Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
vrijdag 8 januari 2016 om 19:32
quote:Lotte35 schreef op 22 december 2015 @ 20:22:
Ik heb pas een papierversnipperaar gekocht.
Blijkt dat ik versnipperen echt een waanzinnig leuke bezigheid vind, dat scheelt wel.
Toen ik 'm net had, heb ik direct een aantal snipperdagen opgenomen In sociale interacties heb ik vaak dat soort woordspelingen!
Ik heb pas een papierversnipperaar gekocht.
Blijkt dat ik versnipperen echt een waanzinnig leuke bezigheid vind, dat scheelt wel.
Toen ik 'm net had, heb ik direct een aantal snipperdagen opgenomen In sociale interacties heb ik vaak dat soort woordspelingen!
World of Warcraft: Legion
vrijdag 8 januari 2016 om 19:33
quote:MonicaGeller schreef op 22 december 2015 @ 20:28:
Schitterend
Ik weet qua papierwerk ook nooit wat weg mag, ik zou juist te snel weggooien, dus ik laat man eens in de zoveel tijd de mappen doorlopen op zoek naar wat weg mag - uitbesteden is soms ook een kunst Ha, je brengt mij op een idee! Op het werk wordt weleens gevraagd om grote pakken papier met vertrouwelijke notities te versnipperen. Nu weet ik iemand die dat graag wil! Iemand van dit forum, dus! Dat moet ik onthouden!
Schitterend
Ik weet qua papierwerk ook nooit wat weg mag, ik zou juist te snel weggooien, dus ik laat man eens in de zoveel tijd de mappen doorlopen op zoek naar wat weg mag - uitbesteden is soms ook een kunst Ha, je brengt mij op een idee! Op het werk wordt weleens gevraagd om grote pakken papier met vertrouwelijke notities te versnipperen. Nu weet ik iemand die dat graag wil! Iemand van dit forum, dus! Dat moet ik onthouden!
World of Warcraft: Legion
vrijdag 8 januari 2016 om 19:38
Goh Monica, wat een moeilijke situatie met je moeder.
Maar wat heb je goed gehandeld zeg, door zo rustig weg te gaan (nou ja, ogenschijnlijk rustig dan).
Vind ik echt knap.
Die actie met de kerstkaarten vind ik heel sterk. Jammer dat je het gezicht van je moeder niet kon zien.
Het lijkt me een hele strijd voor je, van binnen.
Zoals je zelf al zegt; ze is toch je moeder.
Maar wat heb je goed gehandeld zeg, door zo rustig weg te gaan (nou ja, ogenschijnlijk rustig dan).
Vind ik echt knap.
Die actie met de kerstkaarten vind ik heel sterk. Jammer dat je het gezicht van je moeder niet kon zien.
Het lijkt me een hele strijd voor je, van binnen.
Zoals je zelf al zegt; ze is toch je moeder.
vrijdag 8 januari 2016 om 19:45
quote:yolo8 schreef op 08 januari 2016 @ 14:53:
Hahaha, mijn ouders hebben zo'n ding en als kind vond ik dat ook fantastisch! Gingen ze alle papieren voor me opsparen en mocht ik ze achter elkaar in dat ding doen. Heerlijk. Er zit alleen een rotgeluid aan
Hij maakt inderdaad een takkeherrie, ik schrok met het lazarus toen ik mijn eerste vel papier erdoorheen jaste.
De eerste ochtend trouwens, ging ik meteen fanatiek aan het versnipperen.
Heerlijk vond ik het, ik genoot met volle teugen.
En toen opeens...... kapte het ding ermee!
Er gebeurde gewoon niets meer als ik er een blad papier in deed.
Het zweet brak me uit, had ik hem nu al naar de filistijnen geholpen?
Toch maar even de handleiding erbij gepakt (want die had ik natuurlijk nog amper ingekeken, veel te ongeduldig, wilde meteen gaan snipperen).
Bleek dus dat ie oververhit was!
Te veel achter elkaar versnipperd.
Kwartier later deed ie het weer.
Het was het langste kwartier van m'n leven
Hahaha, mijn ouders hebben zo'n ding en als kind vond ik dat ook fantastisch! Gingen ze alle papieren voor me opsparen en mocht ik ze achter elkaar in dat ding doen. Heerlijk. Er zit alleen een rotgeluid aan
Hij maakt inderdaad een takkeherrie, ik schrok met het lazarus toen ik mijn eerste vel papier erdoorheen jaste.
De eerste ochtend trouwens, ging ik meteen fanatiek aan het versnipperen.
Heerlijk vond ik het, ik genoot met volle teugen.
En toen opeens...... kapte het ding ermee!
Er gebeurde gewoon niets meer als ik er een blad papier in deed.
Het zweet brak me uit, had ik hem nu al naar de filistijnen geholpen?
