Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
vrijdag 30 oktober 2015 om 12:49
quote:single1985 schreef op 30 oktober 2015 @ 12:39:
[...]
Hoe lang weet je al dat je dat heb en hoe ga je er mee om in de praktijk?Ik was begin 20 toen ik eindelijk de diagnose kreeg. Soms vind ik het behoorlijk lastig ermee om te gaan. Je ziet niet aan me dat ik iets heb en dat zorgt voor onbegrip bij veel mensen. Mensen schatten me heel vaak te hoog in. Zeggen dat ik meer kan dan dat ik zelf denk. Maar ik weet heel goed van mezelf wat ik wel/niet kan en waar mijn grenzen liggen. Ik ben meer zelfvertrouwen aan het kweken om me daar niet veel meer van aan te trekken.
[...]
Hoe lang weet je al dat je dat heb en hoe ga je er mee om in de praktijk?Ik was begin 20 toen ik eindelijk de diagnose kreeg. Soms vind ik het behoorlijk lastig ermee om te gaan. Je ziet niet aan me dat ik iets heb en dat zorgt voor onbegrip bij veel mensen. Mensen schatten me heel vaak te hoog in. Zeggen dat ik meer kan dan dat ik zelf denk. Maar ik weet heel goed van mezelf wat ik wel/niet kan en waar mijn grenzen liggen. Ik ben meer zelfvertrouwen aan het kweken om me daar niet veel meer van aan te trekken.
vrijdag 30 oktober 2015 om 13:23
vrijdag 30 oktober 2015 om 14:38
quote:elfje12 schreef op 30 oktober 2015 @ 12:49:
[...]
Ik was begin 20 toen ik eindelijk de diagnose kreeg. Soms vind ik het behoorlijk lastig ermee om te gaan. Je ziet niet aan me dat ik iets heb en dat zorgt voor onbegrip bij veel mensen. Mensen schatten me heel vaak te hoog in. Zeggen dat ik meer kan dan dat ik zelf denk. Maar ik weet heel goed van mezelf wat ik wel/niet kan en waar mijn grenzen liggen. Ik ben meer zelfvertrouwen aan het kweken om me daar niet veel meer van aan te trekken.
Zo herkenbaar. "Huh maar je ziet het helemaal niet aan je"
Leuk voor jou, maar je hebt geen idee wat er in mijn hoofd (en lichaam) omgaat.
[...]
Ik was begin 20 toen ik eindelijk de diagnose kreeg. Soms vind ik het behoorlijk lastig ermee om te gaan. Je ziet niet aan me dat ik iets heb en dat zorgt voor onbegrip bij veel mensen. Mensen schatten me heel vaak te hoog in. Zeggen dat ik meer kan dan dat ik zelf denk. Maar ik weet heel goed van mezelf wat ik wel/niet kan en waar mijn grenzen liggen. Ik ben meer zelfvertrouwen aan het kweken om me daar niet veel meer van aan te trekken.
Zo herkenbaar. "Huh maar je ziet het helemaal niet aan je"
Leuk voor jou, maar je hebt geen idee wat er in mijn hoofd (en lichaam) omgaat.
vrijdag 30 oktober 2015 om 14:41
quote:hans66 schreef op 30 oktober 2015 @ 13:23:
[...]
...en dat terwijl zo'n 70 jaar geleden Hans Asperger daar onderzoek naar deed (al was dat in het Duits)?!Ook zijn onderzoek was in eerste instantie bij jongeren.
[...]
...en dat terwijl zo'n 70 jaar geleden Hans Asperger daar onderzoek naar deed (al was dat in het Duits)?!Ook zijn onderzoek was in eerste instantie bij jongeren.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
vrijdag 30 oktober 2015 om 14:41
quote:waranaka schreef op 30 oktober 2015 @ 14:19:
Dit is een interessant artikel van Karin Berman die heel goed uitlegt wat er allemaal niet goed aansluit in de hulpverlening als het gaat om volwassenen met een normaal tot hoger IQ en wat daar mede de oorzaak van is.Goed stuk, voor zover ik het gelezen heb. Beetje teveel woorden voor mij, mijn concentratie is belabberd.
