Reizen
alle pijlers
radeloos na emigratie
zondag 13 december 2015 om 13:56
Al enkele maanden bevind ik me nu in het Midden-Oosten met mijn echtgenoot. Hij is ook de reden dat ik uiteindelijk toch besloten heb om te emigreren. De keuze was in beginsel een moeilijke. Ik had net een leuke en goede baan gevonden, net een eigen appartementje. Eindelijk had ik afstand kunnen nemen van alles en iedereen die me zo hard hebben tegengewerkt in mijn leven. Zelfs mijn ouders en andere familieleden. De eenzaamheid en het niet hebben van familie (zelfs geen kerst, verjaardagen etc) groeide toch het besef dat ik niet gelukkig was. Het plan was om eerst mijn echtgenoot naar Nederland te halen. Dit zou kunnen aangezien ik aan alle criteria voldeed. Echter mijn werkgever was het hier niet mee eens. Ondanks dat ik een haar contractsverlenging kreeg, werd mij dit pas enkele maanden nadat mijn contract reeds was verlopen aangegeven. Uiteindelijk is toegegeven dat zij wilde voorkomen dat ik een privéleven zou hebben in Nederland. Trouwen zou volgens haar leiden tot slechter functioneren (wat een onzin) en ze heeft dan ook vervolgens de werksfeer zodanig verpest dat ik uiteindelijk zodanig bejegend werd op het werk dat ik ook hier een punt achter moest zetten. Vandaar ook dat ik bij mijn echtgenoot ben gaan wonen.
Al snel werd duidelijk dat mijn echtgenoot nogal een player was. Ondanks dat hij geen andere vrouwen zag was hij wel erg actief op de chat. In een nogal verkeerde manier. Gelukkig begint hij zich momenteel te beseffen dat hij verkeerd is geweest en gaan de dingen wat beter. Echter heeft mij dit zodanig geraakt dat ik diep in de put ben belandt. Voorheen was actief ondanks alles en had ik het gevoel dat ik de wereld aankon. Nu ben ik compleet het tegenovergestelde. Ik zie nauwelijks nog daglicht en wil het liefste slapen. Terugkeren naar Nederland is momenteel niet mogelijk. Ik heb niks of niemand om op terug te vallen. Wel probeer ik moed te houden door sollicitaties te versturen in dit land, de taal te leren en een boek te schrijven. Het gemotiveerd blijven, is echter nog steeds lastig. Ik heb het gevoel dat ik een verkeerde keuze heb gemaakt. Maar aan de andere kant was mijn leven in Nederland ook ondraaglijk. Ik weet het even niet meer hoor. Ik wil dit bericht even van me afschrijven. Als er gereageerd wordt aub niet ingaan op wat mijn man heeft gedaan. Reacties dat ik dom ben en zo snel mogelijk moet terugkeren helpen mij momenteel niet. Deze gedachten heb ik iedere dag, ieder uur en iedere seconde. Ik heb mijn levensdoel verloren. Daar is waar het om gaat. Ik zoek weer naar een klein lichtpuntje in de duisternis.
Al snel werd duidelijk dat mijn echtgenoot nogal een player was. Ondanks dat hij geen andere vrouwen zag was hij wel erg actief op de chat. In een nogal verkeerde manier. Gelukkig begint hij zich momenteel te beseffen dat hij verkeerd is geweest en gaan de dingen wat beter. Echter heeft mij dit zodanig geraakt dat ik diep in de put ben belandt. Voorheen was actief ondanks alles en had ik het gevoel dat ik de wereld aankon. Nu ben ik compleet het tegenovergestelde. Ik zie nauwelijks nog daglicht en wil het liefste slapen. Terugkeren naar Nederland is momenteel niet mogelijk. Ik heb niks of niemand om op terug te vallen. Wel probeer ik moed te houden door sollicitaties te versturen in dit land, de taal te leren en een boek te schrijven. Het gemotiveerd blijven, is echter nog steeds lastig. Ik heb het gevoel dat ik een verkeerde keuze heb gemaakt. Maar aan de andere kant was mijn leven in Nederland ook ondraaglijk. Ik weet het even niet meer hoor. Ik wil dit bericht even van me afschrijven. Als er gereageerd wordt aub niet ingaan op wat mijn man heeft gedaan. Reacties dat ik dom ben en zo snel mogelijk moet terugkeren helpen mij momenteel niet. Deze gedachten heb ik iedere dag, ieder uur en iedere seconde. Ik heb mijn levensdoel verloren. Daar is waar het om gaat. Ik zoek weer naar een klein lichtpuntje in de duisternis.
zondag 13 december 2015 om 14:51
http://www.ikkeerterug.nl/stappenplan/
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 13 december 2015 om 14:54
zondag 13 december 2015 om 14:54
quote:koukleumpje schreef op 13 december 2015 @ 14:46:
Ondanks het hebben van een Nederlands paspoort hoef je als Nederlander niet veel hulp te verwachten als je eenmaal het land hebt verlaten. Ik was in beginsel serieus aan het overwegen om de nationaliteit van mijn man aan te nemen en asiel in Nederland aan te vragen. Gegarandeerd dat dit wordt afgewezen, maar dan ben je wel weer 6 maanden verder terwijl voor onderdak en leefgeld gezorgd wordt. Beter dan als Nederlander terugkeren en wachten in de daklozen opvang totdat je een baan hebt gevonden.