Toch maar even de handleiding erbij gepakt (want die had ik natuurlijk nog amper ingekeken, veel te ongeduldig, wilde meteen gaan snipperen).
Bleek dus dat ie oververhit was!
Te veel achter elkaar versnipperd.
Kwartier later deed ie het weer.
Het was het langste kwartier van m'n leven
zaterdag 9 januari 2016 om 07:18
quote:Lotte35 schreef op 08 januari 2016 @ 19:45:
[...]
Hij maakt inderdaad een takkeherrie, ik schrok met het lazarus toen ik mijn eerste vel papier erdoorheen jaste.
Dan zullen we het maar niet hebben over die oude matrixprinters... "KRRRR - KRRRR - KRRRR!"
quote:De eerste ochtend trouwens, ging ik meteen fanatiek aan het versnipperen.
Heerlijk vond ik het, ik genoot met volle teugen.
En toen opeens...... kapte het ding ermee!
Er gebeurde gewoon niets meer als ik er een blad papier in deed.
Het zweet brak me uit, had ik hem nu al naar de filistijnen geholpen?
Toch maar even de handleiding erbij gepakt (want die had ik natuurlijk nog amper ingekeken, veel te ongeduldig, wilde meteen gaan snipperen).
Bleek dus dat ie oververhit was!
Te veel achter elkaar versnipperd.
Ik wist niet dat die dingen oververhit konden raken. Op mijn werk heb ik een papierversnipperaar met lampjes:
- Groen: Apparaat is ingeschakeld. Grijze knop is aan/uit-knop;
- Geel: Je voert te veel papier in de shredder. Druk op gele knop om het bij de ingang eruit te halen;
- Rood: Opvangzak is vol. Leeg die zak. Of: Deurtje staat open. Men moet de deur open doen om de volle zak te verwijderen en een nieuwe zak er weer in te hangen.
Er zijn verschillende soorten versnipperaars. Die van mij maakt lange slierten van ongeveer 4 mm breed. Deze slierten kan men nog aan elkaar plakken om een per ongeluk vernietigd document te reconstrueren. Andere apparaten maken hele kleine rechthoekjes van zeg maar 6 x 2 mm. Er zijn ook versnipperaars die maken daar echt pulp van. Als dat niet de bedoeling was geweest, heeft men vette pech. Met pulp kan men werkelijk niets. Ik denk dat dergelijke apparaten bij geheime diensten worden gebruikt, om overbodig uiterst geheime en gevoelige niet meer nuttige informatie echt onherstelbaar te vernietigen.
Poging om een versnipperd document te reconstrueren.
Zie ook:
http://www.ideal.de/en-gb/ideal/new-din ... e:Kwartier later deed ie het weer.
Het was het langste kwartier van m'n leven Haha!!
[...]
Hij maakt inderdaad een takkeherrie, ik schrok met het lazarus toen ik mijn eerste vel papier erdoorheen jaste.
Dan zullen we het maar niet hebben over die oude matrixprinters... "KRRRR - KRRRR - KRRRR!"
quote:De eerste ochtend trouwens, ging ik meteen fanatiek aan het versnipperen.
Heerlijk vond ik het, ik genoot met volle teugen.
En toen opeens...... kapte het ding ermee!
Er gebeurde gewoon niets meer als ik er een blad papier in deed.
Het zweet brak me uit, had ik hem nu al naar de filistijnen geholpen?
Toch maar even de handleiding erbij gepakt (want die had ik natuurlijk nog amper ingekeken, veel te ongeduldig, wilde meteen gaan snipperen).
Bleek dus dat ie oververhit was!
Te veel achter elkaar versnipperd.
Ik wist niet dat die dingen oververhit konden raken. Op mijn werk heb ik een papierversnipperaar met lampjes:
- Groen: Apparaat is ingeschakeld. Grijze knop is aan/uit-knop;
- Geel: Je voert te veel papier in de shredder. Druk op gele knop om het bij de ingang eruit te halen;
- Rood: Opvangzak is vol. Leeg die zak. Of: Deurtje staat open. Men moet de deur open doen om de volle zak te verwijderen en een nieuwe zak er weer in te hangen.
Er zijn verschillende soorten versnipperaars. Die van mij maakt lange slierten van ongeveer 4 mm breed. Deze slierten kan men nog aan elkaar plakken om een per ongeluk vernietigd document te reconstrueren. Andere apparaten maken hele kleine rechthoekjes van zeg maar 6 x 2 mm. Er zijn ook versnipperaars die maken daar echt pulp van. Als dat niet de bedoeling was geweest, heeft men vette pech. Met pulp kan men werkelijk niets. Ik denk dat dergelijke apparaten bij geheime diensten worden gebruikt, om overbodig uiterst geheime en gevoelige niet meer nuttige informatie echt onherstelbaar te vernietigen.
Poging om een versnipperd document te reconstrueren.
