Achterlopen op leeftijdsgenoten

Benader het niet negatief. Je hebt een ziekte overwonnen, je bent weer in de mogelijkheid om te werken en je houdt je eigen broek op. En ik zou zeker je kinderwens niet uitstellen tot je een vast contract hebt dat is tegenwoordig zo onzeker, zeker nu je schrijft dat je verminderd vruchtbaar bent. Je bent geen mislukking, je hebt een beetje pech gehad

Niet iedereen van jouw leeftijd verdient meer.

Sommigen gaan ook nooit meer verdienen.

Je leven is meer dan je carrière, focus je meer op de rest.

Je werkt dat is al heel wat na je ziekte.

Als je het ook nog eens leuk vind, waar heb je het dan over?



Heeft je vriend een stabiel inkomen?

Het moet wel mogelijk zijn, maar als het dat is zou ik niet op een vast contract gaan wachten.

Je bent verminderd vruchtbaar joh, wat is nou het belangrijkste voor jouw leven?

Stel jouw dochter zit in de situatie die jij omschrijft. Wat vind jij dan van haar en wat raad je haar aan?

Ik loop ook achter op leeftijdsgenoten en ben 30. Nog nooit een echte relatie gehad, geen kinderen, geen regulier werk. Door een vorm van Autisme werk ik bij een Sociale Werkplaats. Ik kon qua leren wel mee met de rest, maar het werken is een probleem en ben hier al vaak mee vastgelopen. Gauw overprikkeld en het normale tempo niet aankunnen. Nu werk ik onder mijn niveau met een laag loon. Ik kan erg opkijken tegen leeftijdsgenoten die wel hun droombaan hebben. Misschien ga ik nooit regulier kunnen werken. Maar daarvoor in de plaats heb ik wel veel meer rust in mijn hoofd dan vroeger. Ik werk ook parttime en houd tijd voor mezelf over. Vroeger had ik dat niet en was constant geïrriteerd. Dus wat ik nu heb is gewoon beter voor me. En ik kan rondkomen. Geef niet zo om reizen, uitgaan en dure restaurants. Het liefst heb ik mijn eigen gedoetje. Af en toe een dagje weg.

Ik heb niet de behoefte aan constant iemand om me heen, ook geen kind. Mijn handen vol aan mezelf en baal soms dat ik veel minder kan dan leeftijdsgenoten. Maar wie zegt dat ze ook daadwerkelijk gelukkiger zijn?

Dat gevoel van een mislukkeling te zijn is bij mij minder geworden sinds ik een paar lotgenoten heb. Jij hebt een ziekte overwonnen. Het is heel normaal dat dingen daardoor vertraagd gaan. Wel vervelend, maar daar kun jij niks aan doen. Je had gewoon pech.

Ik haal mijn eigenwaarde niet uit het werk dat ik doe

En momenteel doe ik van harte ver onder mijn niveau, onderbetaald maar wel zeer flexibel werk, gewoon omdat mijn leven elders om draait. ( mijn kinderen )En daar is dit werk het meest ideaal voor.





Maar ook als je geen kinderen zou krijgen laat je geluk niet afhangen van welke baan je hebt of hoe groot je huis is. Tel je zegeningen. En hoe hoog scoort gezondheid en een fijne man dan voor jou?

Hoe het gelopen is niet jouw schuld, maar je zit er wel mee. Balen mag natuurlijk, maar kijken hoe het had kunnen zijn heeft geen zin voor de toekomst, dus probeer dat naast je neer te leggen als je plannen aan het maken bent voor de toekomst.



Probeer te bedenken wat jij het belangrijkste vind en waar je het meest spijt van zou krijgen. Natuurlijk kan je aan kinderen beginnen en toch gewoon je contract behouden en langzaam je carriere proberen op te bouwen. Of je zegt dat je nog maximaal 1 jaar wacht om de boel op de rails te krijgen en dan beginnen te proberen zwanger te worden.



Maar, het kan mis gaan. Baalscenaria 1 is: Stel, jullie beginnen aan kinderen, je baas geeft je geen nieuw contract en na de geboorte van jullie kindje lukt het je bijna niet om weer werk in je richting te krijgen. Via uitzendbureas klus je soms wat bij elkaar maar eigenlijk komt het er op neer dat jij thuisblijfmoeder bent en je vriend het inkomen binnenhaalt. Misschien kan je als de kinderen groter zijn opnieuw op zoek naar iets. Hoe erg zou je dit vinden? Kunnen jullie het redden met zijn salaris?