Dit is een interessant artikel van Karin Berman die heel goed uitlegt wat er allemaal niet goed aansluit in de hulpverlening als het gaat om volwassenen met een normaal tot hoger IQ en wat daar mede de oorzaak van is.Goed stuk, voor zover ik het gelezen heb. Beetje teveel woorden voor mij, mijn concentratie is belabberd.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
vrijdag 30 oktober 2015 om 15:03
quote:yolo8 schreef op 30 oktober 2015 @ 14:38:
[...]
Zo herkenbaar. "Huh maar je ziet het helemaal niet aan je"
Leuk voor jou, maar je hebt geen idee wat er in mijn hoofd (en lichaam) omgaat.
Ik vind dat altijd een beetje slachtofferig, want we doen het zelf ook. Ik heb niet alleen autisme, maar ook een spierziekte, dat zie je ook niet aan de buitenkant. Zo zie ik ook niet aan iemands buitenkant of hij/zij iets mankeert en zal ik daardoor mss anders oordelen over iemand dan wanneer ik het wel weet.
Uitleggen is dus het enige dat je kunt doen.
[...]
Zo herkenbaar. "Huh maar je ziet het helemaal niet aan je"
Leuk voor jou, maar je hebt geen idee wat er in mijn hoofd (en lichaam) omgaat.
Ik vind dat altijd een beetje slachtofferig, want we doen het zelf ook. Ik heb niet alleen autisme, maar ook een spierziekte, dat zie je ook niet aan de buitenkant. Zo zie ik ook niet aan iemands buitenkant of hij/zij iets mankeert en zal ik daardoor mss anders oordelen over iemand dan wanneer ik het wel weet.
Uitleggen is dus het enige dat je kunt doen.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
vrijdag 30 oktober 2015 om 15:12
quote:Solomio schreef op 30 oktober 2015 @ 15:03:
[...]
Ik vind dat altijd een beetje slachtofferig, want we doen het zelf ook. Ik heb niet alleen autisme, maar ook een spierziekte, dat zie je ook niet aan de buitenkant. Zo zie ik ook niet aan iemands buitenkant of hij/zij iets mankeert en zal ik daardoor mss anders oordelen over iemand dan wanneer ik het wel weet.
Uitleggen is dus het enige dat je kunt doen.
Ik heb het zelfs ook over wanneer je het uitlegt. Dan zeggen mensen vaak: Oh, maar je ziet helemaal niets aan jou.
Ook een collega die maar niet wil snappen dat wanneer ik zeg dat ik iets niet kan, het ook niet kan. "Ik denk dat je het wel kunt" zegt ze dan. Fijn dat je dat denkt, maar je geeft me wel een rotgevoel omdat ik weet dat ik het niet kan.
[...]
Ik vind dat altijd een beetje slachtofferig, want we doen het zelf ook. Ik heb niet alleen autisme, maar ook een spierziekte, dat zie je ook niet aan de buitenkant. Zo zie ik ook niet aan iemands buitenkant of hij/zij iets mankeert en zal ik daardoor mss anders oordelen over iemand dan wanneer ik het wel weet.
Uitleggen is dus het enige dat je kunt doen.
Ik heb het zelfs ook over wanneer je het uitlegt. Dan zeggen mensen vaak: Oh, maar je ziet helemaal niets aan jou.
Ook een collega die maar niet wil snappen dat wanneer ik zeg dat ik iets niet kan, het ook niet kan. "Ik denk dat je het wel kunt" zegt ze dan. Fijn dat je dat denkt, maar je geeft me wel een rotgevoel omdat ik weet dat ik het niet kan.
vrijdag 30 oktober 2015 om 17:51
quote:waranaka schreef op 30 oktober 2015 @ 14:19:
Dit is een interessant artikel van Karin Berman die heel goed uitlegt wat er allemaal niet goed aansluit in de hulpverlening als het gaat om volwassenen met een normaal tot hoger IQ en wat daar mede de oorzaak van is.
Dat is zeker een interessant artikel. Niet alleen mbt hulpverlening, het maakt ook duidelijker wat autisme nou precies is. Bedankt daarvoor.
Ik heb vandaag een diagnose gekregen en het advies aan te kloppen bij een gespecialiseerd centrum. (ik ben 47)
Ik vermoedde al wel iets natuurlijk, maar het moet toch even bezinken. Ik was een soort grensgeval, maar schaal sloeg door naar ja. Het verklaart wel een hoop dingen waar ik tegenaan loop.
