Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
zondag 1 november 2015 om 15:57
quote:waranaka schreef op 01 november 2015 @ 15:28:
Ik heb nauwelijks vrienden. Het is niet dat mensen niet geïnteresseerd zijn in mij en ik weet zeker dat ik een aantal mensen flink voor het hoofd stoot met voorgaande zin Mensen vinden mij leuk in de omgang.
Maar zelf vind ik het enorm vermoeiend om mensen om me heen te hebben. En een echte connectie voel ik niet, terwijl zij die wel denken te voelen. Dat bezwaart me nogal.
Ach jongens toch, wat herkenbaar.
Hier heb ik ook zo ontzettend mee geworsteld.
Sinds ik de diagnose heb minder, omdat ik nu weet dat het niet 'mijn schuld' is, dat ik die connectie niet voel.
Mensen vinden mij ook leuk in de omgang.
Ik word vaak uitgenodigd bij mensen thuis, terwijl dat nou net iets is waar ik de pest aan heb. Terwijl ik het wel heel erg waardeer hoor. Maar als ik ergens een half uur zit, wil ik maar één ding: wég!
Ik heb nauwelijks vrienden. Het is niet dat mensen niet geïnteresseerd zijn in mij en ik weet zeker dat ik een aantal mensen flink voor het hoofd stoot met voorgaande zin Mensen vinden mij leuk in de omgang.
Maar zelf vind ik het enorm vermoeiend om mensen om me heen te hebben. En een echte connectie voel ik niet, terwijl zij die wel denken te voelen. Dat bezwaart me nogal.
Ach jongens toch, wat herkenbaar.
Hier heb ik ook zo ontzettend mee geworsteld.
Sinds ik de diagnose heb minder, omdat ik nu weet dat het niet 'mijn schuld' is, dat ik die connectie niet voel.
Mensen vinden mij ook leuk in de omgang.
Ik word vaak uitgenodigd bij mensen thuis, terwijl dat nou net iets is waar ik de pest aan heb. Terwijl ik het wel heel erg waardeer hoor. Maar als ik ergens een half uur zit, wil ik maar één ding: wég!
zondag 1 november 2015 om 15:58
Wat ik ook zo irritant vind is dat sommige mensen net doen alsof ze je al jaren kennen, maar waarvan je alleen de naam weet. Zo ook iemand een paar huizen verderop. Een man van 62. Als ik hem tegenkom, kom ik er nooit met een "Hoi" vanaf. Hij wil altijd weten hoe het is. Ik antwoord en vraag terug. Dan zegt hij dat het altijd goed met hem gaat als hij mij ziet. En dat hij wel even een gesprekje met me wil voeren. Een keer vond ik dat wel oke, maar niet elke keer. Hij heeft me ook al gevraagd om eens langs te komen bij hem. Ik zei dat ik geen tijd had. Hij vroeg of hij het over een paar weken nog eens mocht vragen. Ik zei dat het er voorlopig niet van gaat komen. Maar ik vind dit een rare manier van contact maken. Ik ken hem verder niet. Een oudere, alleenstaande man die dat aan jonge vrouw vraagt. Volgens mij zit er meer achter. Hij zegt dat hij niemand kwaad doet en zeker vrouwen niet. Maar ja, dat kan iedereen wel zeggen. Ook de manier van zeggen dat hij een gesprekje wil vind ik raar.
Gelukkig heb ik hem al een tijd niet meer gezien. Ik ga er echt niet op bezoek.
Gelukkig heb ik hem al een tijd niet meer gezien. Ik ga er echt niet op bezoek.
zondag 1 november 2015 om 18:42
quote:Yasha schreef op 01 juni 2015 @ 21:37:
Solo, mijn ervaringen met oa het Autismecentrum in Leiden is dat veel psychologen/psychiaters daar er vanuit gaan dat Ad(h)d en nld mogelijk wel degelijk tot het autisme spectrum gerekend moeten worden.
On-topic: Ik heb inmiddels zo'n 12 jaar een Asperger diagnose. Ik was 34 toen die gesteld werd en ik vermoedde toen al een aantal jaar dat ik mogelijk een ass had.
De laatste jaren twijfel ik soms aan mijn diagnose, hoewel ik ook wel veel herken vnl bij andere vrouwen.
Mijn man heeft ook een Asperger diagnose, maar wij verschillen wel enorm van elkaar in waar we last van hebben.Valt ADD nou wel of niet onder autisme of aan autisme-verwante-stoornis?
