Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
zondag 25 oktober 2015 om 07:07
Herkenbaar.
Ik vind mannen ook 'simpeler' op een voor mij positieve manier.
Bij een man weet ik meestal ook binnen de vijf minuten of hij me moet of niet.
Vrouwen kunnen heel goed doen alsof ze me een toffe vinden en mijn vertrouwen winnen en pas nadien kom ik te weten hoeveel messen ze me in de rug hebben geduwd.
Dat met die films, dat je probeert te voorspellen wat iemand gaat doen: in films zijn gezichtsuitdrukkingen veel sterker geprononceerd, op het overdrevene af. De verhaallijnen zijn ook veel minder ingewikkeld dan in het echte leven.
Het is dus ergens logisch dat je daar wel kunt voorspellen wat er zal gebeuren en irl niet.
Wat die you-tubefilmpjes betreft: de gezichtsuitdrukking is dan het enige waarop je moet focussen? Irl krijg je veel meer informatie mee: omstandigheden, stem, je eigen voorkeur of net afkeer van iemand...
Ik vermoed dat ook hier de gelaatsuitdrukkingen weer wat sterker uitgesproken zijn dan tijdens een gemiddeld gesprek.
Wij zijn detaildenkers, dus ik kan me wel voorstellen dat als je maar met 1 factor rekening moet houden het je wel gemakkelijker afgaat om gelaatsuitdrukkingen te herkennen.
Psychologie is ook mijn grote interesse. Ik hou ervan uit te zoeken waarom mensen zus en zo reageren, en zolang ik niet emotioneel betrokken ben, lukt me dat ook vrij goed.
Maar het is een theoretische kennis, ik leg puzzelstukjes samen en los een vraagstuk op.
Mensen komen mij ook vaak om raad vragen i.v.m. hun relaties etc., ik merk dat ik dan vaak in een rol 'therapeut' kruip.
Maar als mijn man in de rats zit met zijn ex, dan laat ik me zo hard meevoeren door mijn eigen emoties, dat ik heel slecht in staat ben om dan 'goed' te reageren.
Ik vind mannen ook 'simpeler' op een voor mij positieve manier.
Bij een man weet ik meestal ook binnen de vijf minuten of hij me moet of niet.
Vrouwen kunnen heel goed doen alsof ze me een toffe vinden en mijn vertrouwen winnen en pas nadien kom ik te weten hoeveel messen ze me in de rug hebben geduwd.
Dat met die films, dat je probeert te voorspellen wat iemand gaat doen: in films zijn gezichtsuitdrukkingen veel sterker geprononceerd, op het overdrevene af. De verhaallijnen zijn ook veel minder ingewikkeld dan in het echte leven.
Het is dus ergens logisch dat je daar wel kunt voorspellen wat er zal gebeuren en irl niet.
Wat die you-tubefilmpjes betreft: de gezichtsuitdrukking is dan het enige waarop je moet focussen? Irl krijg je veel meer informatie mee: omstandigheden, stem, je eigen voorkeur of net afkeer van iemand...
Ik vermoed dat ook hier de gelaatsuitdrukkingen weer wat sterker uitgesproken zijn dan tijdens een gemiddeld gesprek.
Wij zijn detaildenkers, dus ik kan me wel voorstellen dat als je maar met 1 factor rekening moet houden het je wel gemakkelijker afgaat om gelaatsuitdrukkingen te herkennen.
Psychologie is ook mijn grote interesse. Ik hou ervan uit te zoeken waarom mensen zus en zo reageren, en zolang ik niet emotioneel betrokken ben, lukt me dat ook vrij goed.
Maar het is een theoretische kennis, ik leg puzzelstukjes samen en los een vraagstuk op.
Mensen komen mij ook vaak om raad vragen i.v.m. hun relaties etc., ik merk dat ik dan vaak in een rol 'therapeut' kruip.
Maar als mijn man in de rats zit met zijn ex, dan laat ik me zo hard meevoeren door mijn eigen emoties, dat ik heel slecht in staat ben om dan 'goed' te reageren.
zondag 25 oktober 2015 om 08:39
Ik vind juist dat jullie over vrouwen beschrijven van mannen. Ik kan ze niet pijlen en ik val erg snel door de mand voor mij gevoel omdat ik sociaal niet erg handig ben.
Heb ook wel dat mensen snel naar mij toe komen om even hun hart te luchten omdat ik volgens hun hele andere details er uit haal dan ze zelf zien en daar door kan ik ze op een ander spoor zetten.
Heb ook wel dat mensen snel naar mij toe komen om even hun hart te luchten omdat ik volgens hun hele andere details er uit haal dan ze zelf zien en daar door kan ik ze op een ander spoor zetten.
zondag 25 oktober 2015 om 09:03
quote:MonicaGeller schreef op 25 oktober 2015 @ 07:07:
Herkenbaar.
Ik vind mannen ook 'simpeler' op een voor mij positieve manier.
