Psyche
alle pijlers
Onwerkelijke situatie
dinsdag 15 december 2015 om 17:16
Hallo allemaal,
Ongeveer een dik jaar geleden heb ik hier geschreven ivm het overlijden van mijn oma en de confrontatie die daardoor ontstond met mijn moeder (die ik toen al jaren niet gezien had). Ik heb toen veel aan de steun hier gehad, dus hoop nu mijn verhaal weer hier te kunnen delen.. Omdat het zo gevoelig ligt, maar ook zo'n moeilijk uit te leggen situatie, ik kan/durf er bij bijna niemand mee terecht.
Mijn moeder is alcohol en drugsverslaafd en heeft Korsakov. Ze ligt sinds vrijdag in het ziekenhuis met uitdrogingsverschijnselen, blauwe plekken (nieren of lever is dat waarschijnlijk?) en psychoses. Ze geven haar medicijnen en vitamines en van alles via een infuus.
Vrijdag lag ze nog aan de hartbewaking, daar mocht ze gisteren af.
Ik weet dit allemaal door mijn tante, de zus van mijn moeder, die wel af en toe contact met haar had en haar nu steeds opzoekt. Die geeft ook aan dat er nog onderzoeken komen naar hoe de situatie van m'n moeder is en dat ze bang zijn voor een delerium.
Ik heb het er moeilijker mee dan ik had verwacht. Altijd wist ik dat dit moment er aan zou komen, dat m'n moeder steeds zieker wordt door haar verslavingen. Maar toch, nu ze zo ziek in het ziekenhuis ligt, komen veel emoties los/aan de oppervlakte. Ik ben overstuur, prikkelbaar, erg verdrietig.
Heb veel herinneringen aan m'n jeugd, en die zijn niet positief. Ik wil zo graag iets voor haar doen, al vanaf dat ze begon met drinken, maar sta compleet machteloos.
Op mijn werk weet niemand iets, omdat het nog alle kanten op kan: ze wordt nog zieker komende dagen en overlijdt of ze krabbelt weer overeind en leeft nog vijf jaar verder.. En alles wat daar tussenin zit natuurlijk, alles is mogelijk.
Ik ben gewoon zo geschrokken van mijn eigen emoties, dat alles nu zo open ligt, ik voel me veel te kwetsbaar, het maakt me bang
Ik hoop op wat tips/een hart onder de riem/van me af kunnen schrijven, in ieder geval het delen helpt. En ik vind het zo lastig deze situatie uit te leggen aan anderen, mensen zijn snel geschrokken, vinden het heftig, en ik wil geen medelijden of een gespannen sfeer, ik ben nog steeds dezelfde persoon namelijk, maar op dit moment wel een erg verdrietig persoon helaas.
Ongeveer een dik jaar geleden heb ik hier geschreven ivm het overlijden van mijn oma en de confrontatie die daardoor ontstond met mijn moeder (die ik toen al jaren niet gezien had). Ik heb toen veel aan de steun hier gehad, dus hoop nu mijn verhaal weer hier te kunnen delen.. Omdat het zo gevoelig ligt, maar ook zo'n moeilijk uit te leggen situatie, ik kan/durf er bij bijna niemand mee terecht.
Mijn moeder is alcohol en drugsverslaafd en heeft Korsakov. Ze ligt sinds vrijdag in het ziekenhuis met uitdrogingsverschijnselen, blauwe plekken (nieren of lever is dat waarschijnlijk?) en psychoses. Ze geven haar medicijnen en vitamines en van alles via een infuus.
Vrijdag lag ze nog aan de hartbewaking, daar mocht ze gisteren af.
Ik weet dit allemaal door mijn tante, de zus van mijn moeder, die wel af en toe contact met haar had en haar nu steeds opzoekt. Die geeft ook aan dat er nog onderzoeken komen naar hoe de situatie van m'n moeder is en dat ze bang zijn voor een delerium.
