Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
maandag 11 januari 2016 om 13:45
Eigenlijk niet nee, mijn leven wordt alleen maar mooier elke dag.
Als ik naar het verleden kijk, dan is dat meestal met verdriet om de persoon die ik toen was, met wrok om dingen die me zijn aangedaan,... heb ook bijna geen foto's meer vroeger.
Ik zal best wel mooie momenten hebben gekend, maar die waren eerder uitzondering dan regel.
Naar het verleden kijken zorgt ervoor dat ik zeer snel in het hoekje zelfmedelijden ga zitten, en dat mag ik (bijna) niet van mezelf.
Wel zie ik op fb soms foto's van kinderen waar ik vroeger op gebabysit heb, en dan klopt dat ergens niet, want dat kind is 7 of zo, en 'ineens' is die volwassen en heeft zelf kinderen.
Ik heb geen contact met die kinderen, maar heel af en toe ga ik wel 's loeren bij sommigen.
Als ik naar het verleden kijk, dan is dat meestal met verdriet om de persoon die ik toen was, met wrok om dingen die me zijn aangedaan,... heb ook bijna geen foto's meer vroeger.
Ik zal best wel mooie momenten hebben gekend, maar die waren eerder uitzondering dan regel.
Naar het verleden kijken zorgt ervoor dat ik zeer snel in het hoekje zelfmedelijden ga zitten, en dat mag ik (bijna) niet van mezelf.
Wel zie ik op fb soms foto's van kinderen waar ik vroeger op gebabysit heb, en dan klopt dat ergens niet, want dat kind is 7 of zo, en 'ineens' is die volwassen en heeft zelf kinderen.
Ik heb geen contact met die kinderen, maar heel af en toe ga ik wel 's loeren bij sommigen.
maandag 11 januari 2016 om 14:30
quote:hondenmens schreef op 11 januari 2016 @ 13:37:
Hebben jullie ook soms heimwee naar wat geweest is of nostalgische gevoelens? Ik heb dit al van jongs af aan en vroeg me af of dit nou ook iets Autistisch is of gewoon een karaktereigenschap. Op mijn 7e zei ik al: Weet je nog..? Dat jaar en die zomer...
Ik heb dat vaak met mensen waar ik vroeger mee omging en die veranderd zijn. Bijv. een oude vriendin of kennis die gaat trouwen, zwanger is. Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat we kind waren en dat nog helemaal niet aan de orde was. We zaten op dezelfde golflengte. Als ik dat ineens zie of hoor, komt ineens zo het besef dat vroeger niet meer bestaat. Alles is voorgoed veranderd. Met zulke dingen is dat gevoel sterker dan normaal. Ook al was het contact al jaren verwaterd. Ik kan dat soms zo jammer vinden. Dat het nooit meer zoals toen wordt. Het klinkt onzinnig en je kunt er niks mee. Maar ik vraag me af waarom ik dit zo sterk heb.
Ik herken het wel een beetje. Vriendschappen die kapot of verwaterd zijn kan ik ook nog steeds heel jammer vinden. Ik kan niet goed tegen het ouder worden. Ik wil weer in de 20 zijn en niet ouder kunnen worden. Veranderingen van uiterlijk, gewicht, enz vind ik lastig.
Heimwee naar wat is geweest ook wel een beetje, maar tegelijkertijd geniet ik van het hier en nu. Tegenstrijdig, maar mijn gevoel is dat vaker.
Hebben jullie ook soms heimwee naar wat geweest is of nostalgische gevoelens? Ik heb dit al van jongs af aan en vroeg me af of dit nou ook iets Autistisch is of gewoon een karaktereigenschap. Op mijn 7e zei ik al: Weet je nog..? Dat jaar en die zomer...
Ik heb dat vaak met mensen waar ik vroeger mee omging en die veranderd zijn. Bijv. een oude vriendin of kennis die gaat trouwen, zwanger is. Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat we kind waren en dat nog helemaal niet aan de orde was. We zaten op dezelfde golflengte. Als ik dat ineens zie of hoor, komt ineens zo het besef dat vroeger niet meer bestaat. Alles is voorgoed veranderd. Met zulke dingen is dat gevoel sterker dan normaal. Ook al was het contact al jaren verwaterd. Ik kan dat soms zo jammer vinden. Dat het nooit meer zoals toen wordt. Het klinkt onzinnig en je kunt er niks mee. Maar ik vraag me af waarom ik dit zo sterk heb.