Bij een man weet ik meestal ook binnen de vijf minuten of hij me moet of niet.
Vrouwen kunnen heel goed doen alsof ze me een toffe vinden en mijn vertrouwen winnen en pas nadien kom ik te weten hoeveel messen ze me in de rug hebben geduwd.
Mooi weer spelen heette dat vroeger in mijn boekje. Maar jongens deden dat soms ook, toen ik veel jonger was. Zij lieten sneller zien dat ze me vreemd vonden. Het gedrag van meisjes heb ik nooit begrepen.
quote:Het is dus ergens logisch dat je daar wel kunt voorspellen wat er zal gebeuren en irl niet.
IRL lukt het mij ook. Als ik personen goed ken, weet ik hun perspectief, vaak hoe ze denken, en dan ook hoe ze zullen reageren in hun situatie, terwijl ikzelf - of anderen - anders zullen reageren. Je krijgt veel meer informatie. Mensen zonder autisme kijken bij het observeren van anderen naar de omgeving, of daarin iets verandert. Dat kan invloed hebben op het gedrag van hen die ze observeren. Ik heb daar veel in moeten oefenen. Dat ging zo ver dat mensen vonden dat ik erg veel meekrijg en niets mij ontgaat. Het is geen obsessie, maar bijna een automatisme. Dat vonden sommige mensen grappig of zelfs eng. Ik heb daarbij ook nog een zeer goed langetermijngeheugen. Als iemand een paar kantoren verderop nies, hoor ik dat.
quote:Wat die you-tubefilmpjes betreft: de gezichtsuitdrukking is dan het enige waarop je moet focussen? Irl krijg je veel meer informatie mee: omstandigheden, stem, je eigen voorkeur of net afkeer van iemand...
De filmpjes laten feitelijk foto's zien met een Engelstalige achtergrondstem die die vragen stelt. Maar gezichtsuitdrukkingen in een video en in het echt kan ik beter lezen dan op een foto of van een getekend persoon.
quote:Psychologie is ook mijn grote interesse. Ik hou ervan uit te zoeken waarom mensen zus en zo reageren, en zolang ik niet emotioneel betrokken ben, lukt me dat ook vrij goed.Mij interesseert niet alleen hoe mensen zich gedragen, maar ook hun denktrant. Ik lees hier op het forum topics door en dan probeer ik na te gaan hoe mensen denken. Bij het beschrijven hoe iemand denkt, kom ik termen tegen als ad hominem (op de persoon spelen: "Ach, wat weet jij daar nou van?!", gevolgd door een paar scheldwoorden), of een stropop-argument, cirkelredenering, monocausaal denken etc. of een verkeerde manier van onderzoeken. Of een stelling als: "Warm weer zorgt voor meer dronkenschap." Dat snap ik dan niet. Ik kan hinder hebben van de hitte, maar ik word niet dronken van de zon. Wat dan bedoeld is, dat sommige mensen sneller geneigd zijn bier te pakken, daar te veel van te drinken en daardoor dronken worden.
Herkenbaar.
Ik vind mannen ook 'simpeler' op een voor mij positieve manier.
Bij een man weet ik meestal ook binnen de vijf minuten of hij me moet of niet.
Vrouwen kunnen heel goed doen alsof ze me een toffe vinden en mijn vertrouwen winnen en pas nadien kom ik te weten hoeveel messen ze me in de rug hebben geduwd.
Mooi weer spelen heette dat vroeger in mijn boekje. Maar jongens deden dat soms ook, toen ik veel jonger was. Zij lieten sneller zien dat ze me vreemd vonden. Het gedrag van meisjes heb ik nooit begrepen.
quote:Het is dus ergens logisch dat je daar wel kunt voorspellen wat er zal gebeuren en irl niet.
IRL lukt het mij ook. Als ik personen goed ken, weet ik hun perspectief, vaak hoe ze denken, en dan ook hoe ze zullen reageren in hun situatie, terwijl ikzelf - of anderen - anders zullen reageren. Je krijgt veel meer informatie. Mensen zonder autisme kijken bij het observeren van anderen naar de omgeving, of daarin iets verandert. Dat kan invloed hebben op het gedrag van hen die ze observeren. Ik heb daar veel in moeten oefenen. Dat ging zo ver dat mensen vonden dat ik erg veel meekrijg en niets mij ontgaat. Het is geen obsessie, maar bijna een automatisme. Dat vonden sommige mensen grappig of zelfs eng. Ik heb daarbij ook nog een zeer goed langetermijngeheugen. Als iemand een paar kantoren verderop nies, hoor ik dat.
quote:Wat die you-tubefilmpjes betreft: de gezichtsuitdrukking is dan het enige waarop je moet focussen? Irl krijg je veel meer informatie mee: omstandigheden, stem, je eigen voorkeur of net afkeer van iemand...