Ik heb het er moeilijker mee dan ik had verwacht. Altijd wist ik dat dit moment er aan zou komen, dat m'n moeder steeds zieker wordt door haar verslavingen. Maar toch, nu ze zo ziek in het ziekenhuis ligt, komen veel emoties los/aan de oppervlakte. Ik ben overstuur, prikkelbaar, erg verdrietig.
Heb veel herinneringen aan m'n jeugd, en die zijn niet positief. Ik wil zo graag iets voor haar doen, al vanaf dat ze begon met drinken, maar sta compleet machteloos.
Op mijn werk weet niemand iets, omdat het nog alle kanten op kan: ze wordt nog zieker komende dagen en overlijdt of ze krabbelt weer overeind en leeft nog vijf jaar verder.. En alles wat daar tussenin zit natuurlijk, alles is mogelijk.
Ik ben gewoon zo geschrokken van mijn eigen emoties, dat alles nu zo open ligt, ik voel me veel te kwetsbaar, het maakt me bang
Ik hoop op wat tips/een hart onder de riem/van me af kunnen schrijven, in ieder geval het delen helpt. En ik vind het zo lastig deze situatie uit te leggen aan anderen, mensen zijn snel geschrokken, vinden het heftig, en ik wil geen medelijden of een gespannen sfeer, ik ben nog steeds dezelfde persoon namelijk, maar op dit moment wel een erg verdrietig persoon helaas.
dinsdag 15 december 2015 om 17:25
Veel tips heb ik niet, ik herken je gevoelens wel. En ondanks alles wat er in het verleden is gebeurd, blijft het toch altijd je moeder. En die blijft altijd een plekje in je hart hebben (of je dat nou wilt, of dat je je daar nou bewust van bent of niet).
En wat er misschien ook speelt, ondanks dat je geen contact meer had met je moeder, is er nu een kans dat er definitief geen contact meer kan zijn. Het is dan niet meer jouw keuze, die keuze wordt voor je gemaakt. En dat is moeilijk, en pijnlijk, en heel logisch dat dat zoveel emoties bij je los maakt.
Ook ik geef je als tip, probeer met een professioneel iemand over deze situatie te praten. Zodat je begrip krijgt voor je eigen gevoelens, en niet straks met onverwerkte (schuld)gevoelens achter blijft.
Nogmaals want dit zijn echt de moeilijkste situaties om in te zitten.
dinsdag 15 december 2015 om 17:30
Waarom trek je het je zo aan? Jouw moeder is voor jou nooit een moeder geweest maar een egoïstische persoon die haar verslavingen belangrijker vond dan jou, haar eigen kind. DAT is waarschijnlijk het gevoel waar je mee worstelt want ik kan me niet voorstellen dat je warme gevoelens hebt voor iemand die zichzelf zo ten gronde heeft gericht.
Probeer haar niet zo belangrijk te maken, dat heeft ze jou ook niet gemaakt. Ik bedoel dit niet zo rottig als dat het nu uit mijn toetsenbord kom maar ik bedoel het zeker goed!
Zelf heb ik in mijn jeugd te maken gehad met de alcoholverslaving van mijn stiefvader en heb ook aan mijn jeugd (en de jaren erna) maar heel weinig goed herinneringen hierdoor. Ik heb professionele hulp gehad en hier veel aan gehad.
Heel veel sterkte maar maak haar niet belangrijker dan ze is
Probeer haar niet zo belangrijk te maken, dat heeft ze jou ook niet gemaakt. Ik bedoel dit niet zo rottig als dat het nu uit mijn toetsenbord kom maar ik bedoel het zeker goed!
Zelf heb ik in mijn jeugd te maken gehad met de alcoholverslaving van mijn stiefvader en heb ook aan mijn jeugd (en de jaren erna) maar heel weinig goed herinneringen hierdoor. Ik heb professionele hulp gehad en hier veel aan gehad.
Heel veel sterkte maar maak haar niet belangrijker dan ze is
dinsdag 15 december 2015 om 17:43
Bedankt allemaal voor jullie reacties.
