Relaties
alle pijlers
Gek van verliefdheid
woensdag 1 oktober 2008 om 16:56
Hoi
Ik moet gewoon echt even hier mijn verhaal kwijt. Mensen in mijn omgeving willen er niks meer over horen
Ik ben al een hele tijd wáánzinnig verliefd op.. ehh. Iemand Het probleem is echter wel dat hij geen persoonlijk contact met mij mag hebben van zijn werk eigenlijk. Elke week als ik er ben is het ontzettend gezellig, flirterig, aanrakerig etc. Maar het gaat steeds net niet dat stapje verder. En ik word er een beetje gek van.. Aan de ene kant denk ik get over him, aan de andere kant zou ik zo graag willen weten hoe het zou zijn als we wel eens wat verder zouden gaan. Alleen, ik heb geen idee hoe ik dat dan aan moet pakken. Iemand ervaring met zoiets en/of tips?
Ik moet gewoon echt even hier mijn verhaal kwijt. Mensen in mijn omgeving willen er niks meer over horen
Ik ben al een hele tijd wáánzinnig verliefd op.. ehh. Iemand Het probleem is echter wel dat hij geen persoonlijk contact met mij mag hebben van zijn werk eigenlijk. Elke week als ik er ben is het ontzettend gezellig, flirterig, aanrakerig etc. Maar het gaat steeds net niet dat stapje verder. En ik word er een beetje gek van.. Aan de ene kant denk ik get over him, aan de andere kant zou ik zo graag willen weten hoe het zou zijn als we wel eens wat verder zouden gaan. Alleen, ik heb geen idee hoe ik dat dan aan moet pakken. Iemand ervaring met zoiets en/of tips?
woensdag 1 oktober 2008 om 17:01
Ik kan er niet teveel over zeggen, maar hij mag gewoon geen persoonlijke relaties met cliënten. En of hij hetzelfde voelt.. ik wéét het niet. Ik merk wel aan alles dat hij me niet stom vindt, hij heeft altijd hele verhalen en grapjes en raakt me vaak zonder reden aan enzo. Maar in hoeverre dit is weet ik niet. Ik weet wel dat hij geen vriendin heeft.
woensdag 1 oktober 2008 om 17:04
woensdag 1 oktober 2008 om 17:06
Haha oh nee dat is gewoon mijn manier om te zeggen van... nouja dat het best zou kunnen zijn dat het wederzijds is En nee, dat is zeker niet mijn bedoeling. Maar ik heb ook geen zin om nu er weg te gaan en dat ik hem dan misschien nooit meer zie. Ik zou graag iets meer willen weten over hoe en wat voordat er eventueel andere stappen worden genomen. Maar hoe ik dát moet doen is dus een beetje mijn probleem (ben een ongelofelijke schijterd in die dingen)
En nee, dat is zeker niet mijn bedoeling. Maar ik heb ook geen zin om nu er weg te gaan en dat ik hem dan misschien nooit meer zie. Ik zou graag iets meer willen weten over hoe en wat voordat er eventueel andere stappen worden genomen. Maar hoe ik dát moet doen is dus een beetje mijn probleem (ben een ongelofelijke schijterd in die dingen)
woensdag 1 oktober 2008 om 17:17
Is hij een behandelaar? Arts, fysio, psycho, dat soort. Omdat je zegt dat jij een client bent. In zakelijke kringen is een relatie met een client niet zo taboe.
Als hij een behandelaar is, dan is de startpositie sowieso ongelijk. Veel clienten/patienten krijgen warme gevoelens voor hun behandelaar.
