Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
maandag 25 januari 2016 om 19:56
Hondenmens, ja ik herken het wel hoor! M'n moeder zegt nu ook: als ik toen wist wat ik nu weet had ik niet zo vaak boos op je geworden (omdat mijn moeder bijvoorbeeld de schone was bij mijn deur neerlegde en ik niet begreep dat ik dat in m'n kast moest leggen - ik zag die stapel ook gewoon letterlijk niet staan, allemaal zulke suffe dingen)
En ik ben ook vaak uitgemaakt voor lui.
Even iets anders, heeft iemand toevallig een epub (ebook) bestand van Henny Struik - Niet Ongevoelig, vrouwen met autisme?
En ik ben ook vaak uitgemaakt voor lui.
Even iets anders, heeft iemand toevallig een epub (ebook) bestand van Henny Struik - Niet Ongevoelig, vrouwen met autisme?
dinsdag 26 januari 2016 om 12:02
quote:MonicaGeller schreef op 13 januari 2016 @ 15:28:
O ja dat was ook mijn grootste angst: dat ze zouden zeggen 'je hebt geen autisme en verder vinden we ook niks bij je', dan zou ik echt gewoon 'die rare' zijn
Ik was ook blij dat dit eruit kwam , anders waren ze gaan zoeken naar een persoonlijkheidsstoornis. En dat label zou ik helemaal niet willen. Hoe onterecht ook naar mensen die dat wel hebben. Heb vorige week mijn eerste psychedu gehad. Vond het erg gezellig, want ik kan het altijd goed vinden met autisten
Ik kon wel aan iedereen zien dat er iets mee was. Op 1 jongen na, tot die begon te praten. Nu vraag ik me af of mensen dat ook bij mij hebben.
In mijn omgeving zegt iedereen van niet. Veel van hen geloven de diagnose ook niet. Maar toch ... Ik overweeg nu om er vlg keer naar te vragen in de groep. Of zou ik de anderen dan kwetsen?
Het boek ken ik niet, maar ik wil het wel graag lezen. Heb je al op torrents gezocht?
O ja dat was ook mijn grootste angst: dat ze zouden zeggen 'je hebt geen autisme en verder vinden we ook niks bij je', dan zou ik echt gewoon 'die rare' zijn
Ik was ook blij dat dit eruit kwam , anders waren ze gaan zoeken naar een persoonlijkheidsstoornis. En dat label zou ik helemaal niet willen. Hoe onterecht ook naar mensen die dat wel hebben. Heb vorige week mijn eerste psychedu gehad. Vond het erg gezellig, want ik kan het altijd goed vinden met autisten
Ik kon wel aan iedereen zien dat er iets mee was. Op 1 jongen na, tot die begon te praten. Nu vraag ik me af of mensen dat ook bij mij hebben.
In mijn omgeving zegt iedereen van niet. Veel van hen geloven de diagnose ook niet. Maar toch ... Ik overweeg nu om er vlg keer naar te vragen in de groep. Of zou ik de anderen dan kwetsen?
Het boek ken ik niet, maar ik wil het wel graag lezen. Heb je al op torrents gezocht?
.
dinsdag 26 januari 2016 om 12:13
quote:impala schreef op 26 januari 2016 @ 12:12:
[...]
Zoiets heb ik altijd gedacht over mezelf
Jij niet?Ja, ik vond de term excentriek best wel passend, maar hoe meer ik me daarna verdiepte in autisme hoe zekerder ik werd dat dat het toch echt was.
[...]
Zoiets heb ik altijd gedacht over mezelf
Jij niet?Ja, ik vond de term excentriek best wel passend, maar hoe meer ik me daarna verdiepte in autisme hoe zekerder ik werd dat dat het toch echt was.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
dinsdag 26 januari 2016 om 12:22
quote:impala schreef op 26 januari 2016 @ 12:18:
[...]
Nou ja, het is allebei waar. Toch?
Ja, daarom.
Excentriek kun je denk ik vrij letterlijk vertalen met 'buiten het centrum', dus buiten het midden of gemiddelde. Wat dat betreft is eigenlijk iedereen excentriek, want niemand is exact gemiddeld.
[...]
Nou ja, het is allebei waar. Toch?
Ja, daarom.
Excentriek kun je denk ik vrij letterlijk vertalen met 'buiten het centrum', dus buiten het midden of gemiddelde. Wat dat betreft is eigenlijk iedereen excentriek, want niemand is exact gemiddeld.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
dinsdag 26 januari 2016 om 13:33
quote:impala schreef op 26 januari 2016 @ 12:02:
[...]
Ik was ook blij dat dit eruit kwam , anders waren ze gaan zoeken naar een persoonlijkheidsstoornis. En dat label zou ik helemaal niet willen. Hoe onterecht ook naar mensen die dat wel hebben. Heb vorige week mijn eerste psychedu gehad. Vond het erg gezellig, want ik kan het altijd goed vinden met autisten
Ik kon wel aan iedereen zien dat er iets mee was. Op 1 jongen na, tot die begon te praten. Nu vraag ik me af of mensen dat ook bij mij hebben.