Ik heb jaren van professionele hulp erop zitten ivm misbruik door een ander familielid en deze situatie met m'n moeder. Daarom was ik ook zo verbaasd over m'n reactie/gevoelens, ik had het idee het achter me gelaten te hebben, maar dat viel dit weekend even vies tegen.
Silvershadow: jouw reactie herken ik van een paar mensen uit mijn omgeving, zo mag er ook over gedacht worden. Echter, het is compleet niet hoe ik het ervaar. Het zijn dus ook niet doe gevoelens van was ze er maar voor me geweest die ik heb, nooit gehad ook.
Ik zie alcoholisme als een ziekte en ik geloof er niks van dat iemand voor dit leven gekozen heeft. Iedereen heeft een eigen manier van verwerken en haar manier was/is destructief. Dat is eeuwig zonde, dat wel helaas.
Erg om te horen dat jij ook iets dergelijks meegemaakt hebt
Misschien moet ik het maar even laten voor wat het is en de komende dagen proberen goed door te komen. Mocht ze nu wel overlijden, dan zal ik opnieuw professionele hulp overwegen als dat nodig is (mbt de rouwverwerking). Bedankt voor jullie tips, meer blijven altijd welkom
Ik heb jaren van professionele hulp erop zitten ivm misbruik door een ander familielid en deze situatie met m'n moeder. Daarom was ik ook zo verbaasd over m'n reactie/gevoelens, ik had het idee het achter me gelaten te hebben, maar dat viel dit weekend even vies tegen.
Silvershadow: jouw reactie herken ik van een paar mensen uit mijn omgeving, zo mag er ook over gedacht worden. Echter, het is compleet niet hoe ik het ervaar. Het zijn dus ook niet doe gevoelens van was ze er maar voor me geweest die ik heb, nooit gehad ook.
Ik zie alcoholisme als een ziekte en ik geloof er niks van dat iemand voor dit leven gekozen heeft. Iedereen heeft een eigen manier van verwerken en haar manier was/is destructief. Dat is eeuwig zonde, dat wel helaas.
Erg om te horen dat jij ook iets dergelijks meegemaakt hebt
Misschien moet ik het maar even laten voor wat het is en de komende dagen proberen goed door te komen. Mocht ze nu wel overlijden, dan zal ik opnieuw professionele hulp overwegen als dat nodig is (mbt de rouwverwerking). Bedankt voor jullie tips, meer blijven altijd welkom
dinsdag 15 december 2015 om 18:13
Ik ben het niet met je eens dat alcoholisme een ziekte is, het is een verslaving en daar kiezen mensen zelf voor. Diabetes is een ziekte en depressie is een ziekte maar iedere verslaving is iets wat mensen zichzelf aandoen (wat de reden daarvoor ook moge zijn).
Het is shit dat jouw moeder ervoor gekozen heeft te vluchten in een verslaving en daardoor de mensen om zich heen in haar eigen ellende heeft meegesleurd.
Neemt niet weg dat ik het rot voor je vind dat het zo loopt.
Het is shit dat jouw moeder ervoor gekozen heeft te vluchten in een verslaving en daardoor de mensen om zich heen in haar eigen ellende heeft meegesleurd.
Neemt niet weg dat ik het rot voor je vind dat het zo loopt.
dinsdag 15 december 2015 om 18:18
quote:SilverShadow schreef op 15 december 2015 @ 18:13:
Ik ben het niet met je eens dat alcoholisme een ziekte is, het is een verslaving en daar kiezen mensen zelf voor..
De meeste mensen drinken wel eens alcohol maar niet iedereen raakt verslaafd. Je weet ook niet eerder of je verslavingsgevoelig bent dan wanneer je.....juist ja; verslaafd bent.
Als je jouw redenering volgt zou iemand die zijn rug breekt tijdens wintersport daar ook zelf voor gekozen hebben.
Ik ben het niet met je eens dat alcoholisme een ziekte is, het is een verslaving en daar kiezen mensen zelf voor..