De filmpjes laten feitelijk foto's zien met een Engelstalige achtergrondstem die die vragen stelt. Maar gezichtsuitdrukkingen in een video en in het echt kan ik beter lezen dan op een foto of van een getekend persoon.
quote:Psychologie is ook mijn grote interesse. Ik hou ervan uit te zoeken waarom mensen zus en zo reageren, en zolang ik niet emotioneel betrokken ben, lukt me dat ook vrij goed.Mij interesseert niet alleen hoe mensen zich gedragen, maar ook hun denktrant. Ik lees hier op het forum topics door en dan probeer ik na te gaan hoe mensen denken. Bij het beschrijven hoe iemand denkt, kom ik termen tegen als ad hominem (op de persoon spelen: "Ach, wat weet jij daar nou van?!", gevolgd door een paar scheldwoorden), of een stropop-argument, cirkelredenering, monocausaal denken etc. of een verkeerde manier van onderzoeken. Of een stelling als: "Warm weer zorgt voor meer dronkenschap." Dat snap ik dan niet. Ik kan hinder hebben van de hitte, maar ik word niet dronken van de zon. Wat dan bedoeld is, dat sommige mensen sneller geneigd zijn bier te pakken, daar te veel van te drinken en daardoor dronken worden.
World of Warcraft: Legion
zondag 25 oktober 2015 om 10:01
quote:single1985 schreef op 24 oktober 2015 @ 19:58:
Haha, zo heb ik wel eens dat ik bekenden straal voorbij loop! Maar dat is niet dat ik ze niet herken, maar ik zie ze gewoon niet. Ik zit dan denk te veel in mijn hoofd, wat ik allemaal nog moet doen, erg gefocust om niets te vergeten. Maar het is soms wel lullig hoor. Vind het niet zo fijn.
Ons pa was daar ook zo´n ster in. Zwaaide ik naar hem als hij voorbij kwam in zijn auto, en dan reed hij mij straal voorbij!
Ik vind mannen ook `gemakkelijker` dan vrouwen. Minder gecompliceerd. Mannen zijn in het algemeen gewoon niet zo vreselijk gevoelig als vrouwen waardoor ze gebeurtenissen gemakkelijker kunnen relativeren. Ik heb een paar vriendinnen waar ik mee om ga en een ervan is ook heel erg direct. Dat zijn de prettigste vrouwen om mee om te gaan. Degenen die jou precies laten weten wat ze ergens van denken. Dan weet je tenminste waar je staat. En ik kan dat goed incasseren. Want ik weet dat ze eigenschappen in mij die ze afkeuren naast zich neerleggen en me verder gewoon accepteren. Terwijl de meeste vrouwen zich dan totaal afgewezen voelen.
Haha, zo heb ik wel eens dat ik bekenden straal voorbij loop! Maar dat is niet dat ik ze niet herken, maar ik zie ze gewoon niet. Ik zit dan denk te veel in mijn hoofd, wat ik allemaal nog moet doen, erg gefocust om niets te vergeten. Maar het is soms wel lullig hoor. Vind het niet zo fijn.
Ons pa was daar ook zo´n ster in. Zwaaide ik naar hem als hij voorbij kwam in zijn auto, en dan reed hij mij straal voorbij!
Ik vind mannen ook `gemakkelijker` dan vrouwen. Minder gecompliceerd. Mannen zijn in het algemeen gewoon niet zo vreselijk gevoelig als vrouwen waardoor ze gebeurtenissen gemakkelijker kunnen relativeren. Ik heb een paar vriendinnen waar ik mee om ga en een ervan is ook heel erg direct. Dat zijn de prettigste vrouwen om mee om te gaan. Degenen die jou precies laten weten wat ze ergens van denken. Dan weet je tenminste waar je staat. En ik kan dat goed incasseren. Want ik weet dat ze eigenschappen in mij die ze afkeuren naast zich neerleggen en me verder gewoon accepteren. Terwijl de meeste vrouwen zich dan totaal afgewezen voelen.
zondag 25 oktober 2015 om 17:35
Ik kan soms heel slecht gezichten herkennen. Dan zie ik iemand en dan lijkt die wel op een bekende, maar ergens ook weer niet. Alleen als ze me groeten weet ik het.
Eerst beginnen met groeten vind ik moeilijk. Als je iemand tegenkomt maar niet weet of diegene jou gezien heeft. Zeker als het jaren geleden is dat je hem/haar gezien hebt. Je loopt bv. in een winkel en er komt een bekend echtpaar van jou je tegemoet lopen. We gingen er vroeger mee om. Je kijkt op en groet elkaar kort. Dan valt er een stilte. Dat voelt ongemakkelijk, dus ben maar doorgelopen. Toch blijft het dan door mijn hoofd spoken: Had ik verder moeten vragen? We komen al jaren niet meer bij elkaar.
Het kwam wel goed, want een paar minuten later kwam ik ze weer tegen in een andere rij. Ik zei weer "Hoi" en toen vroegen zij hoe het ging. Een kort gesprekje gevoerd. Maar in zulke dingen ben ik heel afwachtend. Ik vraag me gauw af of diegene wel op een vraag van me zit te wachten.