Als hij een behandelaar is, dan is de startpositie sowieso ongelijk. Veel clienten/patienten krijgen warme gevoelens voor hun behandelaar.
oh that purrrrrrrrrfect feeling
woensdag 1 oktober 2008 om 17:21
woensdag 1 oktober 2008 om 17:34
Simpele oplossing: vraag aan hem of hij iets voor je voelt (desnoods via een omweggetje). Zo ja, stop de behandeling bij hem en zoek een andere behandelaar bij een andere praktijk, en ga blij verliefd zijn samen. Zo niet, helaas pindakaas. Maar stiekem neem ik aan dat hij dit zelf ook wel kan verzinnen en dat het dus wel meevalt. Sorry 
woensdag 1 oktober 2008 om 18:14
hoe weet je dan dat hij niks mag beginnen met clienten? heeft hij dat gezegd? zo ja, als ik dat zou zeggen zou ik daar mee waarschijnlijk mee bedoelen dat er verder dan flirten niks in zit....
hoe dan ook, andere behandelaar zoeken en het dan gewoon vragen (op je laatste afspraak, als hij nee zegt kan ik mij niet voorstellen dat je nog terug gaat) als het het niet durft te vragen kan je hem altijd nog via hyves zoeken of schoolbank of misschien via zijn werk mail ectra ectra
hoe dan ook, andere behandelaar zoeken en het dan gewoon vragen (op je laatste afspraak, als hij nee zegt kan ik mij niet voorstellen dat je nog terug gaat) als het het niet durft te vragen kan je hem altijd nog via hyves zoeken of schoolbank of misschien via zijn werk mail ectra ectra
woensdag 1 oktober 2008 om 18:34
quote:gigaluilak schreef op 01 oktober 2008 @ 18:14:
hoe weet je dan dat hij niks mag beginnen met clienten? heeft hij dat gezegd? zo ja, als ik dat zou zeggen zou ik daar mee waarschijnlijk mee bedoelen dat er verder dan flirten niks in zit....
Dat is vrij standaard in behandelaarsland hoor......
hoe weet je dan dat hij niks mag beginnen met clienten? heeft hij dat gezegd? zo ja, als ik dat zou zeggen zou ik daar mee waarschijnlijk mee bedoelen dat er verder dan flirten niks in zit....
Dat is vrij standaard in behandelaarsland hoor......
oh that purrrrrrrrrfect feeling
woensdag 1 oktober 2008 om 23:10
donderdag 2 oktober 2008 om 10:09
In eigenlijk alle behandelaar-patient/client contacten is er sprake van het opbouwen van een vertrouwensrelatie. Dit wordt vaker door patienten/clienten verkeerd geinterpreteerd. De professionele belangstelling wordt verward met persoonlijke belangstelling.
Ik wil niet zeggen dat dit in jou geval zo is, Stephanietje. Maar bekijk het eens door die bril, wellicht krijg je dan een helderder kijk op de situatie.
Overigens is het lastig daar iets over te zeggen, niet wetende om wat voor soort behandelaar het gaat. Je dierenarts die de poes inent is een ander verhaal dan bijvoorbeeld je haptonoom.
Ik wil niet zeggen dat dit in jou geval zo is, Stephanietje. Maar bekijk het eens door die bril, wellicht krijg je dan een helderder kijk op de situatie.
Overigens is het lastig daar iets over te zeggen, niet wetende om wat voor soort behandelaar het gaat. Je dierenarts die de poes inent is een ander verhaal dan bijvoorbeeld je haptonoom.
oh that purrrrrrrrrfect feeling
donderdag 2 oktober 2008 om 18:43
Het is inderdaad eerder een geval dierenarts dan haptonoom Vandaar dat ik het idee heb dat het niet alleen professionele belangstelling is. Ik heb het inderdaad al geprobeerd vanuit de puur professionele kant te bekijken maar dan nog is het raar hoe hij soms reageert. Bovendien denk ik dat als iemand een professionele houding wil aannemen dat diegene dan juist niet steeds aan je gaat zitten als het niet 'nodig' is? Of zie ik dat verkeerd?
Vandaar dat ik het idee heb dat het niet alleen professionele belangstelling is. Ik heb het inderdaad al geprobeerd vanuit de puur professionele kant te bekijken maar dan nog is het raar hoe hij soms reageert. Bovendien denk ik dat als iemand een professionele houding wil aannemen dat diegene dan juist niet steeds aan je gaat zitten als het niet 'nodig' is? Of zie ik dat verkeerd?
donderdag 2 oktober 2008 om 18:52
Hoi Stephanietje,
Ik heb geen raad voor je.
Maar hoe lang denk je dat je behandeling nog door gaat?
Ik heb zelf het volgende ervaren.