In mijn omgeving zegt iedereen van niet. Veel van hen geloven de diagnose ook niet. Maar toch ... Ik overweeg nu om er vlg keer naar te vragen in de groep. Of zou ik de anderen dan kwetsen?
Het boek ken ik niet, maar ik wil het wel graag lezen. Heb je al op torrents gezocht?
Heb ook vorige week m'n eerste psychedu gehad! Toevallig Vond het zelf alleen een behoorlijk ongemakkelijke setting (maar dat kan natuurlijk ook aan mij liggen).
Ja, heb al naar vanalles gezocht maar het is blijkbaar niet een erg populair boek haha.
Het beste wat ik kon vinden was een pdf van de eerste 49 pagina's
[...]
Ik was ook blij dat dit eruit kwam , anders waren ze gaan zoeken naar een persoonlijkheidsstoornis. En dat label zou ik helemaal niet willen. Hoe onterecht ook naar mensen die dat wel hebben. Heb vorige week mijn eerste psychedu gehad. Vond het erg gezellig, want ik kan het altijd goed vinden met autisten
Ik kon wel aan iedereen zien dat er iets mee was. Op 1 jongen na, tot die begon te praten. Nu vraag ik me af of mensen dat ook bij mij hebben.
In mijn omgeving zegt iedereen van niet. Veel van hen geloven de diagnose ook niet. Maar toch ... Ik overweeg nu om er vlg keer naar te vragen in de groep. Of zou ik de anderen dan kwetsen?
Het boek ken ik niet, maar ik wil het wel graag lezen. Heb je al op torrents gezocht?
Heb ook vorige week m'n eerste psychedu gehad! Toevallig Vond het zelf alleen een behoorlijk ongemakkelijke setting (maar dat kan natuurlijk ook aan mij liggen).
Ja, heb al naar vanalles gezocht maar het is blijkbaar niet een erg populair boek haha.
Het beste wat ik kon vinden was een pdf van de eerste 49 pagina's
dinsdag 26 januari 2016 om 18:14
Vandaag werd het me een beetje teveel en dat uitte zich in kortaf doen tegen mijn moeder. Vanochtend gewoon gewerkt. Vanmiddag moest ik naar de orthodontist voor een intake. Mijn moeder was mee, omdat ik niet altijd alles onthoud. Ik had gedacht weer aan een beugel te moeten, omdat mijn gebit niet lekker meer op elkaar staat. Hij vond het niet nodig, want ik kan nog gewoon eten. Als het echt erger wordt, kan een beugel altijd nog. Aan de ene kant opgelucht omdat ik geen ingrijpende dingen moet, maar ook een teleurstelling. Want mijn klachten blijven dan ook bestaan.
Hij adviseerde me wel een behandeling bij een parodontoloog vanwege ver teruggetrokken tandvlees bij mijn ondertanden. Daar zie ik erg tegenop omdat je dan verdoofd moet en ik erg bang voor prikken ben.
Na de ortho gingen we nog even de stad in en we snackten wat. Dat was nog wel leuk. Maar ik was er met mijn hoofd niet bij en kon maar aan 1 ding denken, die parodontoloog. Op het laatst gingen we nog even samen om boodschappen en het liep wat uit doordat de kassajuffrouw de prijs van de sinaasappels niet wist. Ze moest even bellen.
Intussen was het al 16:00 geweest en ik had nog geen tijd gehad om te wandelen met mijn honden (doe dat puur voor de beweging, want ze gaan op een kattenbak en kunnen wel hun behoefte doen)
Bij mij thuis ging het mis. Mijn moeder droeg ook wat dingen naar binnen. Ik wilde mijn spullen gaan opruimen of mijn moeder zei alweer dat ik even moest kijken hoe handig het kapstokje was dat ze voor me gekocht had. Dat heeft ze wel vaker, gelijk beginnen te praten of vragen. En dat kon ik niet meer hebben. Ik antwoorde alleen met een: "Jah". Het viel verkeerd en ze werd emotioneel. Ze zei dat ze het alleen maar deed om goed te doen. Ze liep met tranen in haar ogen weer weg. Ik zei dat ik het niet zo had bedoeld en dat alles bij elkaar gewoon teveel was en dat gevraag er niet meer bij kon hebben. Ze zei dat het al goed was, maar het klonk niet gemeend. Het is haar enthousiasme wat mij overvraagt. Ik ben de dag weg geweest en ben ik alles en haar ook gewoon beu op dat moment. Een half uur daarvoor zei ze nog hoe gezellig ze het samen met mij op pad zijn vind. Maar dat kan bij mij ineens omslaan.
Hij adviseerde me wel een behandeling bij een parodontoloog vanwege ver teruggetrokken tandvlees bij mijn ondertanden. Daar zie ik erg tegenop omdat je dan verdoofd moet en ik erg bang voor prikken ben.
Na de ortho gingen we nog even de stad in en we snackten wat. Dat was nog wel leuk. Maar ik was er met mijn hoofd niet bij en kon maar aan 1 ding denken, die parodontoloog. Op het laatst gingen we nog even samen om boodschappen en het liep wat uit doordat de kassajuffrouw de prijs van de sinaasappels niet wist. Ze moest even bellen.
