Onbegrip zorgen lieve oma

Ik denk dat heel veel mensen het gewoon moeilijk vinden om om te gaan met het verdriet van een ander. Zeker als die ander vaak juist hun rots in de branding is.



Maar verdrietig blijft het wel natuurlijk voor jou en ik hoop dat ze het jouw oma zo confortabel mogelijk kunnen maken. Sterkte!

Eens met elein. Ik vind het zelf ook altijd heel moeilijk om medeleven te tonen al doe ik wel mijn best.

Toch moet ik eerlijk zeggen dat ik mij lastig kan verplaatsen in iemand die veel verdriet heeft over een oma of opa die ze (gaan) verliezen. Ik heb zelf nog maar 1 opa verloren en wellicht klinkt het hard, maar ik heb geen traan gelaten. Ik was verdrietig voor mijn oma en mijn moeder en zijn andere kinderen, maar niet echt voor mezelf. Hij had heel veel pijn voor hij stierf en daar was ik wel verdrietig om inderdaad, maar niet zozeer dat ik het wou bespreken met mijn vrienden.



Trek het je niet zo aan dat niet alle mensen die jij medeleven hebt getoond het niet terug tonen, en probeer wellicht 1 of 2 vriendinnen duidelijk te maken dat je hun steun nu graag kunt gebruiken omdat je er toch wel veel verdriet van hebt.

Ik denk dat troostend bedoeld is, tenslotte hebben oma's ook de leeftijd om dood te gaan en kun je dar eerder vroeg of laat verwachten. Maar je kunt best eens tegen een vriendin zeggen wat je van haar wilt: luisteren en lieve dingen zeggen en je verdriet niet bagatelliseren.

Het begrip is oma is voor iedereen verschillend, het kan de lading van tweede moeder hebben maar ook als een ver familielid waar je nooit een band mee hebt gehad. Geef bij je vriendinnen aan wat zij voor je betekent en dat je hun steun kunt gebruiken en nodig hebt. Dat je graag wat ruimte wil om over haar te praten.



Collega's...het is werk. Je kunt vriendschappelijk met hen omgaan maar verwacht op de werkvloer niet veel ruimte voor jouw verdriet, er moet nl gewerkt worden en in die setting passen persoonlijke en verdrietige verhalen niet zo. Het wordt soms ook echt als ongepast ervaren.



Richt je dus op de vriendschappen die er zijn, daar kun je steun vragen en verwachten.



Sterkte

Ik weet precies hoe je je voelt. Mijn oma heeft altijd een erg groot deel in onze opvoeding gespeeld, is ons enige levende familielid in NL en is mij ontzettend dierbaar. Zij is voor mij net zo lief en belangrijk als mijn vader en moeder. Nu ook zij stervende is merk ik inderdaad onbegrip. Mijn vrienden weten hoe belangrijk ze voor mij is maar mensen die daar buiten staan snappen er echt geen ruk van.



Ik heb het compleet los gelaten om begrip te willen, ik heb mijn overige familie, mijn vriend en mijn vrienden. Rouwen doe ik sowieso het liefst zo prive mogelijk, zo zit dat in mij. Ik zou zeggen probeer het te delen met de mensen die het wel snappen en stop met hopen en verwachten dat anderen het zullen gaan snappen. Maar weet dat er iemand is die precies jou begrijpt en weet hoe je je voelt.

Tuurlijk mag je verdrietig zijn om je stervende oma, maar op het werk moet gewerkt worden, praat er over met vrienden, en misschien ben je heel close met je oma en betekend ze veel voor je. Maar zitten collega's in een andere fase, die hebben misschien al ouders, broer of zus of zelfs een kind verloren, in hun ogen is het sterven van een 90 jarige oma acceptabel hoe hard dit ook klinkt.. Probeer je verdriet te delen met vrienden en familie en minder op het werk.

Ik vind dat ook wel een beetje, je oma is 90, en heeft een mooie leeftijd. En sterven gaat maar zeer zelden zonder lijden. Dat pad moeten we ooit allemaal nemen. Hoort bij het leven.



Je klinkt nog erg jong, en wellicht een eerste kennismaking met de (naderende) dood.



Probeer je verdriet een klein beetje om te zetten in wat ze voor jou en je familie betekend heeft en probeer dat vast te houden. Zo blijft ze bij je.



Maar heel eerlijk: een collega die met haar verdriet over haar 90-jarige oma aankomt, ja, wuif ik ook een beetje weg denk ik. Ik vind het ook iets van jou en je familie.

Ik vind het heel mooi hoe je over je oma praat. En dat ze zo moet gaan is verdrietig en zwaar voor jou, voor haar en jullie familie.

