Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
vrijdag 23 oktober 2015 om 12:00
quote:Solomio schreef op 22 oktober 2015 @ 17:46:
En wat dat betreft heb ik wel een passie: zendingsdrang. Uitleggen hoe het echt zit, net zolang tot iedereen het snapt en de wereld voor autisten ook gewoon een fijne plek is.Soms heb ik die zendingsdrang ook, maar vaak genoeg niet, omdat ik tegen de muur praat. Mensen die beweren iets van autisme af te weten, menen het soms beter te weten dan ik. Ze slaan de discussie dood met: "Jij bent autistisch; jij ziet dingen anders dan een niet-autist zou zien." Zij invalideren mijn denktrant of visie. Je praat dan dus tegen een muur, dus ik heb niet altijd zin in NT vs ASS discussies, waarbij de NTer het altijd beter weet. Als de autist het daar niet mee eens is, zegt de NTer: "Ja, maar autisten willen altijd gelijk hebben!"
En wat dat betreft heb ik wel een passie: zendingsdrang. Uitleggen hoe het echt zit, net zolang tot iedereen het snapt en de wereld voor autisten ook gewoon een fijne plek is.Soms heb ik die zendingsdrang ook, maar vaak genoeg niet, omdat ik tegen de muur praat. Mensen die beweren iets van autisme af te weten, menen het soms beter te weten dan ik. Ze slaan de discussie dood met: "Jij bent autistisch; jij ziet dingen anders dan een niet-autist zou zien." Zij invalideren mijn denktrant of visie. Je praat dan dus tegen een muur, dus ik heb niet altijd zin in NT vs ASS discussies, waarbij de NTer het altijd beter weet. Als de autist het daar niet mee eens is, zegt de NTer: "Ja, maar autisten willen altijd gelijk hebben!"
World of Warcraft: Legion
vrijdag 23 oktober 2015 om 12:10
quote:hans66 schreef op 23 oktober 2015 @ 12:00:
[...]
Soms heb ik die zendingsdrang ook, maar vaak genoeg niet, omdat ik tegen de muur praat. Mensen die beweren iets van autisme af te weten, menen het soms beter te weten dan ik. Ze slaan de discussie dood met: "Jij bent autistisch; jij ziet dingen anders dan een niet-autist zou zien." Zij invalideren mijn denktrant of visie. Je praat dan dus tegen een muur, dus ik heb niet altijd zin in NT vs ASS discussies, waarbij de NTer het altijd beter weet. Als de autist het daar niet mee eens is, zegt de NTer: "Ja, maar autisten willen altijd gelijk hebben!"Ik heb nog nooit een NT-er ontmoet die het beter weet dan ik, dus daar heb ik niet zo'n last van.
[...]
Soms heb ik die zendingsdrang ook, maar vaak genoeg niet, omdat ik tegen de muur praat. Mensen die beweren iets van autisme af te weten, menen het soms beter te weten dan ik. Ze slaan de discussie dood met: "Jij bent autistisch; jij ziet dingen anders dan een niet-autist zou zien." Zij invalideren mijn denktrant of visie. Je praat dan dus tegen een muur, dus ik heb niet altijd zin in NT vs ASS discussies, waarbij de NTer het altijd beter weet. Als de autist het daar niet mee eens is, zegt de NTer: "Ja, maar autisten willen altijd gelijk hebben!"Ik heb nog nooit een NT-er ontmoet die het beter weet dan ik, dus daar heb ik niet zo'n last van.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
vrijdag 23 oktober 2015 om 12:29
quote:hans66 schreef op 23 oktober 2015 @ 12:00:
[...]
Soms heb ik die zendingsdrang ook, maar vaak genoeg niet, omdat ik tegen de muur praat. Mensen die beweren iets van autisme af te weten, menen het soms beter te weten dan ik. Ze slaan de discussie dood met: "Jij bent autistisch; jij ziet dingen anders dan een niet-autist zou zien." Zij invalideren mijn denktrant of visie. Je praat dan dus tegen een muur, dus ik heb niet altijd zin in NT vs ASS discussies, waarbij de NTer het altijd beter weet. Als de autist het daar niet mee eens is, zegt de NTer: "Ja, maar autisten willen altijd gelijk hebben!"
Herkenbaar.
Ik geef uitleg als mensen erom vragen, zeer dikwijls is dat nadat ze diagnose voor hun eigen kind hebben gekregen en bij mij de bevestiging zoeken dat hun kind normaal zal kunnen leven.
Maar mijn autisme wordt ook in die zin tegen me gebruikt dat elk woord dat ik zeg daarin gekaderd wordt. Als ik iets niet grappig vind, dan is dat omdat autisme heb, als ik het met iets niet eens ben,... terwijl ik naast autist ook nog gewoon een mens ben, met eigen meningen en voorkeuren, maar dat schijnt voor veel mensen een te moeilijk idee te zijn
De zendingsdrang had ik wel heel sterk de eerste tijd na mijn diagnose, maar ik moet zuinig omgaan met mijn energie, kan het tov. mijn gezin niet maken om energie weg te gooien door tegen muren te praten, kon ook echt wakker liggen als mensen me niet snapten of wilden snappen.
Daar ben ik dus mee gestopt, iets met pick your battles.
[...]
Soms heb ik die zendingsdrang ook, maar vaak genoeg niet, omdat ik tegen de muur praat. Mensen die beweren iets van autisme af te weten, menen het soms beter te weten dan ik. Ze slaan de discussie dood met: "Jij bent autistisch; jij ziet dingen anders dan een niet-autist zou zien." Zij invalideren mijn denktrant of visie. Je praat dan dus tegen een muur, dus ik heb niet altijd zin in NT vs ASS discussies, waarbij de NTer het altijd beter weet. Als de autist het daar niet mee eens is, zegt de NTer: "Ja, maar autisten willen altijd gelijk hebben!"
Herkenbaar.
Ik geef uitleg als mensen erom vragen, zeer dikwijls is dat nadat ze diagnose voor hun eigen kind hebben gekregen en bij mij de bevestiging zoeken dat hun kind normaal zal kunnen leven.