Ik geloof dat ik dit nu al een heel bijzonder topic vind...
Als je echt in de penarie zit, ga op zoek naar echte hulp.
Ondanks het hebben van een Nederlands paspoort hoef je als Nederlander niet veel hulp te verwachten als je eenmaal het land hebt verlaten. Ik was in beginsel serieus aan het overwegen om de nationaliteit van mijn man aan te nemen en asiel in Nederland aan te vragen. Gegarandeerd dat dit wordt afgewezen, maar dan ben je wel weer 6 maanden verder terwijl voor onderdak en leefgeld gezorgd wordt. Beter dan als Nederlander terugkeren en wachten in de daklozen opvang totdat je een baan hebt gevonden.
Ik geloof dat ik dit nu al een heel bijzonder topic vind...
Als je echt in de penarie zit, ga op zoek naar echte hulp.
zondag 13 december 2015 om 14:55
Tuurlijk kan je terugkomen To dan zit je even in een dakloze opvang. Asiel aanvragen is de domste wat je kunt doen dan begin je onder aan de ladder en leef je in onzekerheid. Dan maar in een daklozen opvang als je maar weer veilig bent en je eigen boontjes kunt doppen. Wat nu zit je in een land waar je de taal niet kent waar je de cultuur niet kent. Wees verstandig dit keer. Ik snap je heel goed ook ik heb veel meegemaakt en mijn leven tig keer opnieuw begonnen soms met niks. En nu ben ik tevreden omdat ik de juiste keize heb gemaakt 1 ding heb ik geleerd Don't ever run away from your problems ze vinden je altijd.
zondag 13 december 2015 om 14:56
Het klinkt of je in een depressie zit. Het is goed dat je in ieder geval op een of andere manier aan de bel gaat trekken. Praat er met je man over. Misschien heeft hij contacten die je kunnen helpen aan een parttime baantje of iets dergelijks? Je moet er in ieder geval op uit gaan en niet meer alleen maar thuis blijven zitten. Probeer elke dag even naar buiten te gaan. Een blokje om, een boodschapje.
Zou je voor jezelf kunnen beginnen? Waar ben je goed in (qua vak of iets algemeens)? Wat heb je gestudeerd? Welke richting?
Of ben je creatief en kun je zelf mooie dingen maken? Misschien kun je dat gaan verkopen.
Ja ik noem maar wat dingen.
Om terug naar NL te gaan, moet je toch eerst wat geld hebben en een netwerk met een aantal mensen (vrienden?).
Zou je voor jezelf kunnen beginnen? Waar ben je goed in (qua vak of iets algemeens)? Wat heb je gestudeerd? Welke richting?
Of ben je creatief en kun je zelf mooie dingen maken? Misschien kun je dat gaan verkopen.
Ja ik noem maar wat dingen.
Om terug naar NL te gaan, moet je toch eerst wat geld hebben en een netwerk met een aantal mensen (vrienden?).
Only dead fish go with the flow
zondag 13 december 2015 om 14:59
zondag 13 december 2015 om 14:59
quote:koukleumpje schreef op 13 december 2015 @ 14:46:
Ondanks het hebben van een Nederlands paspoort hoef je als Nederlander niet veel hulp te verwachten als je eenmaal het land hebt verlaten. Ik was in beginsel serieus aan het overwegen om de nationaliteit van mijn man aan te nemen en asiel in Nederland aan te vragen. Gegarandeerd dat dit wordt afgewezen, maar dan ben je wel weer 6 maanden verder terwijl voor onderdak en leefgeld gezorgd wordt. Beter dan als Nederlander terugkeren en wachten in de daklozen opvang totdat je een baan hebt gevonden.
Ik emigreerde met het idee dat ik dan een eigen familie zou stichten en eindelijk weer "echte" familieleden zou hebben. Ik heb al vanaf kinds af aan te maken gehad met kindermishandeling. Mijn moeder was een tiener toen ze mij kreeg en heeft mij altijd als oorzaak gezien dat ze een slecht leven heeft gehad met mijn vader. Mijn moeder geeft aan het niet te kunnen aanzien dat ik op weg was het leven te krijgen dat zij altijd wilde. Ze heeft toen het contact stopgezet. Is ook niet naar mijn bruiloft gekomen.