Het is alweer jaren geleden, dat ik onder behandeling was bij een fysiotherapeut.
Jonge knul nog, in mijn 38-jarige ogen, maar ik had alle vertrouwen in hem. Hij begreep mijn klachten waarvoor ik al eerder behandeld werd meteen. Het leek trouwens alsof we op ander terrein ook dezelfde taal spraken, als vanzelf.
Dat ik op een gegeven moment 's morgens wakker werd met het gevoel: hiephoi...vandaag weer fysio... interpreteerde ik niet als verliefdheid.
Wel dacht ik op een gegeven moment: sjee, de vriendin die hij heeft, die boft!
Naarmate ik er vaker geweest was, vertelde hij mij ook wel dingen over zijn eigen leven.
Wat hij deed, waar en met wie, wanneer, en ook legde hij mij uit waar hij woonde, gaf zijn adres. En hij had geen vriendin.
Ik vroeg me af: is dit de conversatie die doorgaans gevoerd wordt tijdens een sessie, of vertrouwt hij mij dingen toe die hij niet aan anderen toevertrouwt?
Onzeker als ik ben, besloot ik het gevoel dat hij mij leuker vond dan 'gewoon' weg te duwen, en begon ik waar de gelegenheid zich voordeed het verschil in levens en jaren te benadrukken.
Ondertussen viel het mijn vriendinnen op dat ik straalde:'Ben je verliefd of zo?' Vertel, ben je een lekker ding tegen gekomen?
Voorzichtig begon ik aan mezelf toe te geven dat ik hem erg graag zag.
Op een avond, toen het donker was en vroor buiten, heb ik een muts tot net boven mijn ogen getrokken, een sjaal tot over mijn neus, en ben naar zijn huis gefietst. Ik heb hem zien zitten in zijn woonkamer, hij was precies hetzelfde zoals ik hem kende, alleen zag ik hem nu in zijn persoonlijke omgeving, ik stapte van mijn fiets en dacht: wat zou er gebeuren als ik nu aan zou bellen...
Met het idee dat ik me giga belachelijk zou maken, hij zou niet weten wat hem overkwam, ik heb waanideeën als ik denk dat hij meer bedoelde met een beetje ontspannen conversatie..ik ben opgestapt en hard naar huis teruggefietst.
Toch meende ik in de weken erna steeds tekenen te ontdekken waaraan ik een soort van bevestiging zag van wat ik ergens vermoedde, maar niet durfde te geloven.
Als ik in de spiegel keek, mijn leeftijd, mijn appeltaart bestaan, peuter en kleutermoeder, 12 jaar getrouwd, mijn leven draaide om huishouden, boodschappen, en de was. Ook was hij zo'n 13 jaar jonger!
Maar wat deed ik dan moeilijk, ik hoefde er toch niks mee?
Ik was getrouwd. Stand by your man, er bestaan geen andere mannen meer voor mij.
Op een moment zag ik in de spiegel dat hij mij aan het observeren was terwijl ik me aan het aankleden was, draaide me in een reflex om en keek hem rechtstreeks aan.
Hij bood een beetje schuchter zijn excuses aan, die ik zonder meer accepteerde.
Opwindend kan het niet geweest zijn, dacht ik, zo tevreden ben ik niet over mijn figuur.
Overigens, wanneer ik op de tafel lag, was de spanning meteen weg, hij was dan altijd heel professioneel, bijna zakelijk. Het ging meer om het persoonlijke stukje eromheen.
Op een gegeven moment heeft hij eens gezegd: jij komt hier om op te knappen van de behandeling, maar weet je als jij hier geweest bent is mijn hele dag ook weer goed!
Ik liet in de gesprekken ook wel de woorden 'mijn man' regelmatig vallen, ook weer om de afstand te benadrukken, maar waakte ervoor om niets los te laten over de dingen in mijn huwelijk die niet lekker liepen.
Tóch maakte hij soms opmerkingen waar hij mij mee raakte, het leek wel of hij wist wat er speelde: 'Die man van jouw doet zeker zus en zo....' bespeurde ik iets van irritatie in zijn stem??
