren, dus voor tentamens bijna alleen maar onvoldoendes. Maar die mocht je dan weer compenseren met papers en daar was ik goed genoeg in om vakken af te ronden met zessen, zevens en achten.
Zo'n masterscriptie is alleen even andere koek dan een paper qua omvang en daar ging het bij mij mis.
Heb je je master wel afgerond?
Hebben jullie ook last van sociale angsten? Ik heb dus niet zo'n moeite met oogcontact enzo, maar ik vind bellen echt vreselijk (als ik afspraken via mail kan maken, dan doe ik dat meteen via mail, als ik moet bellen komt het er eigenlijk nooit van) en bijvoorbeeld presentaties geven, daar heb ik voor m'n bachelorscriptie presentatie 2 weken aan de beta blokkers moeten zitten... (en alsnog had ik er vreselijke last van). Presentatie trainingen zijn altijd zo gebrand op het "meer meer meer" geven van presentaties, maar ik heb in mijn studie heel veel moeten presenteren en eerlijk gezegd wordt mijn angst erger in plaats van beter. Zoveel stress heb ik ervan! Ik zal dus niet snel aan zo'n training deelnemen en ben blij dat mijn studie bijna voorbij is
woensdag 21 oktober 2015 om 09:57
Dat niet willen bellen herken ik wel ja, dat is echt een probleem hier.
Presenteren vind ik gek genoeg dan weer geen probleem. Afhankelijk natuurlijk van wat ik moet presenteren, maar dat vind ik meestal juist leuk. Anderen dingen uitleggen is wel echt iets waar ik blij van word.
Presenteren vind ik gek genoeg dan weer geen probleem. Afhankelijk natuurlijk van wat ik moet presenteren, maar dat vind ik meestal juist leuk. Anderen dingen uitleggen is wel echt iets waar ik blij van word.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
woensdag 21 oktober 2015 om 11:18
Sociale angsten. Dat heeft bij mij niet direct met autisme te maken, maar wel met een treiterverleden (dat heeft wel eerder met autisme te maken). Ik ben trouwens bezig om daaraan te werken. Als de situatie of andere mensen vertrouwd zijn, ben ik in de verste verte niet sociaal angstig. Een van de manieren zijn georganiseerde reizen en feesten.
Zodra ik in de jongvolwassenheid terecht kwam, was normale omgang met anderen mogelijk en daarmee ook mijn sociale vaardigheden. Ik weet nog dat ik ooit een spreekbeurt over computers in het Engels heb gegeven, voor een klas. De leraar luisterde mee en gaf een positieve beoordeling. Later gaf ik op een congres een korte cursus over het Nederlands, in het Esperanto (een volledig vrijwillig geleerde vreemde taal). Ik zou zelf ook wel cursussen willen geven aan mensen over financiën, Nederlands, Engels, Esperanto, muziek.
Op het gebied van reizen ben ik helemaal een durfal. Ik durf in het Engels of Duits problemen aan te kaarten op buitenlandse vliegvelden en stations. Welke trein ik moet pakken, etc. (maar dat blijkt dan vaak uit vertrekstaten op beeldschermen en borden, en tegenwoordig op mijn smartphone of iPad) Mijn ouders en andere goede bekenden hebben dat echt niet achter mij gezocht.
Al met al ontbreekt het mij soms aan ervaring in het sociale verkeer, vaker omdat ik dat niet expliciet geleerd heb, dan direcht door autistische beperking.
Zodra ik in de jongvolwassenheid terecht kwam, was normale omgang met anderen mogelijk en daarmee ook mijn sociale vaardigheden. Ik weet nog dat ik ooit een spreekbeurt over computers in het Engels heb gegeven, voor een klas. De leraar luisterde mee en gaf een positieve beoordeling. Later gaf ik op een congres een korte cursus over het Nederlands, in het Esperanto (een volledig vrijwillig geleerde vreemde taal). Ik zou zelf ook wel cursussen willen geven aan mensen over financiën, Nederlands, Engels, Esperanto, muziek.
Op het gebied van reizen ben ik helemaal een durfal. Ik durf in het Engels of Duits problemen aan te kaarten op buitenlandse vliegvelden en stations. Welke trein ik moet pakken, etc. (maar dat blijkt dan vaak uit vertrekstaten op beeldschermen en borden, en tegenwoordig op mijn smartphone of iPad) Mijn ouders en andere goede bekenden hebben dat echt niet achter mij gezocht.