Mijn werkgever is een apart type. Ik kreeg zelfs te horen nadat ik mijn ontslag had ingediend dat ze iedereen met een buitenlandse partner in haar 12 jarige carrière al heeft weggepest. Ik vraag me echt af wat het nut is (zelf is ze getrouwd met een asielzoeker nota bene!)
Ik heb mijn leven al meerdere malen moeten oppakken. Vandaar dat ik op mijn 29ste levensjaar nog geen 10 jaar werkervaring heb zoals mijn meeste medestudenten. Heb zelfs moeten knokken toen ik 11 was om toegelaten te worden tot het VWO. Ik was van een achterstandsgezin en zou volgens de leraren te weinig kennis hebben.
Ik zag mijzelf altijd als zwak en het was altijd mijn eigen schuld. Ik sla mezelf ook voor mijn hoofd dat ik deze keuze gemaakt heb. Maar ja dat is altijd achteraf. Van te voren leek het een goede keuze. Mensen die zeggen dat ik in de slachtofferrol kruip hebben het mis. Zo ben ik niet ingesteld. Ik ben nu gewoon moe. Moe van alles. Ik wilde enkel een uitlaatklep hier en misschien wat ideeën. Jullie kunnen misschien wel zien dat ik net pas geregistreerd ben. Nog nooit heb ik deelgenomen aan forums om me ergens over te "beklagen".
De rest van je verhaal is erg verdrietig. Ik wil alleen rechtzetten dat je niet zomaar in de daklozenopvang hoeft te komen als je niet wilt. Je kan een huisje huren, zonder dat je daarvoor bij het Leger des Heils hoeft aan te kloppen. Kamers of een vakantiehuisjes zijn in deze periode prima te betrekken. Begin alvast met solliciteren hier in Nederland.
Ja het is rot om voor de zoveelste keer jezelf weer op te moeten rapen. Toch is dat wat je moet gaan doen. En daarna hulp zoeken om niet langer impulsieve acties te doen. Want het klinkt alsof je zaken niet weldoordacht onderneemt.
Ondanks het hebben van een Nederlands paspoort hoef je als Nederlander niet veel hulp te verwachten als je eenmaal het land hebt verlaten. Ik was in beginsel serieus aan het overwegen om de nationaliteit van mijn man aan te nemen en asiel in Nederland aan te vragen. Gegarandeerd dat dit wordt afgewezen, maar dan ben je wel weer 6 maanden verder terwijl voor onderdak en leefgeld gezorgd wordt. Beter dan als Nederlander terugkeren en wachten in de daklozen opvang totdat je een baan hebt gevonden.
Ik emigreerde met het idee dat ik dan een eigen familie zou stichten en eindelijk weer "echte" familieleden zou hebben. Ik heb al vanaf kinds af aan te maken gehad met kindermishandeling. Mijn moeder was een tiener toen ze mij kreeg en heeft mij altijd als oorzaak gezien dat ze een slecht leven heeft gehad met mijn vader. Mijn moeder geeft aan het niet te kunnen aanzien dat ik op weg was het leven te krijgen dat zij altijd wilde. Ze heeft toen het contact stopgezet. Is ook niet naar mijn bruiloft gekomen.
Mijn werkgever is een apart type. Ik kreeg zelfs te horen nadat ik mijn ontslag had ingediend dat ze iedereen met een buitenlandse partner in haar 12 jarige carrière al heeft weggepest. Ik vraag me echt af wat het nut is (zelf is ze getrouwd met een asielzoeker nota bene!)
Ik heb mijn leven al meerdere malen moeten oppakken. Vandaar dat ik op mijn 29ste levensjaar nog geen 10 jaar werkervaring heb zoals mijn meeste medestudenten. Heb zelfs moeten knokken toen ik 11 was om toegelaten te worden tot het VWO. Ik was van een achterstandsgezin en zou volgens de leraren te weinig kennis hebben.
Ik zag mijzelf altijd als zwak en het was altijd mijn eigen schuld. Ik sla mezelf ook voor mijn hoofd dat ik deze keuze gemaakt heb. Maar ja dat is altijd achteraf. Van te voren leek het een goede keuze. Mensen die zeggen dat ik in de slachtofferrol kruip hebben het mis. Zo ben ik niet ingesteld. Ik ben nu gewoon moe. Moe van alles. Ik wilde enkel een uitlaatklep hier en misschien wat ideeën. Jullie kunnen misschien wel zien dat ik net pas geregistreerd ben. Nog nooit heb ik deelgenomen aan forums om me ergens over te "beklagen".
De rest van je verhaal is erg verdrietig. Ik wil alleen rechtzetten dat je niet zomaar in de daklozenopvang hoeft te komen als je niet wilt. Je kan een huisje huren, zonder dat je daarvoor bij het Leger des Heils hoeft aan te kloppen. Kamers of een vakantiehuisjes zijn in deze periode prima te betrekken. Begin alvast met solliciteren hier in Nederland.