Ja, zo is het, zei ik dan, en verdedigde mijn ex, terwijl ik het er ook niet mee eens was en dacht: Oh, hij zou dat ook anders aanpakken, waarmee ik hem weer meer waardeerde om zijn 'hoe hij was'.
De laatste sessie uiteindelijk heeft ie gezegd dat hij dit eigenlijk niet behoorde te zeggen, maar dat áls hij mijn man zou zijn, hij het heerlijk zou vinden om naar huis te gaan, waar ik zou zijn, en dat ie hoopte dat ie nog eens iemand zou tegenkomen zoals ik, en dat ze dan niet getrouwd zou zijn.
Ik heb hem toen gezegd dat ik het niet ongepast vond dat hij dit zei, en dat ik het beschouwde als een enorm compliment.
Je bent nog zo jong, je hebt nog alle tijd, en het gaat helemaal goed komen met jou, zei ik ook nog.
We hebben elkaar een hand gegeven en ik ben naar huis gegaan.
Zwevend.
Inmiddels ben ik gescheiden.
Mijn huwelijk was allang niet meer goed, maar in die periode was ik wel heel hard aan het knokken om het goed te krijgen, tegen beter weten in.
Mijn ex blijkt (nu achteraf) een vriendin te hebben gehad.
Is dit een voor mij gemiste kans geweest, vraag ik me nog wel eens af?
In mijn beslissing te willen scheiden, heeft wat hij gezegd heeft wel een rol gespeeld. Hoe er door mijn ex met mij werd omgegaan, en hoe ik graag wilde dat er met mij werd omgegaan.
Dat ik er van overtuigd ben geraakt dat er mannen zijn die luisteren en respectvol zijn. Mijn fysio van toen is er een van.
Sterker nog, hij is was er een uit duizenden. En inderdaad een lekker ding ook.
Op het moment heb ik weer fysiotherapie, voor iets anders, bij een andere therapeut, een vrouwelijke, dit heb ik bewust gedaan, ik zou naar hem niet meer toedurven.
Waarom vraag ik me wel eens af.
En dat is omdat ik de illusie dat ik er toch naast heb gezeten niet wil inleveren.
Om een schaamtegevoel hem weer op te zoeken nu ik gescheiden ben, eerst een beetje koketteren met mijn langdurige huwelijk....
Maar ik zou hem wel eens zomaar ergens tegen het lijf willen lopen...om een praatje te maken, en dan zien of het zo was als ik dacht, of niet.
Maarrehh.... Stepanietje, voordat ik je hele topic overneem, kun jij niet iets meer vertellen over jouw behandelaar?
Ik heb geen raad voor je.
Maar hoe lang denk je dat je behandeling nog door gaat?
Ik heb zelf het volgende ervaren.
Het is alweer jaren geleden, dat ik onder behandeling was bij een fysiotherapeut.
Jonge knul nog, in mijn 38-jarige ogen, maar ik had alle vertrouwen in hem. Hij begreep mijn klachten waarvoor ik al eerder behandeld werd meteen. Het leek trouwens alsof we op ander terrein ook dezelfde taal spraken, als vanzelf.
Dat ik op een gegeven moment 's morgens wakker werd met het gevoel: hiephoi...vandaag weer fysio... interpreteerde ik niet als verliefdheid.
Wel dacht ik op een gegeven moment: sjee, de vriendin die hij heeft, die boft!
Naarmate ik er vaker geweest was, vertelde hij mij ook wel dingen over zijn eigen leven.
Wat hij deed, waar en met wie, wanneer, en ook legde hij mij uit waar hij woonde, gaf zijn adres. En hij had geen vriendin.
Ik vroeg me af: is dit de conversatie die doorgaans gevoerd wordt tijdens een sessie, of vertrouwt hij mij dingen toe die hij niet aan anderen toevertrouwt?
Onzeker als ik ben, besloot ik het gevoel dat hij mij leuker vond dan 'gewoon' weg te duwen, en begon ik waar de gelegenheid zich voordeed het verschil in levens en jaren te benadrukken.
Ondertussen viel het mijn vriendinnen op dat ik straalde:'Ben je verliefd of zo?' Vertel, ben je een lekker ding tegen gekomen?
Voorzichtig begon ik aan mezelf toe te geven dat ik hem erg graag zag.