Zie ook:
http://www.ideal.de/en-gb/ideal/new-din ... e:Kwartier later deed ie het weer.
Het was het langste kwartier van m'n leven Haha!!
World of Warcraft: Legion
zaterdag 9 januari 2016 om 12:03
Lotte,
Goed van je dat je je schilderspullen opgeruimd hebt. Als je er toch alleen maar stress aan beleeft.
Monica,
Wat rot dat de band met je moeder zo slecht is. Goed dat je gewoon bent weggegaan. Dat je broer het contact ook al verbroken heeft zegt ook wat over haar. Ik vind het wel grappig van die 25 kerstkaarten. Zou haar gezicht wel eens willen zien.
Het lijkt me vreselijk om niet met (een van) je ouders door 1 deur te kunnen.
Een kennis van me had een beetje hetzelfde met haar moeder. Ze heeft een jongere broer met ADHD. Hij was haar moeders' zorgenkindje. Alle aandacht ging naar hem. Zij deed hartstikke haar best, maar het was nooit goed genoeg. Zij ging ook daardoor op haar 17e uit huis. Haar moeder is een "ja maar-mens". Ze heeft altijd wat te klagen tegen anderen. Iedereen is gek, behalve zij. Zij weet het allemaal zo goed. Haar man is al met pensioen, maar is nauwelijks thuis vanwege haar. Die kennis heeft ook al eens gezegd dat als zij ooit te horen krijgt dat haar moeder is overleden, zal denken dat ze gelukkiger zal zijn.
Goed van je dat je je schilderspullen opgeruimd hebt. Als je er toch alleen maar stress aan beleeft.
Monica,
Wat rot dat de band met je moeder zo slecht is. Goed dat je gewoon bent weggegaan. Dat je broer het contact ook al verbroken heeft zegt ook wat over haar. Ik vind het wel grappig van die 25 kerstkaarten. Zou haar gezicht wel eens willen zien.
Het lijkt me vreselijk om niet met (een van) je ouders door 1 deur te kunnen.
Een kennis van me had een beetje hetzelfde met haar moeder. Ze heeft een jongere broer met ADHD. Hij was haar moeders' zorgenkindje. Alle aandacht ging naar hem. Zij deed hartstikke haar best, maar het was nooit goed genoeg. Zij ging ook daardoor op haar 17e uit huis. Haar moeder is een "ja maar-mens". Ze heeft altijd wat te klagen tegen anderen. Iedereen is gek, behalve zij. Zij weet het allemaal zo goed. Haar man is al met pensioen, maar is nauwelijks thuis vanwege haar. Die kennis heeft ook al eens gezegd dat als zij ooit te horen krijgt dat haar moeder is overleden, zal denken dat ze gelukkiger zal zijn.
zaterdag 9 januari 2016 om 12:50
Bedankt voor de lieve woorden, kan er op zich heel goed mee terecht bij mijn man, maar ik wil hem er niet al te veel mee belasten, hij kan er zo weinig mee.
Dan is het wel fijn dat ik het hier even - relatief - anoniem kan gooien.
Ik had ook haar gezicht willen zien bij die kerstkaarten, ik vermoed dat ze er haar woede op heeft gekoeld en ze in 2356 stukken heeft gescheurd.
Waarschijnlijk zullen die kaarten voor haar alleen maar een bevestiging zijn van haar slachtofferrol, ze gaat bij zo'n dingen niet bij zichzelf gaat kijken hoe het nu komt dat mensen zo op haar reageren.
Ik ben zelf extreem kritisch op mezelf, en misschien daarom dat ik zo'n moeite heb met haar houding.
Oké, ze hééft een rottige jeugd gehad, en het is een drama als je man je na 30 jaar huwelijk verlaat voor een andere vrouw, maar ik vind dat je zelf de keuze hebt of je daar je hele leven aan laat kapotmaken.
Mijn eerste huwelijk was er ook een met meer tranen dan vreugde, maar de kans op geluk die ik heb gekregen bij mijn huidige man heb ik wel met beide handen gegrepen.
Ik denk dat doordat ik zwart heb gezien, ik de waarde van wit veel beter ken dan mensen die niks hebben meegemaakt.
Maar voor haar werkt het blijkbaar niet zo en dat hangt ze extreem hard op aan iedereen die op haar pad komt en ze vindt oprecht dat de wereld haar vanalles verschuldigd is voor al haar ellende en is zwaar overstuur als iemand iets krijgt (toelage oid) waarvan zij vindt dat die persoon er geen recht op heeft, alsof het uit haar portemonnee komt (ze leeft zelf al jaren van een uitkering).
Soit, om in dezelfde lijn te blijven: ik heb van haar geleerd hoe het vooral niét moet , en dat meen ik echt.
In die zin heeft ze van mij een beter mens gemaakt dan ik anders zou zijn - ze had alleen wel een andere methode mogen kiezen daarvoor
Dan is het wel fijn dat ik het hier even - relatief - anoniem kan gooien.