De meeste mensen drinken wel eens alcohol maar niet iedereen raakt verslaafd. Je weet ook niet eerder of je verslavingsgevoelig bent dan wanneer je.....juist ja; verslaafd bent.
Als je jouw redenering volgt zou iemand die zijn rug breekt tijdens wintersport daar ook zelf voor gekozen hebben.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
dinsdag 15 december 2015 om 18:20
Waarom is verslaving een hersenziekte?
Bij het ontstaan van verslaving zijn verschillende delen van de hersenen betrokken:
•Het zogenaamde beloningscentrum. Dit centrum in de hersenen zorgt ervoor dat je je lekker voelt.
•Het geheugen. Het geheugen zorgt ervoor dat je positieve ervaringen herinnert.
•De nieuwe hersenen. Een deel van de nieuwe hersenen zorgt ervoor dat niet meteen toegegeven wordt aan allerlei verlangens.
Bij mensen die een vergroot risico op verslaving lopen en bij verslaafden functioneren deze delen van de hersenen anders of minder goed. Sommige medicatie kan op deze delen van de hersenen ingrijpen.
Het beloningscentrum
Het beloningscentrum in de hersenen zorgt ervoor dat bepaalde gedragingen met een prettig gevoel beloond worden. Dit zijn vooral gedragingen die voor het voortbestaan van de soort van belang zijn zoals eten en seksuele activiteit. Het beloningscentrum zit in de middenhersenen. De middenhersenen zijn ook betrokken bij instincten, verlangens, dorst, hongergevoel en emoties als woede en angst.
Alcohol en drugs zijn in staat om het beloningscentrum op een zeer krachtige manier te prikkelen. Om die reden ga je je na gebruik van drugs lekker voelen.
Dopamine
Het beloningscentrum wordt geprikkeld door een bepaald stofje in de hersenen. Dit stofje heet dopamine. De meeste drugs zorgen ervoor dat dopamine op een directe of op een indirecte manier afgegeven wordt. De afgegeven dopamine wordt opgevangen door zogenaamde dopamine receptoren.
Genen
Nu kan een bepaald gen ervoor zorgen dat er minder dopaminereceptoren zijn. Het beloningscentrum functioneert dan minder goed waardoor iemand minder goed in staat is te genieten. Bij een minder goed functionerend beloningscentrum zal het gebruik van drugs bij de betrokken persoon een zeer krachtige en positieve ervaring opleveren. Hierdoor zijn zij vatbaarder voor verslaving. Deze genetische structuur is erfelijk bepaald.
Afname receptoren door frequent gebruik
Maar er is nog iets. Door frequent gebruik van drugs neemt het aantal dopaminereceptoren af. Hierdoor zal meer gebruikt moeten worden om het oorspronkelijke effect nog te kunnen voelen. Zo kan langdurig gebruik blijvende veranderingen in het brein veroorzaken.
Er zijn dus twee redenen waarom verslaafden minder dopaminereceptoren hebben:
•Genetisch bepaald;
•het voortdurende gebruik.
Hersenen
Cortex (licht paars); beloningscentrum (nucleus accumbens; links onder groen); middenhersenen (boven de kleine hersenen)
Het geheugen
Het positieve gevoel na gebruik (en de omstandigheden waaronder dit gebruik plaatsvindt) wordt door de middenhersenen in het geheugen opgeslagen. Het vormen zeer krachtige herinneringen die later een sterke trek of verlangen kunnen oproepen. Hierdoor ligt terugval in gebruik op de loer. De krachtige manier waarop de herinnering aan druggebruik door de middenhersenen wordt opgeslagen, betekenen in zekere zin een verandering van de hersenen.
De nieuwe hersenen
De nieuwe hersenen of wel de neocortex vormen het rationele deel van de hersenen. Een deel van de cortex heeft tot taak de conflicten tussen verlangens (verlangen naar het effect en de roes van drugs) enerzijds en rationele overwegingen (ik moet morgen werken) anderzijds in goede banen te leiden. De middenhersenen zullen willen toegeven aan dit verlangen. De nieuwe hersenen zullen dit willen voorkomen. Bij verslaafden functioneert de neocortex minder goed. Door het voortdurende gebruik kan dit steeds minder goed functioneren.