Op een avond, toen het donker was en vroor buiten, heb ik een muts tot net boven mijn ogen getrokken, een sjaal tot over mijn neus, en ben naar zijn huis gefietst. Ik heb hem zien zitten in zijn woonkamer, hij was precies hetzelfde zoals ik hem kende, alleen zag ik hem nu in zijn persoonlijke omgeving, ik stapte van mijn fiets en dacht: wat zou er gebeuren als ik nu aan zou bellen...
Met het idee dat ik me giga belachelijk zou maken, hij zou niet weten wat hem overkwam, ik heb waanideeën als ik denk dat hij meer bedoelde met een beetje ontspannen conversatie..ik ben opgestapt en hard naar huis teruggefietst.
Toch meende ik in de weken erna steeds tekenen te ontdekken waaraan ik een soort van bevestiging zag van wat ik ergens vermoedde, maar niet durfde te geloven.
Als ik in de spiegel keek, mijn leeftijd, mijn appeltaart bestaan, peuter en kleutermoeder, 12 jaar getrouwd, mijn leven draaide om huishouden, boodschappen, en de was. Ook was hij zo'n 13 jaar jonger!
Maar wat deed ik dan moeilijk, ik hoefde er toch niks mee?
Ik was getrouwd. Stand by your man, er bestaan geen andere mannen meer voor mij.
Op een moment zag ik in de spiegel dat hij mij aan het observeren was terwijl ik me aan het aankleden was, draaide me in een reflex om en keek hem rechtstreeks aan.
Hij bood een beetje schuchter zijn excuses aan, die ik zonder meer accepteerde.
Opwindend kan het niet geweest zijn, dacht ik, zo tevreden ben ik niet over mijn figuur.
Overigens, wanneer ik op de tafel lag, was de spanning meteen weg, hij was dan altijd heel professioneel, bijna zakelijk. Het ging meer om het persoonlijke stukje eromheen.
Op een gegeven moment heeft hij eens gezegd: jij komt hier om op te knappen van de behandeling, maar weet je als jij hier geweest bent is mijn hele dag ook weer goed!
Ik liet in de gesprekken ook wel de woorden 'mijn man' regelmatig vallen, ook weer om de afstand te benadrukken, maar waakte ervoor om niets los te laten over de dingen in mijn huwelijk die niet lekker liepen.
Tóch maakte hij soms opmerkingen waar hij mij mee raakte, het leek wel of hij wist wat er speelde: 'Die man van jouw doet zeker zus en zo....' bespeurde ik iets van irritatie in zijn stem??
Ja, zo is het, zei ik dan, en verdedigde mijn ex, terwijl ik het er ook niet mee eens was en dacht: Oh, hij zou dat ook anders aanpakken, waarmee ik hem weer meer waardeerde om zijn 'hoe hij was'.
De laatste sessie uiteindelijk heeft ie gezegd dat hij dit eigenlijk niet behoorde te zeggen, maar dat áls hij mijn man zou zijn, hij het heerlijk zou vinden om naar huis te gaan, waar ik zou zijn, en dat ie hoopte dat ie nog eens iemand zou tegenkomen zoals ik, en dat ze dan niet getrouwd zou zijn.
Ik heb hem toen gezegd dat ik het niet ongepast vond dat hij dit zei, en dat ik het beschouwde als een enorm compliment.
Je bent nog zo jong, je hebt nog alle tijd, en het gaat helemaal goed komen met jou, zei ik ook nog.
We hebben elkaar een hand gegeven en ik ben naar huis gegaan.
Zwevend.
Inmiddels ben ik gescheiden.
Mijn huwelijk was allang niet meer goed, maar in die periode was ik wel heel hard aan het knokken om het goed te krijgen, tegen beter weten in.
Mijn ex blijkt (nu achteraf) een vriendin te hebben gehad.
Is dit een voor mij gemiste kans geweest, vraag ik me nog wel eens af?
In mijn beslissing te willen scheiden, heeft wat hij gezegd heeft wel een rol gespeeld. Hoe er door mijn ex met mij werd omgegaan, en hoe ik graag wilde dat er met mij werd omgegaan.