Intussen was het al 16:00 geweest en ik had nog geen tijd gehad om te wandelen met mijn honden (doe dat puur voor de beweging, want ze gaan op een kattenbak en kunnen wel hun behoefte doen)
Bij mij thuis ging het mis. Mijn moeder droeg ook wat dingen naar binnen. Ik wilde mijn spullen gaan opruimen of mijn moeder zei alweer dat ik even moest kijken hoe handig het kapstokje was dat ze voor me gekocht had. Dat heeft ze wel vaker, gelijk beginnen te praten of vragen. En dat kon ik niet meer hebben. Ik antwoorde alleen met een: "Jah". Het viel verkeerd en ze werd emotioneel. Ze zei dat ze het alleen maar deed om goed te doen. Ze liep met tranen in haar ogen weer weg. Ik zei dat ik het niet zo had bedoeld en dat alles bij elkaar gewoon teveel was en dat gevraag er niet meer bij kon hebben. Ze zei dat het al goed was, maar het klonk niet gemeend. Het is haar enthousiasme wat mij overvraagt. Ik ben de dag weg geweest en ben ik alles en haar ook gewoon beu op dat moment. Een half uur daarvoor zei ze nog hoe gezellig ze het samen met mij op pad zijn vind. Maar dat kan bij mij ineens omslaan.
dinsdag 26 januari 2016 om 21:06
quote:hondenmens schreef op 26 januari 2016 @ 18:14:
Vandaag werd het me een beetje teveel en dat uitte zich in kortaf doen tegen mijn moeder. Vanochtend gewoon gewerkt. Vanmiddag moest ik naar de orthodontist voor een intake. Mijn moeder was mee, omdat ik niet altijd alles onthoud. Ik had gedacht weer aan een beugel te moeten, omdat mijn gebit niet lekker meer op elkaar staat. Hij vond het niet nodig, want ik kan nog gewoon eten. Als het echt erger wordt, kan een beugel altijd nog. Aan de ene kant opgelucht omdat ik geen ingrijpende dingen moet, maar ook een teleurstelling. Want mijn klachten blijven dan ook bestaan.
Hij adviseerde me wel een behandeling bij een parodontoloog vanwege ver teruggetrokken tandvlees bij mijn ondertanden. Daar zie ik erg tegenop omdat je dan verdoofd moet en ik erg bang voor prikken ben.
Na de ortho gingen we nog even de stad in en we snackten wat. Dat was nog wel leuk. Maar ik was er met mijn hoofd niet bij en kon maar aan 1 ding denken, die parodontoloog. Op het laatst gingen we nog even samen om boodschappen en het liep wat uit doordat de kassajuffrouw de prijs van de sinaasappels niet wist. Ze moest even bellen.
Intussen was het al 16:00 geweest en ik had nog geen tijd gehad om te wandelen met mijn honden (doe dat puur voor de beweging, want ze gaan op een kattenbak en kunnen wel hun behoefte doen)
Bij mij thuis ging het mis. Mijn moeder droeg ook wat dingen naar binnen. Ik wilde mijn spullen gaan opruimen of mijn moeder zei alweer dat ik even moest kijken hoe handig het kapstokje was dat ze voor me gekocht had. Dat heeft ze wel vaker, gelijk beginnen te praten of vragen. En dat kon ik niet meer hebben. Ik antwoorde alleen met een: "Jah". Het viel verkeerd en ze werd emotioneel. Ze zei dat ze het alleen maar deed om goed te doen. Ze liep met tranen in haar ogen weer weg. Ik zei dat ik het niet zo had bedoeld en dat alles bij elkaar gewoon teveel was en dat gevraag er niet meer bij kon hebben. Ze zei dat het al goed was, maar het klonk niet gemeend. Het is haar enthousiasme wat mij overvraagt. Ik ben de dag weg geweest en ben ik alles en haar ook gewoon beu op dat moment. Een half uur daarvoor zei ze nog hoe gezellig ze het samen met mij op pad zijn vind. Maar dat kan bij mij ineens omslaan.
Dat omslaan kan ik ook hebben (wij allemaal denk ik). Ik heb in de loop der jaren wel geleerd om dan niet zo snel uit te vallen, maar even een momentje voor mezelf te nemen, desnoods op de wc, en ook te zeggen dat ik moe ben geworden.
Maar gelukkig reageren de mensen om me heen er ook niet overgevoelig op. Ook niet als ik toch even niet zo beheerst ben en wel kribbig wordt. Ik zou het heel naar vinden als mijn moeder er tranen om zou krijgen. Maar die is inmiddels wel wat gewend en neemt het niet persoonlijk gelukkig. Mijn vader kan nog veel botter reageren dan ik als het hem teveel wordt.
Het boek heb ik trouwens gevonden in de bieb. Het is uitgeleend, maar ik heb het gereserveerd. Mocht iemand de epub versie nog vinden dan hou ik me aanbevolen.