Ik heb getwijfeld of ik dit hier wilde posten, juist om wat jullie zeggen: Dat mensen anders tegen je aan gaan kijken. Maar what the heck, ik wil gewoon kunnen schrijven over wat me bezig houdt. Het voelt alleen wel een beetje als 'uit de kast komen'
Waar ik op dit moment vooral tegenaan loop is werk. Ik heb bijna 20 jaar gewerkt en functioneerde meer dan prima. Tot dat stopte en ik opeens zelf vorm moest gaan geven aan een nieuwe toekomst. Toen liep ik vast. Mijn oude werk bestaat niet echt meer, dus ik moet iets anders. Geen idee wat ik nou eigenlijk wil en waar te beginnen. Paniek en verlamming sloegen toe. Van het uwv kreeg ik geen jobcoach, want een hbo-er moet het zelf wel kunnen. Niet echt dus. En nu is ook wel duidelijk waar dat aan ligt. En hoop ik betere hulp te kunnen krijgen om de boel weer op de rails te krijgen. Kennen jullie misschien een goeie jobcoach voor een geval als ik?
Btw, een hoop herkenning natuurlijk, in dit topic. En ook bij het topic 'graag alleen zijn'. Daar zitten volgens mij ook een hoop autisten tussen
Dit is een interessant artikel van Karin Berman die heel goed uitlegt wat er allemaal niet goed aansluit in de hulpverlening als het gaat om volwassenen met een normaal tot hoger IQ en wat daar mede de oorzaak van is.
Dat is zeker een interessant artikel. Niet alleen mbt hulpverlening, het maakt ook duidelijker wat autisme nou precies is. Bedankt daarvoor.
Ik heb vandaag een diagnose gekregen en het advies aan te kloppen bij een gespecialiseerd centrum. (ik ben 47)
Ik vermoedde al wel iets natuurlijk, maar het moet toch even bezinken. Ik was een soort grensgeval, maar schaal sloeg door naar ja. Het verklaart wel een hoop dingen waar ik tegenaan loop.
Ik heb getwijfeld of ik dit hier wilde posten, juist om wat jullie zeggen: Dat mensen anders tegen je aan gaan kijken. Maar what the heck, ik wil gewoon kunnen schrijven over wat me bezig houdt. Het voelt alleen wel een beetje als 'uit de kast komen'
Waar ik op dit moment vooral tegenaan loop is werk. Ik heb bijna 20 jaar gewerkt en functioneerde meer dan prima. Tot dat stopte en ik opeens zelf vorm moest gaan geven aan een nieuwe toekomst. Toen liep ik vast. Mijn oude werk bestaat niet echt meer, dus ik moet iets anders. Geen idee wat ik nou eigenlijk wil en waar te beginnen. Paniek en verlamming sloegen toe. Van het uwv kreeg ik geen jobcoach, want een hbo-er moet het zelf wel kunnen. Niet echt dus. En nu is ook wel duidelijk waar dat aan ligt. En hoop ik betere hulp te kunnen krijgen om de boel weer op de rails te krijgen. Kennen jullie misschien een goeie jobcoach voor een geval als ik?
Btw, een hoop herkenning natuurlijk, in dit topic. En ook bij het topic 'graag alleen zijn'. Daar zitten volgens mij ook een hoop autisten tussen
.
vrijdag 30 oktober 2015 om 18:23
quote:impala schreef op 30 oktober 2015 @ 17:51:
[...]
Dat is zeker een interessant artikel. Niet alleen mbt hulpverlening, het maakt ook duidelijker wat autisme nou precies is. Bedankt daarvoor.
Ik heb vandaag een diagnose gekregen en het advies aan te kloppen bij een gespecialiseerd centrum. (ik ben 47)
Ik vermoedde al wel iets natuurlijk, maar het moet toch even bezinken. Ik was een soort grensgeval, maar schaal sloeg door naar ja. Het verklaart wel een hoop dingen waar ik tegenaan loop.