Dat ik er van overtuigd ben geraakt dat er mannen zijn die luisteren en respectvol zijn. Mijn fysio van toen is er een van.
Sterker nog, hij is was er een uit duizenden. En inderdaad een lekker ding ook.
Op het moment heb ik weer fysiotherapie, voor iets anders, bij een andere therapeut, een vrouwelijke, dit heb ik bewust gedaan, ik zou naar hem niet meer toedurven.
Waarom vraag ik me wel eens af.
En dat is omdat ik de illusie dat ik er toch naast heb gezeten niet wil inleveren.
Om een schaamtegevoel hem weer op te zoeken nu ik gescheiden ben, eerst een beetje koketteren met mijn langdurige huwelijk....
Maar ik zou hem wel eens zomaar ergens tegen het lijf willen lopen...om een praatje te maken, en dan zien of het zo was als ik dacht, of niet.
Maarrehh.... Stepanietje, voordat ik je hele topic overneem, kun jij niet iets meer vertellen over jouw behandelaar?
anoniem_8669 wijzigde dit bericht op 03-10-2008 10:39
Reden: aanvulling
Reden: aanvulling
% gewijzigd
donderdag 2 oktober 2008 om 20:55
http://www.youtube.com/watch?v=p55xYxTcNIU
Het was in de periode dat dit heel veel op de radio was.
Bepaalde stukken in de tekst spraken me toen zó aan, en nu begrijp ik pas waarom, wat er mis was in mijn leven, en dat wat ik voelde verliefdheid was, die ik niet toestond.
Ik ruik nóg de bodylotion die ik in die periode gebruikte, waar ik me van top tot teen mee insmeerde na het douchen voordat ik naar mijn afspraak met hem toe ging.
Het was in de periode dat dit heel veel op de radio was.
Bepaalde stukken in de tekst spraken me toen zó aan, en nu begrijp ik pas waarom, wat er mis was in mijn leven, en dat wat ik voelde verliefdheid was, die ik niet toestond.
Ik ruik nóg de bodylotion die ik in die periode gebruikte, waar ik me van top tot teen mee insmeerde na het douchen voordat ik naar mijn afspraak met hem toe ging.
donderdag 2 oktober 2008 om 21:17
oh Perel wat jammer! kun je niet eens per ongeluk toevallig in zijn buurt komen? Hoe lang is het al geleden?
Je schrijft er heel erg mooi over, je brengt je gevoel zo over dat ik hier diepe zuchten aan het slaken ben. Het klinkt zo.. zo teer, zo puur, zo lieflijk en bijzonder!
trek nog een keer die muts over je hoofd en ga checken of ie nog vrijgezel is, niets te verliezen toch?
Je schrijft er heel erg mooi over, je brengt je gevoel zo over dat ik hier diepe zuchten aan het slaken ben. Het klinkt zo.. zo teer, zo puur, zo lieflijk en bijzonder!
trek nog een keer die muts over je hoofd en ga checken of ie nog vrijgezel is, niets te verliezen toch?
anoniem_40305 wijzigde dit bericht op 02-10-2008 21:22
Reden: aanvulling
Reden: aanvulling
% gewijzigd
donderdag 2 oktober 2008 om 21:51
Slagroom, het is zes jaar geleden!
Hij heeft toendertijd wel eens gezegd wat zijn vaste uitgaansplek was en op welke avond hij dan altijd ging, maar dat is natuurlijk allang niet meer zo.
Een keer zei hij ook: ik had eerder tegen je gezegd dat ik daar altijd ben op die en die avond?
Ja, dat weet ik nog, dat je dat zei, antwoordde ik toen.
En hij weer: maar deze week niet hoor. want ik ga een paar dagen weg met vrienden.
Alsof hij me ervoor wilde waarschuwen als ik soms van plan was ook daarheen te gaan, dat hij er niet was.
En ook dat we over iets een bepaalde gedachte hadden, en even buiten de behandelkamer gebeurt er iets wat daar een sprekend voorbeeld van is, en we kijken elkaar aan met een blik van verstandhouding, zonder woorden, en een collega vangt die blik op, kijkt hem aan en vraagt of ik soms een bekende van hem ben die even bij hem langskomt.