Al met al ontbreekt het mij soms aan ervaring in het sociale verkeer, vaker omdat ik dat niet expliciet geleerd heb, dan direcht door autistische beperking.
World of Warcraft: Legion
woensdag 21 oktober 2015 om 12:00
quote:yolo8 schreef op 21 oktober 2015 @ 09:53:
[...]
Heb je je master wel afgerond?
Hebben jullie ook last van sociale angsten? Ik heb dus niet zo'n moeite met oogcontact enzo, maar ik vind bellen echt vreselijk (als ik afspraken via mail kan maken, dan doe ik dat meteen via mail, als ik moet bellen komt het er eigenlijk nooit van) en bijvoorbeeld presentaties geven, daar heb ik voor m'n bachelorscriptie presentatie 2 weken aan de beta blokkers moeten zitten... (en alsnog had ik er vreselijke last van). Presentatie trainingen zijn altijd zo gebrand op het "meer meer meer" geven van presentaties, maar ik heb in mijn studie heel veel moeten presenteren en eerlijk gezegd wordt mijn angst erger in plaats van beter. Zoveel stress heb ik ervan! Ik zal dus niet snel aan zo'n training deelnemen en ben blij dat mijn studie bijna voorbij is
Nee, niet afgerond.
Bellen was hier ook een dingetje. Daar ben ik wel overheen. Ik weet alleen niet altijd wanneer nou wie 'aan de beurt is' om te praten, dus telefoontjes lopen nog wel eens chaotisch bij mij. Met als gevolg dat ik niet alle info heb die ik wilde hebben als ik ophang.
[...]
Heb je je master wel afgerond?
Hebben jullie ook last van sociale angsten? Ik heb dus niet zo'n moeite met oogcontact enzo, maar ik vind bellen echt vreselijk (als ik afspraken via mail kan maken, dan doe ik dat meteen via mail, als ik moet bellen komt het er eigenlijk nooit van) en bijvoorbeeld presentaties geven, daar heb ik voor m'n bachelorscriptie presentatie 2 weken aan de beta blokkers moeten zitten... (en alsnog had ik er vreselijke last van). Presentatie trainingen zijn altijd zo gebrand op het "meer meer meer" geven van presentaties, maar ik heb in mijn studie heel veel moeten presenteren en eerlijk gezegd wordt mijn angst erger in plaats van beter. Zoveel stress heb ik ervan! Ik zal dus niet snel aan zo'n training deelnemen en ben blij dat mijn studie bijna voorbij is
Nee, niet afgerond.
Bellen was hier ook een dingetje. Daar ben ik wel overheen. Ik weet alleen niet altijd wanneer nou wie 'aan de beurt is' om te praten, dus telefoontjes lopen nog wel eens chaotisch bij mij. Met als gevolg dat ik niet alle info heb die ik wilde hebben als ik ophang.
woensdag 21 oktober 2015 om 17:09
quote:MinkeDeWit schreef op 20 oktober 2015 @ 19:49:
Een echt opvallend dingetje waar ik 'last' van heb is dat ik me niet kan zetten tot moeilijke dingen. Gelukkig ging een hbo-opleiding mij makkelijk af, want de moeilijke opleidingen waar ik ooit aan begonnen ben heb ik niet afgemaakt. Ook op mijn werk raak ik van de leg als ik iets krijg waar ik niet in een keer 'de oplossing' zie, terwijl andere mensen zoiets juist als uitdaging zouden zien.
Is dat ADD-achtig?
Ook wel apart is dat ik kan 'blijven hangen' op iets wat me opvalt. Bijv. als iemand iets vertelt waarin dan iets zit wat niet klopt, dan hoor ik de rest van het verhaal niet meer omdat ik in mijn hoofd probeer die ene onduidelijkheid 'op te lossen'. Meestal haak ik gaandeweg het verhaal weer aan, maar soms mis je daardoor essentiële informatie.Heb ik ook. Ik vind het moeilijk om me op iets langere tijd te concentreren want het wordt me snel te langdradig. En ik heb weinig discipline, waardoor ik me ook moeilijk tot iets kan zetten. Ik vertoon vaak uitstelgedrag en dan krijg je soms ook afstelgedrag. Maar ik kan helaas niet zo gemakkelijk leren als jij met mijn chaotische hoofd.