Ik heb getwijfeld of ik dit hier wilde posten, juist om wat jullie zeggen: Dat mensen anders tegen je aan gaan kijken. Maar what the heck, ik wil gewoon kunnen schrijven over wat me bezig houdt. Het voelt alleen wel een beetje als 'uit de kast komen'
Waar ik op dit moment vooral tegenaan loop is werk. Ik heb bijna 20 jaar gewerkt en functioneerde meer dan prima. Tot dat stopte en ik opeens zelf vorm moest gaan geven aan een nieuwe toekomst. Toen liep ik vast. Mijn oude werk bestaat niet echt meer, dus ik moet iets anders. Geen idee wat ik nou eigenlijk wil en waar te beginnen. Paniek en verlamming sloegen toe. Van het uwv kreeg ik geen jobcoach, want een hbo-er moet het zelf wel kunnen. Niet echt dus. En nu is ook wel duidelijk waar dat aan ligt. En hoop ik betere hulp te kunnen krijgen om de boel weer op de rails te krijgen. Kennen jullie misschien een goeie jobcoach voor een geval als ik?
Btw, een hoop herkenning natuurlijk, in dit topic. En ook bij het topic 'graag alleen zijn'. Daar zitten volgens mij ook een hoop autisten tussen
Welkom bij de club
Het verbaast me niet zo... Ik lees je vaak en heb me al eens afgevraagd of je wellicht autistisch bent. Dat mag je als een compliment opvatten, want ik vind dat je je mening vaak logisch en goed onderbouwt en je niet makkelijk van je stuk laat brengen.
In welke regio woon je? (I.v.m. jobcoach.)
Nu dus even wennen aan de diagnose. Veel lezen wellicht. Druk genoeg voorlopig.
Hoe snel moet/wil je aan de slag? Wat heb je qua werk voor vaardigheden?
[...]
Dat is zeker een interessant artikel. Niet alleen mbt hulpverlening, het maakt ook duidelijker wat autisme nou precies is. Bedankt daarvoor.
Ik heb vandaag een diagnose gekregen en het advies aan te kloppen bij een gespecialiseerd centrum. (ik ben 47)
Ik vermoedde al wel iets natuurlijk, maar het moet toch even bezinken. Ik was een soort grensgeval, maar schaal sloeg door naar ja. Het verklaart wel een hoop dingen waar ik tegenaan loop.
Ik heb getwijfeld of ik dit hier wilde posten, juist om wat jullie zeggen: Dat mensen anders tegen je aan gaan kijken. Maar what the heck, ik wil gewoon kunnen schrijven over wat me bezig houdt. Het voelt alleen wel een beetje als 'uit de kast komen'
Waar ik op dit moment vooral tegenaan loop is werk. Ik heb bijna 20 jaar gewerkt en functioneerde meer dan prima. Tot dat stopte en ik opeens zelf vorm moest gaan geven aan een nieuwe toekomst. Toen liep ik vast. Mijn oude werk bestaat niet echt meer, dus ik moet iets anders. Geen idee wat ik nou eigenlijk wil en waar te beginnen. Paniek en verlamming sloegen toe. Van het uwv kreeg ik geen jobcoach, want een hbo-er moet het zelf wel kunnen. Niet echt dus. En nu is ook wel duidelijk waar dat aan ligt. En hoop ik betere hulp te kunnen krijgen om de boel weer op de rails te krijgen. Kennen jullie misschien een goeie jobcoach voor een geval als ik?
Btw, een hoop herkenning natuurlijk, in dit topic. En ook bij het topic 'graag alleen zijn'. Daar zitten volgens mij ook een hoop autisten tussen
Welkom bij de club
Het verbaast me niet zo... Ik lees je vaak en heb me al eens afgevraagd of je wellicht autistisch bent. Dat mag je als een compliment opvatten, want ik vind dat je je mening vaak logisch en goed onderbouwt en je niet makkelijk van je stuk laat brengen.
In welke regio woon je? (I.v.m. jobcoach.)
Nu dus even wennen aan de diagnose. Veel lezen wellicht. Druk genoeg voorlopig.
Hoe snel moet/wil je aan de slag? Wat heb je qua werk voor vaardigheden?
vrijdag 30 oktober 2015 om 18:30
Welkom Impala
Ik snap je terughoudendheid wel tov. het 'uit de kast komen'.
Ik heb me hier zelf vrij vlug als auti geout, nog voor ik enige reputatie had opgebouwd, maar op Vlaamse fora waar men mij al 'kent' vertel ik het niet.