Ik had ook haar gezicht willen zien bij die kerstkaarten, ik vermoed dat ze er haar woede op heeft gekoeld en ze in 2356 stukken heeft gescheurd.
Waarschijnlijk zullen die kaarten voor haar alleen maar een bevestiging zijn van haar slachtofferrol, ze gaat bij zo'n dingen niet bij zichzelf gaat kijken hoe het nu komt dat mensen zo op haar reageren.
Ik ben zelf extreem kritisch op mezelf, en misschien daarom dat ik zo'n moeite heb met haar houding.
Oké, ze hééft een rottige jeugd gehad, en het is een drama als je man je na 30 jaar huwelijk verlaat voor een andere vrouw, maar ik vind dat je zelf de keuze hebt of je daar je hele leven aan laat kapotmaken.
Mijn eerste huwelijk was er ook een met meer tranen dan vreugde, maar de kans op geluk die ik heb gekregen bij mijn huidige man heb ik wel met beide handen gegrepen.
Ik denk dat doordat ik zwart heb gezien, ik de waarde van wit veel beter ken dan mensen die niks hebben meegemaakt.
Maar voor haar werkt het blijkbaar niet zo en dat hangt ze extreem hard op aan iedereen die op haar pad komt en ze vindt oprecht dat de wereld haar vanalles verschuldigd is voor al haar ellende en is zwaar overstuur als iemand iets krijgt (toelage oid) waarvan zij vindt dat die persoon er geen recht op heeft, alsof het uit haar portemonnee komt (ze leeft zelf al jaren van een uitkering).
Soit, om in dezelfde lijn te blijven: ik heb van haar geleerd hoe het vooral niét moet , en dat meen ik echt.
In die zin heeft ze van mij een beter mens gemaakt dan ik anders zou zijn - ze had alleen wel een andere methode mogen kiezen daarvoor
zaterdag 9 januari 2016 om 15:18
quote:MonicaGeller schreef op 09 januari 2016 @ 12:50:
Soit, om in dezelfde lijn te blijven: ik heb van haar geleerd hoe het vooral niét moet , en dat meen ik echt.
In die zin heeft ze van mij een beter mens gemaakt dan ik anders zou zijn
Wow, dit is echt wel omdenken voor gevorderden.
Knap dat je dat kunt. Mooi ook.
Uit jouw verhaal komt wel weer heel duidelijk naar voren dat mensen met ASS (al heeft je moeder dan geen officiële diagnose) enorm kunnen verschillen. Zelfs als ze dezelfde genen hebben. Er zijn nog veel mensen die denken dat alle autisten dezelfde kenmerken hebben, dat vind ik nog weleens lastig. Want 'hoe kun jij nu autisme hebben, autisten snappen toch geen grapjes?' (pas nog gehoord). Ik ben gestopt het uit te leggen, geen zin meer in.
Soit, om in dezelfde lijn te blijven: ik heb van haar geleerd hoe het vooral niét moet , en dat meen ik echt.
In die zin heeft ze van mij een beter mens gemaakt dan ik anders zou zijn
Wow, dit is echt wel omdenken voor gevorderden.
Knap dat je dat kunt. Mooi ook.
Uit jouw verhaal komt wel weer heel duidelijk naar voren dat mensen met ASS (al heeft je moeder dan geen officiële diagnose) enorm kunnen verschillen. Zelfs als ze dezelfde genen hebben. Er zijn nog veel mensen die denken dat alle autisten dezelfde kenmerken hebben, dat vind ik nog weleens lastig. Want 'hoe kun jij nu autisme hebben, autisten snappen toch geen grapjes?' (pas nog gehoord). Ik ben gestopt het uit te leggen, geen zin meer in.
zaterdag 9 januari 2016 om 15:21
quote:hondenmens schreef op 09 januari 2016 @ 12:03:
Lotte,
Goed van je dat je je schilderspullen opgeruimd hebt. Als je er toch alleen maar stress aan beleeft.
Dank je!
Ik voel dezelfde bevrijding als na mijn beslissing te stoppen met het onderwijs.
Daar heb ik ook zo lang mee geworsteld.
Mensen bleven maar zeggen dat ik talent had, terwijl ik me er zo ongelukkig bij voelde.
Het voelt geweldig om voor mezelf te kiezen.
Het smaakt naar meer.
Lotte,
Goed van je dat je je schilderspullen opgeruimd hebt. Als je er toch alleen maar stress aan beleeft.
Dank je!
Ik voel dezelfde bevrijding als na mijn beslissing te stoppen met het onderwijs.
Daar heb ik ook zo lang mee geworsteld.
Mensen bleven maar zeggen dat ik talent had, terwijl ik me er zo ongelukkig bij voelde.
Het voelt geweldig om voor mezelf te kiezen.