Maar mijn autisme wordt ook in die zin tegen me gebruikt dat elk woord dat ik zeg daarin gekaderd wordt. Als ik iets niet grappig vind, dan is dat omdat autisme heb, als ik het met iets niet eens ben,... terwijl ik naast autist ook nog gewoon een mens ben, met eigen meningen en voorkeuren, maar dat schijnt voor veel mensen een te moeilijk idee te zijn
De zendingsdrang had ik wel heel sterk de eerste tijd na mijn diagnose, maar ik moet zuinig omgaan met mijn energie, kan het tov. mijn gezin niet maken om energie weg te gooien door tegen muren te praten, kon ook echt wakker liggen als mensen me niet snapten of wilden snappen.
Daar ben ik dus mee gestopt, iets met pick your battles.
vrijdag 23 oktober 2015 om 14:54
quote:MonicaGeller schreef op 23 oktober 2015 @ 12:29:
Maar mijn autisme wordt ook in die zin tegen me gebruikt dat elk woord dat ik zeg daarin gekaderd wordt. Als ik iets niet grappig vind, dan is dat omdat autisme heb, als ik het met iets niet eens ben,... terwijl ik naast autist ook nog gewoon een mens ben, met eigen meningen en voorkeuren, maar dat schijnt voor veel mensen een te moeilijk idee te zijn
Dat valt voor mij onder de noemer stigmatisering. Zij invalideren jouw ander gevoel voor humor of mening. De meeste grapjes die onderling tussen collega's worden gemaakt, begrijp ik ook, en ik moet soms ook om die grapjes lachen.
Soms wordt er naar mijn mening geluisterd, soms niet. Het komt weleens voor dat collega's zeer slecht luisteren. Ze stellen een vraag, maar luisteren vervolgens niet naar het antwoord.
Soms ben ik met een bepaalde uitspraak eens, een enkele keer niet. Er is best vaak overeenstemming over een bepaalde stelling tussen mij en mijn collega's. Het is wel zo, dat het beter is dat een mening niet door mij wordt verteld, maar door een andere collega die zelf die mening ook heeft.
quote:...ik moet zuinig omgaan met mijn energie, kan het tov. mijn gezin niet maken om energie weg te gooien door tegen muren te praten, kon ook echt wakker liggen als mensen me niet snapten of wilden snappen.Ik heb doorgaans erg veel energie - ik kan veel presteren - maar toch gooi ik deze energie niet in een bodemloze put: het overtuigen van anderen als het gaat om het verschil tussen mijn vorm van autisme en het beeld dat de ander van autisme heeft, of om de stigmatisering.
Maar mijn autisme wordt ook in die zin tegen me gebruikt dat elk woord dat ik zeg daarin gekaderd wordt. Als ik iets niet grappig vind, dan is dat omdat autisme heb, als ik het met iets niet eens ben,... terwijl ik naast autist ook nog gewoon een mens ben, met eigen meningen en voorkeuren, maar dat schijnt voor veel mensen een te moeilijk idee te zijn
Dat valt voor mij onder de noemer stigmatisering. Zij invalideren jouw ander gevoel voor humor of mening. De meeste grapjes die onderling tussen collega's worden gemaakt, begrijp ik ook, en ik moet soms ook om die grapjes lachen.
Soms wordt er naar mijn mening geluisterd, soms niet. Het komt weleens voor dat collega's zeer slecht luisteren. Ze stellen een vraag, maar luisteren vervolgens niet naar het antwoord.
Soms ben ik met een bepaalde uitspraak eens, een enkele keer niet. Er is best vaak overeenstemming over een bepaalde stelling tussen mij en mijn collega's. Het is wel zo, dat het beter is dat een mening niet door mij wordt verteld, maar door een andere collega die zelf die mening ook heeft.
quote:...ik moet zuinig omgaan met mijn energie, kan het tov. mijn gezin niet maken om energie weg te gooien door tegen muren te praten, kon ook echt wakker liggen als mensen me niet snapten of wilden snappen.Ik heb doorgaans erg veel energie - ik kan veel presteren - maar toch gooi ik deze energie niet in een bodemloze put: het overtuigen van anderen als het gaat om het verschil tussen mijn vorm van autisme en het beeld dat de ander van autisme heeft, of om de stigmatisering.
World of Warcraft: Legion
vrijdag 23 oktober 2015 om 17:25
Vandaag is er toch iets raars gebeurd. Kan het nog steeds niet geloven.
Ik kwam terug van een wandeling met de hondenbuggy (mijn hond moet revalideren en mag maar hele korte stukjes lopen) en wie komt me tegemoet lopen?
Een vroegere pestkop, de aanstichtster van het gepest op de middelbare school. Met haar peuter en baby. Nu ben ik haar al vaker tegengekomen, maar dan keek ik gelijk weg. Nu zei ze "Hoi, leuk zeg" en keek naar de buggy. Ik zei dat het tijdelijk was en dat ze aan haar knie is geopereerd. Ze vroeg waar ik nou woonde, want ze had me al vaker met de auto voorbij zien komen. We stonden schuin tegenover mijn huis en ik wees het aan. Ze zei ook waar zij woonde, hoewel ik dat al een tijdje wist. Ze zei ook dat het er niet van gekomen was om me te spreken op de klassenreünie, maar ja, dan kom je niet aan iedereen toe. Ik zei dat ik ook niet iedereen had gesproken. De waarheid is dat ik haar bewust negeerde toen.
Ze vroeg waar ik werkte en wat ik deed. Ik heb gezegd dat ik administratief medewerker ben met de naam van het bedrijf. Ik weet niet of ze weet dat het om de SW gaat. Ik zei er bij dat ik nog gedetacheerd kan worden, maar dan moet er eerst werk zijn. Het lukte me niet om iets anders te verzinnen. Dat administratieve is wel gelogen. Haar antwoord is dat ze steeds overal een jaar werkt en geen vast werk heeft.
Ik was totaal overrompeld en kwam moeilijk uit mijn woorden.
Altijd had ik in mijn hoofd geprent dat als ze zou vragen wat en hoe, ik haar aan dat pesten zou herinneren. Ik wilde dat ze ooit eens zou weten wat het met me gedaan had. Maar dat kon ik nu niet, want ik was er niet op bedacht. De laatste keer dat ik haar sprak was 15 jaar geleden op school. Ik heb dus met mijn vroegere vijand gepraat. Heel raar was het. Ze deed normaal, maar ik weet dat ze 2 gezichten heeft.
Is jullie ook al zoiets overkomen? Zo ja, hoe reageerden jullie toen?
Ik kwam terug van een wandeling met de hondenbuggy (mijn hond moet revalideren en mag maar hele korte stukjes lopen) en wie komt me tegemoet lopen?