Irl. laat ik me leiden door mijn gevoel of ik het aan iemand vertel, tot nu toe gaat dat goed
Ik snap je terughoudendheid wel tov. het 'uit de kast komen'.
Ik heb me hier zelf vrij vlug als auti geout, nog voor ik enige reputatie had opgebouwd, maar op Vlaamse fora waar men mij al 'kent' vertel ik het niet.
Irl. laat ik me leiden door mijn gevoel of ik het aan iemand vertel, tot nu toe gaat dat goed
vrijdag 30 oktober 2015 om 19:00
Ik werd 15 jaar geleden lid van dit forum, en ik vertelde toen al dat ik autisme had. Bij sommige forummers leverde dat een stigma op, maar toch is het ook weer zo, dat ik door veel forummers gewaardeerd word. Soms denk ik dat het misschien beter was geweest om een kastautist te blijven (zoals je ook kasthomo's hebt).
Ik zou wel willen ruilen met diegenen, tegen wie wordt gezegd: "Dat kun je best wel." Tegen mij wordt juist vaak gezegd: "Jij bent autistisch, en dat kun jij niet."
Ik zou wel willen ruilen met diegenen, tegen wie wordt gezegd: "Dat kun je best wel." Tegen mij wordt juist vaak gezegd: "Jij bent autistisch, en dat kun jij niet."
World of Warcraft: Legion
vrijdag 30 oktober 2015 om 20:37
quote:waranaka schreef op 30 oktober 2015 @ 18:23:
[...]
Welkom bij de club
Het verbaast me niet zo... Ik lees je vaak en heb me al eens afgevraagd of je wellicht autistisch bent. Dat mag je als een compliment opvatten, want ik vind dat je je mening vaak logisch en goed onderbouwt en je niet makkelijk van je stuk laat brengen.
Nou thanks dan . Ik kom jou graag tegen, misschien trok jouw aanwezigheid hier me wel over de streep. Er zijn er op dit forum wel meer die ik van autisme 'verdenk'. Ik schreef zelf gisteren ook nog iets drammerigs dat nogal obvious auti was - hoewel ik dat probeer te vermijden.
In welke regio woon je? (I.v.m. jobcoach.)
Regio A'dam
Nu dus even wennen aan de diagnose. Veel lezen wellicht. Druk genoeg voorlopig.
Ik heb al best veel gelezen. Maar dat artikel gaf mij wel weer nieuwe invalshoeken. Vooral dat 'geen betekenis ' kunnen geven aan ervaringen is iets waar ik over na ga denken. Ik heb ook moeite om mijn eigen emoties en gevoelens te kennen.
Hoe snel moet/wil je aan de slag? Ik heb nog wel een paar maanden maar er moet wel een richting komen en iets in gang worden gezet. Over mijn vaardigheden wil ik liever niet te specifiek zijn, omdat ik bang ben dat ik dan te herkenbaar word.
@ de anderen:
Ik heb overwogen een andere nick te nemen voor dit topic, maar dat voelde niet goed. Bovendien laat ik dan een kans liggen op nuttige feedback van mensen die mij hier 'kennen'.
Ik denk dat ik ook zo iemand ben waarvan men denkt dat ie alles wel moet kunnen. De psych zei ook dat ik door mijn intelligentie en aangeleerde sociale vaardigheden snel overschat zal worden. En dat ik mezelf ook kan overschatten. Dat is idd best lastig.
En Hans ik ben een van de mensen die jou hier goed kan waarderen. Om je openheid en je eerlijkheid. Je zou nooit zo kunnen posten als je doet als je 'in de kast' zat. En trouwens, je ziet het toch wel aan je schrijfstijl. Je zou er minder op aangesproken worden, maar mensen denken er dan toch het hunne van. Achter je rug. Dan beter zó toch?
[...]
Welkom bij de club
Het verbaast me niet zo... Ik lees je vaak en heb me al eens afgevraagd of je wellicht autistisch bent. Dat mag je als een compliment opvatten, want ik vind dat je je mening vaak logisch en goed onderbouwt en je niet makkelijk van je stuk laat brengen.
Nou thanks dan . Ik kom jou graag tegen, misschien trok jouw aanwezigheid hier me wel over de streep. Er zijn er op dit forum wel meer die ik van autisme 'verdenk'. Ik schreef zelf gisteren ook nog iets drammerigs dat nogal obvious auti was - hoewel ik dat probeer te vermijden.