Een echt opvallend dingetje waar ik 'last' van heb is dat ik me niet kan zetten tot moeilijke dingen. Gelukkig ging een hbo-opleiding mij makkelijk af, want de moeilijke opleidingen waar ik ooit aan begonnen ben heb ik niet afgemaakt. Ook op mijn werk raak ik van de leg als ik iets krijg waar ik niet in een keer 'de oplossing' zie, terwijl andere mensen zoiets juist als uitdaging zouden zien.
Is dat ADD-achtig?
Ook wel apart is dat ik kan 'blijven hangen' op iets wat me opvalt. Bijv. als iemand iets vertelt waarin dan iets zit wat niet klopt, dan hoor ik de rest van het verhaal niet meer omdat ik in mijn hoofd probeer die ene onduidelijkheid 'op te lossen'. Meestal haak ik gaandeweg het verhaal weer aan, maar soms mis je daardoor essentiële informatie.Heb ik ook. Ik vind het moeilijk om me op iets langere tijd te concentreren want het wordt me snel te langdradig. En ik heb weinig discipline, waardoor ik me ook moeilijk tot iets kan zetten. Ik vertoon vaak uitstelgedrag en dan krijg je soms ook afstelgedrag. Maar ik kan helaas niet zo gemakkelijk leren als jij met mijn chaotische hoofd.
woensdag 21 oktober 2015 om 17:12
quote:Solomio schreef op 20 oktober 2015 @ 22:00:
[...]
Dit soort uitspraken klinken mij toch net iets teveel naar 'er worden te snel en te veel diagnoses gesteld'.
Dit speelt óok wel, maar dat was niet wat ik bedoelde.
Kijk eens deze interessante documentaire. Er worden onderzoeken in getoond, maar ook gedaan naar psychiatrie. En dan snap je wat ik bedoel, ook al zou je het er niet mee eens zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=6MZvPw3IX9o
Een diagnose komt ook vaak voor uit `the eye of the beholder`.
Maar ik geloof zeker dat er ADHD bestaat, vormen van autisme, borderliner, etc.
Om nog even terug te komen op jouw reactie, het stellen van te veel diagnoses, ik geloof dat die diagnoses misschien wel terecht zijn.
Maar ik denk dat het een slechte eigenschap van de maatschappij is, dat mensen met een vorm van autisme, adhd, of wat dan ook tegenwoordig zo moeilijk uit de verf komen. Waarom de mensen niet wat meer nemen zoals ze zijn en ze laten doen waar ze goed in zijn zodat hun kwaliteiten naar boven komen? Waarom moeten we mentaal allemaal zo `uniform` zijn, zo `passen in het geheel`? Waarom mogen we niet gewoon zijn zoals we zijn en moeten we veranderen dmv medicatie?
Ik keur medicatie overigens niet bij voorbaat af hoor. Ik had graag gewild dat bij mij vroeger ADD was vastgesteld ipv op mijn ouwe dag. Zodat ik het op school wat gemakkelijker had gehad ipv altijd die klachten als `ze let niet genoeg op, ze moet meer haar best doen, zit te veel naar buiten te kijken`, etc~. Ik moet zeggen dat de ritalin mij wel wat helpt.
[...]
Dit soort uitspraken klinken mij toch net iets teveel naar 'er worden te snel en te veel diagnoses gesteld'.
Dit speelt óok wel, maar dat was niet wat ik bedoelde.
Kijk eens deze interessante documentaire. Er worden onderzoeken in getoond, maar ook gedaan naar psychiatrie. En dan snap je wat ik bedoel, ook al zou je het er niet mee eens zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=6MZvPw3IX9o
Een diagnose komt ook vaak voor uit `the eye of the beholder`.
Maar ik geloof zeker dat er ADHD bestaat, vormen van autisme, borderliner, etc.
Om nog even terug te komen op jouw reactie, het stellen van te veel diagnoses, ik geloof dat die diagnoses misschien wel terecht zijn.
Maar ik denk dat het een slechte eigenschap van de maatschappij is, dat mensen met een vorm van autisme, adhd, of wat dan ook tegenwoordig zo moeilijk uit de verf komen. Waarom de mensen niet wat meer nemen zoals ze zijn en ze laten doen waar ze goed in zijn zodat hun kwaliteiten naar boven komen? Waarom moeten we mentaal allemaal zo `uniform` zijn, zo `passen in het geheel`? Waarom mogen we niet gewoon zijn zoals we zijn en moeten we veranderen dmv medicatie?