Eerst beginnen met groeten vind ik moeilijk. Als je iemand tegenkomt maar niet weet of diegene jou gezien heeft. Zeker als het jaren geleden is dat je hem/haar gezien hebt. Je loopt bv. in een winkel en er komt een bekend echtpaar van jou je tegemoet lopen. We gingen er vroeger mee om. Je kijkt op en groet elkaar kort. Dan valt er een stilte. Dat voelt ongemakkelijk, dus ben maar doorgelopen. Toch blijft het dan door mijn hoofd spoken: Had ik verder moeten vragen? We komen al jaren niet meer bij elkaar.
Het kwam wel goed, want een paar minuten later kwam ik ze weer tegen in een andere rij. Ik zei weer "Hoi" en toen vroegen zij hoe het ging. Een kort gesprekje gevoerd. Maar in zulke dingen ben ik heel afwachtend. Ik vraag me gauw af of diegene wel op een vraag van me zit te wachten.
zondag 25 oktober 2015 om 21:43
quote:iones schreef op 25 oktober 2015 @ 19:04:
Ik stel me wel eens vaker voor aan dezelfde persoon. Heel gênant. Vreselijk!Dat heb ik met de eerste werkdag na Oud & Nieuw. Collega's wensen elkaar de beste wensen, Zalig Nieuwjaar, etc. en dan vergeet ik soms wie ik al een hand heb gegeven en aan wie ik die wens heb uitgesproken. Ik moet dan echt onthouden wie ik gehad heb, en wie nog niet.
Ik stel me wel eens vaker voor aan dezelfde persoon. Heel gênant. Vreselijk!Dat heb ik met de eerste werkdag na Oud & Nieuw. Collega's wensen elkaar de beste wensen, Zalig Nieuwjaar, etc. en dan vergeet ik soms wie ik al een hand heb gegeven en aan wie ik die wens heb uitgesproken. Ik moet dan echt onthouden wie ik gehad heb, en wie nog niet.
World of Warcraft: Legion
maandag 26 oktober 2015 om 02:10
quote:daantje75 schreef op 01 juni 2015 @ 20:16:
Ik heb sinds zes jaar de diagnose klassiek autisme. Ik was 33 toen ik de diagnose kreeg. Ik heb me laten testen omdat ik erg veel in mijn zoon herkende en ze bij hem autisme vermoedden. Hij heeft inmiddels de diagnoses McDD en adhd.En wat voor herkenningen waren dat?
Ik heb sinds zes jaar de diagnose klassiek autisme. Ik was 33 toen ik de diagnose kreeg. Ik heb me laten testen omdat ik erg veel in mijn zoon herkende en ze bij hem autisme vermoedden. Hij heeft inmiddels de diagnoses McDD en adhd.En wat voor herkenningen waren dat?
dinsdag 27 oktober 2015 om 21:37
quote:yolo8 schreef op 27 oktober 2015 @ 21:07:
Zag net het voorstukje op tv, het komt a.s. donderdag en niet vanavond!Sorry, dan heb ik mij vergist. Goed om te onthouden en/of te noteren (ik zet werkelijk alles in mijn agenda, ook films en programma's die ik nog wil gaan zien).
Zag net het voorstukje op tv, het komt a.s. donderdag en niet vanavond!Sorry, dan heb ik mij vergist. Goed om te onthouden en/of te noteren (ik zet werkelijk alles in mijn agenda, ook films en programma's die ik nog wil gaan zien).
World of Warcraft: Legion
woensdag 28 oktober 2015 om 00:27
Hoi,
Ik heb zelf ADD en de psychiater die mij diagnosticeerde zei dat ik op het randje van ASS en 'normaal' zijn zat. Ik ben inmiddels 27 en ben vorig jaar gediagnosticeerd.
Ik heb mezelf altijd anders gevoeld. Ben me vaak heel erg bewust van mijn lichaam. Wat ik zeg, wat ik doe, hoe ik sta. Hoe ik me moet gedragen in bepaalde situaties. Heb dan ook moeite met oogcontact, vindt het ook niet fijn om mensen in de ogen te moeten kijken.
Heb er ook nooit bijgepast, ben altijd gepest. Het gekke is eigenlijk dat ik op de basisschool goed kon meekomen, was wel wat vreemd en had eigenlijk geen vrienden. Las enorm veel. Op de middelbare ben ik van VWO naar Gymnasium gegaan en toen ging het goed fout qua meekomen. Het sociale ging daar wel weer wat beter. Ik pikte daar wel altijd het enige andere rare kind tussenuit en dat was dan mijn beste vriend of vriendin. Heb uiteindelijk nooit een diploma gehaald, dus het staat altijd zo treurig als ik moet opschrijven dat mijn hoogst voltooide opleiding de basisschool is.
Was bij het eerste en tweede vriendje ontzettend obsessief en jaloers. Ook anderhalf jaar nadat de verkering uitging. Je kunt bijna wel van stalking spreken denk ik.
