Psyche
alle pijlers
terminale moeder maakt vader het leven zuur
maandag 4 januari 2016 om 20:13
Mijn moeder is ziek en zal niet meer beter worden. Op het moment is nog goed genoeg om met wat mantelzorg thuis te wonen, wel is ze vrijwel invalide. De zorg komt grotendeels op mijn vader neer, mijn zusje en ik rijden zo vaak we kunnen naar Zeeland om wat bij te springen.
Mijn moeder is een moeilijke vrouw, altijd al geweest. Het laatste jaar wordt het steeds erger. Ze is al jaren depressief maar daar wil ze geen hulp voor, ze kan alles prima zelf - vind ze. Ze was altijd nog wel lief naar mijn vader maar nu begint ze zich ook naar hem steeds meer als een heks te gedragen soms roept ze dat ze hem het liefst doodslaat. Ze lijkt zwak en fragiel maar als ze zich boos maakt komt er soms ineens een enorme kracht naar boven. Of er vliegt ineens een glas of bord door de kamer. Mijn vader loopt steeds meer op eieren en hoewel hij het niet zegt vroeg ik me afgelopen weekend af of ze hem niet toch geslagen heeft. Af en toe belt hij me om stoom af te blazen, maar dat gebeurt nu steeds vaker.
Ik vind de situatie onhoudbaar worden voor mijn vader, maar ik weet niet waar ik aan moet kloppen. Fysiek is ze nog te goed voor een verzorgingshuis. Of ja, in haar eentje zou ze het geen dag redden, maar omdat mijn vader de boel draaiende houdt gaat het nog.
Wat moet ik hiermee?
Mijn moeder is een moeilijke vrouw, altijd al geweest. Het laatste jaar wordt het steeds erger. Ze is al jaren depressief maar daar wil ze geen hulp voor, ze kan alles prima zelf - vind ze. Ze was altijd nog wel lief naar mijn vader maar nu begint ze zich ook naar hem steeds meer als een heks te gedragen soms roept ze dat ze hem het liefst doodslaat. Ze lijkt zwak en fragiel maar als ze zich boos maakt komt er soms ineens een enorme kracht naar boven. Of er vliegt ineens een glas of bord door de kamer. Mijn vader loopt steeds meer op eieren en hoewel hij het niet zegt vroeg ik me afgelopen weekend af of ze hem niet toch geslagen heeft. Af en toe belt hij me om stoom af te blazen, maar dat gebeurt nu steeds vaker.
Ik vind de situatie onhoudbaar worden voor mijn vader, maar ik weet niet waar ik aan moet kloppen. Fysiek is ze nog te goed voor een verzorgingshuis. Of ja, in haar eentje zou ze het geen dag redden, maar omdat mijn vader de boel draaiende houdt gaat het nog.
Wat moet ik hiermee?
maandag 4 januari 2016 om 20:18
Heb je al contact opgenomen met de huisarts van je ouders, laat die eens langs gaan om poolshoogte te nemen. Uiteraard uiterst treurig dat je moeder terminaal is maar het siert je vader dat hij in dr laatste levensfase zo coor dr zorgt maar hij verdient het absoluut niet om op deze manier be(mis)handeld te worden.
maandag 4 januari 2016 om 20:18
maandag 4 januari 2016 om 20:21
Uit huis laten plaatsen. Mijn oom zorgde ook voor m'n demente tante die tegen hem echt 'n draak was door haar ziekte (en ze was voorheen altijd zo lief) Hij kon het ook niet meer aan en liet haar in 'n verzorgingstehuis plaatsen, waardoor hij weer aan z'n eigen leven toe kwam en de energie had dagelijks een uurtje geduld met haar te hebben als ie op bezoek ging. Maak je vader duidelijk dat jij vindt dat hij aan zichzelf moet gaan denken en dat moeders beter af is met professionele zorg die haar gedrag van zich af kunnen laten glijden.
Shoot first, ask questions later!
maandag 4 januari 2016 om 20:24
Mijn schoonvader is ernstig depressief en heeft een angststoornis. Toen zijn dossier eindelijk bij ggz-ouderenzorg terecht kwam, bleek er ook ontzettend veel aandacht te zijn voor mijn schoonmoeder. Hoe het met haar gaat, of zij de zorg voor haar man nog wel vol kan houden, of zij stoom af kan blazen, of zij wel toe komt aan haar eigen dingen.
Je moeder is ernstig ziek, zijn er ook hulpverleners/artsen in beeld? Die zullen met jou/jullie niet haar dossier mogen bespreken maar je kunt jouw zorgen omtrent je vader/de situatie wel daar kenbaar maken. Zo hebben wij de huisarts van mijn schoonouders een (lange) brief geschreven waarin we uiteen zetten wat we zagen en waar we ons zorgen om maakten.
Je moeder is ernstig ziek, zijn er ook hulpverleners/artsen in beeld? Die zullen met jou/jullie niet haar dossier mogen bespreken maar je kunt jouw zorgen omtrent je vader/de situatie wel daar kenbaar maken. Zo hebben wij de huisarts van mijn schoonouders een (lange) brief geschreven waarin we uiteen zetten wat we zagen en waar we ons zorgen om maakten.
maandag 4 januari 2016 om 20:29
Wat bedoel je met 'ze was altijd al een moeilijke vrouw'? Was ze altijd zo tegen iedereen behalve je vader? In hoeverre vindt hij dit nog 'normaal' gedrag voor haar? Voor iedereen liggen die grenzen anders, iedereen heeft een andere normaal. Je vader zal nu voor zichzelf moeten uitmaken wat hij nog aanvaardbaar vindt. Het enige wat je kunt doen is hem steunen in wat hij beslist. Moeilijke situatie.