Vandaag werd het me een beetje teveel en dat uitte zich in kortaf doen tegen mijn moeder. Vanochtend gewoon gewerkt. Vanmiddag moest ik naar de orthodontist voor een intake. Mijn moeder was mee, omdat ik niet altijd alles onthoud. Ik had gedacht weer aan een beugel te moeten, omdat mijn gebit niet lekker meer op elkaar staat. Hij vond het niet nodig, want ik kan nog gewoon eten. Als het echt erger wordt, kan een beugel altijd nog. Aan de ene kant opgelucht omdat ik geen ingrijpende dingen moet, maar ook een teleurstelling. Want mijn klachten blijven dan ook bestaan.
Hij adviseerde me wel een behandeling bij een parodontoloog vanwege ver teruggetrokken tandvlees bij mijn ondertanden. Daar zie ik erg tegenop omdat je dan verdoofd moet en ik erg bang voor prikken ben.
Na de ortho gingen we nog even de stad in en we snackten wat. Dat was nog wel leuk. Maar ik was er met mijn hoofd niet bij en kon maar aan 1 ding denken, die parodontoloog. Op het laatst gingen we nog even samen om boodschappen en het liep wat uit doordat de kassajuffrouw de prijs van de sinaasappels niet wist. Ze moest even bellen.
Intussen was het al 16:00 geweest en ik had nog geen tijd gehad om te wandelen met mijn honden (doe dat puur voor de beweging, want ze gaan op een kattenbak en kunnen wel hun behoefte doen)
Bij mij thuis ging het mis. Mijn moeder droeg ook wat dingen naar binnen. Ik wilde mijn spullen gaan opruimen of mijn moeder zei alweer dat ik even moest kijken hoe handig het kapstokje was dat ze voor me gekocht had. Dat heeft ze wel vaker, gelijk beginnen te praten of vragen. En dat kon ik niet meer hebben. Ik antwoorde alleen met een: "Jah". Het viel verkeerd en ze werd emotioneel. Ze zei dat ze het alleen maar deed om goed te doen. Ze liep met tranen in haar ogen weer weg. Ik zei dat ik het niet zo had bedoeld en dat alles bij elkaar gewoon teveel was en dat gevraag er niet meer bij kon hebben. Ze zei dat het al goed was, maar het klonk niet gemeend. Het is haar enthousiasme wat mij overvraagt. Ik ben de dag weg geweest en ben ik alles en haar ook gewoon beu op dat moment. Een half uur daarvoor zei ze nog hoe gezellig ze het samen met mij op pad zijn vind. Maar dat kan bij mij ineens omslaan.
Dat omslaan kan ik ook hebben (wij allemaal denk ik). Ik heb in de loop der jaren wel geleerd om dan niet zo snel uit te vallen, maar even een momentje voor mezelf te nemen, desnoods op de wc, en ook te zeggen dat ik moe ben geworden.
Maar gelukkig reageren de mensen om me heen er ook niet overgevoelig op. Ook niet als ik toch even niet zo beheerst ben en wel kribbig wordt. Ik zou het heel naar vinden als mijn moeder er tranen om zou krijgen. Maar die is inmiddels wel wat gewend en neemt het niet persoonlijk gelukkig. Mijn vader kan nog veel botter reageren dan ik als het hem teveel wordt.
Het boek heb ik trouwens gevonden in de bieb. Het is uitgeleend, maar ik heb het gereserveerd. Mocht iemand de epub versie nog vinden dan hou ik me aanbevolen.
.
woensdag 27 januari 2016 om 09:33
Ik meld me ook!
Ook nog adhd erbij, hartstikke handig, geen overzicht kunnen houden en de concentratie van een goudvis hebben.
Gelukkig heb ik wekelijk begeleiding waar ze me helpen structuur te krijgen tijdens mijn studie.
Ik ben trouwens 24 en pas op mijn 18e gediagnosticeerd...
Ook nog adhd erbij, hartstikke handig, geen overzicht kunnen houden en de concentratie van een goudvis hebben.
Gelukkig heb ik wekelijk begeleiding waar ze me helpen structuur te krijgen tijdens mijn studie.
Ik ben trouwens 24 en pas op mijn 18e gediagnosticeerd...
You have to go on and be crazy, craziness is like heaven.
woensdag 27 januari 2016 om 13:32
quote:harris. schreef op 27 januari 2016 @ 09:33:
Ik meld me ook!
Ook nog adhd erbij, hartstikke handig, geen overzicht kunnen houden en de concentratie van een goudvis hebben.
Hier autisme + sinds een paar maanden diagnose ADD: de concentratiestoornis maar dan zonder de fysieke extra energie
Ik was altijd doodop, kon nooit genoeg bijslapen/rusten.
Sinds ik aan de Rilatine zit, kan ik qua energieniveau eindelijk een beetje mee
De kinders zien niet altijd alleen maar mama die op de sofa ligt en met rust moet gelaten worden en op mijn werk maak ik nagenoeg geen 'domme fouten/domme vragen' meer.