Het begrip 'passies' begrijp ik helemaal niet. Eigenlijk vind ik het ook een vies woord 'passie.' Ben altijd gematigd in mijn emoties. Dus het hebben van een passie, past echt niet bij mij en ik kan me daar niks bij voorstellen. Emoties worden bij mij ook enorm opgepot. Lezen doe ik graag, maar dat is geen passie. Ik doe dat soort dingen vooral obsessief: lezen, netflixen, nu op dit forum zitten.
Ik heb wat coaching gehad op het vlak van plannen en organiseren, maar dat heeft geen effect bij mij. Ik weet in mijn hoofd best hoe het moet, maar de uitvoering lukt helemaal niet. Ze vragen dan ook wat je van ze nodig hebt en dat vind ik altijd een enorm rottige vraag, want ik kan me alleen maar inbeelden in het hier en nu en kan niet goed naar verleden of heden kijken. Dus ik geef alleen op waar ik nu last van heb. En als ik me fijn voel, dan gaat alles prima, ook al is dat niet altijd zo. Plannen en organiseren blijft dus een moeilijk punt. Net zoals het hebben van sociale contacten. Ik heb nu eigenlijk geen kennissen/vrienden of goede familie, waardoor ik me soms best wel eenzaam voel. Ook het uit mijn bed komen lukt niet. Eigenlijk zou er een soort van straf op moeten staan als ik iets niet doe. Misschien dat dat effect heeft.
Op dit moment baal ik weer erg van mezelf, want het is allemaal een puinhoop hier (letterlijk en figuurlijk) en ik houd me steeds voor dat ik het nu ga doen. Maar dat gebeurt dus niet. Maar ik heb wel een dochter en ik baal wel eens van het voorbeeld wat ik haar meegeef. Ik voel namelijk dat ik er niet echt ben. Ik zit constant in mijn hoofd of waar dan ook, maar ik leef dus niet nu in het heden. Ik ervaar de dingen niet echt. Het is moeilijk uit te leggen. Maar ik probeer dat dus te doorbreken, maar het gaat niet.
Ik heb zelf ADD en de psychiater die mij diagnosticeerde zei dat ik op het randje van ASS en 'normaal' zijn zat. Ik ben inmiddels 27 en ben vorig jaar gediagnosticeerd.
Ik heb mezelf altijd anders gevoeld. Ben me vaak heel erg bewust van mijn lichaam. Wat ik zeg, wat ik doe, hoe ik sta. Hoe ik me moet gedragen in bepaalde situaties. Heb dan ook moeite met oogcontact, vindt het ook niet fijn om mensen in de ogen te moeten kijken.
Heb er ook nooit bijgepast, ben altijd gepest. Het gekke is eigenlijk dat ik op de basisschool goed kon meekomen, was wel wat vreemd en had eigenlijk geen vrienden. Las enorm veel. Op de middelbare ben ik van VWO naar Gymnasium gegaan en toen ging het goed fout qua meekomen. Het sociale ging daar wel weer wat beter. Ik pikte daar wel altijd het enige andere rare kind tussenuit en dat was dan mijn beste vriend of vriendin. Heb uiteindelijk nooit een diploma gehaald, dus het staat altijd zo treurig als ik moet opschrijven dat mijn hoogst voltooide opleiding de basisschool is.
Was bij het eerste en tweede vriendje ontzettend obsessief en jaloers. Ook anderhalf jaar nadat de verkering uitging. Je kunt bijna wel van stalking spreken denk ik.
Het begrip 'passies' begrijp ik helemaal niet. Eigenlijk vind ik het ook een vies woord 'passie.' Ben altijd gematigd in mijn emoties. Dus het hebben van een passie, past echt niet bij mij en ik kan me daar niks bij voorstellen. Emoties worden bij mij ook enorm opgepot. Lezen doe ik graag, maar dat is geen passie. Ik doe dat soort dingen vooral obsessief: lezen, netflixen, nu op dit forum zitten.
Ik heb wat coaching gehad op het vlak van plannen en organiseren, maar dat heeft geen effect bij mij. Ik weet in mijn hoofd best hoe het moet, maar de uitvoering lukt helemaal niet. Ze vragen dan ook wat je van ze nodig hebt en dat vind ik altijd een enorm rottige vraag, want ik kan me alleen maar inbeelden in het hier en nu en kan niet goed naar verleden of heden kijken. Dus ik geef alleen op waar ik nu last van heb. En als ik me fijn voel, dan gaat alles prima, ook al is dat niet altijd zo. Plannen en organiseren blijft dus een moeilijk punt. Net zoals het hebben van sociale contacten. Ik heb nu eigenlijk geen kennissen/vrienden of goede familie, waardoor ik me soms best wel eenzaam voel. Ook het uit mijn bed komen lukt niet. Eigenlijk zou er een soort van straf op moeten staan als ik iets niet doe. Misschien dat dat effect heeft.
