Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
dinsdag 20 oktober 2015 om 11:08
Heeft iemand toevallig het volgende boek gelezen: http://www.swpbook.com/1762#.ViX8_vnhBhF
Zo ja, is het wat? We kunnen hier soms wat ondersteuning gebruiken als onze dochter een peuterpuberbui heeft, dus om de overprikkeling te scheiden van het echte gedrag zeg maar.
Zo ja, is het wat? We kunnen hier soms wat ondersteuning gebruiken als onze dochter een peuterpuberbui heeft, dus om de overprikkeling te scheiden van het echte gedrag zeg maar.
dinsdag 20 oktober 2015 om 11:38
quote:waranaka schreef op 20 oktober 2015 @ 10:44:
Uit de Opzij:
[...]
Er volgen daarna nog stukken uit interviews met drie vrouwen met autisme.Juist die interviews zijn zo interessant.
Uit de Opzij:
[...]
Er volgen daarna nog stukken uit interviews met drie vrouwen met autisme.Juist die interviews zijn zo interessant.
If something didn't work the first time, start getting used to that feeling.
Week 10 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 10 van de Extremely Demotivational Calendar
dinsdag 20 oktober 2015 om 11:38
quote:lechatrose schreef op 20 oktober 2015 @ 11:28:
Nee sorry yyy.
Dat artikel in de Opzij heb ik ook gelezen. Misschien kan ik dat soort dingen beter niet meer lezen. Door de herkenning vallen steeds meer puzzelstukjes op hun plaats en wordt het in elk geval steeds duidelijker dat er bij mij iets niet goed gaat.
't Is best confronterend allemaal hé
Maar aan de andere kant: ik heb er zelf een echt rouwproces om doorgemaakt, maar ik ben er zoveel sterker uit gekomen.
Het was loeizwaar, maar het heeft me gelouterd.
Ik weet nu waar mijn sterktes en mijn zwaktes liggen, ik ben wat milder geworden tov. mezelf, slaag er meer en meer in mijn leven aan te passen zodat ik het graag leef, man en ik begrijpen elkaar nu zoveel beter...
De confrontatie aangaan of ze net uit de weg gaan, het verandert niks aan het feit op zich.
Maar de rust die het wel weten uiteindelijk heeft gebracht vind ik zeer waardevol, en dat maakt het die zware periode wel dubben en dwars waard.
Nee sorry yyy.
Dat artikel in de Opzij heb ik ook gelezen. Misschien kan ik dat soort dingen beter niet meer lezen. Door de herkenning vallen steeds meer puzzelstukjes op hun plaats en wordt het in elk geval steeds duidelijker dat er bij mij iets niet goed gaat.
't Is best confronterend allemaal hé
Maar aan de andere kant: ik heb er zelf een echt rouwproces om doorgemaakt, maar ik ben er zoveel sterker uit gekomen.
Het was loeizwaar, maar het heeft me gelouterd.
Ik weet nu waar mijn sterktes en mijn zwaktes liggen, ik ben wat milder geworden tov. mezelf, slaag er meer en meer in mijn leven aan te passen zodat ik het graag leef, man en ik begrijpen elkaar nu zoveel beter...
De confrontatie aangaan of ze net uit de weg gaan, het verandert niks aan het feit op zich.
Maar de rust die het wel weten uiteindelijk heeft gebracht vind ik zeer waardevol, en dat maakt het die zware periode wel dubben en dwars waard.
dinsdag 20 oktober 2015 om 12:36
Je hebt wel gelijk Monica. Ik gebruik Friends trouwens als kalmeringsmiddel. Ken alle dialogen uit m'n hoofd 
Qua zelfacceptatie heb ik al een heel proces gehad, vooral vanuit mijn lichamelijke ziekte. Maar hoe mee ik mezelf accepteer en doe wat goed is voor mij, hoe meer ik zie dat dat ook op andere punten afwijkt van de norm (wat die norm ook moge zijn). En dat is inderdaad confronterend.