Een vroegere pestkop, de aanstichtster van het gepest op de middelbare school. Met haar peuter en baby. Nu ben ik haar al vaker tegengekomen, maar dan keek ik gelijk weg. Nu zei ze "Hoi, leuk zeg" en keek naar de buggy. Ik zei dat het tijdelijk was en dat ze aan haar knie is geopereerd. Ze vroeg waar ik nou woonde, want ze had me al vaker met de auto voorbij zien komen. We stonden schuin tegenover mijn huis en ik wees het aan. Ze zei ook waar zij woonde, hoewel ik dat al een tijdje wist. Ze zei ook dat het er niet van gekomen was om me te spreken op de klassenreünie, maar ja, dan kom je niet aan iedereen toe. Ik zei dat ik ook niet iedereen had gesproken. De waarheid is dat ik haar bewust negeerde toen.
Ze vroeg waar ik werkte en wat ik deed. Ik heb gezegd dat ik administratief medewerker ben met de naam van het bedrijf. Ik weet niet of ze weet dat het om de SW gaat. Ik zei er bij dat ik nog gedetacheerd kan worden, maar dan moet er eerst werk zijn. Het lukte me niet om iets anders te verzinnen. Dat administratieve is wel gelogen. Haar antwoord is dat ze steeds overal een jaar werkt en geen vast werk heeft.
Ik was totaal overrompeld en kwam moeilijk uit mijn woorden.
Altijd had ik in mijn hoofd geprent dat als ze zou vragen wat en hoe, ik haar aan dat pesten zou herinneren. Ik wilde dat ze ooit eens zou weten wat het met me gedaan had. Maar dat kon ik nu niet, want ik was er niet op bedacht. De laatste keer dat ik haar sprak was 15 jaar geleden op school. Ik heb dus met mijn vroegere vijand gepraat. Heel raar was het. Ze deed normaal, maar ik weet dat ze 2 gezichten heeft.
Is jullie ook al zoiets overkomen? Zo ja, hoe reageerden jullie toen?
vrijdag 23 oktober 2015 om 17:53
quote:hondenmens schreef op 23 oktober 2015 @ 17:25:
Vandaag is er toch iets raars gebeurd. Kan het nog steeds niet geloven.
Ik kwam terug van een wandeling met de hondenbuggy (mijn hond moet revalideren en mag maar hele korte stukjes lopen) en wie komt me tegemoet lopen?
Een vroegere pestkop, de aanstichtster van het gepest op de middelbare school. Met haar peuter en baby. Nu ben ik haar al vaker tegengekomen, maar dan keek ik gelijk weg. Nu zei ze "Hoi, leuk zeg" en keek naar de buggy. Ik zei dat het tijdelijk was en dat ze aan haar knie is geopereerd. Ze vroeg waar ik nou woonde, want ze had me al vaker met de auto voorbij zien komen. We stonden schuin tegenover mijn huis en ik wees het aan. Ze zei ook waar zij woonde, hoewel ik dat al een tijdje wist. Ze zei ook dat het er niet van gekomen was om me te spreken op de klassenreünie, maar ja, dan ben je met iedereen aan het praten. Ik zei dat ik ook niet iedereen had gesproken. De waarheid is dat ik haar bewust negeerde toen.
Ze vroeg waar ik werkte en wat ik deed. Ik heb gezegd dat ik administratief medewerker ben met de naam van het bedrijf. Ik weet niet of ze weet dat het om de SW gaat. Ik zei er bij dat ik nog gedetacheerd kan worden, maar dan moet er eerst werk zijn. Het lukte me niet om iets anders te verzinnen. Dat administratieve is wel gelogen. Haar antwoord is dat ze steeds overal een jaar werkt en geen vast werk heeft.
Ik was totaal overrompeld en kwam moeilijk uit mijn woorden.
Altijd had ik in mijn hoofd geprent dat als ze zou vragen wat en hoe, ik haar aan dat pesten zou herinneren. Ik wilde dat ze ooit eens zou weten wat het met me gedaan had. Maar dat kon ik nu niet, want ik was er niet op bedacht. De laatste keer dat ik haar sprak was 15 jaar geleden op school. Ik heb dus met mijn vroegere vijand gepraat. Heel raar was het. Ze deed normaal, maar ik weet dat ze 2 gezichten heeft.
Is jullie ook al zoiets overkomen? Zo ja, hoe reageerden jullie toen?
Ik denk dat zij zich niet bewust is van wat zij jou heeft aangedaan.
En dat is vooral omdat ze het vergeten is. Het is namelijk altijd zo dat als de een de ander wat aan doet, dat hij het vergeet. Maar degene die het is aangedaan, die vergeet het nooit. Zo gaat dat.
Daarnaast kan het zijn dat ze zich achteraf schaamt en het blockt.
Ik ben ook gepest vroeger op school. Ben toch op de reunie geweest.
Alles is anders als iedereen volwassen is. De vroegere onderlinge verhoudingen van populair en underdog zijn verdwenen. Ook dat kan meespelen.
We hebben wel eens openlijk gepraat over het gepest worden, want ik was niet de enige. Degenen die gepest hebben praten dan niet mee maar ze luisteren wel. Maar als je volwassen bent, heerst er uiteindelijk het normale respect naar anderen.
Vandaag is er toch iets raars gebeurd. Kan het nog steeds niet geloven.
Ik kwam terug van een wandeling met de hondenbuggy (mijn hond moet revalideren en mag maar hele korte stukjes lopen) en wie komt me tegemoet lopen?
Een vroegere pestkop, de aanstichtster van het gepest op de middelbare school. Met haar peuter en baby. Nu ben ik haar al vaker tegengekomen, maar dan keek ik gelijk weg. Nu zei ze "Hoi, leuk zeg" en keek naar de buggy. Ik zei dat het tijdelijk was en dat ze aan haar knie is geopereerd. Ze vroeg waar ik nou woonde, want ze had me al vaker met de auto voorbij zien komen. We stonden schuin tegenover mijn huis en ik wees het aan. Ze zei ook waar zij woonde, hoewel ik dat al een tijdje wist. Ze zei ook dat het er niet van gekomen was om me te spreken op de klassenreünie, maar ja, dan ben je met iedereen aan het praten. Ik zei dat ik ook niet iedereen had gesproken. De waarheid is dat ik haar bewust negeerde toen.