Ik herken het wel een beetje. Vriendschappen die kapot of verwaterd zijn kan ik ook nog steeds heel jammer vinden. Ik kan niet goed tegen het ouder worden. Ik wil weer in de 20 zijn en niet ouder kunnen worden. Veranderingen van uiterlijk, gewicht, enz vind ik lastig.
Heimwee naar wat is geweest ook wel een beetje, maar tegelijkertijd geniet ik van het hier en nu. Tegenstrijdig, maar mijn gevoel is dat vaker.
maandag 11 januari 2016 om 15:51
Wat mij vooral opvalt als ik kijk naar klasgenoten van vroeger, is dat ik toch wel duidelijk ben blijven steken, ergens onderweg. De meeste van mijn leeftijdsgenoten hebben nu kinderen. Vaak al van een jaar of vijftien, zestien. Vol verwondering kan ik daarnaar kijken. Ik voel me zelf nog zo jong. Ik begrijp ook niet hoe ze het kunnen; hele gezinnen draaiende houden. Ik heb m'n handen al meer dan vol aan alleen mezelf.
Natuurlijk zijn er ook leeftijdsgenoten die geen kinderen hebben. Een enkeling (maar dan ook écht maar een enkeling hoor) heeft ook geen relatie. Maar die hebben dan vaak weer een carrière, of reizen heel veel of hebben hobby's waar ze veel tijd insteken.
Dat is mij allemaal niet 'gelukt'.
Ja, ik heb een hbo-studie glansrijk afgerond, omdat ik nu eenmaal verre van dom ben.
Maar zodra ik met mijn diploma en prachtige cijferlijst de maatschappij in moest, ging het meteen mis.
Lang heb ik me mislukt gevoeld, maar gelukkig is dat gevoel met het krijgen van de diagnose verdwenen.
Ik run mijn eigen kleine huishouden, ik werk, ik beteken veel voor een select groepje mensen. Ik ben eigenlijk heel goed 'gelukt', maar ik kan nog weleens verdrietig zijn om het feit dat ik niet eerder wist wat er met me aan de hand was. Dat had mijn weg waarschijnlijk iets minder hobbelig gemaakt.
Natuurlijk zijn er ook leeftijdsgenoten die geen kinderen hebben. Een enkeling (maar dan ook écht maar een enkeling hoor) heeft ook geen relatie. Maar die hebben dan vaak weer een carrière, of reizen heel veel of hebben hobby's waar ze veel tijd insteken.
Dat is mij allemaal niet 'gelukt'.
Ja, ik heb een hbo-studie glansrijk afgerond, omdat ik nu eenmaal verre van dom ben.
Maar zodra ik met mijn diploma en prachtige cijferlijst de maatschappij in moest, ging het meteen mis.
Lang heb ik me mislukt gevoeld, maar gelukkig is dat gevoel met het krijgen van de diagnose verdwenen.
Ik run mijn eigen kleine huishouden, ik werk, ik beteken veel voor een select groepje mensen. Ik ben eigenlijk heel goed 'gelukt', maar ik kan nog weleens verdrietig zijn om het feit dat ik niet eerder wist wat er met me aan de hand was. Dat had mijn weg waarschijnlijk iets minder hobbelig gemaakt.
maandag 11 januari 2016 om 16:02
Lotte, fijn dat je je nu niet meer 'mislukt' voelt. Mij lukken ook veel dingen niet waardoor ik mezelf soms ook minder voel dan anderen. Ik heb geen baan, geen kinderen en kan veel dingen niet die anderen om mij heen wel kunnen. Maar ik heb nu een heel fijn en goed leven, wat ik nooit gedacht had dat ik het zou krijgen. Maar soms ben ik nog wel verdrietig dat ik niet kan wat mijn omgeving wel kan. Maar tegenwoordig ben ik vooral heel blij met wat ik heb en hoe ik mijn leven leef.
maandag 11 januari 2016 om 16:16
quote:elfje12 schreef op 11 januari 2016 @ 14:30:
[...]
Ik herken het wel een beetje. Vriendschappen die kapot of verwaterd zijn kan ik ook nog steeds heel jammer vinden. Ik kan niet goed tegen het ouder worden. Ik wil weer in de 20 zijn en niet ouder kunnen worden. Veranderingen van uiterlijk, gewicht, enz vind ik lastig.