"Dus zie je iemand lopen Met rode ogen heel bedeesd Dan weet je, haar potje is pas vol geweest."
maandag 4 januari 2016 om 20:29
maandag 4 januari 2016 om 20:33
Je moeder weet dat ze terminaal is, ze weet dat ze altijd zorg nodig zal hebben....deze vrouw is alle controle over haar leven kwijt en zal dat alleen maar meer kwijtraken. Dingen die ze vroeger inderdaad zelf prima kon, kan ze nu niet meer omdat haar lijf haar in de steek laat. Hoe moeilijk moet dat voor haar zijn...
Haar gedrag richting jouw vader is natuurlijk niet oké en ook al is ze ziek, niet alles kan door de beugel. Je vader en moeder zijn volwassen mensen die er uiteindelijk samen uit moeten komen, maar misschien kan een huisarts/maatschappelijk werker iets voor je ouder (of voor jouw) betekenen?
Haar gedrag richting jouw vader is natuurlijk niet oké en ook al is ze ziek, niet alles kan door de beugel. Je vader en moeder zijn volwassen mensen die er uiteindelijk samen uit moeten komen, maar misschien kan een huisarts/maatschappelijk werker iets voor je ouder (of voor jouw) betekenen?
"I love not Man the less, but Nature more..."
maandag 4 januari 2016 om 20:55
maandag 4 januari 2016 om 21:27
als je nu ingrijpt kan je er ook voor zorgen dat je vader op een goede manier afscheid kan nemen van zijn vrouw. ik ben het niet eens met mensen die zeggen dat je het bij je vader moet liggen. het ligt net zo goed bij de kinderen en dit gaat niet alleen over bescherming van je vader als mantelzorger maar ook over het afscheidsproces van je moeder
maandag 4 januari 2016 om 21:35
quote:sabbaticalmeds schreef op 04 januari 2016 @ 21:27:
als je nu ingrijpt kan je er ook voor zorgen dat je vader op een goede manier afscheid kan nemen van zijn vrouw. ik ben het niet eens met mensen die zeggen dat je het bij je vader moet liggen. het ligt net zo goed bij de kinderen en dit gaat niet alleen over bescherming van je vader als mantelzorger maar ook over het afscheidsproces van je moeder
Precies wat ik wilde zeggen, maar vond er de woorden zo kort en krachtig niet voor.
Goed gezegd!!
als je nu ingrijpt kan je er ook voor zorgen dat je vader op een goede manier afscheid kan nemen van zijn vrouw. ik ben het niet eens met mensen die zeggen dat je het bij je vader moet liggen. het ligt net zo goed bij de kinderen en dit gaat niet alleen over bescherming van je vader als mantelzorger maar ook over het afscheidsproces van je moeder
Precies wat ik wilde zeggen, maar vond er de woorden zo kort en krachtig niet voor.
Goed gezegd!!
maandag 4 januari 2016 om 22:24
Morgen ga ik de huisarts bellen, eens kijken wat die zegt. Ga zelf ook beetje heen en weer tussen ingrijpen of toch wachten omdat mijn vader de beslissing moet nemen, ergens gaat het vooral om hem. Ik wil hem hiervoor beschermen en tegelijkertijd wil ik hem niet passeren. Heel dubbel allemaal.
Het gedrag is eigenlijk niet vreemd maar wel veel extremer, ik zie vooral de sterk uitvergrote trekken van het karakter/gedrag dat mijn moeder altijd al heeft gehad. En vergeleken bij anderen was dat al nooit helemaal "normaal" natuurlijk. Misschien zou ze in deze tijd als jong volwassene wel een bepaalde diagnose hebben meegekregen, maar vroeger ging dat niet zo.
Zelf heb ik al lang geleden emotioneel afscheid van haar genomen, en ik merk dat ik ook nu vrij afstandelijk blijf. Het liefst zie ik haar vandaag nog naar een verpleeghuis vertrekken zodat mijn vader het wat makkelijker krijgt. Maar voor mijn vader ligt dat veel genuanceerder. Daar komt ook nog bij dat mijn ouders streng gelovig zijn, waardoor ze bepaalde zaken (bijna letterlijk) in een ander licht zien.
Het gedrag is eigenlijk niet vreemd maar wel veel extremer, ik zie vooral de sterk uitvergrote trekken van het karakter/gedrag dat mijn moeder altijd al heeft gehad. En vergeleken bij anderen was dat al nooit helemaal "normaal" natuurlijk. Misschien zou ze in deze tijd als jong volwassene wel een bepaalde diagnose hebben meegekregen, maar vroeger ging dat niet zo.
Zelf heb ik al lang geleden emotioneel afscheid van haar genomen, en ik merk dat ik ook nu vrij afstandelijk blijf. Het liefst zie ik haar vandaag nog naar een verpleeghuis vertrekken zodat mijn vader het wat makkelijker krijgt. Maar voor mijn vader ligt dat veel genuanceerder. Daar komt ook nog bij dat mijn ouders streng gelovig zijn, waardoor ze bepaalde zaken (bijna letterlijk) in een ander licht zien.
maandag 4 januari 2016 om 23:46
Wij hebben in de familie ook een beetje zo'n situatie gehad. Lang niet zo erg maar wel heel vervelend voor de man. wij hebben de vrouw meermalen erop aangesproken dat haar gedrag echt niet kon. Ondanks haar ziektje kan je haar best op haar gedrag aanspreken. Het hielp meestal wel een tijdje. Het gedrag kwam ook voort uit haar (lichamelijke) ziekte.