Conclusie
Door een minder goed functionerend beloningssysteem (voor een deel genetisch bepaald) en een minder goede cortex zijn mensen vatbaarder voor verslaving. Bovendien veranderen door het gebruik de hersenen: er komen minder dopaminereceptoren en er ontstaan krachtige herinneringen. Door deze veranderingen in de hersenen raakt iemand nog vatbaarder.
Bij het ontstaan van verslaving zijn verschillende delen van de hersenen betrokken:
•Het zogenaamde beloningscentrum. Dit centrum in de hersenen zorgt ervoor dat je je lekker voelt.
•Het geheugen. Het geheugen zorgt ervoor dat je positieve ervaringen herinnert.
•De nieuwe hersenen. Een deel van de nieuwe hersenen zorgt ervoor dat niet meteen toegegeven wordt aan allerlei verlangens.
Bij mensen die een vergroot risico op verslaving lopen en bij verslaafden functioneren deze delen van de hersenen anders of minder goed. Sommige medicatie kan op deze delen van de hersenen ingrijpen.
Het beloningscentrum
Het beloningscentrum in de hersenen zorgt ervoor dat bepaalde gedragingen met een prettig gevoel beloond worden. Dit zijn vooral gedragingen die voor het voortbestaan van de soort van belang zijn zoals eten en seksuele activiteit. Het beloningscentrum zit in de middenhersenen. De middenhersenen zijn ook betrokken bij instincten, verlangens, dorst, hongergevoel en emoties als woede en angst.
Alcohol en drugs zijn in staat om het beloningscentrum op een zeer krachtige manier te prikkelen. Om die reden ga je je na gebruik van drugs lekker voelen.
Dopamine
Het beloningscentrum wordt geprikkeld door een bepaald stofje in de hersenen. Dit stofje heet dopamine. De meeste drugs zorgen ervoor dat dopamine op een directe of op een indirecte manier afgegeven wordt. De afgegeven dopamine wordt opgevangen door zogenaamde dopamine receptoren.
Genen
Nu kan een bepaald gen ervoor zorgen dat er minder dopaminereceptoren zijn. Het beloningscentrum functioneert dan minder goed waardoor iemand minder goed in staat is te genieten. Bij een minder goed functionerend beloningscentrum zal het gebruik van drugs bij de betrokken persoon een zeer krachtige en positieve ervaring opleveren. Hierdoor zijn zij vatbaarder voor verslaving. Deze genetische structuur is erfelijk bepaald.
Afname receptoren door frequent gebruik
Maar er is nog iets. Door frequent gebruik van drugs neemt het aantal dopaminereceptoren af. Hierdoor zal meer gebruikt moeten worden om het oorspronkelijke effect nog te kunnen voelen. Zo kan langdurig gebruik blijvende veranderingen in het brein veroorzaken.
Er zijn dus twee redenen waarom verslaafden minder dopaminereceptoren hebben:
•Genetisch bepaald;
•het voortdurende gebruik.
Hersenen
Cortex (licht paars); beloningscentrum (nucleus accumbens; links onder groen); middenhersenen (boven de kleine hersenen)
Het geheugen
Het positieve gevoel na gebruik (en de omstandigheden waaronder dit gebruik plaatsvindt) wordt door de middenhersenen in het geheugen opgeslagen. Het vormen zeer krachtige herinneringen die later een sterke trek of verlangen kunnen oproepen. Hierdoor ligt terugval in gebruik op de loer. De krachtige manier waarop de herinnering aan druggebruik door de middenhersenen wordt opgeslagen, betekenen in zekere zin een verandering van de hersenen.