Op dit moment baal ik weer erg van mezelf, want het is allemaal een puinhoop hier (letterlijk en figuurlijk) en ik houd me steeds voor dat ik het nu ga doen. Maar dat gebeurt dus niet. Maar ik heb wel een dochter en ik baal wel eens van het voorbeeld wat ik haar meegeef. Ik voel namelijk dat ik er niet echt ben. Ik zit constant in mijn hoofd of waar dan ook, maar ik leef dus niet nu in het heden. Ik ervaar de dingen niet echt. Het is moeilijk uit te leggen. Maar ik probeer dat dus te doorbreken, maar het gaat niet.
woensdag 28 oktober 2015 om 08:50
Tinie,
Ik herken me enigszins in jouw verhaal: hoe het verleden is gegaan. Ik was chaotischer dan ik nu ben, totdat ik een agenda ging gebruiken.
Misschien heb je behoefte aan wat structuur, vermoed ik. Ik zit te denken aan dagbesteding. Je zou dingen op vaste tijden moeten doen, ook al zou je iets anders willen doen. Handig zou een digitale agenda zijn, waarbij structurele afspraken steeds terugkeren en die jou aan die afspraken herinnert.
Waarschijnlijk doe je (nieuwe) sociale contacten op door te kijken wat je hobby's zijn en bij een club te gaan. Daar vind je andere mensen met dezelfde interesses. Er zullen een paar zijn met wie je het goed kunt vinden, en met die kun je misschien vriendschappen opbouwen. Een club heeft doorgaans vaste momenten (eens per week of per maand, op een vaste locatie) dat clubleden elkaar zien en dat er dan wat georganiseerd wordt. Dat is misschien een stok achter de deur. Zo zit ik bij een koor en eet ik met andere autisten mee op een plek die vroeger mijn woonvorm was. Ik woon nu geheel zelfstandig, maar ik ben daar nog steeds wekelijks welkom.
Ikzelf ben door licht autisme en toch door sociaal vaardig ben wat bezorgd of andere mensen mij accepteren zoals ik ben. Ik voel mij hier op het forum wel geaccepteerd en ik schrijf in diverse andere topics; niet alleen in dit topic en niet alleen in deze pijler (subforum).
Ik herken me enigszins in jouw verhaal: hoe het verleden is gegaan. Ik was chaotischer dan ik nu ben, totdat ik een agenda ging gebruiken.
Misschien heb je behoefte aan wat structuur, vermoed ik. Ik zit te denken aan dagbesteding. Je zou dingen op vaste tijden moeten doen, ook al zou je iets anders willen doen. Handig zou een digitale agenda zijn, waarbij structurele afspraken steeds terugkeren en die jou aan die afspraken herinnert.
Waarschijnlijk doe je (nieuwe) sociale contacten op door te kijken wat je hobby's zijn en bij een club te gaan. Daar vind je andere mensen met dezelfde interesses. Er zullen een paar zijn met wie je het goed kunt vinden, en met die kun je misschien vriendschappen opbouwen. Een club heeft doorgaans vaste momenten (eens per week of per maand, op een vaste locatie) dat clubleden elkaar zien en dat er dan wat georganiseerd wordt. Dat is misschien een stok achter de deur. Zo zit ik bij een koor en eet ik met andere autisten mee op een plek die vroeger mijn woonvorm was. Ik woon nu geheel zelfstandig, maar ik ben daar nog steeds wekelijks welkom.
Ikzelf ben door licht autisme en toch door sociaal vaardig ben wat bezorgd of andere mensen mij accepteren zoals ik ben. Ik voel mij hier op het forum wel geaccepteerd en ik schrijf in diverse andere topics; niet alleen in dit topic en niet alleen in deze pijler (subforum).
World of Warcraft: Legion
woensdag 28 oktober 2015 om 11:32
Tinie,
Dat niet mee kunnen komen met de rest herken ik goed. Behalve dat ik op de basisschool juist wel vriendinnen had. Op de middelbare school kozen zij een andere richting die op een andere locatie zat, dus op school zag ik ze niet meer. De leraar in groep adviseerde me HAVO. Deed een MAVO/HAVO brugklas en ik had genoeg punten om naar HAVO door te stromen. Ik ging het maar proberen, terug kon altijd nog.
Het was een foute keuze. Ten eerste het plannen en de hoeveelheid huiswerk. Dat kon ik niet aan. Ik was 's avonds nooit voor 22:00 klaar met leren. Het vrat al mijn energie op.
Ook werd ik dat jaar enorm gepest. Het werd steeds erger en niemand deed er wat aan. Vlak voor het eind van dat jaar raakte ik overspannen. Ik stond op zittenblijven en dat wilde ik niet. Ook wilde ik weg van die school. Dus ik ging MAVO doen op een andere school en heb mijn diploma gehaald. Hoewel ik daar ook weinig vrije tijd overhield. Ik deed overal veel langer over dan anderen. Wat me altijd verbaasde is dat anderen nog energie voor een baantje hadden tussendoor. Ik had aan school echt mijn handen vol.