Hierop kijkt hij weer naar mij, ook vragend, en ik kijk zachtjes hoofdschuddend terug waarmee ik probeer te zeggen dat hij hier geen antwoord op hoeft te geven. Laat het maar in het midden. Ik zal niks zeggen. Hij begrijpt het. Ik zie het.
Dit is een echt 'ons'-moment geweest.
En dat hij eens ergens mee zat, waarvoor ik hem een voor mij simpele oplossing aanraadde, maar waarvan hij zei dat hij daar niet voor voelde. De keer dat ik hem daarop zag zei hij: Ik heb vandeweek steeds aan je gedacht, aan wat je zei, en uiteindelijk heb ik dat ook gedaan, en steeds als ik het resultaat zag moest ik weer aan je denken.
Ik was helemaal onder de indruk. Ik had iets gezegd, hij had het onthouden, er zelfs over nagedacht en het de moeite waard gevonden er iets mee te doen! Mijn zelfvertrouwen kreeg wel een boost op dat moment. Terwijl in mijn huwelijk mijn zelfvertrouwen alleen maar deuken opliep.
Maar wat ik al zei het is inmiddels al zo lang geleden.
De tijd zal voor hem ook niet stilgestaan hebben.
En zo'n fantastische man blijft vast niet lang vrij rondlopen.
Hij was wel een gezinstype.
Uitgaan had hij toendertijd wel een beetje gehad, het echte stappen, het werd allemaal wel wat minder belangrijk voor hem.
Hij was er wel aan toe zich te settelen, een relatie.
Dat zal hij inmiddels wel voor elkaar hebben.
Hij heeft toendertijd wel eens gezegd wat zijn vaste uitgaansplek was en op welke avond hij dan altijd ging, maar dat is natuurlijk allang niet meer zo.
Een keer zei hij ook: ik had eerder tegen je gezegd dat ik daar altijd ben op die en die avond?
Ja, dat weet ik nog, dat je dat zei, antwoordde ik toen.
En hij weer: maar deze week niet hoor. want ik ga een paar dagen weg met vrienden.
Alsof hij me ervoor wilde waarschuwen als ik soms van plan was ook daarheen te gaan, dat hij er niet was.
En ook dat we over iets een bepaalde gedachte hadden, en even buiten de behandelkamer gebeurt er iets wat daar een sprekend voorbeeld van is, en we kijken elkaar aan met een blik van verstandhouding, zonder woorden, en een collega vangt die blik op, kijkt hem aan en vraagt of ik soms een bekende van hem ben die even bij hem langskomt.
Hierop kijkt hij weer naar mij, ook vragend, en ik kijk zachtjes hoofdschuddend terug waarmee ik probeer te zeggen dat hij hier geen antwoord op hoeft te geven. Laat het maar in het midden. Ik zal niks zeggen. Hij begrijpt het. Ik zie het.
Dit is een echt 'ons'-moment geweest.
En dat hij eens ergens mee zat, waarvoor ik hem een voor mij simpele oplossing aanraadde, maar waarvan hij zei dat hij daar niet voor voelde. De keer dat ik hem daarop zag zei hij: Ik heb vandeweek steeds aan je gedacht, aan wat je zei, en uiteindelijk heb ik dat ook gedaan, en steeds als ik het resultaat zag moest ik weer aan je denken.
Ik was helemaal onder de indruk. Ik had iets gezegd, hij had het onthouden, er zelfs over nagedacht en het de moeite waard gevonden er iets mee te doen! Mijn zelfvertrouwen kreeg wel een boost op dat moment. Terwijl in mijn huwelijk mijn zelfvertrouwen alleen maar deuken opliep.
Maar wat ik al zei het is inmiddels al zo lang geleden.
De tijd zal voor hem ook niet stilgestaan hebben.
En zo'n fantastische man blijft vast niet lang vrij rondlopen.
Hij was wel een gezinstype.
Uitgaan had hij toendertijd wel een beetje gehad, het echte stappen, het werd allemaal wel wat minder belangrijk voor hem.
Hij was er wel aan toe zich te settelen, een relatie.
Dat zal hij inmiddels wel voor elkaar hebben.