Het smaakt naar meer.
zaterdag 9 januari 2016 om 16:33
quote:Lotte35 schreef op 09 januari 2016 @ 15:18:
[...]
Wow, dit is echt wel omdenken voor gevorderden.
Knap dat je dat kunt. Mooi ook.
Uit jouw verhaal komt wel weer heel duidelijk naar voren dat mensen met ASS (al heeft je moeder dan geen officiële diagnose) enorm kunnen verschillen. Zelfs als ze dezelfde genen hebben. Er zijn nog veel mensen die denken dat alle autisten dezelfde kenmerken hebben, dat vind ik nog weleens lastig. Want 'hoe kun jij nu autisme hebben, autisten snappen toch geen grapjes?' (pas nog gehoord). Ik ben gestopt het uit te leggen, geen zin meer in.
Dank je. Het is voor mij de enige mogelijke manier om ernaar te kijken, die andere: verbitterd worden, vind ik niet echt een optie, dat wil ik mijn kinderen, mijn gezin en mezelf niet aandoen.
Dat niet alle autisten dezelfden zijn, daar krijg ik soms ook van die rare opmerkingen over: een kennis met een auti-kind is er heilig van overtuigd dat ik hetzelfde ben als haar kind, dat ik 35 jaar ouder ben en ander geslacht neemt ze niet mee
Die kennis komt mij dus elke keer weer uitleggen dat ze iets figuurlijk bedoelt, dat het aan mijn autisme ligt als ik iets persoonlijk opneem, dat ik wel geen 'volledige' relatie zal hebben met mijn man (maar dat mag ik dan weer niet persoonlijk nemen)...
Ik kap het contact met die kennis maar zoveel mogelijk af, inderdaad geen zin om mezelf constant uit te leggen.
Wij zijn degenen die anderen niet begrijpen, maar omgekeerd zie ik toch ook zeer veel onbezonnenheid en vooroordelen van niet-autisten tov ons, wie is dan de sociaal gehandicapte
Bij mensen van wie ik vermoed dat ze wel echt luisteren leg ik wel graag de dingen uit waarin ik verschil van hen, zonder daarom 'minder' te zijn: dat ik een beelddenker ben en meer details zie, dat is anders zijn, maar qua waarde imo gelijk.
[...]
Wow, dit is echt wel omdenken voor gevorderden.
Knap dat je dat kunt. Mooi ook.
Uit jouw verhaal komt wel weer heel duidelijk naar voren dat mensen met ASS (al heeft je moeder dan geen officiële diagnose) enorm kunnen verschillen. Zelfs als ze dezelfde genen hebben. Er zijn nog veel mensen die denken dat alle autisten dezelfde kenmerken hebben, dat vind ik nog weleens lastig. Want 'hoe kun jij nu autisme hebben, autisten snappen toch geen grapjes?' (pas nog gehoord). Ik ben gestopt het uit te leggen, geen zin meer in.
Dank je. Het is voor mij de enige mogelijke manier om ernaar te kijken, die andere: verbitterd worden, vind ik niet echt een optie, dat wil ik mijn kinderen, mijn gezin en mezelf niet aandoen.
Dat niet alle autisten dezelfden zijn, daar krijg ik soms ook van die rare opmerkingen over: een kennis met een auti-kind is er heilig van overtuigd dat ik hetzelfde ben als haar kind, dat ik 35 jaar ouder ben en ander geslacht neemt ze niet mee
Die kennis komt mij dus elke keer weer uitleggen dat ze iets figuurlijk bedoelt, dat het aan mijn autisme ligt als ik iets persoonlijk opneem, dat ik wel geen 'volledige' relatie zal hebben met mijn man (maar dat mag ik dan weer niet persoonlijk nemen)...
Ik kap het contact met die kennis maar zoveel mogelijk af, inderdaad geen zin om mezelf constant uit te leggen.
Wij zijn degenen die anderen niet begrijpen, maar omgekeerd zie ik toch ook zeer veel onbezonnenheid en vooroordelen van niet-autisten tov ons, wie is dan de sociaal gehandicapte
Bij mensen van wie ik vermoed dat ze wel echt luisteren leg ik wel graag de dingen uit waarin ik verschil van hen, zonder daarom 'minder' te zijn: dat ik een beelddenker ben en meer details zie, dat is anders zijn, maar qua waarde imo gelijk.
zaterdag 9 januari 2016 om 16:34
zaterdag 9 januari 2016 om 17:05
quote:yolo8 schreef op 09 januari 2016 @ 16:34:
Knap dat je voor jezelf kiest Lotte! Dat is heel belangrijk. Talenten hebben is leuk, maar als je het zelf niet leuk vindt en het alleen maar energie kost dan dat je ervan krijgt, dan heeft het geen zin om daarmee verder te gaan.
Dank je!