Ben helemaal blij
Ik vraag me alleen af hoe ik in hemelsnaam aan mijn rijbewijs ben geraakt, zie nu al die dingen in het verkeer die ik vroeger niet zag
Ik meld me ook!
Ook nog adhd erbij, hartstikke handig, geen overzicht kunnen houden en de concentratie van een goudvis hebben.
Hier autisme + sinds een paar maanden diagnose ADD: de concentratiestoornis maar dan zonder de fysieke extra energie
Ik was altijd doodop, kon nooit genoeg bijslapen/rusten.
Sinds ik aan de Rilatine zit, kan ik qua energieniveau eindelijk een beetje mee
De kinders zien niet altijd alleen maar mama die op de sofa ligt en met rust moet gelaten worden en op mijn werk maak ik nagenoeg geen 'domme fouten/domme vragen' meer.
Ben helemaal blij
Ik vraag me alleen af hoe ik in hemelsnaam aan mijn rijbewijs ben geraakt, zie nu al die dingen in het verkeer die ik vroeger niet zag
woensdag 27 januari 2016 om 13:37
quote:impala schreef op 26 januari 2016 @ 21:06:
[...]
Dat omslaan kan ik ook hebben (wij allemaal denk ik). Ik heb in de loop der jaren wel geleerd om dan niet zo snel uit te vallen, maar even een momentje voor mezelf te nemen, desnoods op de wc, en ook te zeggen dat ik moe ben geworden.
Maar gelukkig reageren de mensen om me heen er ook niet overgevoelig op. Ook niet als ik toch even niet zo beheerst ben en wel kribbig wordt. Ik zou het heel naar vinden als mijn moeder er tranen om zou krijgen.
Hier ook zo.
Die moeder zou toch wel mogen weten dat ze zich dat niet persoonlijk moet aantrekken, ze weet toch hoe het komt?
Het klinkt bijna alsof je afgestraft wordt omdat je je grenzen aangeeft, alsof moeder de aandacht bewust naar zich toetrekt, maar misschien zoek ik er teveel achter.
Ik heb weleens midden in een restaurantbezoek met grote groep familie zitten Toy Blast spelen op mijn telefoon.
Kan best zijn dat dat asociaal of zo was, maar het was voor mij de manier om het vol te houden, hoewel ik het op zich wel fijn vond - allemaal mensen waar ik veel van hou
Ik zeg ondertussen ook rustig tegen wie dan ook 'nu niet' als ik merk dat mijn emmertje vol raakt.
Niemand heeft er baat bij als ik het emmertje laat overlopen en dan dagen aan een stuk puin loop te ruimen.
[...]
Dat omslaan kan ik ook hebben (wij allemaal denk ik). Ik heb in de loop der jaren wel geleerd om dan niet zo snel uit te vallen, maar even een momentje voor mezelf te nemen, desnoods op de wc, en ook te zeggen dat ik moe ben geworden.
Maar gelukkig reageren de mensen om me heen er ook niet overgevoelig op. Ook niet als ik toch even niet zo beheerst ben en wel kribbig wordt. Ik zou het heel naar vinden als mijn moeder er tranen om zou krijgen.
Hier ook zo.
Die moeder zou toch wel mogen weten dat ze zich dat niet persoonlijk moet aantrekken, ze weet toch hoe het komt?
Het klinkt bijna alsof je afgestraft wordt omdat je je grenzen aangeeft, alsof moeder de aandacht bewust naar zich toetrekt, maar misschien zoek ik er teveel achter.
Ik heb weleens midden in een restaurantbezoek met grote groep familie zitten Toy Blast spelen op mijn telefoon.
Kan best zijn dat dat asociaal of zo was, maar het was voor mij de manier om het vol te houden, hoewel ik het op zich wel fijn vond - allemaal mensen waar ik veel van hou
Ik zeg ondertussen ook rustig tegen wie dan ook 'nu niet' als ik merk dat mijn emmertje vol raakt.
Niemand heeft er baat bij als ik het emmertje laat overlopen en dan dagen aan een stuk puin loop te ruimen.
woensdag 27 januari 2016 om 15:39
quote:elfje12 schreef op 13 januari 2016 @ 11:52:
[...]
Nee, dat herken ik niet. Ik ga heel graag uit eten, maar dan wel het liefst naar iets wat ik al ken. Ik kijk ook altijd de menukaart van te voren.
Ik vind koken wel heel leuk! Maar ook wel lastig, en dan het plannen.
Hier precies hetzelfde. Ik ga graag naar iets wat ik inderdaad al ken. En mochten we ergens anders heen gaan, dan wil ik graag de kaart even zien. Ergens "blind" naar binnen stappen voelt toch niet zo lekker.
Koken vind ik echter een ramp. Ik heb het geduld er niet voor en word helemaal gek van de stress om alles tegelijk klaar te krijgen.
De jus voor de boerenkool schiet er vaak bij in omdat spekjes bakken, worst koken en vervolgens de aardappelen met de boerenkool mixen te veel van het goede is
[...]
Nee, dat herken ik niet. Ik ga heel graag uit eten, maar dan wel het liefst naar iets wat ik al ken. Ik kijk ook altijd de menukaart van te voren.