De eerste stap is gezet trouwens, de stress van aanpassen en veranderingen ivm een verhuizing deze zomer heeft mij fysiek geen goed gedaan. Dus nu bloed prikken voor schildklier ed. Wat daar ook uitkomt, ik ga daarna denk ik met de huisarts het gesprek wel aan hierover, dat die hoeveelheid stress niet normaal is. Wellicht dat ik dan nog wel wacht met het hele traject tot volgend jaar, anders moet ik twee keer het eigen risico betalen. (In Nederland betaal je de eerste 375 euro zorgkosten zelf. Elk jaar opnieuw. Dus als ik nu begin betaal ik 375 euro, de onderzoeken en behandeling lopen dan natuurlijk volgend jaar nog door, dus weer 375 euro.)
Qua zelfacceptatie heb ik al een heel proces gehad, vooral vanuit mijn lichamelijke ziekte. Maar hoe mee ik mezelf accepteer en doe wat goed is voor mij, hoe meer ik zie dat dat ook op andere punten afwijkt van de norm (wat die norm ook moge zijn). En dat is inderdaad confronterend.
De eerste stap is gezet trouwens, de stress van aanpassen en veranderingen ivm een verhuizing deze zomer heeft mij fysiek geen goed gedaan. Dus nu bloed prikken voor schildklier ed. Wat daar ook uitkomt, ik ga daarna denk ik met de huisarts het gesprek wel aan hierover, dat die hoeveelheid stress niet normaal is. Wellicht dat ik dan nog wel wacht met het hele traject tot volgend jaar, anders moet ik twee keer het eigen risico betalen. (In Nederland betaal je de eerste 375 euro zorgkosten zelf. Elk jaar opnieuw. Dus als ik nu begin betaal ik 375 euro, de onderzoeken en behandeling lopen dan natuurlijk volgend jaar nog door, dus weer 375 euro.)
dinsdag 20 oktober 2015 om 12:55
quote:yyy schreef op 20 oktober 2015 @ 11:08:
Heeft iemand toevallig het volgende boek gelezen: http://www.swpbook.com/1762#.ViX8_vnhBhF
Zo ja, is het wat? We kunnen hier soms wat ondersteuning gebruiken als onze dochter een peuterpuberbui heeft, dus om de overprikkeling te scheiden van het echte gedrag zeg maar.
Hallo yyy,
Ik ken het boek niet, maar het lijkt interessant. Niet geschoten is altijd mis, dus misschien goed om gewoon te lezen en kijken wat er mogelijk is?
Heeft iemand toevallig het volgende boek gelezen: http://www.swpbook.com/1762#.ViX8_vnhBhF
Zo ja, is het wat? We kunnen hier soms wat ondersteuning gebruiken als onze dochter een peuterpuberbui heeft, dus om de overprikkeling te scheiden van het echte gedrag zeg maar.
Hallo yyy,
Ik ken het boek niet, maar het lijkt interessant. Niet geschoten is altijd mis, dus misschien goed om gewoon te lezen en kijken wat er mogelijk is?
dinsdag 20 oktober 2015 om 13:03
quote:waranaka schreef op 20 oktober 2015 @ 13:01:
Mijn beste vriend, ook Asperger, heeft afgelopen vrijdag zijn leven beëindigd. Ik ben er kapot van. We herkenden onszelf in elkaar, konden over alles praten zonder enige terughoudendheid.
Hij heeft jaren gezocht naar mogelijkheden om zich aan vast te klampen om te blijven leven, maar naarmate de jaren verstreken was er steeds minder over voor hem om nog in te geloven. Juist door zijn autisme en doordat hij steeds geïsoleerder raakte en de hulpverlening geen raad met hem wist, voelde hij zich steeds eenzamer. Daar konden onze gesprekken hem ook niet meer uit halen, al heeft dat nog heel lang geholpen.
Ik mis hem verschrikkelijk.
Ow Waranaka, wat vreselijk.
Mijn broer heeft zijn leven beëindigd toen hij 30 was. Achteraf was hij ook autistisch en heeft hij enorm zijn best gedaan om een 'normaal' leven te leiden, maar dat is niet gelukt.
Herkenbaar wat jij schrijft over je vriend.
Heel veel sterkte.