Ik keur medicatie overigens niet bij voorbaat af hoor. Ik had graag gewild dat bij mij vroeger ADD was vastgesteld ipv op mijn ouwe dag. Zodat ik het op school wat gemakkelijker had gehad ipv altijd die klachten als `ze let niet genoeg op, ze moet meer haar best doen, zit te veel naar buiten te kijken`, etc~. Ik moet zeggen dat de ritalin mij wel wat helpt.
woensdag 21 oktober 2015 om 17:37
Iones, ik denk dat we het eens zijn hoor. De diagnose autisme is voor mijn kinderen nodig om begeleiding te krijgen die ze dringend nodig hebben, maar zeker een deel van die begeleiding zou wat mij betreft niet zo bijzonder moeten zijn.
Voor mijzelf geldt eigenlijk iets vergelijkbaars, alleen ben ik inmiddels 51 en bevestigt die diagnose min of meer wat al jaren duidelijk is: dat ik niet mee kan in onze maatschappij.
Want daar verandert zo'n diagnose natuurlijk niks aan, maar er komt wel wat meer begrip.
Ik vind het triest dat dat nodig is, maar zo werkt het nu eenmaal.
Voor mijzelf geldt eigenlijk iets vergelijkbaars, alleen ben ik inmiddels 51 en bevestigt die diagnose min of meer wat al jaren duidelijk is: dat ik niet mee kan in onze maatschappij.
Want daar verandert zo'n diagnose natuurlijk niks aan, maar er komt wel wat meer begrip.
Ik vind het triest dat dat nodig is, maar zo werkt het nu eenmaal.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
woensdag 21 oktober 2015 om 17:46
quote:Solomio schreef op 21 oktober 2015 @ 17:37:
Iones, ik denk dat we het eens zijn hoor. De diagnose autisme is voor mijn kinderen nodig om begeleiding te krijgen die ze dringend nodig hebben, maar zeker een deel van die begeleiding zou wat mij betreft niet zo bijzonder moeten zijn.
Voor mijzelf geldt eigenlijk iets vergelijkbaars, alleen ben ik inmiddels 51 en bevestigt die diagnose min of meer wat al jaren duidelijk is: dat ik niet mee kan in onze maatschappij.
Want daar verandert zo'n diagnose natuurlijk niks aan, maar er komt wel wat meer begrip.
Ik vind het triest dat dat nodig is, maar zo werkt het nu eenmaal.
Ik vind het heel goed dat kinderen een begeleiding krijgen die maakt dat ze meer uit de verf komen. Dat is in hun eigen welzijn. Jammer dat hierop bezuinigd wordt overigens.
Maar ik vind dat de maatschappij te veeleisend is, te veel willen van mensen. Vroeger waren er ook mensen met een bepaalde vorm van autisme of adhd, en die konden toch werk krijgen en hun geld verdienen. Ze konden mee komen in de maatschappij. Nu is dat veel moeilijker. Want voor elk hondsgezeik moet je een diploma hebben, kennis hebben die niet relevant is, etc.
Hier interessante docu over `etiketkinderen`. https://www.youtube.com/watch?v=DBvE_Kllt2M
Daar wordt ook gezegd wat ik eigenlijk bedoel.
Iones, ik denk dat we het eens zijn hoor. De diagnose autisme is voor mijn kinderen nodig om begeleiding te krijgen die ze dringend nodig hebben, maar zeker een deel van die begeleiding zou wat mij betreft niet zo bijzonder moeten zijn.
Voor mijzelf geldt eigenlijk iets vergelijkbaars, alleen ben ik inmiddels 51 en bevestigt die diagnose min of meer wat al jaren duidelijk is: dat ik niet mee kan in onze maatschappij.
Want daar verandert zo'n diagnose natuurlijk niks aan, maar er komt wel wat meer begrip.
Ik vind het triest dat dat nodig is, maar zo werkt het nu eenmaal.
Ik vind het heel goed dat kinderen een begeleiding krijgen die maakt dat ze meer uit de verf komen. Dat is in hun eigen welzijn. Jammer dat hierop bezuinigd wordt overigens.
Maar ik vind dat de maatschappij te veeleisend is, te veel willen van mensen. Vroeger waren er ook mensen met een bepaalde vorm van autisme of adhd, en die konden toch werk krijgen en hun geld verdienen. Ze konden mee komen in de maatschappij. Nu is dat veel moeilijker. Want voor elk hondsgezeik moet je een diploma hebben, kennis hebben die niet relevant is, etc.
Hier interessante docu over `etiketkinderen`. https://www.youtube.com/watch?v=DBvE_Kllt2M
Daar wordt ook gezegd wat ik eigenlijk bedoel.