Op je werk zou ik niet over haar praten, dat hoort daar niet. Tegen vrienden en familie mag je best zeggen dat je wat meer medeleven wil, soms hebben mensen dat helemaal niet in de gaten (including me)

To, ik vind dit heel herkenbaar. Mijn opa was ongeveer even oud toen hij overleed en de laatste jaren waren niet makkelijk of gezond voor hem. Ook ik kreeg vaak te horen, nadat hij overleden was, dat hij al oud was ed. Maar leeftijd maakt vaak niet zoveel uit. Als je van iemand houdt en er een goede band mee hebt, dan is het voor jouw gevoel altijd te vroeg, ook al zijn ze 110 en willen ze niet meer.

De mensen die bij mij wel meeleefden, hadden zelf ook zoiet meegemaakt of konden zich voorstellen hoe het zou zijn of ze wisten hoe belangrijk hij voor mij was.

Verdriet is een emotie die veel mensen vermijden en de rouwperiode moet je zo kort mogelijk houden (in hun ogen). Maar doe waar je je goed bij voelt en zoek contact bij de mensen die het wel begrijpen.

Ik moet zelf eerlijk zeggen dat ik mij ook heel moeilijk kan inleven in mensen die heel erg veel verdriet hebben over een opa en oma die overlijdt. Dit komt door mijn eigen ervaring (moeder verloren op mijn 18e, en 2 andere familieleden die rond de 50 jaar zijn geworden), ik denk dan vaak: wat ontzettend fijn dat iemand zo'n mooie leeftijd heeft mogen bereiken! Tóch vind ik dat, vooral je vrienden, je wel wat meer mogen steunen, al helemaal wanneer zij weten dat jij er zoveel verdriet om hebt. Een vriendin van mij had een tijd geleden veel verdriet toen haar opa ziek was en ik heb daar veel met haar over gepraat, er regelmatig naar gevraagd etc. Dat ik daar zelf geen (veel) verdriet over zou hebben betekent niet dat een ander dat wel kan hebben.



Verder zou het natuurlijk ook kunnen zijn dat sommige mensen niet zo goed weten hoe ze je moeten benaderen, omdat ze bijv. bang zijn dat ze je verdrietig maken als ze ernaar vragen.



Sterkte TO

Tja TO, ik zeg altijd: je mag verdriet niet bagatelliseren, dus dat ze 90 is doet er niet zoveel toe. Als jij verdriet hebt dan is dat echt en dan moet daar ook ruimte voor zijn. Bij jezelf, ouders, vrienden en partner. Mag je ze best op wijzen.



Maar ik moet heel eerlijk zeggen dat ik het zelf toch ook wel relativeer. Ik heb oook wel eens een collega heb gehad die moest rouwen om een 90-jarige oma en niet op werk verscheen en dat ik dacht: tja het is wel gewoon the course of life, ze heeft een mooi leven gehad, ze is (!!!) 90 geworden.

In mijn beleving zijn het vooral jonge vrouwen die voor het eerst geconfronteerd worden met verlies, die er zo heftig op reageren. Daar is niks mis mee, je hebt gewoon niet eerder zoiets meegemaakt en je houdt veel van je oma. Maar als ik zo'n verhaal hoor, dan denk ik eigenlijk bij mezelf: wat een gezegend leven.



Mijn vader is overleden toen ik 21 was en ik heb me door de meeste vrienden totaal niet gesteund gevoeld. Niemand - behalve mijn man (die toen nog vriend was), die zelf zijn moeder had verloren - begreep het, en ik snap ook wel waarom. Op je 20ste een ouder kwijtraken, dan ben je een van de eersten. Mensen weten niet hoe het is om iemand te verliezen en bovendien is het verdriet zó groot, dat mensen je ook eigenlijk niets te bieden hebben. Wat kan iemand zeggen als troost als je het vanaf je twintigste zonder papa moet doen? Snap je?



Als dus mijn collega verdriet heeft om haar 90-jarige oma, dan zal ik zeggen: hè wat naar allemaal meis, veel sterkte. Maar ik ben op werk, dus na de 'sterkte' poeier ik je wel af, werk is werk, ik ga daar ook niet een potje zitten janken om m'n dode vader. Ik heb het best wel eens over hem hoor, op werk. Voor mij is de herinnering aan mijn vader nog heel levend, dus soms vertel ik iets over hem, hoe hij was, of een anekdote, als het gesprek over iets gaat waar hij een mening over had ofzo. Maar nooit mijn verdriet.