Mijn beste vriend, ook Asperger, heeft afgelopen vrijdag zijn leven beëindigd. Ik ben er kapot van. We herkenden onszelf in elkaar, konden over alles praten zonder enige terughoudendheid.
Hij heeft jaren gezocht naar mogelijkheden om zich aan vast te klampen om te blijven leven, maar naarmate de jaren verstreken was er steeds minder over voor hem om nog in te geloven. Juist door zijn autisme en doordat hij steeds geïsoleerder raakte en de hulpverlening geen raad met hem wist, voelde hij zich steeds eenzamer. Daar konden onze gesprekken hem ook niet meer uit halen, al heeft dat nog heel lang geholpen.
Ik mis hem verschrikkelijk.
Ow Waranaka, wat vreselijk.
Mijn broer heeft zijn leven beëindigd toen hij 30 was. Achteraf was hij ook autistisch en heeft hij enorm zijn best gedaan om een 'normaal' leven te leiden, maar dat is niet gelukt.
Herkenbaar wat jij schrijft over je vriend.
Heel veel sterkte.
If something didn't work the first time, start getting used to that feeling.
Week 10 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 10 van de Extremely Demotivational Calendar
dinsdag 20 oktober 2015 om 13:11
quote:waranaka schreef op 20 oktober 2015 @ 13:01:
Mijn beste vriend, ook Asperger, heeft afgelopen vrijdag zijn leven beëindigd. Ik ben er kapot van. We herkenden onszelf in elkaar, konden over alles praten zonder enige terughoudendheid.
Hij heeft jaren gezocht naar mogelijkheden om zich aan vast te klampen om te blijven leven, maar naarmate de jaren verstreken was er steeds minder over voor hem om nog in te geloven. Juist door zijn autisme en doordat hij steeds geïsoleerder raakte en de hulpverlening geen raad met hem wist, voelde hij zich steeds eenzamer. Daar konden onze gesprekken hem ook niet meer uit halen, al heeft dat nog heel lang geholpen.
Ik mis hem verschrikkelijk.
Wow...
Hoe cliché misschien ook, maar ik hoop dat je vriend de rust en de vrede heeft gevonden die hij blijkbaar in het leven niet kon vinden.
Sterkte voor jou ook
Mijn beste vriend, ook Asperger, heeft afgelopen vrijdag zijn leven beëindigd. Ik ben er kapot van. We herkenden onszelf in elkaar, konden over alles praten zonder enige terughoudendheid.
Hij heeft jaren gezocht naar mogelijkheden om zich aan vast te klampen om te blijven leven, maar naarmate de jaren verstreken was er steeds minder over voor hem om nog in te geloven. Juist door zijn autisme en doordat hij steeds geïsoleerder raakte en de hulpverlening geen raad met hem wist, voelde hij zich steeds eenzamer. Daar konden onze gesprekken hem ook niet meer uit halen, al heeft dat nog heel lang geholpen.
Ik mis hem verschrikkelijk.
Wow...
Hoe cliché misschien ook, maar ik hoop dat je vriend de rust en de vrede heeft gevonden die hij blijkbaar in het leven niet kon vinden.
Sterkte voor jou ook
dinsdag 20 oktober 2015 om 13:20
Heel veel sterkte Waranaka
Ik vind zulke dingen zo triest. Hoewel ik het me best kan voorstellen dat mensen zoiets doen in deze harde maatschappij. Zelf heb ik nooit een poging gedaan, maar wel meerdere keren gezegd dat ik beter nooit geboren was. Of dat ik niet gemist wordt als ik er niet meer ben, behalve door mijn moeder dan. Begrijp me niet verkeerd, ik wil nog lang niet dood. Er zijn zeker dingen waar ik van geniet. Maar ik heb niet het idee dat ik anderen iets aandoe als zo'n stap zou zetten.
