Reizen
alle pijlers
radeloos na emigratie
zondag 13 december 2015 om 13:56
Al enkele maanden bevind ik me nu in het Midden-Oosten met mijn echtgenoot. Hij is ook de reden dat ik uiteindelijk toch besloten heb om te emigreren. De keuze was in beginsel een moeilijke. Ik had net een leuke en goede baan gevonden, net een eigen appartementje. Eindelijk had ik afstand kunnen nemen van alles en iedereen die me zo hard hebben tegengewerkt in mijn leven. Zelfs mijn ouders en andere familieleden. De eenzaamheid en het niet hebben van familie (zelfs geen kerst, verjaardagen etc) groeide toch het besef dat ik niet gelukkig was. Het plan was om eerst mijn echtgenoot naar Nederland te halen. Dit zou kunnen aangezien ik aan alle criteria voldeed. Echter mijn werkgever was het hier niet mee eens. Ondanks dat ik een haar contractsverlenging kreeg, werd mij dit pas enkele maanden nadat mijn contract reeds was verlopen aangegeven. Uiteindelijk is toegegeven dat zij wilde voorkomen dat ik een privéleven zou hebben in Nederland. Trouwen zou volgens haar leiden tot slechter functioneren (wat een onzin) en ze heeft dan ook vervolgens de werksfeer zodanig verpest dat ik uiteindelijk zodanig bejegend werd op het werk dat ik ook hier een punt achter moest zetten. Vandaar ook dat ik bij mijn echtgenoot ben gaan wonen.
Al snel werd duidelijk dat mijn echtgenoot nogal een player was. Ondanks dat hij geen andere vrouwen zag was hij wel erg actief op de chat. In een nogal verkeerde manier. Gelukkig begint hij zich momenteel te beseffen dat hij verkeerd is geweest en gaan de dingen wat beter. Echter heeft mij dit zodanig geraakt dat ik diep in de put ben belandt. Voorheen was actief ondanks alles en had ik het gevoel dat ik de wereld aankon. Nu ben ik compleet het tegenovergestelde. Ik zie nauwelijks nog daglicht en wil het liefste slapen. Terugkeren naar Nederland is momenteel niet mogelijk. Ik heb niks of niemand om op terug te vallen. Wel probeer ik moed te houden door sollicitaties te versturen in dit land, de taal te leren en een boek te schrijven. Het gemotiveerd blijven, is echter nog steeds lastig. Ik heb het gevoel dat ik een verkeerde keuze heb gemaakt. Maar aan de andere kant was mijn leven in Nederland ook ondraaglijk. Ik weet het even niet meer hoor. Ik wil dit bericht even van me afschrijven. Als er gereageerd wordt aub niet ingaan op wat mijn man heeft gedaan. Reacties dat ik dom ben en zo snel mogelijk moet terugkeren helpen mij momenteel niet. Deze gedachten heb ik iedere dag, ieder uur en iedere seconde. Ik heb mijn levensdoel verloren. Daar is waar het om gaat. Ik zoek weer naar een klein lichtpuntje in de duisternis.
Al snel werd duidelijk dat mijn echtgenoot nogal een player was. Ondanks dat hij geen andere vrouwen zag was hij wel erg actief op de chat. In een nogal verkeerde manier. Gelukkig begint hij zich momenteel te beseffen dat hij verkeerd is geweest en gaan de dingen wat beter. Echter heeft mij dit zodanig geraakt dat ik diep in de put ben belandt. Voorheen was actief ondanks alles en had ik het gevoel dat ik de wereld aankon. Nu ben ik compleet het tegenovergestelde. Ik zie nauwelijks nog daglicht en wil het liefste slapen. Terugkeren naar Nederland is momenteel niet mogelijk. Ik heb niks of niemand om op terug te vallen. Wel probeer ik moed te houden door sollicitaties te versturen in dit land, de taal te leren en een boek te schrijven. Het gemotiveerd blijven, is echter nog steeds lastig. Ik heb het gevoel dat ik een verkeerde keuze heb gemaakt. Maar aan de andere kant was mijn leven in Nederland ook ondraaglijk. Ik weet het even niet meer hoor. Ik wil dit bericht even van me afschrijven. Als er gereageerd wordt aub niet ingaan op wat mijn man heeft gedaan. Reacties dat ik dom ben en zo snel mogelijk moet terugkeren helpen mij momenteel niet. Deze gedachten heb ik iedere dag, ieder uur en iedere seconde. Ik heb mijn levensdoel verloren. Daar is waar het om gaat. Ik zoek weer naar een klein lichtpuntje in de duisternis.
zondag 13 december 2015 om 14:32
Koukleumpje, dit klinkt niet als iets dat je alleen of met behulp van een forum moet proberen op te lossen. Er zijn altijd ergens wel mensen/organisaties met wie je kan praten en die je kunnen helpen.