Heimwee naar wat is geweest ook wel een beetje, maar tegelijkertijd geniet ik van het hier en nu. Tegenstrijdig, maar mijn gevoel is dat vaker.
Dat tegenstrijdige herken ik ook wel. Aan de ene kant ben ik blij dat ik mijn eigen leven heb. Doen en laten wat ik wil, buiten het werk dan. Ik ben blij dat ik niet meer op school zit. De stress die ik altijd had als we weer iets nieuws moesten leren. En toch was mijn lagere schooltijd een van de beste periodes uit mijn leven. Doordat het een leuke klas was.
Datzelfde gevoel heb ik met een baan. Soms kan ik erg opkijken tegen mensen met hun droombaan. Die heb ik niet. Maar ik ben ook blij dat ik niet in zo'n sleur zit en geen tijd meer overhoud. Dat je je huishouden allemaal in het weekend moet doen. Ik kan dat 's middags ook doen.
[...]
Ik herken het wel een beetje. Vriendschappen die kapot of verwaterd zijn kan ik ook nog steeds heel jammer vinden. Ik kan niet goed tegen het ouder worden. Ik wil weer in de 20 zijn en niet ouder kunnen worden. Veranderingen van uiterlijk, gewicht, enz vind ik lastig.
Heimwee naar wat is geweest ook wel een beetje, maar tegelijkertijd geniet ik van het hier en nu. Tegenstrijdig, maar mijn gevoel is dat vaker.
Dat tegenstrijdige herken ik ook wel. Aan de ene kant ben ik blij dat ik mijn eigen leven heb. Doen en laten wat ik wil, buiten het werk dan. Ik ben blij dat ik niet meer op school zit. De stress die ik altijd had als we weer iets nieuws moesten leren. En toch was mijn lagere schooltijd een van de beste periodes uit mijn leven. Doordat het een leuke klas was.
Datzelfde gevoel heb ik met een baan. Soms kan ik erg opkijken tegen mensen met hun droombaan. Die heb ik niet. Maar ik ben ook blij dat ik niet in zo'n sleur zit en geen tijd meer overhoud. Dat je je huishouden allemaal in het weekend moet doen. Ik kan dat 's middags ook doen.
maandag 11 januari 2016 om 16:38
maandag 11 januari 2016 om 17:38
Lotte, dat blijven steken heb ik ook. Soms voel ik me nog een tiener. Ik vind ook nog veel dezelfde dingen leuk als toen. Al zijn er wel een paar bijgekomen zoals fotografie en dieren.
Van mijn oud-klasgenoten van de lagere school heeft nu ongeveer een derde 1 of 2 kinderen van baby tot kleuterleeftijd. Volgens mij hebben ze wel allemaal een relatie. Ik sta er ook versteld van. Je moet ook maar geluk hebben dat je iemand vind die hetzelfde voor jou voelt. Ik vind dat ze het snel voor elkaar hebben.
Degenen die (nog) geen kinderen hebben, hebben of een carrière, groot huis of maken verre reizen. Ik heb niks van dat alles en heb me vaak minderwaardig gevoeld. Sterker nog, afgelopen jaar was er een klassenreünie en ik heb echt getwijfeld om te gaan vanwege dit. Maar ik ben toch gegaan en het ging veel relaxter dan gedacht. Ik had me voorgesteld dat het net als op TV zou gaan. Ieder aan een bankje en om de beurt zeggen wat je doet. Maar het was net een staande receptie met kliekjes. Ze vroegen wel wat ik deed en heb ook van mijn Autisme verteld. Eentje vond het jammer voor me en de rest knikte alleen. Misschien niet weten wat ze erop moesten zeggen. Verder heb ik wel leuk met ze gepraat.
Ik heb nu een collega die een beetje in hetzelfde schuitje zit. Met haar had ik gelijk al raakpunten en nu zijn we vriendinnen. Het verschil is alleen dat zij niet geaccepteerd wordt door haar ouders door haar Autisme. Ze schamen zich voor haar en er mag ook niet over gepraat worden. Gelukkig had ik wel een warm thuis.
Ik vind het ook nog wel eens jammer dat het bij mij laat ontdekt is. Want ik liep op mijn 4e al voor het eerst bij hulpverleners. En op mijn 9e voor extreme faalangst. Het woord Autisme is nooit genoemd.