En bij PDD-Noss, precies dezelfde vraag. De ene keer zegt men dat het aan autisme-verwant is, en dan lees ik van niet, of juist dat het echt onder autisme valt. Wie het weet mag het zeggen.quote:Solomio schreef op 01 juni 2015 @ 21:47:
[...]
Ik beweer toch helemaal niet dat je geen autisme hebt?
Jij zegt alleen dat je je herkent in NLD en ADD. En dat zijn allebei stoornissen die niet onder autisme vallen, ook al hebben ze er duidelijk raakvlakken mee.
Meer dan dat heb ik niet gezegd.
Solo, mijn ervaringen met oa het Autismecentrum in Leiden is dat veel psychologen/psychiaters daar er vanuit gaan dat Ad(h)d en nld mogelijk wel degelijk tot het autisme spectrum gerekend moeten worden.
On-topic: Ik heb inmiddels zo'n 12 jaar een Asperger diagnose. Ik was 34 toen die gesteld werd en ik vermoedde toen al een aantal jaar dat ik mogelijk een ass had.
De laatste jaren twijfel ik soms aan mijn diagnose, hoewel ik ook wel veel herken vnl bij andere vrouwen.
Mijn man heeft ook een Asperger diagnose, maar wij verschillen wel enorm van elkaar in waar we last van hebben.Valt ADD nou wel of niet onder autisme of aan autisme-verwante-stoornis?
En bij PDD-Noss, precies dezelfde vraag. De ene keer zegt men dat het aan autisme-verwant is, en dan lees ik van niet, of juist dat het echt onder autisme valt. Wie het weet mag het zeggen.quote:Solomio schreef op 01 juni 2015 @ 21:47:
[...]
Ik beweer toch helemaal niet dat je geen autisme hebt?
Jij zegt alleen dat je je herkent in NLD en ADD. En dat zijn allebei stoornissen die niet onder autisme vallen, ook al hebben ze er duidelijk raakvlakken mee.
Meer dan dat heb ik niet gezegd.
LOEP ME MAAR aub.
zondag 1 november 2015 om 18:46
Van ADD en ADHD weet ik weinig.
PDD/NOS valt tezamen met andere vergelijkbare stoornissen als het Syndroom van Asperger onder ASS, AutismeSpectrumStoornis (of ASD, Autism Spectrum Disorder). Ik weet alleen niet of klassiek autisme (of het Syndroom van Kanner) onder ASS valt.
PDD/NOS valt tezamen met andere vergelijkbare stoornissen als het Syndroom van Asperger onder ASS, AutismeSpectrumStoornis (of ASD, Autism Spectrum Disorder). Ik weet alleen niet of klassiek autisme (of het Syndroom van Kanner) onder ASS valt.
World of Warcraft: Legion
zondag 1 november 2015 om 19:14
quote:Solomio schreef op 07 oktober 2015 @ 11:41:
[...]
De diagnose heeft mij wat meer rust gegeven: ik veroordeel mezelf niet meer over dingen die ik niet kan.
En ik heb in mijn leven al diverse depressies gehad en nu ik de diagnose autisme heb ziet de GGZ ook in dat ik een andere behandeling/begeleiding nodig heb dan wat ik altijd kreeg.Kwamen de depressies doordat je steeds op je tenen moest lopen? Heb je naast begeleiding ook medicijnen nodig? En heb je nu geen last meer van de dingen waar je voorheen steeds tegen aan liep?
[...]
De diagnose heeft mij wat meer rust gegeven: ik veroordeel mezelf niet meer over dingen die ik niet kan.
En ik heb in mijn leven al diverse depressies gehad en nu ik de diagnose autisme heb ziet de GGZ ook in dat ik een andere behandeling/begeleiding nodig heb dan wat ik altijd kreeg.Kwamen de depressies doordat je steeds op je tenen moest lopen? Heb je naast begeleiding ook medicijnen nodig? En heb je nu geen last meer van de dingen waar je voorheen steeds tegen aan liep?
LOEP ME MAAR aub.
zondag 1 november 2015 om 19:18
quote:Solomio schreef op 01 juni 2015 @ 07:50:
Ik heb vorig jaar de diagnose gekregen, ik was toen 50.
Overigens gaat het onderscheid tussen pdd-nos en Asperger verdwijnen, dus het maakt niet uit welke vorm je hebt, er is geen duidelijk verschil tussen.Echt? Maar PDD-NOSS is toch geen Asperger?