Je kunt eventueel ook via chat of email Nederlandse organisaties bereiken. Ik zie dat stichting korrelatie bijvoorbeeld door de weeks een online chat mogelijkheid heeft, www.korrelatie.nl
Je kunt eventueel ook via chat of email Nederlandse organisaties bereiken. Ik zie dat stichting korrelatie bijvoorbeeld door de weeks een online chat mogelijkheid heeft, www.korrelatie.nl
zondag 13 december 2015 om 14:36
zondag 13 december 2015 om 14:38
quote:nephthys schreef op 13 december 2015 @ 14:36:
[...]
En wat moeten die dan juist doen? Het is toch niet alsof TO gevangen wordt gehouden ofzo, paspoort afgepakt?
TO kan beter haar verhaal doen bij een psycholoog.Terugkeren naar nederland is momenteel niet mogelijk geeft To aan dus ka dan ga je naar de nederlandse amasade om te proberen hoe terug te komen.
[...]
En wat moeten die dan juist doen? Het is toch niet alsof TO gevangen wordt gehouden ofzo, paspoort afgepakt?
TO kan beter haar verhaal doen bij een psycholoog.Terugkeren naar nederland is momenteel niet mogelijk geeft To aan dus ka dan ga je naar de nederlandse amasade om te proberen hoe terug te komen.
zondag 13 december 2015 om 14:40
quote:Ttass28 schreef op 13 december 2015 @ 14:38:
[...]
Terugkeren naar nederland is momenteel niet mogelijk geeft To aan dus ka dan ga je naar de nederlandse amasade om te proberen hoe terug te komen.
Omdat ze niks of niemand heeft om op terug te vallen. Daar kan de ambassade ook niet mee helpen, dat zijn geen therapeuten.
Wellicht wil haar familie best helpen maar heeft TO de banden zelf afgekapt? Ze schrijft niet bijster veel dus lastig helpen zo.
[...]
Terugkeren naar nederland is momenteel niet mogelijk geeft To aan dus ka dan ga je naar de nederlandse amasade om te proberen hoe terug te komen.
Omdat ze niks of niemand heeft om op terug te vallen. Daar kan de ambassade ook niet mee helpen, dat zijn geen therapeuten.
Wellicht wil haar familie best helpen maar heeft TO de banden zelf afgekapt? Ze schrijft niet bijster veel dus lastig helpen zo.
zondag 13 december 2015 om 14:41
quote:Ttass28 schreef op 13 december 2015 @ 14:38:
[...]
Terugkeren naar nederland is momenteel niet mogelijk geeft To aan dus ka dan ga je naar de nederlandse amasade om te proberen hoe terug te komen.Natuurlijk kan TO terug naar Nederland. Er is niets dat haar dat belet. Dat zij dat niet wil is niet het probleem van de ambassade.
[...]
Terugkeren naar nederland is momenteel niet mogelijk geeft To aan dus ka dan ga je naar de nederlandse amasade om te proberen hoe terug te komen.Natuurlijk kan TO terug naar Nederland. Er is niets dat haar dat belet. Dat zij dat niet wil is niet het probleem van de ambassade.
zondag 13 december 2015 om 14:42
zondag 13 december 2015 om 14:45
zondag 13 december 2015 om 14:45
Het is altijd beter om even de mogelijkheden te onderzoeken en direct met iemand te spreken. Ook bij een ambassade kunnen ze altijd verder doorverwijzen als dat nodig is, of je op je rechten wijzen zodat je die informatie hebt.
TO, ik wens je heel veel sterkte, migreren kan ook onder optimale omstandigheden al pittig zijn, maar het klinkt alsof jij zeker wel wat extra steun kan gebruiken. Ga naar buiten en onderneem wat stappen meid.
Je hoeft niets meteen te beslissen, maar informeer naar mogelijkheden en hulp.
TO, ik wens je heel veel sterkte, migreren kan ook onder optimale omstandigheden al pittig zijn, maar het klinkt alsof jij zeker wel wat extra steun kan gebruiken. Ga naar buiten en onderneem wat stappen meid.