Mijn hoogst behaalde diploma is MBO 3. Daarvoor deed ik een MBO 4 opleiding, maar daar heb ik alleen certificaten van.
Ik weet nu beter waarom ik het zo moeilijk had op het middelbaar. Het is de leeftijd waarop kinderen veranderen, ook emotioneel. Bij mensen met ASS gaat dat emotionele (veel) langzamer en hebben vaak dat kinderlijke nog. Pubers gaan zich afzetten tegen mensen en dingen die ze eerst nog normaal vonden. Als je dan anders denkt of reageert dan zij, vinden ze dat alleen maar gek. Het is geen excuus om te pesten, maar zo werkt het helaas wel vaak.
En een passie heb ik ook niet. Ik heb verschillende hobby's, maar geen 1 ga ik helemaal op of blink ik uit. Net als een talent, dat heb ik ook niet.
Dat niet mee kunnen komen met de rest herken ik goed. Behalve dat ik op de basisschool juist wel vriendinnen had. Op de middelbare school kozen zij een andere richting die op een andere locatie zat, dus op school zag ik ze niet meer. De leraar in groep adviseerde me HAVO. Deed een MAVO/HAVO brugklas en ik had genoeg punten om naar HAVO door te stromen. Ik ging het maar proberen, terug kon altijd nog.
Het was een foute keuze. Ten eerste het plannen en de hoeveelheid huiswerk. Dat kon ik niet aan. Ik was 's avonds nooit voor 22:00 klaar met leren. Het vrat al mijn energie op.
Ook werd ik dat jaar enorm gepest. Het werd steeds erger en niemand deed er wat aan. Vlak voor het eind van dat jaar raakte ik overspannen. Ik stond op zittenblijven en dat wilde ik niet. Ook wilde ik weg van die school. Dus ik ging MAVO doen op een andere school en heb mijn diploma gehaald. Hoewel ik daar ook weinig vrije tijd overhield. Ik deed overal veel langer over dan anderen. Wat me altijd verbaasde is dat anderen nog energie voor een baantje hadden tussendoor. Ik had aan school echt mijn handen vol.
Mijn hoogst behaalde diploma is MBO 3. Daarvoor deed ik een MBO 4 opleiding, maar daar heb ik alleen certificaten van.
Ik weet nu beter waarom ik het zo moeilijk had op het middelbaar. Het is de leeftijd waarop kinderen veranderen, ook emotioneel. Bij mensen met ASS gaat dat emotionele (veel) langzamer en hebben vaak dat kinderlijke nog. Pubers gaan zich afzetten tegen mensen en dingen die ze eerst nog normaal vonden. Als je dan anders denkt of reageert dan zij, vinden ze dat alleen maar gek. Het is geen excuus om te pesten, maar zo werkt het helaas wel vaak.
En een passie heb ik ook niet. Ik heb verschillende hobby's, maar geen 1 ga ik helemaal op of blink ik uit. Net als een talent, dat heb ik ook niet.
woensdag 28 oktober 2015 om 16:10
Ik heb ongeveer dezelfde ervaring als Hondenmens: ook lang getreiterd, en dan vooral:quote:Ik weet nu beter waarom ik het zo moeilijk had op het middelbaar. Het is de leeftijd waarop kinderen veranderen, ook emotioneel. Bij mensen met ASS gaat dat emotionele (veel) langzamer en hebben vaak dat kinderlijke nog. Pubers gaan zich afzetten tegen mensen en dingen die ze eerst nog normaal vonden. Als je dan anders denkt of reageert dan zij, vinden ze dat alleen maar gek. Het is geen excuus om te pesten, maar zo werkt het helaas wel vaak.
Ik begreep weinig van puberteit, wel dat er lichamelijke veranderingen waren: bij mij - omdat ik een man ben - baard in de keel, sneller groeien, sterker worden (ik voel mij niet zo veel sterker, of ik onderschat mij). Later - nu dus - weet ik er veel meer van: lichamelijke en psychische veranderingen bij pubers, ook door mijn interesse in psychologie. Ik vind mensen, vooral jongens (en meisjes in mindere mate) intolerant tegenover anderen die anders zijn in hun gedrag. Zij begrijpen autisme nog steeds niet. Toen ik jong was, zo rond 1980, was er geen deskundigheid op school m.b.t. autisme. Nu werk ik op een school, en daar is wel deskundigheid. We hadden (misschien nog steeds) een autisme-expert voor autistische leerlingen. Dus ik denk dat er nu betere begeleiding is m.b.t. autisme.
Alleen vond ik de HAVO vrij gemakkelijk vooral in de onderbouw. Verstandelijk had ik een voorsprong. Ik hoefde weinig te doen om hoge cijfers te halen. Wat de docent uitlegde en wat ik in de leerboeken las begreep ik meteen. Als ik huiswerk maakte hoefde ik die stof vrijwel niet te leren want schrijf- en leerwerk vond tegelijkertijd plaats.