Ik heb vorig jaar de diagnose gekregen, ik was toen 50.
Overigens gaat het onderscheid tussen pdd-nos en Asperger verdwijnen, dus het maakt niet uit welke vorm je hebt, er is geen duidelijk verschil tussen.Echt? Maar PDD-NOSS is toch geen Asperger?
LOEP ME MAAR aub.
zondag 1 november 2015 om 19:26
quote:hans66 schreef op 01 oktober 2015 @ 21:49:
Ik sta op het forum bekend als een autistische man. ...................
......................................
Ik zit in het autismespectrum, maar ik ben i.h.a. extravert, sociaal (zo word ik vaak bekeken) en vrolijk en heb aparte humor. Dat leidt ertoe dat ik op het werk erg populair ben (bij mijn vorige baas helaas wat minder) en leuke sociale interacties heb.
Mijn leven heeft echter een keerzijde: mensen hebben een beeld van autisme en menen dat dat beeld voor iedereen geldt. Er zijn autistische kenmerken die bij de een heviger kan zijn dan bij de ander. Zo word ik tot grote ergernis onderschat. Daar baal ik van, en dat vind ik jammer.
........................Hans, ik heb elders op het forum wel eens op je gemopperd, maar dat ging puur om het onderwerp. Ik onderschat je niet. In tegendeel, Vind zelfs dat je heel intelligent bent.
Ik sta op het forum bekend als een autistische man. ...................
......................................
Ik zit in het autismespectrum, maar ik ben i.h.a. extravert, sociaal (zo word ik vaak bekeken) en vrolijk en heb aparte humor. Dat leidt ertoe dat ik op het werk erg populair ben (bij mijn vorige baas helaas wat minder) en leuke sociale interacties heb.
Mijn leven heeft echter een keerzijde: mensen hebben een beeld van autisme en menen dat dat beeld voor iedereen geldt. Er zijn autistische kenmerken die bij de een heviger kan zijn dan bij de ander. Zo word ik tot grote ergernis onderschat. Daar baal ik van, en dat vind ik jammer.
........................Hans, ik heb elders op het forum wel eens op je gemopperd, maar dat ging puur om het onderwerp. Ik onderschat je niet. In tegendeel, Vind zelfs dat je heel intelligent bent.
LOEP ME MAAR aub.
zondag 1 november 2015 om 19:33
zondag 1 november 2015 om 19:34
quote:missie_m schreef op 01 november 2015 @ 19:14:
[...]
Kwamen de depressies doordat je steeds op je tenen moest lopen? Heb je naast begeleiding ook medicijnen nodig? En heb je nu geen last meer van de dingen waar je voorheen steeds tegen aan liep?
Die depressies komen wrsch idd o.a. doordat ik steeds op mijn tenen moet lopen. Ik slik al jaren AD, dat scheelt wel, maar helemaal voorkomen dat het misgaat lukt ook daarmee niet.
En ik loop soms nog steeds tegen dezelfde dingen aan, maar ik veroordeel mezelf er minder om.
[...]
Kwamen de depressies doordat je steeds op je tenen moest lopen? Heb je naast begeleiding ook medicijnen nodig? En heb je nu geen last meer van de dingen waar je voorheen steeds tegen aan liep?
Die depressies komen wrsch idd o.a. doordat ik steeds op mijn tenen moet lopen. Ik slik al jaren AD, dat scheelt wel, maar helemaal voorkomen dat het misgaat lukt ook daarmee niet.
En ik loop soms nog steeds tegen dezelfde dingen aan, maar ik veroordeel mezelf er minder om.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
zondag 1 november 2015 om 19:58
Bij psycho-educatie kreeg ik de volgende afbeelding, waarbij de gedachte is dat elke vorm van autisme een bepaalde 'streepjescode' heeft. Een streepje bij een bepaald gedragskenmerk betekent dat mensen met die vorm van autisme daar doorgaans problemen in ondervinden. Hoe dikker de streep, hoe groter doorgaans het probleem. Maar zoals elke vorm van autisme dus een eigen streepjescode heeft, heeft ook elke autist afzonderlijk die.