Je hoeft niets meteen te beslissen, maar informeer naar mogelijkheden en hulp.
zondag 13 december 2015 om 14:45
http://www.emigreren.nu/terugkeren-naar-nederland/
https://www.svb.nl/int/nl ... remigratie/terug_naar_nl/
https://www.svb.nl/int/nl ... remigratie/terug_naar_nl/
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 13 december 2015 om 14:46
zondag 13 december 2015 om 14:46
Ondanks het hebben van een Nederlands paspoort hoef je als Nederlander niet veel hulp te verwachten als je eenmaal het land hebt verlaten. Ik was in beginsel serieus aan het overwegen om de nationaliteit van mijn man aan te nemen en asiel in Nederland aan te vragen. Gegarandeerd dat dit wordt afgewezen, maar dan ben je wel weer 6 maanden verder terwijl voor onderdak en leefgeld gezorgd wordt. Beter dan als Nederlander terugkeren en wachten in de daklozen opvang totdat je een baan hebt gevonden.
Ik emigreerde met het idee dat ik dan een eigen familie zou stichten en eindelijk weer "echte" familieleden zou hebben. Ik heb al vanaf kinds af aan te maken gehad met kindermishandeling. Mijn moeder was een tiener toen ze mij kreeg en heeft mij altijd als oorzaak gezien dat ze een slecht leven heeft gehad met mijn vader. Mijn moeder geeft aan het niet te kunnen aanzien dat ik op weg was het leven te krijgen dat zij altijd wilde. Ze heeft toen het contact stopgezet. Is ook niet naar mijn bruiloft gekomen.
Mijn werkgever is een apart type. Ik kreeg zelfs te horen nadat ik mijn ontslag had ingediend dat ze iedereen met een buitenlandse partner in haar 12 jarige carrière al heeft weggepest. Ik vraag me echt af wat het nut is (zelf is ze getrouwd met een asielzoeker nota bene!)
Ik heb mijn leven al meerdere malen moeten oppakken. Vandaar dat ik op mijn 29ste levensjaar nog geen 10 jaar werkervaring heb zoals mijn meeste medestudenten. Heb zelfs moeten knokken toen ik 11 was om toegelaten te worden tot het VWO. Ik was van een achterstandsgezin en zou volgens de leraren te weinig kennis hebben.
Ik zag mijzelf altijd als zwak en het was altijd mijn eigen schuld. Ik sla mezelf ook voor mijn hoofd dat ik deze keuze gemaakt heb. Maar ja dat is altijd achteraf. Van te voren leek het een goede keuze. Mensen die zeggen dat ik in de slachtofferrol kruip hebben het mis. Zo ben ik niet ingesteld. Ik ben nu gewoon moe. Moe van alles. Ik wilde enkel een uitlaatklep hier en misschien wat ideeën. Jullie kunnen misschien wel zien dat ik net pas geregistreerd ben. Nog nooit heb ik deelgenomen aan forums om me ergens over te "beklagen".
Ik emigreerde met het idee dat ik dan een eigen familie zou stichten en eindelijk weer "echte" familieleden zou hebben. Ik heb al vanaf kinds af aan te maken gehad met kindermishandeling. Mijn moeder was een tiener toen ze mij kreeg en heeft mij altijd als oorzaak gezien dat ze een slecht leven heeft gehad met mijn vader. Mijn moeder geeft aan het niet te kunnen aanzien dat ik op weg was het leven te krijgen dat zij altijd wilde. Ze heeft toen het contact stopgezet. Is ook niet naar mijn bruiloft gekomen.
Mijn werkgever is een apart type. Ik kreeg zelfs te horen nadat ik mijn ontslag had ingediend dat ze iedereen met een buitenlandse partner in haar 12 jarige carrière al heeft weggepest. Ik vraag me echt af wat het nut is (zelf is ze getrouwd met een asielzoeker nota bene!)
Ik heb mijn leven al meerdere malen moeten oppakken. Vandaar dat ik op mijn 29ste levensjaar nog geen 10 jaar werkervaring heb zoals mijn meeste medestudenten. Heb zelfs moeten knokken toen ik 11 was om toegelaten te worden tot het VWO. Ik was van een achterstandsgezin en zou volgens de leraren te weinig kennis hebben.
Ik zag mijzelf altijd als zwak en het was altijd mijn eigen schuld. Ik sla mezelf ook voor mijn hoofd dat ik deze keuze gemaakt heb. Maar ja dat is altijd achteraf. Van te voren leek het een goede keuze. Mensen die zeggen dat ik in de slachtofferrol kruip hebben het mis. Zo ben ik niet ingesteld. Ik ben nu gewoon moe. Moe van alles. Ik wilde enkel een uitlaatklep hier en misschien wat ideeën. Jullie kunnen misschien wel zien dat ik net pas geregistreerd ben. Nog nooit heb ik deelgenomen aan forums om me ergens over te "beklagen".