Ik vind zulke dingen zo triest. Hoewel ik het me best kan voorstellen dat mensen zoiets doen in deze harde maatschappij. Zelf heb ik nooit een poging gedaan, maar wel meerdere keren gezegd dat ik beter nooit geboren was. Of dat ik niet gemist wordt als ik er niet meer ben, behalve door mijn moeder dan. Begrijp me niet verkeerd, ik wil nog lang niet dood. Er zijn zeker dingen waar ik van geniet. Maar ik heb niet het idee dat ik anderen iets aandoe als zo'n stap zou zetten.
dinsdag 20 oktober 2015 om 14:50
quote:Stofmuis schreef op 09 oktober 2015 @ 20:17:
Lekker domme reactie hierboven... Laat je testen zou ik zeggen.
Hebben jullie wel eens dat iemand jullie niet gelooft als je vertelt dat je (zoals in mijn geval) Asperger hebt? Ik denk dat het bij mij komt doordat ik goed heb geleerd om 'normaal' te doen en omdat ik erg intelligent ben. Maar ik weet dan niet zo goed hoe ik moet reageren. Een 'welles!' klinkt ook weer zo kinderachtig
Ik heb nog geen diagnose (ga me wel laten testen, ik weet van mezelf al jaren dat ik het waarschijnlijk heb, maar nu ik m'n scriptie schrijf loop ik echt tegen mezelf aan dus vind het tijd worden om te kijken of het echt zo is en zo ja of er begeleiding is wat me op weg kan helpen), maar als ik met mijn vriendinnen praat over de mogelijkheid van ASS vinden de meesten het vrij logisch maar er wordt ook gereageerd met: jij?!?! nee joh! En als ik dan allerlei gekke dingen van m'n kindertijd opnoem vinden ze dat heel normaal
Dus het ligt wel aan de persoon maar ik vind het zeker herkenbaar! Maar mijn sociale vaardigheden zijn nog wel "normaal" te noemen denk ik, dus vandaar dat iemand het misschien niet zo snel aan me ziet. Ik heb ook heel veel aangeleerd gedrag. Heb bijvoorbeeld ooit eens gelezen over hoe belangrijk oogcontact maken is en sindsdien heb ik mezelf aangeleerd om dat te doen. Om maar even een voorbeeld te noemen. Ik ben een hele erge binnenvetter, en zeg het niet snel als ik ergens mee zit. Als ik bijvoorbeeld op een verjaardag ben en van binnen uit elkaar plof van overprikkeldheid, word ik misschien iets stiller, maar meer ook niet. En ik ben sowieso al vrij stil in groepen, dus dan valt het ook niet zo op.
Lekker domme reactie hierboven... Laat je testen zou ik zeggen.
Hebben jullie wel eens dat iemand jullie niet gelooft als je vertelt dat je (zoals in mijn geval) Asperger hebt? Ik denk dat het bij mij komt doordat ik goed heb geleerd om 'normaal' te doen en omdat ik erg intelligent ben. Maar ik weet dan niet zo goed hoe ik moet reageren. Een 'welles!' klinkt ook weer zo kinderachtig
Ik heb nog geen diagnose (ga me wel laten testen, ik weet van mezelf al jaren dat ik het waarschijnlijk heb, maar nu ik m'n scriptie schrijf loop ik echt tegen mezelf aan dus vind het tijd worden om te kijken of het echt zo is en zo ja of er begeleiding is wat me op weg kan helpen), maar als ik met mijn vriendinnen praat over de mogelijkheid van ASS vinden de meesten het vrij logisch maar er wordt ook gereageerd met: jij?!?! nee joh! En als ik dan allerlei gekke dingen van m'n kindertijd opnoem vinden ze dat heel normaal
Dus het ligt wel aan de persoon maar ik vind het zeker herkenbaar! Maar mijn sociale vaardigheden zijn nog wel "normaal" te noemen denk ik, dus vandaar dat iemand het misschien niet zo snel aan me ziet. Ik heb ook heel veel aangeleerd gedrag. Heb bijvoorbeeld ooit eens gelezen over hoe belangrijk oogcontact maken is en sindsdien heb ik mezelf aangeleerd om dat te doen. Om maar even een voorbeeld te noemen. Ik ben een hele erge binnenvetter, en zeg het niet snel als ik ergens mee zit. Als ik bijvoorbeeld op een verjaardag ben en van binnen uit elkaar plof van overprikkeldheid, word ik misschien iets stiller, maar meer ook niet. En ik ben sowieso al vrij stil in groepen, dus dan valt het ook niet zo op.
dinsdag 20 oktober 2015 om 15:15
Dat oogcontact, ik blijf er maar tegenaan lopen.