In welke regio woon je? (I.v.m. jobcoach.)
Regio A'dam
Nu dus even wennen aan de diagnose. Veel lezen wellicht. Druk genoeg voorlopig.
Ik heb al best veel gelezen. Maar dat artikel gaf mij wel weer nieuwe invalshoeken. Vooral dat 'geen betekenis ' kunnen geven aan ervaringen is iets waar ik over na ga denken. Ik heb ook moeite om mijn eigen emoties en gevoelens te kennen.
Hoe snel moet/wil je aan de slag? Ik heb nog wel een paar maanden maar er moet wel een richting komen en iets in gang worden gezet. Over mijn vaardigheden wil ik liever niet te specifiek zijn, omdat ik bang ben dat ik dan te herkenbaar word.
@ de anderen:
Ik heb overwogen een andere nick te nemen voor dit topic, maar dat voelde niet goed. Bovendien laat ik dan een kans liggen op nuttige feedback van mensen die mij hier 'kennen'.
Ik denk dat ik ook zo iemand ben waarvan men denkt dat ie alles wel moet kunnen. De psych zei ook dat ik door mijn intelligentie en aangeleerde sociale vaardigheden snel overschat zal worden. En dat ik mezelf ook kan overschatten. Dat is idd best lastig.
En Hans ik ben een van de mensen die jou hier goed kan waarderen. Om je openheid en je eerlijkheid. Je zou nooit zo kunnen posten als je doet als je 'in de kast' zat. En trouwens, je ziet het toch wel aan je schrijfstijl. Je zou er minder op aangesproken worden, maar mensen denken er dan toch het hunne van. Achter je rug. Dan beter zó toch?
.
vrijdag 30 oktober 2015 om 22:21
quote:impala schreef op 30 oktober 2015 @ 20:37:
En Hans ik ben een van de mensen die jou hier goed kan waarderen. Om je openheid en je eerlijkheid. Je zou nooit zo kunnen posten als je doet als je 'in de kast' zat. En trouwens, je ziet het toch wel aan je schrijfstijl.
Ik schrijf waarschijnlijk niet erg intuïtief. Eerder rationeel. Ik denk dat ik niet gevoelig ben voor onderbuikgevoelens. En ratio zou ook mijn autistische angsten kunnen overrulen. Autisten kunnen niet tegen veranderingen, wordt er gezegd. Als er een reden is om iets te veranderen, schiet ik dat niet bij voorbaat af. Dan is er een argument om daarmee eens te zijn.
quote:Je zou er minder op aangesproken worden, maar mensen denken er dan toch het hunne van. Achter je rug.Helaas laten ze dat ook blijken.
En Hans ik ben een van de mensen die jou hier goed kan waarderen. Om je openheid en je eerlijkheid. Je zou nooit zo kunnen posten als je doet als je 'in de kast' zat. En trouwens, je ziet het toch wel aan je schrijfstijl.
Ik schrijf waarschijnlijk niet erg intuïtief. Eerder rationeel. Ik denk dat ik niet gevoelig ben voor onderbuikgevoelens. En ratio zou ook mijn autistische angsten kunnen overrulen. Autisten kunnen niet tegen veranderingen, wordt er gezegd. Als er een reden is om iets te veranderen, schiet ik dat niet bij voorbaat af. Dan is er een argument om daarmee eens te zijn.
quote:Je zou er minder op aangesproken worden, maar mensen denken er dan toch het hunne van. Achter je rug.Helaas laten ze dat ook blijken.
World of Warcraft: Legion
vrijdag 30 oktober 2015 om 22:33
vrijdag 30 oktober 2015 om 22:55
quote:impala schreef op 30 oktober 2015 @ 22:33:
Ik kan trouwens wel tegen veranderingen. Zolang ik ze zelf initieer Of als de verandering echt een verbetering is.Voor mij geldt dat ook. En dan niet alleen als het een verbetering is, maar ook als afwisseling. Als ik een week naar het buitenland ga zijn er eigenlijk heel veel veranderingen. Er zijn dan nog zeer weinig overeenkomsten met een werkdag.