De nieuwe hersenen
De nieuwe hersenen of wel de neocortex vormen het rationele deel van de hersenen. Een deel van de cortex heeft tot taak de conflicten tussen verlangens (verlangen naar het effect en de roes van drugs) enerzijds en rationele overwegingen (ik moet morgen werken) anderzijds in goede banen te leiden. De middenhersenen zullen willen toegeven aan dit verlangen. De nieuwe hersenen zullen dit willen voorkomen. Bij verslaafden functioneert de neocortex minder goed. Door het voortdurende gebruik kan dit steeds minder goed functioneren.
Conclusie
Door een minder goed functionerend beloningssysteem (voor een deel genetisch bepaald) en een minder goede cortex zijn mensen vatbaarder voor verslaving. Bovendien veranderen door het gebruik de hersenen: er komen minder dopaminereceptoren en er ontstaan krachtige herinneringen. Door deze veranderingen in de hersenen raakt iemand nog vatbaarder.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
dinsdag 15 december 2015 om 18:34
Dankjewel BGB, dat is wel hoe ik (en de wetenschap dus ook) tegen de verslaving van mijn moeder aankijk..
Silvershadow, wat ik al zei: er zijn ook mensen in mijn omgeving die er zo 'hard' tegen aan kijken als jij, daarom is het ook zo moeilijk te vertellen. Ik weet niet hoe mensen reageren, terwijl het enige wat ik op dit moment nodig heb is een beetje begrip. Maar ik snap wel dat dat lastig is, als je er anders tegenaan kijkt. Dat mag ook, dat snap ik echt wel.
Silvershadow, wat ik al zei: er zijn ook mensen in mijn omgeving die er zo 'hard' tegen aan kijken als jij, daarom is het ook zo moeilijk te vertellen. Ik weet niet hoe mensen reageren, terwijl het enige wat ik op dit moment nodig heb is een beetje begrip. Maar ik snap wel dat dat lastig is, als je er anders tegenaan kijkt. Dat mag ook, dat snap ik echt wel.
dinsdag 15 december 2015 om 18:35
Pff dit is één van mijn grootste angsten. Ik heb ook geen contact meer met mijn biologische moeder (en heel sporadisch met mijn biologische vader), en ik ben ook heel bang voor het moment dat zij ziek wordt en/of overlijdt. Hoe zal ik me dan voelen? En hoe vertel ik dit tegen mijn (grotendeels) onwetende omgeving? (Al twijfel ik of ik het überhaupt te horen krijg als ze er niet meer is.)
Ik heb helaas geen tips voor je, maar wilde je laten weten dat ik je pijn enigszins herken. Vreselijk, misschien juist omdat je had gedacht dat het je minder zou raken. Ik hoop dat je toch iemand vindt waarbij je je hart kunt luchten, eventueel bij een professional. (Je mag me ook pb'en, maar ik wens je eigenlijk een 'echt' iemand toe.)
Veel kracht toegewenst
Ik heb helaas geen tips voor je, maar wilde je laten weten dat ik je pijn enigszins herken. Vreselijk, misschien juist omdat je had gedacht dat het je minder zou raken. Ik hoop dat je toch iemand vindt waarbij je je hart kunt luchten, eventueel bij een professional. (Je mag me ook pb'en, maar ik wens je eigenlijk een 'echt' iemand toe.)
Veel kracht toegewenst
dinsdag 15 december 2015 om 18:37
dinsdag 15 december 2015 om 18:39
Ik heb er wel ervaring mee, een van mijn ouders is overleden na jarenlange verslavingsproblematiek. Ook was er sprake van Korsakov. Maar het verlies was toch echt heel heftig ondanks het feit dat het er al jaren aan zat te komen. Niet alleen verlies je een van je ouders, je verliest ook de hoop op ooit iets beters. De frustratie dat het allemaal niet had gehoeven als er niet die rotzooi was geweest. Tijdens het proces ben ik wel eens boos geweest, achteraf niet. Het is een ziekte en slechts een enkeling komt eruit. Ik kan je alleen heel veel sterkte wensen, het is gewoon erg verdrietig. Of je begeleiding moet hebben, kan ik niet zeggen. Ik had het niet nodig, ook al was ik toentertijd erg verdrietig en doet het me nog wel eens pijn.
dinsdag 15 december 2015 om 19:10
Ik vind je gevoelens verre van raar of vreemd. Het is je moeder en dat je verdrietig bent, vind ik normaal. Ongeacht wat er in het verleden gebeurd is, je moet wel erg een ijskonijn zijn of zo afgesneden van je gevoelens dat het je niet zou raken als je moeder ernstig ziek is en misschien komt te overlijden.