Ze vroeg waar ik werkte en wat ik deed. Ik heb gezegd dat ik administratief medewerker ben met de naam van het bedrijf. Ik weet niet of ze weet dat het om de SW gaat. Ik zei er bij dat ik nog gedetacheerd kan worden, maar dan moet er eerst werk zijn. Het lukte me niet om iets anders te verzinnen. Dat administratieve is wel gelogen. Haar antwoord is dat ze steeds overal een jaar werkt en geen vast werk heeft.
Ik was totaal overrompeld en kwam moeilijk uit mijn woorden.
Altijd had ik in mijn hoofd geprent dat als ze zou vragen wat en hoe, ik haar aan dat pesten zou herinneren. Ik wilde dat ze ooit eens zou weten wat het met me gedaan had. Maar dat kon ik nu niet, want ik was er niet op bedacht. De laatste keer dat ik haar sprak was 15 jaar geleden op school. Ik heb dus met mijn vroegere vijand gepraat. Heel raar was het. Ze deed normaal, maar ik weet dat ze 2 gezichten heeft.
Is jullie ook al zoiets overkomen? Zo ja, hoe reageerden jullie toen?
Ik denk dat zij zich niet bewust is van wat zij jou heeft aangedaan.
En dat is vooral omdat ze het vergeten is. Het is namelijk altijd zo dat als de een de ander wat aan doet, dat hij het vergeet. Maar degene die het is aangedaan, die vergeet het nooit. Zo gaat dat.
Daarnaast kan het zijn dat ze zich achteraf schaamt en het blockt.
Ik ben ook gepest vroeger op school. Ben toch op de reunie geweest.
Alles is anders als iedereen volwassen is. De vroegere onderlinge verhoudingen van populair en underdog zijn verdwenen. Ook dat kan meespelen.
We hebben wel eens openlijk gepraat over het gepest worden, want ik was niet de enige. Degenen die gepest hebben praten dan niet mee maar ze luisteren wel. Maar als je volwassen bent, heerst er uiteindelijk het normale respect naar anderen.
vrijdag 23 oktober 2015 om 19:43
quote:iones schreef op 22 oktober 2015 @ 22:22:
[...]
Dit herken ik.
Ik heb ook een hekel aan bellen. Zal niet snel de telefoon pakken om op te bellen. Er is altijd een drempel die ik over moet. Mijn man snapt dat niet. Ik kan het ook niet uitleggen.
Zijn er hier meer die dat hebben?
Zo herkenbaar! Vroeger, toen ik af en toe naar Oostenrijk moest bellen, deed ik er een week over! Dan had ik de telefoon in m'n hand, nummer al ingetoetst.. en dan drukte ik het weer weg! Nu is dat wel naar het buitenland, maar mijn Duits was wel dusdanig goed dat dat geen probleem moest zijn.
In Nederland is het net zo erg.. Stages, waar je de telefoon moet opnemen, HORROR!!!! Pen in de aanslag om meteen de naam op te schrijven van degene aan de andere kant, anders onthoudt/hoor ik dat sowieso niet. Ik kan daar echt tegen aan lopen hikken als ik weet dat ik voor stage/prive telefoontjes moet plegen... bah!
[...]
Dit herken ik.
Ik heb ook een hekel aan bellen. Zal niet snel de telefoon pakken om op te bellen. Er is altijd een drempel die ik over moet. Mijn man snapt dat niet. Ik kan het ook niet uitleggen.
Zijn er hier meer die dat hebben?
Zo herkenbaar! Vroeger, toen ik af en toe naar Oostenrijk moest bellen, deed ik er een week over! Dan had ik de telefoon in m'n hand, nummer al ingetoetst.. en dan drukte ik het weer weg! Nu is dat wel naar het buitenland, maar mijn Duits was wel dusdanig goed dat dat geen probleem moest zijn.
In Nederland is het net zo erg.. Stages, waar je de telefoon moet opnemen, HORROR!!!! Pen in de aanslag om meteen de naam op te schrijven van degene aan de andere kant, anders onthoudt/hoor ik dat sowieso niet. Ik kan daar echt tegen aan lopen hikken als ik weet dat ik voor stage/prive telefoontjes moet plegen... bah!
vrijdag 23 oktober 2015 om 19:46
quote:hondenmens schreef op 23 oktober 2015 @ 17:25:
Vandaag is er toch iets raars gebeurd. Kan het nog steeds niet geloven.
Ik kwam terug van een wandeling met de hondenbuggy (mijn hond moet revalideren en mag maar hele korte stukjes lopen) en wie komt me tegemoet lopen?
Een vroegere pestkop, de aanstichtster van het gepest op de middelbare school. Met haar peuter en baby. Nu ben ik haar al vaker tegengekomen, maar dan keek ik gelijk weg. Nu zei ze "Hoi, leuk zeg" en keek naar de buggy. Ik zei dat het tijdelijk was en dat ze aan haar knie is geopereerd. Ze vroeg waar ik nou woonde, want ze had me al vaker met de auto voorbij zien komen. We stonden schuin tegenover mijn huis en ik wees het aan. Ze zei ook waar zij woonde, hoewel ik dat al een tijdje wist. Ze zei ook dat het er niet van gekomen was om me te spreken op de klassenreünie, maar ja, dan kom je niet aan iedereen toe. Ik zei dat ik ook niet iedereen had gesproken. De waarheid is dat ik haar bewust negeerde toen.
Ze vroeg waar ik werkte en wat ik deed. Ik heb gezegd dat ik administratief medewerker ben met de naam van het bedrijf. Ik weet niet of ze weet dat het om de SW gaat. Ik zei er bij dat ik nog gedetacheerd kan worden, maar dan moet er eerst werk zijn. Het lukte me niet om iets anders te verzinnen. Dat administratieve is wel gelogen. Haar antwoord is dat ze steeds overal een jaar werkt en geen vast werk heeft.
Ik was totaal overrompeld en kwam moeilijk uit mijn woorden.
Altijd had ik in mijn hoofd geprent dat als ze zou vragen wat en hoe, ik haar aan dat pesten zou herinneren. Ik wilde dat ze ooit eens zou weten wat het met me gedaan had. Maar dat kon ik nu niet, want ik was er niet op bedacht. De laatste keer dat ik haar sprak was 15 jaar geleden op school. Ik heb dus met mijn vroegere vijand gepraat. Heel raar was het. Ze deed normaal, maar ik weet dat ze 2 gezichten heeft.