Ik vind koken wel heel leuk! Maar ook wel lastig, en dan het plannen.
Hier precies hetzelfde. Ik ga graag naar iets wat ik inderdaad al ken. En mochten we ergens anders heen gaan, dan wil ik graag de kaart even zien. Ergens "blind" naar binnen stappen voelt toch niet zo lekker.
Koken vind ik echter een ramp. Ik heb het geduld er niet voor en word helemaal gek van de stress om alles tegelijk klaar te krijgen.
De jus voor de boerenkool schiet er vaak bij in omdat spekjes bakken, worst koken en vervolgens de aardappelen met de boerenkool mixen te veel van het goede is
woensdag 27 januari 2016 om 15:45
Vrijwilligerswerk vandaag. Carnavalsmiddag en dan blijf ik altijd weg, maar werk in de ochtend. Druk vanwege de voorbereidingen, onduidelijkheid of mijn vaste collega weer terugkomt, collega die iets aan me vraagt waarop cliënt boos wordt en toen barstte de bom. Zelden word ik boos op cliënten, maar mijn hoofd liep over en dat was de druppel. Het was van het einde van mijn werktijd en ben dus gauw gegaan.
Een andere collega snapt het nog steeds niet helemaal en denkt dat stress komt door onzekerheid. Ik kan maar niet uitleggen dat stress komt door overvraging.
Soms....
Een andere collega snapt het nog steeds niet helemaal en denkt dat stress komt door onzekerheid. Ik kan maar niet uitleggen dat stress komt door overvraging.
Soms....
woensdag 27 januari 2016 om 17:06
quote:elfje12 schreef op 27 januari 2016 @ 15:45:
Ik kan maar niet uitleggen dat stress komt door overvraging.
Overvraging ja, praat me er niet van....
Ik worstel op het moment ook weer zo ontzettend met van alles en nog wat.
Wat ik aankan en wat ik wil lijkt weer totaal niet te rijmen met wat er van me gevraagd en verwacht wordt.
Echt goed voel ik me eigenlijk alleen maar thuis.
Rustig, gestructureerd, geen stress.
Mijn werk maakt me soms crazy.
Ik kan maar niet uitleggen dat stress komt door overvraging.
Overvraging ja, praat me er niet van....
Ik worstel op het moment ook weer zo ontzettend met van alles en nog wat.
Wat ik aankan en wat ik wil lijkt weer totaal niet te rijmen met wat er van me gevraagd en verwacht wordt.
Echt goed voel ik me eigenlijk alleen maar thuis.
Rustig, gestructureerd, geen stress.
Mijn werk maakt me soms crazy.
woensdag 27 januari 2016 om 17:37
[quote]MonicaGeller schreef op 27 januari 2016 @ 13:37:
[...]
Hier ook zo.
Die moeder zou toch wel mogen weten dat ze zich dat niet persoonlijk moet aantrekken, ze weet toch hoe het komt?
Het klinkt bijna alsof je afgestraft wordt omdat je je grenzen aangeeft, alsof moeder de aandacht bewust naar zich toetrekt, maar misschien zoek ik er teveel achter.
Ik heb verder een goede band met haar en ze helpt me altijd waar ze kan. Ze heeft me nog nooit laten vallen, in tegenstelling tot mijn vader. Ze heeft mijn Autisme de laatste jaren beter geaccepteerd dan in het begin. Toen dacht ze nog dat je alles met wilskracht op kon lossen. Nu vindt ze dat ik blij moet zijn met wat ik heb qua leven. In dat opzicht is het de beste moeder die ik kan wensen.
Maar met dit soort dingen reageert ze soms overdreven. Ze helpt me bijvoorbeeld altijd met de Kerstspullen zetten. Ik zie daar elk jaar weer tegenop om dat allemaal tevoorschijn te halen en op te ruimen. Ik zei dat ik het simpeler wilde dan vorige keer. Dat deden we ook. Maar dan had zij er weer iets extra's bij gezet. Dan vind ze het raar dat ik niet enthousiast ben, want zij zit haar best voor me te doen. Maar voor mij stond er dan al genoeg.
[...]
Hier ook zo.
Die moeder zou toch wel mogen weten dat ze zich dat niet persoonlijk moet aantrekken, ze weet toch hoe het komt?
Het klinkt bijna alsof je afgestraft wordt omdat je je grenzen aangeeft, alsof moeder de aandacht bewust naar zich toetrekt, maar misschien zoek ik er teveel achter.
Ik heb verder een goede band met haar en ze helpt me altijd waar ze kan. Ze heeft me nog nooit laten vallen, in tegenstelling tot mijn vader. Ze heeft mijn Autisme de laatste jaren beter geaccepteerd dan in het begin. Toen dacht ze nog dat je alles met wilskracht op kon lossen. Nu vindt ze dat ik blij moet zijn met wat ik heb qua leven. In dat opzicht is het de beste moeder die ik kan wensen.