Van mijn oud-klasgenoten van de lagere school heeft nu ongeveer een derde 1 of 2 kinderen van baby tot kleuterleeftijd. Volgens mij hebben ze wel allemaal een relatie. Ik sta er ook versteld van. Je moet ook maar geluk hebben dat je iemand vind die hetzelfde voor jou voelt. Ik vind dat ze het snel voor elkaar hebben.
Degenen die (nog) geen kinderen hebben, hebben of een carrière, groot huis of maken verre reizen. Ik heb niks van dat alles en heb me vaak minderwaardig gevoeld. Sterker nog, afgelopen jaar was er een klassenreünie en ik heb echt getwijfeld om te gaan vanwege dit. Maar ik ben toch gegaan en het ging veel relaxter dan gedacht. Ik had me voorgesteld dat het net als op TV zou gaan. Ieder aan een bankje en om de beurt zeggen wat je doet. Maar het was net een staande receptie met kliekjes. Ze vroegen wel wat ik deed en heb ook van mijn Autisme verteld. Eentje vond het jammer voor me en de rest knikte alleen. Misschien niet weten wat ze erop moesten zeggen. Verder heb ik wel leuk met ze gepraat.
Ik heb nu een collega die een beetje in hetzelfde schuitje zit. Met haar had ik gelijk al raakpunten en nu zijn we vriendinnen. Het verschil is alleen dat zij niet geaccepteerd wordt door haar ouders door haar Autisme. Ze schamen zich voor haar en er mag ook niet over gepraat worden. Gelukkig had ik wel een warm thuis.
Ik vind het ook nog wel eens jammer dat het bij mij laat ontdekt is. Want ik liep op mijn 4e al voor het eerst bij hulpverleners. En op mijn 9e voor extreme faalangst. Het woord Autisme is nooit genoemd.
woensdag 13 januari 2016 om 11:33
Koken jullie ook liever zelf dan dat je gaat uiteten?
Ik kook bijna elke avond. Soms vers en soms uit een pakje. Ik ben best kieskeurig en in een restaurant zitten er soms dingen in die ik niet lust. Bijvoorbeeld lasagne of pizza maak ik zonder kaas. In kant- en klare of in een restaurant zit dat er standaard in.
Ik kook bijna elke avond. Soms vers en soms uit een pakje. Ik ben best kieskeurig en in een restaurant zitten er soms dingen in die ik niet lust. Bijvoorbeeld lasagne of pizza maak ik zonder kaas. In kant- en klare of in een restaurant zit dat er standaard in.
woensdag 13 januari 2016 om 11:52
quote:hondenmens schreef op 13 januari 2016 @ 11:33:
Koken jullie ook liever zelf dan dat je gaat uiteten?
Ik kook bijna elke avond. Soms vers en soms uit een pakje. Ik ben best kieskeurig en in een restaurant zitten er soms dingen in die ik niet lust. Bijvoorbeeld lasagne of pizza maak ik zonder kaas. In kant- en klare of in een restaurant zit dat er standaard in.
Nee, dat herken ik niet. Ik ga heel graag uit eten, maar dan wel het liefst naar iets wat ik al ken. Ik kijk ook altijd de menukaart van te voren.
Ik vind koken wel heel leuk! Maar ook wel lastig, en dan het plannen.
Koken jullie ook liever zelf dan dat je gaat uiteten?
Ik kook bijna elke avond. Soms vers en soms uit een pakje. Ik ben best kieskeurig en in een restaurant zitten er soms dingen in die ik niet lust. Bijvoorbeeld lasagne of pizza maak ik zonder kaas. In kant- en klare of in een restaurant zit dat er standaard in.
Nee, dat herken ik niet. Ik ga heel graag uit eten, maar dan wel het liefst naar iets wat ik al ken. Ik kijk ook altijd de menukaart van te voren.
Ik vind koken wel heel leuk! Maar ook wel lastig, en dan het plannen.
woensdag 13 januari 2016 om 13:26
Ik vind uit eten gaan vervelend omdat daar een ober bij hoort die oogcontact zoekt of te dicht bij me komt staan of...
Het eten zelf, daar sta ik neutraal in - al kook ik zelf wel heel erg graag.
Wat ik wel heb ik dat ik thuis met man nooit uitgepraat raak, en op restaurant vind ik precies geen gespreksonderwerpen.