En weet je, het is ook lastig om je gevoelens uit te leggen aan anderen. Ik hoop dat wat je ook voelt ruimte krijgt. En ze daarna allemaal een plek kunt geven. Je moeder koos er niet voor om ziek te worden en je mag verdriet om haar én jezelf hebben
En weet je, het is ook lastig om je gevoelens uit te leggen aan anderen. Ik hoop dat wat je ook voelt ruimte krijgt. En ze daarna allemaal een plek kunt geven. Je moeder koos er niet voor om ziek te worden en je mag verdriet om haar én jezelf hebben
dinsdag 15 december 2015 om 19:30
Bedankt Yre, lief van je, ook voor jou een knuffel, het is niet makkelijk
Ik heb heel veel geluk met mijn vriend, die een arm om mij heen kan slaan en er gewoon is. Maar ik merk dat hij het heeel moeilijk vindt om iets over de situatie te zeggen, hij herkent (gelukkig!) niks, kan zich van heel veel dingen geen voorstelling maken. En dan verzand ik in heel veel uitleggen, terwijl ik daar nu bijna de energie niet voor heb. Maar hij is er voor me en dat is al heel waardevol! En in dit topic vind ik dan die herkenning wel en dat helpt mij ook, een beetje begrip, want ik snap er zelf zo weinig van.
Viva-Amber: dankjewel voor je reactie. Die hoop heb ik jaren geleden laten gaan en daarom voelde het voor mij ook als afgesloten. Echter, nu voelt alles weer heel open en vers, zelfs na jarenlang geen contact.
Polydox, wat heftig moet dat voor jou ook (geweest) zijn
Met deze zin sla je de spijker wel op z'n kop: De frustratie dat het allemaal niet had gehoeven als er niet die rotzooi was geweest.
Het doet pijn dat het zo gelopen is, dat ik/niemand meer heeft kunnen doen, dat mijn moeder zo moet eindigen. Ja, dat gevoel is duidelijk aanwezig.
Ik wil zo graag terug gaan in de tijd, maar wat dan?? Er is zoveel hulp geweest, maar toen was het al te laat. Ik weet ook dat het zinloos is zo te denken, maar gevoelens van onmacht bekruipen me wel.
Sensy, dankjewel Ook die laatste zin van jou raakt me. Daar worstel ik mee.. Mag ik verdriet hebben om een moeder die nooit een moeder is geweest voor ons, mag ik verdriet hebben om een verslaafde? Ik schaam me daar voor. Als dat verdriet komt, wil ik het niet, want het is toch gek?
Ik heb heel veel geluk met mijn vriend, die een arm om mij heen kan slaan en er gewoon is. Maar ik merk dat hij het heeel moeilijk vindt om iets over de situatie te zeggen, hij herkent (gelukkig!) niks, kan zich van heel veel dingen geen voorstelling maken. En dan verzand ik in heel veel uitleggen, terwijl ik daar nu bijna de energie niet voor heb. Maar hij is er voor me en dat is al heel waardevol! En in dit topic vind ik dan die herkenning wel en dat helpt mij ook, een beetje begrip, want ik snap er zelf zo weinig van.
Viva-Amber: dankjewel voor je reactie. Die hoop heb ik jaren geleden laten gaan en daarom voelde het voor mij ook als afgesloten. Echter, nu voelt alles weer heel open en vers, zelfs na jarenlang geen contact.