Maar met dit soort dingen reageert ze soms overdreven. Ze helpt me bijvoorbeeld altijd met de Kerstspullen zetten. Ik zie daar elk jaar weer tegenop om dat allemaal tevoorschijn te halen en op te ruimen. Ik zei dat ik het simpeler wilde dan vorige keer. Dat deden we ook. Maar dan had zij er weer iets extra's bij gezet. Dan vind ze het raar dat ik niet enthousiast ben, want zij zit haar best voor me te doen. Maar voor mij stond er dan al genoeg.
woensdag 27 januari 2016 om 18:43
Fijn dat je een goeie band met je moeder hebt.
Ik heb wrs. teveel geprojecteerd.
Kan je je moeder niet uitleggen dat jij juist blij wordt van 'minder'? Dat het net zoiets is als spruitjes: de ene gruwt ervan, de ander vindt ze razend lekker, en dat jij 'spruitjes' heel erg lekker vindt?
Hier vandaag 'de hele wereld is tegen mij':
- de houtleverancier was meer dan een uur te laat
- daardoor ik mijn man uit z'n werk moest storen om de kinderen op te halen
- de kinderen waren naar mijn gevoel veel te druk - al denk ik dat ze op zich wel 'normaal' waren maar het kwam zo niet binnen
- man moest door het intermezzo op de middag een uur langer werken (snap ik wel) waardoor ik langer alleen bleef met de kinderen
- mensen in de winkel liepen 'opzettelijk' voor m'n voeten
- de kassajuffrouw had vieze nagels en vond het niet nodig te groeten
- in de zak voorverpakte aardappelen waarop stond 1kg zaten maar 750g aardappelen (fijn als je een gerecht klaarmaakt waarvoor je aardappelen moet afwegen)
- eten is half mislukt, allez, was wel eetbaar maar niet zo lekker als de vorige keer
bleh.
O ja, en en man is de tweede week van de Paasvakantie - net als we alle kinderen hebben - de hele week in buitenland voor werk.
Praktisch gezien valt het wel allemaal te regelen maar ik ga ervan uit dat ik na die week stikkapot ben.
Morgen mag ik weer fijn gaan uitrusten op m'n werk
Ik heb wrs. teveel geprojecteerd.
Kan je je moeder niet uitleggen dat jij juist blij wordt van 'minder'? Dat het net zoiets is als spruitjes: de ene gruwt ervan, de ander vindt ze razend lekker, en dat jij 'spruitjes' heel erg lekker vindt?
Hier vandaag 'de hele wereld is tegen mij':
- de houtleverancier was meer dan een uur te laat
- daardoor ik mijn man uit z'n werk moest storen om de kinderen op te halen
- de kinderen waren naar mijn gevoel veel te druk - al denk ik dat ze op zich wel 'normaal' waren maar het kwam zo niet binnen
- man moest door het intermezzo op de middag een uur langer werken (snap ik wel) waardoor ik langer alleen bleef met de kinderen
- mensen in de winkel liepen 'opzettelijk' voor m'n voeten
- de kassajuffrouw had vieze nagels en vond het niet nodig te groeten
- in de zak voorverpakte aardappelen waarop stond 1kg zaten maar 750g aardappelen (fijn als je een gerecht klaarmaakt waarvoor je aardappelen moet afwegen)
- eten is half mislukt, allez, was wel eetbaar maar niet zo lekker als de vorige keer
bleh.
O ja, en en man is de tweede week van de Paasvakantie - net als we alle kinderen hebben - de hele week in buitenland voor werk.
Praktisch gezien valt het wel allemaal te regelen maar ik ga ervan uit dat ik na die week stikkapot ben.
Morgen mag ik weer fijn gaan uitrusten op m'n werk
woensdag 27 januari 2016 om 19:40
quote:ducktape schreef op 27 januari 2016 @ 15:39:
[...]
Hier precies hetzelfde. Ik ga graag naar iets wat ik inderdaad al ken. En mochten we ergens anders heen gaan, dan wil ik graag de kaart even zien. Ergens "blind" naar binnen stappen voelt toch niet zo lekker.
Koken vind ik echter een ramp. Ik heb het geduld er niet voor en word helemaal gek van de stress om alles tegelijk klaar te krijgen.
De jus voor de boerenkool schiet er vaak bij in omdat spekjes bakken, worst koken en vervolgens de aardappelen met de boerenkool mixen te veel van het goede is
Ik ga heel graag uit eten. Liefst elke dag (bij wijze van spreken, want dat gaat ook vervelen en je wil ook wel eens je eigen eten).
Vroeger was ik wel kieskeurig en wilde ik perse eten waar ik mijn zinnen op had gezet. Tegenwoordig niet meer. Ik lust bijna alles en laat me graag verrassen. Het enige wat ik niet trek is teveel herrie. En laat eten. Dan hoeft het voor mij niet meer.
Met koken heb ik een haat liefde verhouding.
Het voordeel is dat je precies kan maken waar je trek in hebt. Het nadeel dat ik er snel overprikkeld van raak en de rotzooi die je ervan krijgt.
[...]