Ik weet dat het belangrijk is, en ik merk ook dat mensen me 'zoeken' als ik boven hun hoofd staar, maar het voelt zo vreselijk geforceerd aan, hangt bij mij ook echt samen met veiligheidsgevoel, dus nieuwe mensen kijk ik al standaard niet aan.
Het helpt wel als ik tegen mensen zeg 'oogcontact valt me moeilijk, dus zoek er maar niks achter als ik boven je kijk', dat maakt het dan weer gemakkelijker om toch oogcontact te maken - maar zo'n uitspraak kan ook weer niet bij iedereen, gebruik die vooral bij mensen met wie ik geen persoonlijke band hoef op te bouwen: artsen/hulpverleners/... die moeten mij niet per se een toffe vinden, dus daar vind ik het allemaal wat gemakkelijker.
Ik weet dat het belangrijk is, en ik merk ook dat mensen me 'zoeken' als ik boven hun hoofd staar, maar het voelt zo vreselijk geforceerd aan, hangt bij mij ook echt samen met veiligheidsgevoel, dus nieuwe mensen kijk ik al standaard niet aan.
Het helpt wel als ik tegen mensen zeg 'oogcontact valt me moeilijk, dus zoek er maar niks achter als ik boven je kijk', dat maakt het dan weer gemakkelijker om toch oogcontact te maken - maar zo'n uitspraak kan ook weer niet bij iedereen, gebruik die vooral bij mensen met wie ik geen persoonlijke band hoef op te bouwen: artsen/hulpverleners/... die moeten mij niet per se een toffe vinden, dus daar vind ik het allemaal wat gemakkelijker.
dinsdag 20 oktober 2015 om 15:41
Ik let eigenlijk pas sinds een jaar op dat oogcontact, sinds de diagnose van mijn dochter (die oogcontact ontwijkt). Ik bedenk regelmatig als mijn gesprekspartner (collega of winkelmedewerker, korte gesprekken) weg is, dat ik die persoon helemaal niet heb aangekeken. En dan krijg ik achteraf last van schaamte
dinsdag 20 oktober 2015 om 15:44
quote:Solomio schreef op 14 oktober 2015 @ 09:47:
Ik geloof niet dat mijn hersenen anders functioneren dan die van niet-autisten.Er is ooit een onderzoek geweest waarbij ze de hersenen van autistische kinderen (die helaas zijn overleden) hebben vergeleken met overleden kinderen zonder autisme, en daar kwam wel uit dat de autistische kinderen aanzienlijk meer synapsen (punt waar neuronen met elkaar in contact komen) hebben. Ik denk dus dat er wel degelijk een verschil is in de hersenstructuur (en waarschijnlijk ook hoe informatie verwerkt wordt door de hersenen), alleen is dat (blijkbaar) nog niet te ontdekken met huidige manier van testen.
Ik geloof niet dat mijn hersenen anders functioneren dan die van niet-autisten.Er is ooit een onderzoek geweest waarbij ze de hersenen van autistische kinderen (die helaas zijn overleden) hebben vergeleken met overleden kinderen zonder autisme, en daar kwam wel uit dat de autistische kinderen aanzienlijk meer synapsen (punt waar neuronen met elkaar in contact komen) hebben. Ik denk dus dat er wel degelijk een verschil is in de hersenstructuur (en waarschijnlijk ook hoe informatie verwerkt wordt door de hersenen), alleen is dat (blijkbaar) nog niet te ontdekken met huidige manier van testen.
dinsdag 20 oktober 2015 om 15:53
quote:MinkeDeWit schreef op 14 oktober 2015 @ 23:02:
Merken jullie verschil tussen school en werk, qua belastbaarheid? Word je minder prikkelgevoelig naarmate je ouder wordt of stapelt het juist op?Voor mij is school absoluut erger. Maar dat komt omdat ik ook nog gigantische faalangst heb. Het gaat nu dusdanig slecht (terwijl ik echt met de laatste loodjes van mijn master zit... dus bijna klaar goddank) dat ik eindelijk de moed bij elkaar geraapt hebt om een afspraak bij de schoolpsycholoog te maken, die me hopelijk gaat doorverwijzen naar het GGZ.