Zoals jij het beschrijft, voel ik het precies.
Knap dat je voor jezelf kiest Lotte! Dat is heel belangrijk. Talenten hebben is leuk, maar als je het zelf niet leuk vindt en het alleen maar energie kost dan dat je ervan krijgt, dan heeft het geen zin om daarmee verder te gaan.
Dank je!
Zoals jij het beschrijft, voel ik het precies.
zondag 10 januari 2016 om 13:11
quote:yolo8 schreef op 09 januari 2016 @ 16:34:
Knap dat je voor jezelf kiest Lotte! Dat is heel belangrijk. Talenten hebben is leuk, maar als je het zelf niet leuk vindt en het alleen maar energie kost dan dat je ervan krijgt, dan heeft het geen zin om daarmee verder te gaan.
Monica ik bewonder je enorm!
Ik denk dat mensen meestal gelukkiger worden als ze hun talenten benutten kunnen.
Ik weet natuurlijk niet of Lotte kan schilderen zonder druk te voelen, maar het lijkt mij heel jammer.
Want van Van Gogh is haast niets meer te koop..
Knap dat je voor jezelf kiest Lotte! Dat is heel belangrijk. Talenten hebben is leuk, maar als je het zelf niet leuk vindt en het alleen maar energie kost dan dat je ervan krijgt, dan heeft het geen zin om daarmee verder te gaan.
Monica ik bewonder je enorm!
Ik denk dat mensen meestal gelukkiger worden als ze hun talenten benutten kunnen.
Ik weet natuurlijk niet of Lotte kan schilderen zonder druk te voelen, maar het lijkt mij heel jammer.
Want van Van Gogh is haast niets meer te koop..
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
zondag 10 januari 2016 om 13:41
quote:haarklover schreef op 10 januari 2016 @ 13:11:
Ik weet natuurlijk niet of Lotte kan schilderen zonder druk te voelen, maar het lijkt mij heel jammer.
Nee, dat lukt dus niet.
Tot die conclusie ben ik gekomen.
Ik ben gewoon te obsessief.
Als ik begin aan een schilderij, MOET het af.
Ik heb dan geen rust voor ik klaar ben.
Ik zit voortdurend op hete kolen, omdat ik door moet schilderen van mezelf.
Als ik onverwachts een paar uur eerder weg kan van mijn werk, slaat de blijdschap om in stress, omdat ik 'dan dus weer aan het schilderij moet werken'.
Ik ben daar helemaal klaar mee.
Dit is voor mij dus de juiste beslissing, talent of niet.
En als het goed is, worden mijn 'werken' vanaf nu alleen maar meer waard.
Het zijn nu immers collector's items
Ik weet natuurlijk niet of Lotte kan schilderen zonder druk te voelen, maar het lijkt mij heel jammer.
Nee, dat lukt dus niet.
Tot die conclusie ben ik gekomen.
Ik ben gewoon te obsessief.
Als ik begin aan een schilderij, MOET het af.
Ik heb dan geen rust voor ik klaar ben.
Ik zit voortdurend op hete kolen, omdat ik door moet schilderen van mezelf.
Als ik onverwachts een paar uur eerder weg kan van mijn werk, slaat de blijdschap om in stress, omdat ik 'dan dus weer aan het schilderij moet werken'.
Ik ben daar helemaal klaar mee.
Dit is voor mij dus de juiste beslissing, talent of niet.
En als het goed is, worden mijn 'werken' vanaf nu alleen maar meer waard.
Het zijn nu immers collector's items
zondag 10 januari 2016 om 14:30
quote:ducktape schreef op 12 oktober 2015 @ 18:19:
[...]
+1.
Wauw, dit had echt van mij kunnen zijn!
Ik zou me ook zo graag willen mengen in discussies/topics, maar weet eigenlijk nooit waar ik moet inhaken of wat ik überhaupt erover moet zeggen. zo frustrerend..
En dan zie ik namen van anderen die in elk topic wel een uitgebreide mening over eea hebben. Dan vraag ik me dus echt af waarom ik dat dan niet heb
Ik zou zo graag eens een dag 'normaal' zijn. Me gedragen zoals ieder ander doet. Vrij zijn zonder na te denken over hóe je eigenlijk 'normaal' moet doen. Ik zou zo graag dom willen mee lullen met de mensen op het werk/school als ze over weet-ik-wat aan het ouwehoeren zijn. Ik zou zo graag van een avondje stappen willen genieten, me willen laten gaan in de alcohol (vind ik vreselijk ranzig).. en kunnen dansen tot ik er bij neer val. Al was het gewoon eens voor een dag om te ervaren hoe het ook kan
[...]
+1.
Wauw, dit had echt van mij kunnen zijn!
Ik zou me ook zo graag willen mengen in discussies/topics, maar weet eigenlijk nooit waar ik moet inhaken of wat ik überhaupt erover moet zeggen. zo frustrerend..