Is jullie ook al zoiets overkomen? Zo ja, hoe reageerden jullie toen?Een van mijn vroegere pesters is kindertherapeut. Ik was echt geschokt toen ik dat hoorde. Je zou dus verwachten dat het nog wel een goed mens is geworden, anders kies je zo'n vak niet.
Vandaag is er toch iets raars gebeurd. Kan het nog steeds niet geloven.
Ik kwam terug van een wandeling met de hondenbuggy (mijn hond moet revalideren en mag maar hele korte stukjes lopen) en wie komt me tegemoet lopen?
Een vroegere pestkop, de aanstichtster van het gepest op de middelbare school. Met haar peuter en baby. Nu ben ik haar al vaker tegengekomen, maar dan keek ik gelijk weg. Nu zei ze "Hoi, leuk zeg" en keek naar de buggy. Ik zei dat het tijdelijk was en dat ze aan haar knie is geopereerd. Ze vroeg waar ik nou woonde, want ze had me al vaker met de auto voorbij zien komen. We stonden schuin tegenover mijn huis en ik wees het aan. Ze zei ook waar zij woonde, hoewel ik dat al een tijdje wist. Ze zei ook dat het er niet van gekomen was om me te spreken op de klassenreünie, maar ja, dan kom je niet aan iedereen toe. Ik zei dat ik ook niet iedereen had gesproken. De waarheid is dat ik haar bewust negeerde toen.
Ze vroeg waar ik werkte en wat ik deed. Ik heb gezegd dat ik administratief medewerker ben met de naam van het bedrijf. Ik weet niet of ze weet dat het om de SW gaat. Ik zei er bij dat ik nog gedetacheerd kan worden, maar dan moet er eerst werk zijn. Het lukte me niet om iets anders te verzinnen. Dat administratieve is wel gelogen. Haar antwoord is dat ze steeds overal een jaar werkt en geen vast werk heeft.
Ik was totaal overrompeld en kwam moeilijk uit mijn woorden.
Altijd had ik in mijn hoofd geprent dat als ze zou vragen wat en hoe, ik haar aan dat pesten zou herinneren. Ik wilde dat ze ooit eens zou weten wat het met me gedaan had. Maar dat kon ik nu niet, want ik was er niet op bedacht. De laatste keer dat ik haar sprak was 15 jaar geleden op school. Ik heb dus met mijn vroegere vijand gepraat. Heel raar was het. Ze deed normaal, maar ik weet dat ze 2 gezichten heeft.
Is jullie ook al zoiets overkomen? Zo ja, hoe reageerden jullie toen?Een van mijn vroegere pesters is kindertherapeut. Ik was echt geschokt toen ik dat hoorde. Je zou dus verwachten dat het nog wel een goed mens is geworden, anders kies je zo'n vak niet.
vrijdag 23 oktober 2015 om 21:40
quote:single1985 schreef op 23 oktober 2015 @ 19:55:
Lopen jullie ook tegen wachtlijsten op? Heb ik eindelijk de moed gevonden mij te laten testen krijg ik bericht dat ik op zijn vroegst pas volgend jaar terecht kan.
Ik heb me vorig jaar laten testen bij een nieuw gestart kenniscentrum. Daardoor hoefde ik niet lang te wachten, maar moest ik wel een deel zelf betalen.
Geen idee of daar inmiddels een wachtlijst is.
Lopen jullie ook tegen wachtlijsten op? Heb ik eindelijk de moed gevonden mij te laten testen krijg ik bericht dat ik op zijn vroegst pas volgend jaar terecht kan.
Ik heb me vorig jaar laten testen bij een nieuw gestart kenniscentrum. Daardoor hoefde ik niet lang te wachten, maar moest ik wel een deel zelf betalen.
Geen idee of daar inmiddels een wachtlijst is.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
zaterdag 24 oktober 2015 om 08:17
quote:Solomio schreef op 23 oktober 2015 @ 21:40:
[...]
Ik heb me vorig jaar laten testen bij een nieuw gestart kenniscentrum. Daardoor hoefde ik niet lang te wachten, maar moest ik wel een deel zelf betalen.
Geen idee of daar inmiddels een wachtlijst is.Ik ben door mijn huisarts doorverwezen naar een plek waar ze breed testen omdat buiten een stoornis in het autisme spectrum er ook nog iets anders word vermoed vandaar dat ze breed willen testen.
[...]
Ik heb me vorig jaar laten testen bij een nieuw gestart kenniscentrum. Daardoor hoefde ik niet lang te wachten, maar moest ik wel een deel zelf betalen.
Geen idee of daar inmiddels een wachtlijst is.Ik ben door mijn huisarts doorverwezen naar een plek waar ze breed testen omdat buiten een stoornis in het autisme spectrum er ook nog iets anders word vermoed vandaar dat ze breed willen testen.
zaterdag 24 oktober 2015 om 08:18
Ik lees hier trouwens veel over het zoeken van oogcontact ik doe dat dus extreem weinig ik kan het niet maar ik gooi het altijd op verlegen zijn dat ik het daarom niet durf en tot op heden kom ik er mee weg. Als mensen het toch proberen om oogcontact te zoeken voelt dat zeer ongemakkelijk en probeer ik dat te vermeiden.
zaterdag 24 oktober 2015 om 08:56
quote:single1985 schreef op 24 oktober 2015 @ 08:18:
Ik lees hier trouwens veel over het zoeken van oogcontact ik doe dat dus extreem weinig ik kan het niet maar ik gooi het altijd op verlegen zijn dat ik het daarom niet durf en tot op heden kom ik er mee weg. Als mensen het toch proberen om oogcontact te zoeken voelt dat zeer ongemakkelijk en probeer ik dat te vermeiden.
Ik kreeg als kind vaak commentaar dat ik mensen aanstaarde. Ik zoek nog steeds naar ogen, maar zodra ze terugkijken kijk ik weg.
Oogcontact vind ik lastig, maar ik heb dus wel iets met naar ogen kijken.
Ik lees hier trouwens veel over het zoeken van oogcontact ik doe dat dus extreem weinig ik kan het niet maar ik gooi het altijd op verlegen zijn dat ik het daarom niet durf en tot op heden kom ik er mee weg. Als mensen het toch proberen om oogcontact te zoeken voelt dat zeer ongemakkelijk en probeer ik dat te vermeiden.
Ik kreeg als kind vaak commentaar dat ik mensen aanstaarde. Ik zoek nog steeds naar ogen, maar zodra ze terugkijken kijk ik weg.