Laatst heb ik iemand wiens zus dezelfde ziekte heeft als mijn vader had uitgebreid over hoe het voor ons was verteld, omdat ik veel van het ziektebeeld weet. Maar diegene heeft niets aan mijn verdriet, dus dat zou ik niet delen.



Thuis is het gepast om daar alle aandacht voor te hebben, maar op de werkvloer kun je best eens iets delen, maar veel meer dan 'goh', of 'wat naar' kun je toch niet verwachten. De mensen op je werk hebben ook zo hun verdriet (gehad), wat ze ook niet te pas en te onpas delen. En bovendien, de wereld gaat gewoon door ook al heb jij verdriet. 5 minuutjes aandacht is echt al heel veel.

Dat is echt iets voor met je ouders, je partner, je beste vriendin.



Hoe dan ook, het blijft natuurlijk hartstikke naar en verdrietig voor jullie. Veel sterkte komende tijd

quote:dianaf schreef op 12 november 2015 @ 08:16:

Als je van iemand houdt en er een goede band mee hebt, dan is het voor jouw gevoel altijd te vroeg, ook al zijn ze 110 en willen ze niet meer.

Wat vreselijk egoïstisch! Liefde is ook loslaten hè, wat is er fijner dan sterven als iemand niet meer wil! Besef je wel dat je met jouw houding, hangend aan het leven, een last kunt zijn voor degene die sterven?

Hier nog 1 zonder begrip, maar ik ben zelf nogal een koude kikker geloof ik. Opa's en Oma's gaan nou eenmaal een keer, en als ze dan zo oud hebben mogen worden is toch iets heel moois. Tegenwoordig red je de 60 niet eens meer of je hebt die rotziekte te pakken.

Je hebt bepaalde verwachtingen van hoe mensen mee moeten leven in tijdens van verdriet. Bij hoge verwachtingen raak je altijd teleurgesteld. Verder wat Lux zegt. Natuurlijk mag je verdriet hebben, een rouwproces is heel persoonlijk.

quote:Dubbus schreef op 12 november 2015 @ 08:59:

[...]

Wat vreselijk egoïstisch! Liefde is ook loslaten hè, wat is er fijner dan sterven als iemand niet meer wil! Besef je wel dat je met jouw houding, hangend aan het leven, een last kunt zijn voor degene die sterven?

Dat is wel een hele botte reactie en volgens mij lees je meer in mijn reactie dan ik bedoel.

Ik zou liegen als ik mijn opa niet graag nog bij mij had willen hebben (in goede gezondheid), maar zo de laatste jaren hoefde het voor mij niet zo door te gaan. Ik heb hem nooit belast met mijn wens dat we nog lang van elkaars gezelschap konden genieten (wat hij gelukkig tot het einde toe deed), noch heb ik hem belast met mijn wens dat dit niet zo lang nog door zou gaan.

Liefde is nu eenmaal egoistisch en ook duaal. Het is een balans tussen je eigen wensen en die van een ander, het ik vind het buiten gewoon knap dat jij kunt oordelen dat ik mijn eigen wensen belangrijker vind. Dus jouw beschuldiging dat ik egoistisch ben en een last ben voor mensen die misschien niet meer willen, buitengewoon onnadenkend en kortzichtig (zelfs voor hier op het forum).

Van vrienden mag je best een beetje medeleven verwachten maar van collega's kun je niet verwachten dat ze met je mee gaan huilen etc..

Wat zouden die collega's dan precies moeten doen volgens jou?

To, met collega's deel je je werk, met vrienden en familie je leven. Ja, het is zuur als je het idee hebt dat je er altijd bent voor anderen en zij niet voor jou, maar het staat heel ver van ze weg, dus deels is het wel begrijpelijk.

De mensen die dicht bij je staan, zijn beter in staat om met je mee te voelen.

quote:Rooske1992 schreef op 12 november 2015 @ 12:52:

Ik heb jonge mensen van dichtbij verloren, o.a. een neefje van 12. Maar het is natuurlijk vreemd om te zeggen dat je door de heftigheid van zon verlies niet net zon verdriet kan hebben om een ouder iemand.

Ik denk dat dat niet vreemd is, iedereen beleeft dit op een andere manier lijkt mij. Voor mijzelf geldt, dat ik een overlijden van een ouder iemand veel meer relativeer omdat diegene wél oud heeft mogen worden (en veel dingen heeft mogen meemaken in het leven: opgroeiende kinderen, kleinkinderen etc.) en een jonger iemand niet. Daardoor is het verdriet voor mij (veel) minder.



Ik vind het fijn om te horen dat je er vandaag met iemand op je werk over kon praten. Dat helpt vast een beetje!