En dan zie ik namen van anderen die in elk topic wel een uitgebreide mening over eea hebben. Dan vraag ik me dus echt af waarom ik dat dan niet heb
Ik zou zo graag eens een dag 'normaal' zijn. Me gedragen zoals ieder ander doet. Vrij zijn zonder na te denken over hóe je eigenlijk 'normaal' moet doen. Ik zou zo graag dom willen mee lullen met de mensen op het werk/school als ze over weet-ik-wat aan het ouwehoeren zijn. Ik zou zo graag van een avondje stappen willen genieten, me willen laten gaan in de alcohol (vind ik vreselijk ranzig).. en kunnen dansen tot ik er bij neer val. Al was het gewoon eens voor een dag om te ervaren hoe het ook kan
zondag 10 januari 2016 om 14:58
quote:Lotte35 schreef op 09 januari 2016 @ 15:18:
Uit jouw verhaal komt wel weer heel duidelijk naar voren dat mensen met ASS (al heeft je moeder dan geen officiële diagnose) enorm kunnen verschillen. Zelfs als ze dezelfde genen hebben.Ik ken een autistische eeneiige tweeling. Je zou verwachten dat ze in gedrag gelijk zijn, maar ik zie toch grote verschillen. Een aantal kenmerken komen wel overeen. De ene lijkt lijkt in gedrag meer op een niet-autist dan de ander.
Uit jouw verhaal komt wel weer heel duidelijk naar voren dat mensen met ASS (al heeft je moeder dan geen officiële diagnose) enorm kunnen verschillen. Zelfs als ze dezelfde genen hebben.Ik ken een autistische eeneiige tweeling. Je zou verwachten dat ze in gedrag gelijk zijn, maar ik zie toch grote verschillen. Een aantal kenmerken komen wel overeen. De ene lijkt lijkt in gedrag meer op een niet-autist dan de ander.
World of Warcraft: Legion
zondag 10 januari 2016 om 15:27
quote:Lavenderlily schreef op 10 januari 2016 @ 13:56:
Ik sta op de wachtlijst om (eindelijk) getest te worden of ik een stoornis in het autismespectrum heb.
Volgende week word ik 50. Ik loop al mijn hele leven tegen dingen aan.
Heb je zelf aangestuurd op een autisme-onderzoek, of is het je aangeraden door een therapeut?
Goed van je, dat je uit laat zoeken wat er aan de hand kan zijn, als je al zo lang tegen dingen aanloopt.
In mijn psycho-educatiegroep varieerde de leeftijd van 35 tot 63. Allemaal mensen die net de diagnose ASS hadden gekregen.
Succes met wachten. De wachtlijsten zijn lang hè? (Bij mij bijna een jaar.)
Ik sta op de wachtlijst om (eindelijk) getest te worden of ik een stoornis in het autismespectrum heb.
Volgende week word ik 50. Ik loop al mijn hele leven tegen dingen aan.
Heb je zelf aangestuurd op een autisme-onderzoek, of is het je aangeraden door een therapeut?
Goed van je, dat je uit laat zoeken wat er aan de hand kan zijn, als je al zo lang tegen dingen aanloopt.
In mijn psycho-educatiegroep varieerde de leeftijd van 35 tot 63. Allemaal mensen die net de diagnose ASS hadden gekregen.
Succes met wachten. De wachtlijsten zijn lang hè? (Bij mij bijna een jaar.)
zondag 10 januari 2016 om 15:28
quote:hans66 schreef op 10 januari 2016 @ 14:58:
Ik ken een autistische eeneiige tweeling. Je zou verwachten dat ze in gedrag gelijk zijn, maar ik zie toch grote verschillen. Een aantal kenmerken komen wel overeen. De ene lijkt lijkt in gedrag meer op een niet-autist dan de ander.
Dat is wel het beste bewijs dat geen twee mensen met autisme hetzelfde zijn.
Mooi voorbeeld.
Ik ken een autistische eeneiige tweeling. Je zou verwachten dat ze in gedrag gelijk zijn, maar ik zie toch grote verschillen. Een aantal kenmerken komen wel overeen. De ene lijkt lijkt in gedrag meer op een niet-autist dan de ander.
Dat is wel het beste bewijs dat geen twee mensen met autisme hetzelfde zijn.
Mooi voorbeeld.
zondag 10 januari 2016 om 23:19
quote:Lotte35 schreef op 10 januari 2016 @ 15:27:
[...]
Heb je zelf aangestuurd op een autisme-onderzoek, of is het je aangeraden door een therapeut?
Goed van je, dat je uit laat zoeken wat er aan de hand kan zijn, als je al zo lang tegen dingen aanloopt.
In mijn psycho-educatiegroep varieerde de leeftijd van 35 tot 63. Allemaal mensen die net de diagnose ASS hadden gekregen.