Oogcontact vind ik lastig, maar ik heb dus wel iets met naar ogen kijken.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
zaterdag 24 oktober 2015 om 10:55
Gisteren was ik de hele dag mijn agenda kwijt. Zoeken zoeken.... Niet vinden. Vanochtend weer rondkijken en ik gaf het op.
Ineens zie ik hem gewoon opengeslagen liggen op de tafel. hij moet daar al die tijd gelegen hebben. En ik zocht en ik zag het niet.....
Is dat chaos? Gebrek aan focus?
Ik ben ook niet goed in het zoeken van dingen.
Ineens zie ik hem gewoon opengeslagen liggen op de tafel. hij moet daar al die tijd gelegen hebben. En ik zocht en ik zag het niet.....
Is dat chaos? Gebrek aan focus?
Ik ben ook niet goed in het zoeken van dingen.
zaterdag 24 oktober 2015 om 10:57
quote:iones schreef op 24 oktober 2015 @ 10:55:
Gisteren was ik de hele dag mijn agenda kwijt. Zoeken zoeken.... Niet vinden. Vanochtend weer rondkijken en ik gaf het op.
Ineens zie ik hem gewoon opengeslagen liggen op de tafel. hij moet daar al die tijd gelegen hebben. En ik zocht en ik zag het niet.....
Is dat chaos? Gebrek aan focus?
Ik ben ook niet goed in het zoeken van dingen.In mijn geval zou het wrsch zo zijn dat het beeld dat ik dan van mijn agenda heb (dichtgeslagen bijvoorbeeld) niet overeenkomt met het werkelijke beeld (opengeslagen), waardoor ik het niet zie.
Gisteren was ik de hele dag mijn agenda kwijt. Zoeken zoeken.... Niet vinden. Vanochtend weer rondkijken en ik gaf het op.
Ineens zie ik hem gewoon opengeslagen liggen op de tafel. hij moet daar al die tijd gelegen hebben. En ik zocht en ik zag het niet.....
Is dat chaos? Gebrek aan focus?
Ik ben ook niet goed in het zoeken van dingen.In mijn geval zou het wrsch zo zijn dat het beeld dat ik dan van mijn agenda heb (dichtgeslagen bijvoorbeeld) niet overeenkomt met het werkelijke beeld (opengeslagen), waardoor ik het niet zie.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
zaterdag 24 oktober 2015 om 11:14
quote:Solomio schreef op 24 oktober 2015 @ 10:57:
[...]
In mijn geval zou het wrsch zo zijn dat het beeld dat ik dan mijn agenda heb (dichtgeslagen bijvoorbeeld) niet overeenkomt met het werkelijke beeld (opengeslagen), waardoor ik het niet zie.
Hier ook zo. Plus dat 'wij' detaildenkers zijn en moeilijk kunnen uitzoomen. We vinden dus de dingen moeilijk terug in een groter geheel.
Langs de andere kant onthou ik perfect waar iemand een puistje had of een blauw horlogebandje had maar niet welke trui hij aanhad.
Ik geloof dat ik als getuige van een misdrijf de onderzoekers tot wanhoop zou drijven
[...]
In mijn geval zou het wrsch zo zijn dat het beeld dat ik dan mijn agenda heb (dichtgeslagen bijvoorbeeld) niet overeenkomt met het werkelijke beeld (opengeslagen), waardoor ik het niet zie.
Hier ook zo. Plus dat 'wij' detaildenkers zijn en moeilijk kunnen uitzoomen. We vinden dus de dingen moeilijk terug in een groter geheel.
Langs de andere kant onthou ik perfect waar iemand een puistje had of een blauw horlogebandje had maar niet welke trui hij aanhad.
Ik geloof dat ik als getuige van een misdrijf de onderzoekers tot wanhoop zou drijven
zaterdag 24 oktober 2015 om 16:43
Ik kwam enige tijd geleden een vrouw tegen, een knappe vrouw trouwens, en zij herkende mij vroeger van voortgezet onderwijs (en ik herkende haar ook van vroeger). Ik werd vroeger herhaaldelijk door haar en haar vriendinnen getreiterd. Ze zei dat ze verliefd op mij was. Daarom gedroeg ze zich zo, zei ze. Ik vind dat een vreemd verhaal. Je treitert niet iemand, op wie je verliefd bent.
Ik ben een paar keer vaker mensen tegen gekomen die me vroeger treiterden. De omgang was dan steeds normaal. Over het treiteren hadden we het niet.
Later ben ik op een basisschoolreünie geweest. De meesten waren er. Van één was bekend dat ze zich als zondeboek zag, en niet wou komen. Ik had gedacht dat ik de grootste zondebok in de klas was. Ik zat lang na te denken: "Zal ik daarnaartoe gaan of niet?" Ik besloot uiteindelijk toch te gaan. Op de reünie waren er geen incidenten; wel hebben we het even over treiteren gehad. Verder werd de reünie erg leuk georganiseerd en ik denk dat ik spijt zou hebben als haren op mijn hoofd, als ik dat had afgewezen. Ik was toch benieuwd wat er van mijn klasgenoten terecht was gekomen.
Ik ben een paar keer vaker mensen tegen gekomen die me vroeger treiterden. De omgang was dan steeds normaal. Over het treiteren hadden we het niet.
Later ben ik op een basisschoolreünie geweest. De meesten waren er. Van één was bekend dat ze zich als zondeboek zag, en niet wou komen. Ik had gedacht dat ik de grootste zondebok in de klas was. Ik zat lang na te denken: "Zal ik daarnaartoe gaan of niet?" Ik besloot uiteindelijk toch te gaan. Op de reünie waren er geen incidenten; wel hebben we het even over treiteren gehad. Verder werd de reünie erg leuk georganiseerd en ik denk dat ik spijt zou hebben als haren op mijn hoofd, als ik dat had afgewezen. Ik was toch benieuwd wat er van mijn klasgenoten terecht was gekomen.
World of Warcraft: Legion
zaterdag 24 oktober 2015 om 19:58
Ik ben zelfs instaat om vanaf 100m mijn eigen familie niet te herkennen
Over dat oogcontact als mensen dat zoeken begin ik gelijk te blozen en op een of andere manier heb ik dat erger als mannen mij in mijn ogen proberen aan te kijken. Bij vrouwen die dat proberen heb ik dat minder.