Hier precies hetzelfde. Ik ga graag naar iets wat ik inderdaad al ken. En mochten we ergens anders heen gaan, dan wil ik graag de kaart even zien. Ergens "blind" naar binnen stappen voelt toch niet zo lekker.
Koken vind ik echter een ramp. Ik heb het geduld er niet voor en word helemaal gek van de stress om alles tegelijk klaar te krijgen.
De jus voor de boerenkool schiet er vaak bij in omdat spekjes bakken, worst koken en vervolgens de aardappelen met de boerenkool mixen te veel van het goede is
Ik ga heel graag uit eten. Liefst elke dag (bij wijze van spreken, want dat gaat ook vervelen en je wil ook wel eens je eigen eten).
Vroeger was ik wel kieskeurig en wilde ik perse eten waar ik mijn zinnen op had gezet. Tegenwoordig niet meer. Ik lust bijna alles en laat me graag verrassen. Het enige wat ik niet trek is teveel herrie. En laat eten. Dan hoeft het voor mij niet meer.
Met koken heb ik een haat liefde verhouding.
Het voordeel is dat je precies kan maken waar je trek in hebt. Het nadeel dat ik er snel overprikkeld van raak en de rotzooi die je ervan krijgt.
.
woensdag 27 januari 2016 om 19:45
woensdag 27 januari 2016 om 21:02
Met koken heb ik de afgelopen dagen twee keer een typische situatie meegemaakt.
Ik was laat thuis en vriend was al begonnen. In plaats dat ik blij ben, scheelt mij werk en tijd en ik had ook honger, reageer ik super negatief omdat hij het nét even anders heeft gedaan dan ik van plan was. Maar gelukkig blijf ik daar tegenwoordig niet meer in hangen en kan ik al snel het voordeel zien, daar happy mee zijn en tegen vriend zeggen dat hij goed bezig is geweest en hij mijn uitval niet verdiend heeft
Ik was laat thuis en vriend was al begonnen. In plaats dat ik blij ben, scheelt mij werk en tijd en ik had ook honger, reageer ik super negatief omdat hij het nét even anders heeft gedaan dan ik van plan was. Maar gelukkig blijf ik daar tegenwoordig niet meer in hangen en kan ik al snel het voordeel zien, daar happy mee zijn en tegen vriend zeggen dat hij goed bezig is geweest en hij mijn uitval niet verdiend heeft
.
donderdag 28 januari 2016 om 08:31
Fijn hé, als je jezelf een beetje kunt reguleren, ook voor je partner
Ik had een paar dagen geleden een machtsstrijd met mans oudste zoon en een kwartier later kwam ik al tot het besef dat ik te hard bleef hangen in mijn eigen ideeën en eigen grote gelijk.
Vroeger had dat dagen geduurd, nu kon ik dezelfde avond nog aangeven dat ik het zou loslaten, de opluchting op mans gezicht was onbetaalbaar.
Qua koken: man en ik koken nooitoftenever samen, dat werkt gewoon niet.
Degene die kookt doet dat van begin tot einde: van boodschappen doen tot keuken opruimen. Wij hebben een hoge kruk in de keuken staan, en degene die niet kookt mag daarop gaan zitten om te kletsen, maar verder niet rondlopen of iets doen, want loopt alleen maar in de weg.
Wij hebben altijd wel een fb-gesprek met elkaar openstaan, dus in de loop van de dag wordt er wel afgesproken wie die avond kookt
Ik had een paar dagen geleden een machtsstrijd met mans oudste zoon en een kwartier later kwam ik al tot het besef dat ik te hard bleef hangen in mijn eigen ideeën en eigen grote gelijk.
Vroeger had dat dagen geduurd, nu kon ik dezelfde avond nog aangeven dat ik het zou loslaten, de opluchting op mans gezicht was onbetaalbaar.
Qua koken: man en ik koken nooitoftenever samen, dat werkt gewoon niet.
Degene die kookt doet dat van begin tot einde: van boodschappen doen tot keuken opruimen. Wij hebben een hoge kruk in de keuken staan, en degene die niet kookt mag daarop gaan zitten om te kletsen, maar verder niet rondlopen of iets doen, want loopt alleen maar in de weg.
Wij hebben altijd wel een fb-gesprek met elkaar openstaan, dus in de loop van de dag wordt er wel afgesproken wie die avond kookt
donderdag 28 januari 2016 om 08:49
Autisme gaat nooit over zeggen ze en dat geloof ik zeker. Maar ik ben in de loop der jaren wel steeds flexibeler en minder star geworden. Heb geleerd gesprekjes aan te knopen met vreemden en ook dat het niet zo erg is als dingen anders gaan dan je gepland had. Dat het dan evengoed leuk kan zijn. Die wetenschap helpt me enorm bij het schakelen.
Hebben jullie dat ook? Dat je voor jezelf en anderen in de loop der tijd een makkelijker mens wordt? Monica gaf ook al een mooi voorbeeld.
Hebben jullie dat ook? Dat je voor jezelf en anderen in de loop der tijd een makkelijker mens wordt? Monica gaf ook al een mooi voorbeeld.
.