Polydox, wat heftig moet dat voor jou ook (geweest) zijn
Met deze zin sla je de spijker wel op z'n kop: De frustratie dat het allemaal niet had gehoeven als er niet die rotzooi was geweest.
Het doet pijn dat het zo gelopen is, dat ik/niemand meer heeft kunnen doen, dat mijn moeder zo moet eindigen. Ja, dat gevoel is duidelijk aanwezig.
Ik wil zo graag terug gaan in de tijd, maar wat dan?? Er is zoveel hulp geweest, maar toen was het al te laat. Ik weet ook dat het zinloos is zo te denken, maar gevoelens van onmacht bekruipen me wel.
Sensy, dankjewel Ook die laatste zin van jou raakt me. Daar worstel ik mee.. Mag ik verdriet hebben om een moeder die nooit een moeder is geweest voor ons, mag ik verdriet hebben om een verslaafde? Ik schaam me daar voor. Als dat verdriet komt, wil ik het niet, want het is toch gek?
dinsdag 15 december 2015 om 19:42
Ik zal je het verhaal van mijn moeder besparen stoofpaardje, maar zeg maar gerust dat ik jouw logica volgend niets maar dan ook niets mag voelen als haar iets overkomt. En toch doet het me verdriet als het niet goed gaat met haar. Ik geef om haar ongeacht wat er in het verleden is gebeurd. Worstelen is zonde van je energie; hoe sneller je jezelf toestemming geeft dit te voelen, hoe minder je er mee zult worstelen. Je mag zeker verdriet hebben om een verslaafde, ook om een moeder die nooit moeder is geweest. Je moeder is - net als jij - een mens. Je gunt haar beter dan deze destructieve ziekte. Gun jezelf dan ook de bijbehorende gevoelens van verdriet. En waar dat verdriet precies betrekking op heeft, dat hoef je niet te weten. Zolang het gevoel er mag zijn, hoef jij er niet tegen te vechten of mee te worstelen.
dinsdag 15 december 2015 om 20:17
Je hebt gelijk Sensy, pff, ik vecht nu inderdaad keihard tegen mezelf en dat kost bergen energie en ik zit helemaal vast. Ik ga bezig met dat stukje dat ik wél verdrietig mag zijn..
Zonet ook veel tranen gehad door het gemis van een moeder, dat zit er dus ook kom ik nu achter. Wat had ik graag een mama gehad, wat heb ik haar gemist in m'n leven
Zonet ook veel tranen gehad door het gemis van een moeder, dat zit er dus ook kom ik nu achter. Wat had ik graag een mama gehad, wat heb ik haar gemist in m'n leven
dinsdag 15 december 2015 om 22:18
Natuurlijk mag je verdriet hebben, om alles. Om wat had kunnen zijn, om het lijden van je moeder, om jouw lijden, om het aanstaande verlies... Verdriet moet je niet wegstoppen, verdriet hoeft niet logisch te zijn, je hoeft je tegenover niemand te verantwoorden dat je verdriet voelt. Fijn dat je vriend je kan troosten!
Mind the gap
woensdag 16 december 2015 om 07:01
Ellius, dat is ook zo denk ik wat jij zegt over verdriet. Ik heb daar wel veel van weggestopt besef ik me juist deze dagen. Therapieën waren niet gericht op verwerking maar op me staande houden in de maatschappij, in m'n dagelijks leven en dat is altijd goed gegaan.
Maar deze week heb ik het best zwaar, ik vergeet kleine dingen, kan me moeilijk concentreren, ben emotioneel. Ben dat totaal niet gewend van mezelf. Soms wel zulke periodes, maar nooit dat het verdriet zo aanwezig is mbt mijn moeder.
Nu een dagje weer werken, morgen gelukkig vrij.
Maar deze week heb ik het best zwaar, ik vergeet kleine dingen, kan me moeilijk concentreren, ben emotioneel. Ben dat totaal niet gewend van mezelf. Soms wel zulke periodes, maar nooit dat het verdriet zo aanwezig is mbt mijn moeder.
Nu een dagje weer werken, morgen gelukkig vrij.