Gek van verliefdheid

ik herken zo veel in je verhaal

je kunt je eigenlijk niet voorstellen dat hij oprecht in jou geinteresseerd is en nu is het zo lang geleden dat je de herinneringen die je zo koestert niet wil laten verknallen door een ontmoeting/gesprek dat op een teleurstelling uitloopt.



maar ik heb de ontmoeting wel laten gebeuren en het bleek dat we eigenlijk gewoon bij elkaar hoorden! Er was zoveel herkenning, diepgang en rust, en zo is het nu nog steeds, al 7 jaar, het wederzijdse intense houden van..

Hoe heb je dat gedaan Slagroom?

quote:Stephanietje schreef op 02 oktober 2008 @ 18:43:

Het is inderdaad eerder een geval dierenarts dan haptonoom Vandaar dat ik het idee heb dat het niet alleen professionele belangstelling is. Ik heb het inderdaad al geprobeerd vanuit de puur professionele kant te bekijken maar dan nog is het raar hoe hij soms reageert. Bovendien denk ik dat als iemand een professionele houding wil aannemen dat diegene dan juist niet steeds aan je gaat zitten als het niet 'nodig' is? Of zie ik dat verkeerd?Tsja, als het de dierenarts is zou ik niet zo moeilijk doen. Maar dat is hij natuurlijk niet, want een DA mag best een relatie met een client aangaan. Zolang we niet weten om wat voor contact dit nu eigenlijk gaat, zijn we hier wel uitgeadviseerd lijkt me.



Je hoeft het uiteraard niet te vertellen, maar dan moet je ook niet verwachten dat er nog betere adviezen komen.

ik heb via via zijn kaartje gekregen (van iemand die vond dat het tijd werd) en ik heb daar best even over na moeten denken.



Ergens van binnen voelde ik dat als ik dit zou doen, het voor altijd zou zijn. Ik moest dus eerst voor mezelf uitmaken of ik er klaar voor was, ik kon het niet even uitproberen en hem dan weer verlaten, dat gevoel was heel sterk.



In de jaren dat wij elkaar niet gezien hebben, hebben we allebei vaak aan elkaar gedacht, over elkaar gedroomd en gefantaseerd hoe het zou zijn samen. Ik heb in die tijd 2 serieuze relaties gehad van een paar jaar, hij heeft maar een paar korte relaties gehad. Volgens hem omdat hij het beeld wat hij had gevormd van mij en ons te sterk was. Omgekeerd is dit eigenlijk ook zo geweest, dat ik ergens voelde dat de relaties die ik had wel nodig waren om mij te vormen, te maken tot wie ik ben maar dat ze op een dag over zouden zijn omdat ik klaar was om verder te gaan.



Na een week heb ik opgebeld en hebben we een afspraak gemaakt om wat te gaan drinken. Hij was keurig op tijd

Op het moment dat ik de deur open deed en hem weer na al die jaren zag wist ik het zeker, dit is m! We zijn naar de stad gelopen en ik zweefde naast hem. Het is echt een onbeschrijfelijk gevoel wat ik toen voelde, een soort permanente staat van heerlijkheid zeg maar.

Na de stad zijn we naar mijn huis gegaan en hebben op de bank nog lang in elkaars ogen gekeken en lekker gekust, meer niet. Het was genoeg, en het uitstellen van wat je weet dat het fantastisch zal zijn is eigenlijk ook een heerlijk gevoel! Het geeft de tijd die je samenhebt meer ruimte voor de diepgang en het ontdekken van elkaars gevoelens en leven.



dit is wat mij gebeurde toen ik het lef had om te bellen, nu jij?

Ik heb daar het lef niet voor. Echt niet.



Wat ik heb geschreven hier is echt gebeurd, niet verzonnen.

Er zijn ook nog wel andere dingen geweest, meer in die trant, dus er was wel 'iets' denk ik.

Ik herinner me nog de allereerste keer dat ik hem zag voorbijlopen in de praktijk. Good heavens, zo'n exemplaar heb ik in tijden niet gezien...

Het was toeval (bestaat toeval eigenlijk) dat ik door hem behandeld zou worden, oorspronkelijk had ik een afspraak met een andere therapeut, maar die was ziek geworden.



Hij was de jongste in de praktijk daar. Wie weet was hij nog maar net begonnen, en is deze situatie ontstaan door dat hij zo onervaren was. Aan de manier waarop hij over mensen praatte merkte ik dat hij zich het lot van veel patienten erg aantrok.

Misschien moest hij nog leren om wat meer afstand te bewaren, en was dat met mij niet exclusief, misschien bouwde hij wel vaker een bepaalde band op met de mensen waar hij mee werkte.

Ik heb een keer gezien dat er een oude man binnenkwam, die struikelde over een drempel. Hij zag het gebeuren en maakte een spurt om hem op te vangen, en hij was op tijd, hij bracht de man naar een stoel toe, hielp met zijn jas en stok, en dat ging met zo een aandacht, geduld en toewijding, dat ik er ontroerd van raakte.



Gewoon een lieve vent, ontwapenend en open, voor iedereen die hij tegenkwam, niet alleen bij mij. En omdat ik thuis niet zoveel aardige dingen hoorde, dacht ik al gauw dat onze gesprekjes wel iets meer zouden kunnen betekenen.

Maar Stephanie,



Wat ik je wel wil meegeven is, als dit gevoel er is, ook bij hem, en jullie zijn beiden ongebonden..die behandelingen zullen over een tijdje toch klaar zijn?



Jij gaat dan ook afscheid van hem nemen, als patient van haar therapeut.



Als er niks is wat je tegenhoudt, een relatie of je ongeloof, als hij dan nog steeds hints geeft, kun je daar toch op in gaan?



Als ik geen huwelijk had gehad dat me tegenhield, niet het gevoel had gehad dat ik iets verkeerds deed, had ik wel anders gereageerd. Mijn gevoel wel meer toegelaten.



Zit dat er bij jou niet in?