zondag 1 november 2015 om 22:33
quote:hondenmens schreef op 01 november 2015 @ 15:58:
Wat ik ook zo irritant vind is dat sommige mensen net doen alsof ze je al jaren kennen, maar waarvan je alleen de naam weet. Zo ook iemand een paar huizen verderop. Een man van 62. Als ik hem tegenkom, kom ik er nooit met een "Hoi" vanaf. Hij wil altijd weten hoe het is. Ik antwoord en vraag terug. Dan zegt hij dat het altijd goed met hem gaat als hij mij ziet. En dat hij wel even een gesprekje met me wil voeren. Een keer vond ik dat wel oke, maar niet elke keer. Hij heeft me ook al gevraagd om eens langs te komen bij hem. Ik zei dat ik geen tijd had. Hij vroeg of hij het over een paar weken nog eens mocht vragen. Ik zei dat het er voorlopig niet van gaat komen. Maar ik vind dit een rare manier van contact maken. Ik ken hem verder niet. Een oudere, alleenstaande man die dat aan jonge vrouw vraagt. Volgens mij zit er meer achter. Hij zegt dat hij niemand kwaad doet en zeker vrouwen niet. Maar ja, dat kan iedereen wel zeggen. Ook de manier van zeggen dat hij een gesprekje wil vind ik raar.
Gelukkig heb ik hem al een tijd niet meer gezien. Ik ga er echt niet op bezoek.Gats nee hoor mijn alarmbellen gaan meteen af bij zoiets
Wat ik ook zo irritant vind is dat sommige mensen net doen alsof ze je al jaren kennen, maar waarvan je alleen de naam weet. Zo ook iemand een paar huizen verderop. Een man van 62. Als ik hem tegenkom, kom ik er nooit met een "Hoi" vanaf. Hij wil altijd weten hoe het is. Ik antwoord en vraag terug. Dan zegt hij dat het altijd goed met hem gaat als hij mij ziet. En dat hij wel even een gesprekje met me wil voeren. Een keer vond ik dat wel oke, maar niet elke keer. Hij heeft me ook al gevraagd om eens langs te komen bij hem. Ik zei dat ik geen tijd had. Hij vroeg of hij het over een paar weken nog eens mocht vragen. Ik zei dat het er voorlopig niet van gaat komen. Maar ik vind dit een rare manier van contact maken. Ik ken hem verder niet. Een oudere, alleenstaande man die dat aan jonge vrouw vraagt. Volgens mij zit er meer achter. Hij zegt dat hij niemand kwaad doet en zeker vrouwen niet. Maar ja, dat kan iedereen wel zeggen. Ook de manier van zeggen dat hij een gesprekje wil vind ik raar.
Gelukkig heb ik hem al een tijd niet meer gezien. Ik ga er echt niet op bezoek.Gats nee hoor mijn alarmbellen gaan meteen af bij zoiets
maandag 2 november 2015 om 08:36
quote:waranaka schreef op 01 november 2015 @ 15:28:
[...]
Ik heb geen moeite met beslissingen nemen. Ik ben leidinggevende en moet de hele tijd beslissingen nemen en dat gaat me makkelijk af. Maar ik denk dat dit te maken heeft met dat ik in feite alleen maar werk. Ik zit zo in de materie, omdat ik alleen maar daarmee bezig ben, dat ik heel goed weet wat te doen als ik een besluit moet nemen. In mijn 'eigen tijd' ben ik in feite ook altijd met mijn werk bezig. Ik kan alleen maar hollen of stilstaan. Stilstaan kan niet, want ik moet werken om te kunnen leven. Met als gevolg dat ik alleen maar werk. Voor meer dingen heb ik als gevolg daarvan geen energie.
Alle andere beslissingen in mijn leven doe ik gebaseerd op routine. Dat kost minder energie. Ik denk dus niet meer na daarover, maar doe gewoon steeds hetzelfde.
Hm. Ik heb dus wél moeite met beslissingen nemen, maar heb een manier gevonden om er zo min mogelijk last van te hebben.Op het werk had ik er ook geen.last van. En beslissingen nemen voor een ander is ook geen probleem. Het wordt lastig als ik voor mijzelf moet beslissen. Ik zie alle voors en tegens, maar het lijkt of ik die geen gewicht kan geven, ze zijn allemaal even belangrijk. Ik ben bv al jaren bezig met het uitzoeken van een nieuw keuken
[...]