Ik kan trouwens wel tegen veranderingen. Zolang ik ze zelf initieer Of als de verandering echt een verbetering is.Voor mij geldt dat ook. En dan niet alleen als het een verbetering is, maar ook als afwisseling. Als ik een week naar het buitenland ga zijn er eigenlijk heel veel veranderingen. Er zijn dan nog zeer weinig overeenkomsten met een werkdag.
World of Warcraft: Legion
vrijdag 30 oktober 2015 om 22:58
quote:waranaka schreef op 30 oktober 2015 @ 11:14:
Annelies Spek is één van de daadwerkelijk deskundigen op het gebied van ASS in Nederland.
Van haar zag ik een interessante vragenlijst op haar website:
http://www.anneliesspek.nl/DSM-5%20inte ... 072014.pdf
Annelies Spek is één van de daadwerkelijk deskundigen op het gebied van ASS in Nederland.
Van haar zag ik een interessante vragenlijst op haar website:
http://www.anneliesspek.nl/DSM-5%20inte ... 072014.pdf
World of Warcraft: Legion
zondag 1 november 2015 om 06:24
Over het wegredeneren van angsten het volgende:
Ik was als kind bang voor een hond. Als ik in de verte een hond zie, hoe klein die hond dan ook is, kreeg ik het doodsbenauwd. Die angst kwam, omdat honden soms ruw zijn, en omdat ik volgens mijn ouders vroeger door een hond omver werd gelopen.
Maar hoe verloor ik die angst? Ik was een keer met mijn ouders op vakantie, op een camping. De enige manier om van de caravan naar het toiletgebouw te lopen was... langs een campingbuur te lopen die een grote hond had. Ik liep er vlak langs en die hond deed niks. Toen was ik niet meer bang voor een hond. Als een hond niks doet, waarom zou je er dan nog bang voor zijn?
Ik ben nu nog niet bang voor een hond, en ook niet voor honden van een bepaald ras. Ik beoordeel honden op gedrag, dus elke hond beoordeel ik anders. Het ras negeer ik, of het nou een pitbull, een rottweiler, een bouvier of een Duitse herder is.
Ik was als kind bang voor een hond. Als ik in de verte een hond zie, hoe klein die hond dan ook is, kreeg ik het doodsbenauwd. Die angst kwam, omdat honden soms ruw zijn, en omdat ik volgens mijn ouders vroeger door een hond omver werd gelopen.
Maar hoe verloor ik die angst? Ik was een keer met mijn ouders op vakantie, op een camping. De enige manier om van de caravan naar het toiletgebouw te lopen was... langs een campingbuur te lopen die een grote hond had. Ik liep er vlak langs en die hond deed niks. Toen was ik niet meer bang voor een hond. Als een hond niks doet, waarom zou je er dan nog bang voor zijn?
Ik ben nu nog niet bang voor een hond, en ook niet voor honden van een bepaald ras. Ik beoordeel honden op gedrag, dus elke hond beoordeel ik anders. Het ras negeer ik, of het nou een pitbull, een rottweiler, een bouvier of een Duitse herder is.
World of Warcraft: Legion
zondag 1 november 2015 om 11:36
Hoi allemaal, ik wil ook graag mee komen schrijven.
Ik heb nu een jaar de diagnose ASS (maar vermoedde het daarvoor al zeker 20 jaar).
De term 'Asperger' wordt natuurlijk sinds dit jaar niet meer gebruikt, maar die staat nog wel in mijn verslag.
Ik ontdek dit topic pas net, dus heb nog niets gelezen.
Ga het vanaf nu een beetje bijhouden.
Ik heb nu een jaar de diagnose ASS (maar vermoedde het daarvoor al zeker 20 jaar).
De term 'Asperger' wordt natuurlijk sinds dit jaar niet meer gebruikt, maar die staat nog wel in mijn verslag.
Ik ontdek dit topic pas net, dus heb nog niets gelezen.
Ga het vanaf nu een beetje bijhouden.
zondag 1 november 2015 om 11:46
Hi Lotte ik ben wel benieuwd wat voor invloed het op jou heeft gehad dat je nu sinds een jaar een diagnose hebt. Waarom heb jij die laten stellen? Liep je net als ik ergens in vast?
Verder: Heeft iemand misschien ervaring met hulp van Voorzet, dat zit vooral in Noord-Holland?
En ik vroeg me af of je er nog rekening mee moet houden bij de keuze van een zorgverzekering, als je gebruik wil gaan maken van hulp.