Ja het is rot om voor de zoveelste keer jezelf weer op te moeten rapen. Toch is dat wat je moet gaan doen. En daarna hulp zoeken om niet langer impulsieve acties te doen. Want het klinkt alsof je zaken niet weldoordacht onderneemt.
zondag 13 december 2015 om 15:01
quote:Star schreef op 13 december 2015 @ 14:46:
Nee joh, ze wordt niet vast gehouden. Ze heeft spijt van haar keuze en weet niet wat ze wil.Aangezien ze geen reactie op haar eigen handelen wil en geen reacties op haar partner weet ze volgens mij heel goed wat ze wil alleen weet ze niet hoe ze dit kan veranderen.
Nee joh, ze wordt niet vast gehouden. Ze heeft spijt van haar keuze en weet niet wat ze wil.Aangezien ze geen reactie op haar eigen handelen wil en geen reacties op haar partner weet ze volgens mij heel goed wat ze wil alleen weet ze niet hoe ze dit kan veranderen.
zondag 13 december 2015 om 15:16
zondag 13 december 2015 om 15:20
quote:mallebeppie schreef op 13 december 2015 @ 14:57:
En opnieuw krijgen anderen in je laatste post de schuld van alles wat jou is overkomen. Wat is jouw aandeel?
Eens.
Een uurtje om je ellende huilen mag best. Maar daarna zet je er de schouders weer onder.
Je hebt VWO gedaan? Dan ben je toch niet onintelligent. Dan kun je best zelf bedenken hoe één en ander werkt in de real world.
Maar het volgende kan een plan zijn: zoek een baan, maakt niet uit wat, je kan op alles solliciteren, spaar een poosje, tot je genoeg geld hebt om terug naar NL te komen en hier een huisje te vinden, eventueel met hulp van de ambassade, en zoek dan in NL werk.
En opnieuw krijgen anderen in je laatste post de schuld van alles wat jou is overkomen. Wat is jouw aandeel?
Eens.
Een uurtje om je ellende huilen mag best. Maar daarna zet je er de schouders weer onder.
Je hebt VWO gedaan? Dan ben je toch niet onintelligent. Dan kun je best zelf bedenken hoe één en ander werkt in de real world.
Maar het volgende kan een plan zijn: zoek een baan, maakt niet uit wat, je kan op alles solliciteren, spaar een poosje, tot je genoeg geld hebt om terug naar NL te komen en hier een huisje te vinden, eventueel met hulp van de ambassade, en zoek dan in NL werk.
zondag 13 december 2015 om 15:26
Ecen gegoogled: deze psychologen zijn gespecialiseerd in problemen na emigratie en bieden online hulp: http://www.aeffectivity.com/blog/proble ... emigratie/
Ik zou contact opnemen, zij kunnen vast beter dan wij inschatten of dit aanpassingsproblemen zijn of dat je een depressie hebt.
Ik zou contact opnemen, zij kunnen vast beter dan wij inschatten of dit aanpassingsproblemen zijn of dat je een depressie hebt.
zondag 13 december 2015 om 15:27
quote:orkenflow schreef op 13 december 2015 @ 15:26:
Even gegoogled: deze psychologen zijn gespecialiseerd in problemen na emigratie en bieden online hulp: http://www.aeffectivity.com/blog/proble ... emigratie/
Ik zou contact opnemen, zij kunnen vast beter dan wij inschatten of dit aanpassingsproblemen zijn of dat je een depressie hebt.
Even gegoogled: deze psychologen zijn gespecialiseerd in problemen na emigratie en bieden online hulp: http://www.aeffectivity.com/blog/proble ... emigratie/
Ik zou contact opnemen, zij kunnen vast beter dan wij inschatten of dit aanpassingsproblemen zijn of dat je een depressie hebt.
zondag 13 december 2015 om 15:29
Wat wil je nou precies, TO?
Je geeft iedereen de schuld van alles wat jouw overkomen is. Je zult best het e.e.a. meegemaakt hebben, maar nu is het tijd voor een schop onder je reet. Als jij wilt dat er iets verandert, zul je zelf de touwtjes in handen moeten nemen.
Je geeft echter nergens aan wat je precies wilt. Wil je terug naar Nederland, wil je daar blijven?
Je geeft iedereen de schuld van alles wat jouw overkomen is. Je zult best het e.e.a. meegemaakt hebben, maar nu is het tijd voor een schop onder je reet. Als jij wilt dat er iets verandert, zul je zelf de touwtjes in handen moeten nemen.
Je geeft echter nergens aan wat je precies wilt. Wil je terug naar Nederland, wil je daar blijven?