Ik heb geen moeite met beslissingen nemen. Ik ben leidinggevende en moet de hele tijd beslissingen nemen en dat gaat me makkelijk af. Maar ik denk dat dit te maken heeft met dat ik in feite alleen maar werk. Ik zit zo in de materie, omdat ik alleen maar daarmee bezig ben, dat ik heel goed weet wat te doen als ik een besluit moet nemen. In mijn 'eigen tijd' ben ik in feite ook altijd met mijn werk bezig. Ik kan alleen maar hollen of stilstaan. Stilstaan kan niet, want ik moet werken om te kunnen leven. Met als gevolg dat ik alleen maar werk. Voor meer dingen heb ik als gevolg daarvan geen energie.
Alle andere beslissingen in mijn leven doe ik gebaseerd op routine. Dat kost minder energie. Ik denk dus niet meer na daarover, maar doe gewoon steeds hetzelfde.
Hm. Ik heb dus wél moeite met beslissingen nemen, maar heb een manier gevonden om er zo min mogelijk last van te hebben.Op het werk had ik er ook geen.last van. En beslissingen nemen voor een ander is ook geen probleem. Het wordt lastig als ik voor mijzelf moet beslissen. Ik zie alle voors en tegens, maar het lijkt of ik die geen gewicht kan geven, ze zijn allemaal even belangrijk. Ik ben bv al jaren bezig met het uitzoeken van een nieuw keuken
.
maandag 2 november 2015 om 08:42
quote:impala schreef op 02 november 2015 @ 08:36:
[...]
Op het werk had ik er ook geen.last van. En beslissingen nemen voor een ander is ook geen probleem. Het wordt lastig als ik voor mijzelf moet beslissen. Ik zie alle voors en tegens, maar het lijkt of ik die geen gewicht kan geven, ze zijn allemaal even belangrijk. Ik ben bv al jaren bezig met het uitzoeken van een nieuw keuken Dat soort keuzes hoef ik niet te maken. Maar ik denk niet dat ik daar moeite mee zou hebben. Budget en praktische overwegingen bepalen toch grotendeels de keuzemogelijkheden. Vaak is de keuze dan nog zo beperkt, dat het neerkomt op óf deze óf die.
[...]
Op het werk had ik er ook geen.last van. En beslissingen nemen voor een ander is ook geen probleem. Het wordt lastig als ik voor mijzelf moet beslissen. Ik zie alle voors en tegens, maar het lijkt of ik die geen gewicht kan geven, ze zijn allemaal even belangrijk. Ik ben bv al jaren bezig met het uitzoeken van een nieuw keuken Dat soort keuzes hoef ik niet te maken. Maar ik denk niet dat ik daar moeite mee zou hebben. Budget en praktische overwegingen bepalen toch grotendeels de keuzemogelijkheden. Vaak is de keuze dan nog zo beperkt, dat het neerkomt op óf deze óf die.
maandag 2 november 2015 om 08:44
quote:Lotte35 schreef op 01 november 2015 @ 19:58:
Bij psycho-educatie kreeg ik de volgende afbeelding, waarbij de gedachte is dat elke vorm van autisme een bepaalde 'streepjescode' heeft. Een streepje bij een bepaald gedragskenmerk betekent dat mensen met die vorm van autisme daar doorgaans problemen in ondervinden. Hoe dikker de streep, hoe groter doorgaans het probleem. Maar zoals elke vorm van autisme dus een eigen streepjescode heeft, heeft ook elke autist afzonderlijk die.
[afbeelding]
Van die uitleg snap ik echt niets. Zo'n streepjescode als uitleg zou mij alleen maar heel erg in de war maken.
(Theoretisch snap ik het wel, maar ik zou het niet kunnen 'vertalen' naar mijzelf.)
Bij psycho-educatie kreeg ik de volgende afbeelding, waarbij de gedachte is dat elke vorm van autisme een bepaalde 'streepjescode' heeft. Een streepje bij een bepaald gedragskenmerk betekent dat mensen met die vorm van autisme daar doorgaans problemen in ondervinden. Hoe dikker de streep, hoe groter doorgaans het probleem. Maar zoals elke vorm van autisme dus een eigen streepjescode heeft, heeft ook elke autist afzonderlijk die.
[afbeelding]
Van die uitleg snap ik echt niets. Zo'n streepjescode als uitleg zou mij alleen maar heel erg in de war maken.