Verder: Heeft iemand misschien ervaring met hulp van Voorzet, dat zit vooral in Noord-Holland?
En ik vroeg me af of je er nog rekening mee moet houden bij de keuze van een zorgverzekering, als je gebruik wil gaan maken van hulp.
.
zondag 1 november 2015 om 12:01
quote:impala schreef op 01 november 2015 @ 11:46:
Hi Lotte ik ben wel benieuwd wat voor invloed het op jou heeft gehad dat je nu sinds een jaar een diagnose hebt. Waarom heb jij die laten stellen? Liep je net als ik ergens in vast?
Ik heb de diagnose laten stellen, omdat ik ook nog worstel met iets anders.
Ik heb namelijk ook een heel erg hardnekkige eetstoornis.
Verschillende therapieën hebben niet mogen baten, maar voor mezelf is al heel lang duidelijk dat de anorexia (beperkende type, dus zonder braken) samenhangt met ASS. Ik wijk mijn leven lang al zo ontzettend af van de massa, en mijn frustraties daarom ben ik gaan afreageren op mijn eetpatroon.
Bovendien kan ik het leven helemaal niet bijbenen, het gaat véél te snel voor mij. Bij mij moet alles op een laag pitje, anders draai ik volledig door. Dat is de reden dat ik de eetstoornis al zo lang vasthoud (inmiddels ook alweer bijna 20 jaar).
Door een officiële diagnose hoopte ik, dat het me zou gaan lukken mezelf eindelijk eens te accepteren zoals ik ben, met als ultieme doel het ietwat loslaten van de anorexia (want er helemaal van genezen zie ik niet meer gebeuren, het zit te diep).
Nou ja, ik heb dus de diagnose gekregen. Het was een ENORME opluchting, om bevestigd te krijgen wat ik al zo lang vermoedde. Zie je wel, ik ben niet gek; dat gevoel.
Enkele maanden later heb ik het ook op m'n werk verteld, want daar heb ik het het moeilijkst. Het daar vertellen is een goede zet geweest. Ze hebben mij, ondanks mijn 'kuren', altijd geaccepteerd hoor, maar nu begríjpen ze ook waarom ik soms reageer zoals ik reageer. En dat geeft enorm veel rust.
De eetstoornis loslaten zal een levenslang verhaal worden, denk ik.
Hi Lotte ik ben wel benieuwd wat voor invloed het op jou heeft gehad dat je nu sinds een jaar een diagnose hebt. Waarom heb jij die laten stellen? Liep je net als ik ergens in vast?
Ik heb de diagnose laten stellen, omdat ik ook nog worstel met iets anders.
Ik heb namelijk ook een heel erg hardnekkige eetstoornis.
Verschillende therapieën hebben niet mogen baten, maar voor mezelf is al heel lang duidelijk dat de anorexia (beperkende type, dus zonder braken) samenhangt met ASS. Ik wijk mijn leven lang al zo ontzettend af van de massa, en mijn frustraties daarom ben ik gaan afreageren op mijn eetpatroon.
Bovendien kan ik het leven helemaal niet bijbenen, het gaat véél te snel voor mij. Bij mij moet alles op een laag pitje, anders draai ik volledig door. Dat is de reden dat ik de eetstoornis al zo lang vasthoud (inmiddels ook alweer bijna 20 jaar).
Door een officiële diagnose hoopte ik, dat het me zou gaan lukken mezelf eindelijk eens te accepteren zoals ik ben, met als ultieme doel het ietwat loslaten van de anorexia (want er helemaal van genezen zie ik niet meer gebeuren, het zit te diep).
Nou ja, ik heb dus de diagnose gekregen. Het was een ENORME opluchting, om bevestigd te krijgen wat ik al zo lang vermoedde. Zie je wel, ik ben niet gek; dat gevoel.
Enkele maanden later heb ik het ook op m'n werk verteld, want daar heb ik het het moeilijkst. Het daar vertellen is een goede zet geweest. Ze hebben mij, ondanks mijn 'kuren', altijd geaccepteerd hoor, maar nu begríjpen ze ook waarom ik soms reageer zoals ik reageer. En dat geeft enorm veel rust.
De eetstoornis loslaten zal een levenslang verhaal worden, denk ik.