Ik heb zo nu en dan ook "gefladder" met mijn handen om zenuwen of onrust kwijt te raken ik dacht dat dit normaal was maar volgens de huisarts en psycholoog is dat dus niet normaal.
Over dat oogcontact als mensen dat zoeken begin ik gelijk te blozen en op een of andere manier heb ik dat erger als mannen mij in mijn ogen proberen aan te kijken. Bij vrouwen die dat proberen heb ik dat minder.
Ik heb zo nu en dan ook "gefladder" met mijn handen om zenuwen of onrust kwijt te raken ik dacht dat dit normaal was maar volgens de huisarts en psycholoog is dat dus niet normaal.
zaterdag 24 oktober 2015 om 20:25
quote:hans66 schreef op 24 oktober 2015 @ 16:43:
Ik kwam enige tijd geleden een vrouw tegen, een knappe vrouw trouwens, en zij herkende mij vroeger van voortgezet onderwijs (en ik herkende haar ook van vroeger). Ik werd vroeger herhaaldelijk door haar en haar vriendinnen getreiterd. Ze zei dat ze verliefd op mij was. Daarom gedroeg ze zich zo, zei ze. Ik vind dat een vreemd verhaal. Je treitert niet iemand, op wie je verliefd bent.
Ik ben een paar keer vaker mensen tegen gekomen die me vroeger treiterden. De omgang was dan steeds normaal. Over het treiteren hadden we het niet.
Later ben ik op een basisschoolreünie geweest. De meesten waren er. Van één was bekend dat ze zich als zondeboek zag, en niet wou komen. Ik had gedacht dat ik de grootste zondebok in de klas was. Ik zat lang na te denken: "Zal ik daarnaartoe gaan of niet?" Ik besloot uiteindelijk toch te gaan. Op de reünie waren er geen incidenten; wel hebben we het even over treiteren gehad. Verder werd de reünie erg leuk georganiseerd en ik denk dat ik spijt zou hebben als haren op mijn hoofd, als ik dat had afgewezen. Ik was toch benieuwd wat er van mijn klasgenoten terecht was gekomen.
Dat is zeker wel vreemd van die vrouw. Maar ik heb zoiets al vaker gehoord. Een vrouw die nu samenwoont met haar vroegere pester. Ik zou dat niet kunnen. Vergeven is 1 ding, maar die persoon dan terug vertrouwen lijkt me haast onmogelijk.
Ik zit te denken of het verstandig is om die oud-klasgenoot met het pesten te confronteren. Wel op een normale toon, maar zeggen wat ze me toen heeft aangedaan.
Aan de ene kant heb ik zoiets van: we waren pubers en dat is gewoon een moeilijke leeftijd. Maar ik het nooit goed kunnen verwerken en heb ergens de behoefte om te vragen waarom ze dat deed.
Ik kwam enige tijd geleden een vrouw tegen, een knappe vrouw trouwens, en zij herkende mij vroeger van voortgezet onderwijs (en ik herkende haar ook van vroeger). Ik werd vroeger herhaaldelijk door haar en haar vriendinnen getreiterd. Ze zei dat ze verliefd op mij was. Daarom gedroeg ze zich zo, zei ze. Ik vind dat een vreemd verhaal. Je treitert niet iemand, op wie je verliefd bent.
Ik ben een paar keer vaker mensen tegen gekomen die me vroeger treiterden. De omgang was dan steeds normaal. Over het treiteren hadden we het niet.
Later ben ik op een basisschoolreünie geweest. De meesten waren er. Van één was bekend dat ze zich als zondeboek zag, en niet wou komen. Ik had gedacht dat ik de grootste zondebok in de klas was. Ik zat lang na te denken: "Zal ik daarnaartoe gaan of niet?" Ik besloot uiteindelijk toch te gaan. Op de reünie waren er geen incidenten; wel hebben we het even over treiteren gehad. Verder werd de reünie erg leuk georganiseerd en ik denk dat ik spijt zou hebben als haren op mijn hoofd, als ik dat had afgewezen. Ik was toch benieuwd wat er van mijn klasgenoten terecht was gekomen.
Dat is zeker wel vreemd van die vrouw. Maar ik heb zoiets al vaker gehoord. Een vrouw die nu samenwoont met haar vroegere pester. Ik zou dat niet kunnen. Vergeven is 1 ding, maar die persoon dan terug vertrouwen lijkt me haast onmogelijk.
Ik zit te denken of het verstandig is om die oud-klasgenoot met het pesten te confronteren. Wel op een normale toon, maar zeggen wat ze me toen heeft aangedaan.
Aan de ene kant heb ik zoiets van: we waren pubers en dat is gewoon een moeilijke leeftijd. Maar ik het nooit goed kunnen verwerken en heb ergens de behoefte om te vragen waarom ze dat deed.
zaterdag 24 oktober 2015 om 20:34
quote:single1985 schreef op 24 oktober 2015 @ 19:58:
Ik ben zelfs instaat om vanaf 100m mijn eigen familie niet te herkennen
Over dat oogcontact als mensen dat zoeken begin ik gelijk te blozen en op een of andere manier heb ik dat erger als mannen mij in mijn ogen proberen aan te kijken. Bij vrouwen die dat proberen heb ik dat minder.
Ik heb er juist bij vrouwen meer last van, ik ben bang dat vrouwen me 'door hebben' en me dus uiteraard dan direct zullen afkeuren.
Ik snap hun ongeschreven sociale codes ook totaal niet.
Mannen vind ik gemakkelijker, voel me bij mannen veel minder verplicht te doen alsof ik normaal ben want ze vinden me meestal wel goed zoals ik ben, heb dus minder angst dat ze me zullen 'zien'.
Ik ben zelfs instaat om vanaf 100m mijn eigen familie niet te herkennen
Over dat oogcontact als mensen dat zoeken begin ik gelijk te blozen en op een of andere manier heb ik dat erger als mannen mij in mijn ogen proberen aan te kijken. Bij vrouwen die dat proberen heb ik dat minder.
Ik heb er juist bij vrouwen meer last van, ik ben bang dat vrouwen me 'door hebben' en me dus uiteraard dan direct zullen afkeuren.
Ik snap hun ongeschreven sociale codes ook totaal niet.