(Theoretisch snap ik het wel, maar ik zou het niet kunnen 'vertalen' naar mijzelf.)
maandag 2 november 2015 om 08:59
Veranderingen haat ik. Op vakantie gaan vind ik heerlijk, maar ik ga het liefst steeds naar dezelfde plekken terug. Dat gaat niet altijd, want mijn man wil ook wel eens ergens anders heen. Uiteindelijk is zo'n vakantie ook heel fijn geweest, maar er gaat wel onrust en een hele hoop gezoek aan vooraf. Ik zoek dan precies de locatie waar we heen gaan, de omgeving, enz. Net zolang tot het in mijn hoofd een plekje heeft gekregen en ik zelfs begin uit te kijken naar de vakantie.
maandag 2 november 2015 om 09:11
Hondenmens, die buurman van jou vind ik ook niet lekker klinken, gewoon afhouden hoor als het niet goed voelt voor jou, je bent hem niks verplicht.
Veranderingen vind ik alleen leuk als ik ze zelf initieer - de control freak in mij is nogal sterk aanwezig - mijn man vindt het dan weer iets minder dat ik regelmatig de inrichting van ons huis volledig door elkaar gooi omdat ik het zo veel beter vind
Op reis gaan doe ik niet, de stress van het inpakken alleen al, en ik voel me alleen veilig in mijn eigen huis (ik vermoed bij mezelf ook een lichte PTSS).
Om de paar jaar voel ik me dan toch schuldig genoeg tov. man en kinderen en boeken we een week een huisje in de Ardennen, waarna ik een maand de tijd nodig heb om te bekomen.
Deze week is mijn zus haar baby bij ons en hoewel ik smoorverliefd ben op het poppetje (zelf hebben wij alleen zonen), word ik doodnerveus van het feit dat onze kinderen zich anders - opgefokter - gedragen en ben ik blij dat ik vandaag een paar uur mag gaan werken.
Het schuldgevoel tov man en kinderen weegt eigenlijk constant door, schuldig dat ik niet de moeder en echtgenote ben die ik vind dat zij verdienen
Veranderingen vind ik alleen leuk als ik ze zelf initieer - de control freak in mij is nogal sterk aanwezig - mijn man vindt het dan weer iets minder dat ik regelmatig de inrichting van ons huis volledig door elkaar gooi omdat ik het zo veel beter vind
Op reis gaan doe ik niet, de stress van het inpakken alleen al, en ik voel me alleen veilig in mijn eigen huis (ik vermoed bij mezelf ook een lichte PTSS).
Om de paar jaar voel ik me dan toch schuldig genoeg tov. man en kinderen en boeken we een week een huisje in de Ardennen, waarna ik een maand de tijd nodig heb om te bekomen.
Deze week is mijn zus haar baby bij ons en hoewel ik smoorverliefd ben op het poppetje (zelf hebben wij alleen zonen), word ik doodnerveus van het feit dat onze kinderen zich anders - opgefokter - gedragen en ben ik blij dat ik vandaag een paar uur mag gaan werken.
Het schuldgevoel tov man en kinderen weegt eigenlijk constant door, schuldig dat ik niet de moeder en echtgenote ben die ik vind dat zij verdienen
maandag 2 november 2015 om 09:17
quote:waranaka schreef op 02 november 2015 @ 08:42:
[...]
Dat soort keuzes hoef ik niet te maken. Maar ik denk niet dat ik daar moeite mee zou hebben. Budget en praktische overwegingen bepalen toch grotendeels de keuzemogelijkheden. Vaak is de keuze dan nog zo beperkt, dat het neerkomt op óf deze óf die.Was dat maar waar. Zo was het wel toen ik nog studeerde. Het budget beperkte de keuzevrijheid enorm. Toen was het veel makkelijker. Keuzes maken geeft mij echt veel stress. Op school vond ik het bv ook vreselijk om een 'vrij' opstel te moeten schrijven want ik kan geen onderwerp kiezen.
[...]
Dat soort keuzes hoef ik niet te maken. Maar ik denk niet dat ik daar moeite mee zou hebben. Budget en praktische overwegingen bepalen toch grotendeels de keuzemogelijkheden. Vaak is de keuze dan nog zo beperkt, dat het neerkomt op óf deze óf die.Was dat maar waar. Zo was het wel toen ik nog studeerde. Het budget beperkte de keuzevrijheid enorm. Toen was het veel makkelijker. Keuzes maken geeft mij echt veel stress. Op school vond ik het bv ook vreselijk om een 'vrij' opstel te moeten schrijven want ik kan geen onderwerp kiezen.
.