Merken jullie verschil tussen school en werk, qua belastbaarheid? Word je minder prikkelgevoelig naarmate je ouder wordt of stapelt het juist op?Voor mij is school absoluut erger. Maar dat komt omdat ik ook nog gigantische faalangst heb. Het gaat nu dusdanig slecht (terwijl ik echt met de laatste loodjes van mijn master zit... dus bijna klaar goddank) dat ik eindelijk de moed bij elkaar geraapt hebt om een afspraak bij de schoolpsycholoog te maken, die me hopelijk gaat doorverwijzen naar het GGZ.
dinsdag 20 oktober 2015 om 15:57
@yolo: voor mij was m'n master en dan voor de scriptie ook drama. Het was een te groot project over een te lange tijd om goed overzicht te hebben. Dat stuurloze waarbij ik zelf structuur moest aanbrengen, dat lukte me dus niet. Overigens is daar zeker hulp voor te krijgen, de juiste begeleiding. Goed dat je die stap hebt gezet!
dinsdag 20 oktober 2015 om 16:05
quote:waranaka schreef op 20 oktober 2015 @ 13:01:
Mijn beste vriend, ook Asperger, heeft afgelopen vrijdag zijn leven beëindigd. Ik ben er kapot van. We herkenden onszelf in elkaar, konden over alles praten zonder enige terughoudendheid.
Hij heeft jaren gezocht naar mogelijkheden om zich aan vast te klampen om te blijven leven, maar naarmate de jaren verstreken was er steeds minder over voor hem om nog in te geloven. Juist door zijn autisme en doordat hij steeds geïsoleerder raakte en de hulpverlening geen raad met hem wist, voelde hij zich steeds eenzamer. Daar konden onze gesprekken hem ook niet meer uit halen, al heeft dat nog heel lang geholpen.
Ik mis hem verschrikkelijk.Oh nee wat verschrikkelijk! Gecondoleerd en heel veel sterkte
Mijn beste vriend, ook Asperger, heeft afgelopen vrijdag zijn leven beëindigd. Ik ben er kapot van. We herkenden onszelf in elkaar, konden over alles praten zonder enige terughoudendheid.
Hij heeft jaren gezocht naar mogelijkheden om zich aan vast te klampen om te blijven leven, maar naarmate de jaren verstreken was er steeds minder over voor hem om nog in te geloven. Juist door zijn autisme en doordat hij steeds geïsoleerder raakte en de hulpverlening geen raad met hem wist, voelde hij zich steeds eenzamer. Daar konden onze gesprekken hem ook niet meer uit halen, al heeft dat nog heel lang geholpen.
Ik mis hem verschrikkelijk.Oh nee wat verschrikkelijk! Gecondoleerd en heel veel sterkte
dinsdag 20 oktober 2015 om 16:12
quote:lechatrose schreef op 20 oktober 2015 @ 15:57:
@yolo: voor mij was m'n master en dan voor de scriptie ook drama. Het was een te groot project over een te lange tijd om goed overzicht te hebben. Dat stuurloze waarbij ik zelf structuur moest aanbrengen, dat lukte me dus niet. Overigens is daar zeker hulp voor te krijgen, de juiste begeleiding. Goed dat je die stap hebt gezet!
Oh wat fijn om te horen!! Ik heb mijn twijfels over de mogelijkheid van ASS gelukkig bij mijn begeleidsters kunnen neerleggen, dus ze weten wel een beetje hoe ik in elkaar steek en ze hebben een poosje daarna mij handvatten gegeven over wat zij in mijn scriptie verwachten. Hoewel ik die duidelijkheid heel erg fijn vind, geeft het ook wel weer een soort onzekerheid (voor mij althans): blijkbaar ben ik niet goed genoeg hiervoor, waarom kon ik dit zelf niet bedenken, etc etc.