Komt deels wel doordat ik de neiging heb te luid te praten en hij dat gênant vindt, dus ik zit daar dan de hele tijd op te letten.
En hij vindt het ook niet fijn als ik 'zware' onderwerpen bespreek of zwarte humor gebruik als er risico is dat anderen ons kunnen horen.
Ik begrijp dat wel allemaal en 't is niet dat hij constant met opgestoken wijsvinger zit, maar ik wil hem wel graag gelukkig maken.
Dus zit ik dan de hele tijd zeer neurotisch te letten op lichte onderwerpen en niet te luid te praten - het mannetje op mijn schouder gaat dan zwaar in overdrive
Thuis zijn die factoren er allemaal niet: mag ik luid praten en over zware onderwerpen of gitzwarte humor gebruiken, dan vindt ie dat juist wel fijn.
Daarom eet ik liever thuis, maar dat mag dan net zo goed afhaaleten of gekookt door hem zijn, dat maakt me minder uit.
Het eten zelf, daar sta ik neutraal in - al kook ik zelf wel heel erg graag.
Wat ik wel heb ik dat ik thuis met man nooit uitgepraat raak, en op restaurant vind ik precies geen gespreksonderwerpen.
Komt deels wel doordat ik de neiging heb te luid te praten en hij dat gênant vindt, dus ik zit daar dan de hele tijd op te letten.
En hij vindt het ook niet fijn als ik 'zware' onderwerpen bespreek of zwarte humor gebruik als er risico is dat anderen ons kunnen horen.
Ik begrijp dat wel allemaal en 't is niet dat hij constant met opgestoken wijsvinger zit, maar ik wil hem wel graag gelukkig maken.
Dus zit ik dan de hele tijd zeer neurotisch te letten op lichte onderwerpen en niet te luid te praten - het mannetje op mijn schouder gaat dan zwaar in overdrive
Thuis zijn die factoren er allemaal niet: mag ik luid praten en over zware onderwerpen of gitzwarte humor gebruiken, dan vindt ie dat juist wel fijn.
Daarom eet ik liever thuis, maar dat mag dan net zo goed afhaaleten of gekookt door hem zijn, dat maakt me minder uit.
woensdag 13 januari 2016 om 13:31
Het vervelende aan uit eten gaan vind ik dat je afhankelijk bent van hoe druk het is en hoelang je op je bestelling moet wachten. Ik heb eens 1,5 uur op mijn eten moeten wachten. Ik was nog kind en mijn ouders namen voor- en tussengerechten. Daar ben ik niet zo van, ik wilde alleen een hoofd- en nagerecht. Dat kreeg ik dus gelijk met het hoofdgerecht van mijn ouders. Op zich normaal, maar ik zat dan een hele tijd zonder.
woensdag 13 januari 2016 om 13:36
Vanaf vandaag mag ik "officieel" meepraten hier. Er is milde ASS uitgekomen Heel erg verwacht en dus geen schok voor me ofzo.
Ik vind uit eten gaan vooral lekker omdat ik dan zelf geen eten hoef te maken en af hoef te ruimen maar ik vind het vaak wel vermoeiend omdat er heel veel gebeurt qua geluiden enz. Ben daar nogal gevoelig voor
Ik vind uit eten gaan vooral lekker omdat ik dan zelf geen eten hoef te maken en af hoef te ruimen maar ik vind het vaak wel vermoeiend omdat er heel veel gebeurt qua geluiden enz. Ben daar nogal gevoelig voor
woensdag 13 januari 2016 om 13:49
Hondenmens, ik vind dat niet zo goed aangepakt door je ouders eigenlijk.
Wij hebben ons wat dat betreft altijd aangepast aan de kinderen: met kleuters namen we op restaurant een hoofdgerecht + koffie/dessert, en naarmate ze ouder worden en zelf ook meer leren genieten/geduld hebben, worden onze restaurantbezoeken uitgebreider.
Yolo, 'gefeliciteerd' als ik het zo mag zeggen. Ik vond het zelf vooral erg fijn dat het ding een naam had, dat ik niet alleen 'die rare' was.
En uitzoeken wat wel en niet werkt voor mij was ineens niet meer tasten in het duister, maar ik kon me ergens naar gaan richten.