Maar treiteren heeft mijn ontwikkeling vertraagd. Ik zou - als ik niet getreiterd was - eerder een "optimal outcome" hebben gehad.
Ik begreep weinig van puberteit, wel dat er lichamelijke veranderingen waren: bij mij - omdat ik een man ben - baard in de keel, sneller groeien, sterker worden (ik voel mij niet zo veel sterker, of ik onderschat mij). Later - nu dus - weet ik er veel meer van: lichamelijke en psychische veranderingen bij pubers, ook door mijn interesse in psychologie. Ik vind mensen, vooral jongens (en meisjes in mindere mate) intolerant tegenover anderen die anders zijn in hun gedrag. Zij begrijpen autisme nog steeds niet. Toen ik jong was, zo rond 1980, was er geen deskundigheid op school m.b.t. autisme. Nu werk ik op een school, en daar is wel deskundigheid. We hadden (misschien nog steeds) een autisme-expert voor autistische leerlingen. Dus ik denk dat er nu betere begeleiding is m.b.t. autisme.
Alleen vond ik de HAVO vrij gemakkelijk vooral in de onderbouw. Verstandelijk had ik een voorsprong. Ik hoefde weinig te doen om hoge cijfers te halen. Wat de docent uitlegde en wat ik in de leerboeken las begreep ik meteen. Als ik huiswerk maakte hoefde ik die stof vrijwel niet te leren want schrijf- en leerwerk vond tegelijkertijd plaats.
Maar treiteren heeft mijn ontwikkeling vertraagd. Ik zou - als ik niet getreiterd was - eerder een "optimal outcome" hebben gehad.
World of Warcraft: Legion
donderdag 29 oktober 2015 om 21:36
donderdag 29 oktober 2015 om 22:07
quote:hondenmens schreef op 29 oktober 2015 @ 21:47:
In het tijdschrift "Mijn geheim" las ik over laatst een verhaal over een meisjestweeling die Autistisch waren geworden door vaccinatieschade. Ze waren ook gezond geboren.
Ik had hier nog nooit van gehoord.Dat is een zeer oud en achterhaald idee: vaccinaties leiden niet tot autisme.
In het tijdschrift "Mijn geheim" las ik over laatst een verhaal over een meisjestweeling die Autistisch waren geworden door vaccinatieschade. Ze waren ook gezond geboren.
Ik had hier nog nooit van gehoord.Dat is een zeer oud en achterhaald idee: vaccinaties leiden niet tot autisme.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
donderdag 29 oktober 2015 om 22:32
Gek eigenlijk dat Ebel (zoals deze jongen heet) eerst darmproblemen kreeg en doof werd sinds zijn geboorte. Is het niet zo dat hij daardoor het contact met de wereld verloor: niet kunnen horen en darmproblemen.
Ik was vanaf geboorte al meteen ernstig autistisch, waardoor men dacht aan een verstandelijke beperking. Deze zorgwekkende situatie bleef voortduren totdat ik 5 werd. Op 4-jarige leeftijd werd verstandelijke beperking uitgesloten en autisme vastgesteld.
Nu heb ik last van oorsuizen (sinds 2008), maar ik kan dat negeren. Problemen met het spijsverteringsstelsel zijn bij mij uiterst zeldzaam. Ik ben wel bijziend, ben astmatisch (vroeger had ik daar echter meer last van dan nu) en deze aandoeningen hebben bij autisten een hoger percentage van voorkomen dan bij niet-autisten.
Ik was vanaf geboorte al meteen ernstig autistisch, waardoor men dacht aan een verstandelijke beperking. Deze zorgwekkende situatie bleef voortduren totdat ik 5 werd. Op 4-jarige leeftijd werd verstandelijke beperking uitgesloten en autisme vastgesteld.
Nu heb ik last van oorsuizen (sinds 2008), maar ik kan dat negeren. Problemen met het spijsverteringsstelsel zijn bij mij uiterst zeldzaam. Ik ben wel bijziend, ben astmatisch (vroeger had ik daar echter meer last van dan nu) en deze aandoeningen hebben bij autisten een hoger percentage van voorkomen dan bij niet-autisten.
World of Warcraft: Legion
donderdag 29 oktober 2015 om 23:28
Ik heb dus (nog) geen diagnose, maar ik had ook al als baby darmproblemen... en die zijn er nog steeds. Dus in dat opzicht een puntje van herkenning.
Vond het wel bijzonder om te zien dat hij inderdaad geen moeite leek te hebben met die nieuwe indrukken! Maar hij heeft natuurlijk ook een verstandelijke beperking, dus dan werkt het misschien ook weer een beetje anders.
Vond het wel bijzonder om te zien dat hij inderdaad geen moeite leek te hebben met die nieuwe indrukken! Maar hij heeft natuurlijk ook een verstandelijke beperking, dus dan werkt het misschien ook weer een beetje anders.