Maar planningen maken, en vooral mij daaraan houden, zijn hopeloos. Bij het lezen van artikelen moet ik 38 keer opnieuw beginnen, omdat mijn gedachten ergens in die paar regels zijn afgedwaald. Ik heb weinig energie (al sinds ik baby ben), wat het ook niet makkelijker maakt. Ik word steeds angstiger voor de meest domme dingen. Een gesprek met mijn begeleidster bijvoorbeeld, daar kan ik enorm tegenop zien (en ik heb ze bijna wekelijks), om nog maar niet te spreken over de eindpresentatie die ik straks moet geven als het af is. Ik kan al huilen als ik eraan denk. Wat misschien dus ook wel weer een aanleiding is om steeds maar m'n planning uit te stellen...... Enz. enz. Vrij hopeloos dus. Ik wil zo graag rust in mijn hoofd...
@yolo: voor mij was m'n master en dan voor de scriptie ook drama. Het was een te groot project over een te lange tijd om goed overzicht te hebben. Dat stuurloze waarbij ik zelf structuur moest aanbrengen, dat lukte me dus niet. Overigens is daar zeker hulp voor te krijgen, de juiste begeleiding. Goed dat je die stap hebt gezet!
Oh wat fijn om te horen!! Ik heb mijn twijfels over de mogelijkheid van ASS gelukkig bij mijn begeleidsters kunnen neerleggen, dus ze weten wel een beetje hoe ik in elkaar steek en ze hebben een poosje daarna mij handvatten gegeven over wat zij in mijn scriptie verwachten. Hoewel ik die duidelijkheid heel erg fijn vind, geeft het ook wel weer een soort onzekerheid (voor mij althans): blijkbaar ben ik niet goed genoeg hiervoor, waarom kon ik dit zelf niet bedenken, etc etc.
Maar planningen maken, en vooral mij daaraan houden, zijn hopeloos. Bij het lezen van artikelen moet ik 38 keer opnieuw beginnen, omdat mijn gedachten ergens in die paar regels zijn afgedwaald. Ik heb weinig energie (al sinds ik baby ben), wat het ook niet makkelijker maakt. Ik word steeds angstiger voor de meest domme dingen. Een gesprek met mijn begeleidster bijvoorbeeld, daar kan ik enorm tegenop zien (en ik heb ze bijna wekelijks), om nog maar niet te spreken over de eindpresentatie die ik straks moet geven als het af is. Ik kan al huilen als ik eraan denk. Wat misschien dus ook wel weer een aanleiding is om steeds maar m'n planning uit te stellen...... Enz. enz. Vrij hopeloos dus. Ik wil zo graag rust in mijn hoofd...
dinsdag 20 oktober 2015 om 17:55
@ waranaka: Heel veel sterkte!!
@ yola 8: Ik schrijf mijn scriptie nu ook, maar loop tegen zoveel dingen aan. Mijn begeleider weet nu dat er "iets" is, maar nog niet wat precies. Echt fijn dat je handvatten gekregen hebt! Hopelijk helpt dat! Ik ben zelf nu vooral bezig met het maken van lijstjes voor mijn scriptie. Alle informatie op een rijtje zetten, maar wat ik ermee wil weet ik niet precies. Succes ermee!
Verder heb ik heel veel berichten hier nog gelezen. Ook over rust vinden. Ik vind vaak pas 's nachts rust, en dan luister ik meestal muziek of kijk filmpjes op youtube.
@ yola 8: Ik schrijf mijn scriptie nu ook, maar loop tegen zoveel dingen aan. Mijn begeleider weet nu dat er "iets" is, maar nog niet wat precies. Echt fijn dat je handvatten gekregen hebt! Hopelijk helpt dat! Ik ben zelf nu vooral bezig met het maken van lijstjes voor mijn scriptie. Alle informatie op een rijtje zetten, maar wat ik ermee wil weet ik niet precies. Succes ermee!
Verder heb ik heel veel berichten hier nog gelezen. Ook over rust vinden. Ik vind vaak pas 's nachts rust, en dan luister ik meestal muziek of kijk filmpjes op youtube.