Ik wens je toe dat het 'officiële' je op een of andere manier vooruit helpt
Wij hebben ons wat dat betreft altijd aangepast aan de kinderen: met kleuters namen we op restaurant een hoofdgerecht + koffie/dessert, en naarmate ze ouder worden en zelf ook meer leren genieten/geduld hebben, worden onze restaurantbezoeken uitgebreider.
Yolo, 'gefeliciteerd' als ik het zo mag zeggen. Ik vond het zelf vooral erg fijn dat het ding een naam had, dat ik niet alleen 'die rare' was.
En uitzoeken wat wel en niet werkt voor mij was ineens niet meer tasten in het duister, maar ik kon me ergens naar gaan richten.
Ik wens je toe dat het 'officiële' je op een of andere manier vooruit helpt
woensdag 13 januari 2016 om 14:52
Dankjewel Monica! Ik denk dat het wel goedkomt Ik vind het vooral handig om tegen m'n scriptiebegeleidster te kunnen zeggen bijvoorbeeld. En verder weet ik het nog niet zo goed, denk dat er voor mij niet heel veel verandert, want ik "wist" het al jaren maar niet officieel. Maar ik geef toe dat ik het denk ik erger had gevonden als er geen ASS uitkwam, want dan had ik mezelf nog raarder gevonden
Eerst maar eens naar de psycho-educatiegroep
Eerst maar eens naar de psycho-educatiegroep
woensdag 13 januari 2016 om 16:07
quote:yolo8 schreef op 13 januari 2016 @ 14:52:
Dankjewel Monica! Ik denk dat het wel goedkomt Ik vind het vooral handig om tegen m'n scriptiebegeleidster te kunnen zeggen bijvoorbeeld. En verder weet ik het nog niet zo goed, denk dat er voor mij niet heel veel verandert, want ik "wist" het al jaren maar niet officieel. Maar ik geef toe dat ik het denk ik erger had gevonden als er geen ASS uitkwam, want dan had ik mezelf nog raarder gevonden
Eerst maar eens naar de psycho-educatiegroep
Klinkt heel bekend, dit.
Fijn dat er nu duidelijkheid is.
Dankjewel Monica! Ik denk dat het wel goedkomt Ik vind het vooral handig om tegen m'n scriptiebegeleidster te kunnen zeggen bijvoorbeeld. En verder weet ik het nog niet zo goed, denk dat er voor mij niet heel veel verandert, want ik "wist" het al jaren maar niet officieel. Maar ik geef toe dat ik het denk ik erger had gevonden als er geen ASS uitkwam, want dan had ik mezelf nog raarder gevonden
Eerst maar eens naar de psycho-educatiegroep
Klinkt heel bekend, dit.
Fijn dat er nu duidelijkheid is.
woensdag 13 januari 2016 om 16:41
Yolo8, fijn dat het nu bevestigd is. Ik was ook blij toen ik de diagnose kreeg. Dan is er een oorzaak van je problemen. Anders wordt steeds maar gezegd dat je overal zelf de schuld van bent.
De eerste keer dat ik over Autisme las was over een meisje van kleuterleeftijd dat alsmaar driftbuien had en dingen vernielde. Dat was het beeld wat ik ervan had. Ik was dan ook verbaasd toen mijn ouders zeiden al lang een vermoeden van Autisme te hebben. Want ik was juist een timide meisje dat gauw dichtklapte. Uiteindelijk kwam ik via een andere site op een site van NLD. Had ik nog nooit van gehoord, dus even kijken. En 90% van de kenmerken had ik. Eerst schrok ik een beetje dat ik toch een stoornis had, in plaats van faalangst. Maar was ook opgelucht.
Ik heb overigens ook veel kenmerken van Dyspraxie.
De eerste keer dat ik over Autisme las was over een meisje van kleuterleeftijd dat alsmaar driftbuien had en dingen vernielde. Dat was het beeld wat ik ervan had. Ik was dan ook verbaasd toen mijn ouders zeiden al lang een vermoeden van Autisme te hebben. Want ik was juist een timide meisje dat gauw dichtklapte. Uiteindelijk kwam ik via een andere site op een site van NLD. Had ik nog nooit van gehoord, dus even kijken. En 90% van de kenmerken had ik. Eerst schrok ik een beetje dat ik toch een stoornis had, in plaats van faalangst. Maar was ook opgelucht.
Ik heb overigens ook veel kenmerken van Dyspraxie.