Succes met wachten. De wachtlijsten zijn lang hè? (Bij mij bijna een jaar.)Ik heb het zelf besloten. Er is veel autisme in mijn familie aanwezig, en ik herken veel dingen ook in mezelf.
[...]
Heb je zelf aangestuurd op een autisme-onderzoek, of is het je aangeraden door een therapeut?
Goed van je, dat je uit laat zoeken wat er aan de hand kan zijn, als je al zo lang tegen dingen aanloopt.
In mijn psycho-educatiegroep varieerde de leeftijd van 35 tot 63. Allemaal mensen die net de diagnose ASS hadden gekregen.
Succes met wachten. De wachtlijsten zijn lang hè? (Bij mij bijna een jaar.)Ik heb het zelf besloten. Er is veel autisme in mijn familie aanwezig, en ik herken veel dingen ook in mezelf.
maandag 11 januari 2016 om 13:04
quote:Lavenderlily schreef op 10 januari 2016 @ 13:56:
Ik sta op de wachtlijst om (eindelijk) getest te worden of ik een stoornis in het autismespectrum heb.
Volgende week word ik 50. Ik loop al mijn hele leven tegen dingen aan.Ik hoop voor je dat je eindelijk duidelijkheid krijgt. Vind het triest dat sommige mensen eerst heel hun leven tegen problemen aan moeten lopen die beter voorkomen hadden kunnen worden door een diagnose. Mijn collega is 40 en heeft nog maar pas haar diagnose. Ze heeft haast geen zelfvertrouwen door alles wat misging in haar leven. Ik was zelf 20 bij mijn diagnose, ook te laat vond ik.
Ik sta op de wachtlijst om (eindelijk) getest te worden of ik een stoornis in het autismespectrum heb.
Volgende week word ik 50. Ik loop al mijn hele leven tegen dingen aan.Ik hoop voor je dat je eindelijk duidelijkheid krijgt. Vind het triest dat sommige mensen eerst heel hun leven tegen problemen aan moeten lopen die beter voorkomen hadden kunnen worden door een diagnose. Mijn collega is 40 en heeft nog maar pas haar diagnose. Ze heeft haast geen zelfvertrouwen door alles wat misging in haar leven. Ik was zelf 20 bij mijn diagnose, ook te laat vond ik.
maandag 11 januari 2016 om 13:16
Ik vond het bij mij ook te laat. Ik was 20 en mijn jeugd was alles behalve makkelijk.
Net terug van dietiste. Niet alle veranderingen die zij door wil voeren is voor mij haalbaar. Ze snapt dat het met mijn NLD te maken heeft en ze heeft haar plannen aangepast wat voor mij haalbaar en minder stressvol is. Opgelucht dat ze het snapt en er dus rekening mee houdt.
Net terug van dietiste. Niet alle veranderingen die zij door wil voeren is voor mij haalbaar. Ze snapt dat het met mijn NLD te maken heeft en ze heeft haar plannen aangepast wat voor mij haalbaar en minder stressvol is. Opgelucht dat ze het snapt en er dus rekening mee houdt.
maandag 11 januari 2016 om 13:37
Hebben jullie ook soms heimwee naar wat geweest is of nostalgische gevoelens? Ik heb dit al van jongs af aan en vroeg me af of dit nou ook iets Autistisch is of gewoon een karaktereigenschap. Op mijn 7e zei ik al: Weet je nog..? Dat jaar en die zomer...
Ik heb dat vaak met mensen waar ik vroeger mee omging en die veranderd zijn. Bijv. een oude vriendin of kennis die gaat trouwen, zwanger is. Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat we kind waren en dat nog helemaal niet aan de orde was. We zaten op dezelfde golflengte. Als ik dat ineens zie of hoor, komt ineens zo het besef dat vroeger niet meer bestaat. Alles is voorgoed veranderd. Met zulke dingen is dat gevoel sterker dan normaal. Ook al was het contact al jaren verwaterd. Ik kan dat soms zo jammer vinden. Dat het nooit meer zoals toen wordt. Het klinkt onzinnig en je kunt er niks mee. Maar ik vraag me af waarom ik dit zo sterk heb.
Ik heb dat vaak met mensen waar ik vroeger mee omging en die veranderd zijn. Bijv. een oude vriendin of kennis die gaat trouwen, zwanger is. Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat we kind waren en dat nog helemaal niet aan de orde was. We zaten op dezelfde golflengte. Als ik dat ineens zie of hoor, komt ineens zo het besef dat vroeger niet meer bestaat. Alles is voorgoed veranderd. Met zulke dingen is dat gevoel sterker dan normaal. Ook al was het contact al jaren verwaterd. Ik kan dat soms zo jammer vinden. Dat het nooit meer zoals toen wordt. Het klinkt onzinnig en je kunt er niks mee. Maar ik vraag me af waarom ik dit zo sterk heb.