Mannen vind ik gemakkelijker, voel me bij mannen veel minder verplicht te doen alsof ik normaal ben want ze vinden me meestal wel goed zoals ik ben, heb dus minder angst dat ze me zullen 'zien'.
zaterdag 24 oktober 2015 om 21:11
Ik heb meisjes en jonge vrouwen nooit goed kunnen begrijpen. Wat doet een vrouw als zij een aantrekkelijke man ziet? Dat hoeft niet slechts een praatje te zijn. Zij doen soms dingen die ik vroeger niet begreep. Een vrouw die rookt, blaast soms rook in het gezicht van de man die zij leuk vindt. Zo was dat vroeger, vertelde mijn ouders. Ik begreep weinig van menselijk gedrag. Later veel meer. Psychologie is dan ook iets wat ik leuk vind.
Ik kan vrouwen nog niet goed plaatsen. Als een man mij aankijkt (gebeurt zelden) doet mij dat nauwelijks wat. Als een vrouw mij aankijkt, frequent met onderbrekingen of heel lang en strak, begin ik mij ongemakkelijk te voelen. Waarom kijkt zij naar mij? Het zijn vrouwen die een stuk jonger zijn en aantrekkelijker dan gemiddeld. Vrouwen van mijn leeftijd doen dat minder vaak. Ik vind dat een lastig iets. Ze kunnen mij leuk vinden, maar daten lukt niet.
Namen en gezichten onthouden lukt mij niet in korte tijd. Ik moet daarin trainen. Gezichten vaak zien en de namen erbij horen. Ik ken op mijn werk ongeveer 100 collega's van naam, gezicht en functie. Ik heb geen probleem om gezichten te herkennen. Een tijd geleden wist ik ook nog eens de namen en gezichten van 200 leerlingen. Ik was toen toezichthouder in een mediatheek en er kwamen veel leerlingen binnen om te internetten of met elkaar zachtjes te kletsen.
Ik kan vrouwen nog niet goed plaatsen. Als een man mij aankijkt (gebeurt zelden) doet mij dat nauwelijks wat. Als een vrouw mij aankijkt, frequent met onderbrekingen of heel lang en strak, begin ik mij ongemakkelijk te voelen. Waarom kijkt zij naar mij? Het zijn vrouwen die een stuk jonger zijn en aantrekkelijker dan gemiddeld. Vrouwen van mijn leeftijd doen dat minder vaak. Ik vind dat een lastig iets. Ze kunnen mij leuk vinden, maar daten lukt niet.
Namen en gezichten onthouden lukt mij niet in korte tijd. Ik moet daarin trainen. Gezichten vaak zien en de namen erbij horen. Ik ken op mijn werk ongeveer 100 collega's van naam, gezicht en functie. Ik heb geen probleem om gezichten te herkennen. Een tijd geleden wist ik ook nog eens de namen en gezichten van 200 leerlingen. Ik was toen toezichthouder in een mediatheek en er kwamen veel leerlingen binnen om te internetten of met elkaar zachtjes te kletsen.
World of Warcraft: Legion
zaterdag 24 oktober 2015 om 23:49
quote:MonicaGeller schreef op 24 oktober 2015 @ 20:34:
Ik heb er juist bij vrouwen meer last van, ik ben bang dat vrouwen me 'door hebben' en me dus uiteraard dan direct zullen afkeuren.
Ik snap hun ongeschreven sociale codes ook totaal niet.
Er wordt gezegd dat vrouwen subtieler zijn en moeilijker te "lezen" zijn dan mannen. Mannen zijn directer, wordt er gezegd. Een man beschreef andere mannen als "simpele wezens", en dat vind ik niet negatief bedoeld. Hij bedoelde dat zelf ook niet negatief. Ze zijn gemakkelijker te "lezen".
Ik moet veel meer moeite doen om een vrouw te "lezen", maar vaak genoeg zijn vrouwen zo subtiel dat ik hun signalen niet zie. Soms zie (alleen letterlijk zien) ik ze wel, maar weet ik niet wat ze betekenen. Of ik weet ze wel, maar dan weet ik weer niet hoe te reageren.
Ik kijk naar dramafilms (vooral waargebeurd of die waargebeurd zouden kunnen zijn). Een acteur geeft een bepaalde lichaamstaal of gezichtsuitdrukking (van autisten wordt gezegd dat ze juist dat niet (goed) kunnen lezen) en probeer ik zijn gedrag te voorspellen die dan een paar seconden later komt. Vreemd genoeg komt het feitelijke gedrag overeen met wat ik voorspeld heb. D.w.z. dat ik er zelden naast zit.
Op Youtube-filmpjes zie ik een boos gezicht met de vraag: "Is she happy, sad or angry?" 10 seconden bedenktijd: "She is angry!" Bedoeling is dat je in die 10 seconden haar gezichtsuitdrukking leest en de door jouw veronderstelde emotie met het antwoord vergelijkt.
Ik heb er juist bij vrouwen meer last van, ik ben bang dat vrouwen me 'door hebben' en me dus uiteraard dan direct zullen afkeuren.
Ik snap hun ongeschreven sociale codes ook totaal niet.
Er wordt gezegd dat vrouwen subtieler zijn en moeilijker te "lezen" zijn dan mannen. Mannen zijn directer, wordt er gezegd. Een man beschreef andere mannen als "simpele wezens", en dat vind ik niet negatief bedoeld. Hij bedoelde dat zelf ook niet negatief. Ze zijn gemakkelijker te "lezen".
Ik moet veel meer moeite doen om een vrouw te "lezen", maar vaak genoeg zijn vrouwen zo subtiel dat ik hun signalen niet zie. Soms zie (alleen letterlijk zien) ik ze wel, maar weet ik niet wat ze betekenen. Of ik weet ze wel, maar dan weet ik weer niet hoe te reageren.
Ik kijk naar dramafilms (vooral waargebeurd of die waargebeurd zouden kunnen zijn). Een acteur geeft een bepaalde lichaamstaal of gezichtsuitdrukking (van autisten wordt gezegd dat ze juist dat niet (goed) kunnen lezen) en probeer ik zijn gedrag te voorspellen die dan een paar seconden later komt. Vreemd genoeg komt het feitelijke gedrag overeen met wat ik voorspeld heb. D.w.z. dat ik er zelden naast zit.
Op Youtube-filmpjes zie ik een boos gezicht met de vraag: "Is she happy, sad or angry?" 10 seconden bedenktijd: "She is angry!" Bedoeling is dat je in die 10 seconden haar gezichtsuitdrukking leest en de door jouw veronderstelde emotie met het antwoord vergelijkt.
World of Warcraft: Legion