Baalscenario 2 is: Je wacht op een vast contract. Helaas kan je huidige baas je contract niet verlengen in verband met een tekort aan opdrachten. Je vind gelukkig wel snel weer een nieuwe baan, maar doordat je weer met een tijdelijk contact begint moet je langer wachten op een vast contract. Dat krijg je, want je nieuwe werkgever is tevreden met je en over 2 jaar heb je je vaste contract binnen. Nu blijkt het zwanger worden niet vanzelf te gaan. Jullie gaan de medische molen in zonder te weten of het zin heeft. Hoe erg zou je dit vinden? Je bent nu 32, dus stel dat je op je 34e begint en het lukt niet, dan ben je 35. Dan nemen je kansen normaal al iets af, maar het is nog wel goed mogelijk om zwanger te worden als alles gewoon werkt. Heb je een idee hoeveel je kansen verminderd zijn?



Welke van de scenario's zou je het best mee kunnen leven?

Het kan natuurlijk ook zijn dat je voor 'dan maar de kans lopen om geen contractverlenging te krijgen' gaat en het valt mee, je krijgt wel een vervolgcontract, terwijl je zwanger bent.

Het kan ook zo zijn dat je een zwangerschap wel uitstelt en je met een vast contract in de hand toch snel zwanger blijkt te zijn.

Ik duim voor je dat het een van deze twee wordt, maar voor de zekerheid zou ik kiezen voor het perspectief waarvan je het minst spijt zou krijgen mocht het mislopen.



Sterkte met jullie keuze en veel geluk, welke keus je ook maakt.

Dus je wil iets anders omdat je wil dat andere mensen je niet in een hokje plaatsen waarvan enkel jij denkt dat ze doen?



Dit gaat te diep voor me hoor





Of jullie willen een kindje of niet

Hokjes van anderen erbuiten laten

Of lekker in blijven zitten als het bevalt natuurlijk

quote:Kloktikt schreef op 25 januari 2016 @ 22:28:

Sinds ik ziek en werkeloos ben geweest ben ik gewoon doodsbang om nutteloos te zijn in de maatschappij.

Dat ben je sowiezo niet. Als je voor de zekerheid van werk gaat omdat je werkgevers tevreden over je zijn, je doet dus goed werk en ze zijn blij met je. Als jullie nu eerst voor kinderen kiezen en werken er een beetje bij in schiet door pech, dan bouwen jullie (jij dus) mee aan 'de maatschappij van morgen' door kinderen op de wereld te zetten die jullie goed opvoeden, die je een mooie achtergrond meegeeft en veel plezier laat beleven aan hun jeugd. Kinderen opvoeden met een verantwoordelijkheidsgevoel en een stevige basis is hartstikke nuttig .



Trouwens, ik heb een baan die je zou kunnen classificeren als 'een goede baan', maar nuttig? Neu.. Hoeveel mensen om je heen hebben eigenlijk een baan die echt nuttig is? Als ik ga tellen in mijn omgeving maar enkele...

Klinkt voor mij als buitenstaander alsof je eerst nog wat meer zekerheid wil creeeren, wat meer ervaring zodat je bij eventueel verlies van je baan makkelijker weer aan de slag komt, of een vast contract. Maar alsof je ook eigenlijk kinderen krijgen niet te lang wil uitstellen, je ziet het in elk geval ook goed zitten om het te combineren.

Heb je het met je arts over je vruchtbaarheid gehad?



Ik denk dat ik als ik jou was voor een optie zou gaan zoals nog bijv. maximaal 1 jaar zo veel mogelijk werkervaring opbouwen (evt thuiscursus er bij doen ofzo) en dan wel proberen zwanger te worden, vast contract of niet. Want als het eenmaal niet (meer) lukt is het zo'n onomkeerbaar iets dat je geen kinderen hebt gekregen. Terwijl je carrieere misschien wel beter of minder goed kan zijn, maar het gaat gewoon niet om een ja/nee situatie. Je kan er ook rekening mee houden dat het zwanger worden misschien toch al niet zo makkelijk gaat en incalculeren dat het heel redelijk is om te verwachten dat het minstens een half jaar duurt, en dus over een half jaar beginnen met proberen, zodat je dat jaar werkervaring op doet. Daarbij werk je in eerste instantie ook nog gewoon door terwijl je zwanger bent.