Autisme,wie ook?

quote:impala schreef op 28 januari 2016 @ 08:49:

Autisme gaat nooit over zeggen ze en dat geloof ik zeker. Maar ik ben in de loop der jaren wel steeds flexibeler en minder star geworden. Heb geleerd gesprekjes aan te knopen met vreemden en ook dat het niet zo erg is als dingen anders gaan dan je gepland had. Dat het dan evengoed leuk kan zijn. Die wetenschap helpt me enorm bij het schakelen.



Hebben jullie dat ook? Dat je voor jezelf en anderen in de loop der tijd een makkelijker mens wordt? Monica gaf ook al een mooi voorbeeld.



Ik 'choose my battles': ik vind het niet belangrijk te leren smalltalken met wildvreemden, wel om minder star te zijn tov mijn man en kinderen.

Allez, ik blijf wel star maar ik bedenk me dat er ook iets anders kan zijn dan mijn eigen grote gelijk, 't is weer die balans tussen rationeel-emotioneel.

Ik merk wel dat als ik mezelf 'rationeel' streng toespreek, dat emotioneel dan meestal wel volgt.



Volgen mijn peut ben ik extreem zelfkritisch en in staat te blijven bijleren op persoonlijk vlak, en dat schijnt niet zoveel voor te komen bij autisten - al zie ik dat bij niet-autisten ook bedroevend weinig, maar dan ben ik wel de 'gehandicapte'

Blijkbaar ben jij ook zo Impala, maar ik denk dat we daarin onszelf niet mogen zien als 'de standaard'.

quote:MonicaGeller schreef op 28 januari 2016 @ 09:03:

[...]





Volgen mijn peut ben ik extreem zelfkritisch en in staat te blijven bijleren op persoonlijk vlak, en dat schijnt niet zoveel voor te komen bij autisten - al zie ik dat bij niet-autisten ook bedroevend weinig, maar dan ben ik wel de 'gehandicapte' -

Blijkbaar ben jij ook zo Impala, maar ik denk dat we daarin onszelf niet mogen zien als 'de standaard'.





Dat idee krijg ik ook in de psycho-edu groep die ik nu volg. Ik vraag me af of we op veel toch best essentiele punten niet meer van elkaar verschillen dan we gemeen hebben. Het is zo'n enorm breed spectrum.



Ik heb me trouwens niet hoeven forceren om te leren kletsen met vreemden, ik kreeg er gewoon vanzelf steeds meer lol in. Het was wel zo dat ik soms best een praatje wilde maken, bij de bushalte ofzo, en dat ik dan gewoon niet wist wat ik moest zeggen. Of altijd achter een boek verdween omdat ik me te ongemakkelijk voelde om sociaal te zijn. Ik duik nog steeds graag weg in een boek, maar nu alleen als ik geen zin heb om te socializen (wat best vaak is ) en bijna nooit meer uit onmacht.

Ik heb nog wel de gewoonte om al snel behoorlijk persoonlijke vragen te stellen aan mensen die ik amper ken. Ik weet dat dat niet 'normaal' is, maar ik ga het niet veranderen want ik vind het gewoon leuk om een gesprek te hebben dat ergens over gaat. Niet iedereen is ervan gediend, maar veel mensen vinden het - als ze van de schrik bekomen zijn- eigenlijk best leuk als er echt interesse in ze wordt getoond.

Ik ben een vrouw van 50+. Ik lees veel herkenning hier. Ik ga dit topic volgen.



Enkele weken geleden heb ik een intake gehad (na jaren vol ellende met burnouts en zo) waarbij het sterke vermoeden is dat ik autisme kan hebben. Wat voor mij geen verrassing is. Mijn kinderen hebben het ook en ik herken zoveel in ze, zowel de leuke als de minder leuke dingen.



Sinds het eindelijk erkend is en verder onderzocht gaat worden voel ik meer rust. De diagnose zelf is er nog niet, het zal een paar maanden duren eer ik aan de beurt ben en de onderzoeken zelf duren ook een tijdje, dus ik denk dat het wel herfst is eer ik meer weet.



Ik vermoed het al langere tijd, de persoon die me begeleid vanwege mijn chronische overspannenheid ook, alleen kostte het nogal wat moeite een psycholoog te vinden die écht luisterde en niet allerlei onzin bedacht zoals "u bent creatief, intelligent en u heeft gevoel voor humor, dus bent u niet autistisch".



Tja... Eén van mijn kinderen heeft een IQ van 130 en een ander kind zou zó stand up comedian kunnen worden. En toch hebben ze een overtuigende diagnose. Cum laude, zeggen we wel eens.

Maar gelukkig is er steeds meer aandacht voor autisme bij vrouwen.

quote:cumulus schreef op 28 januari 2016 @ 10:05:

Ik ben een vrouw van 50+. Ik lees veel herkenning hier. Ik ga dit topic volgen.



Enkele weken geleden heb ik een intake gehad (na jaren vol ellende met burnouts en zo) waarbij het sterke vermoeden is dat ik autisme kan hebben. Wat voor mij geen verrassing is. Mijn kinderen hebben het ook en ik herken zoveel in ze, zowel de leuke als de minder leuke dingen.



Sinds het eindelijk erkend is en verder onderzocht gaat worden voel ik meer rust. De diagnose zelf is er nog niet, het zal een paar maanden duren eer ik aan de beurt ben en de onderzoeken zelf duren ook een tijdje, dus ik denk dat het wel herfst is eer ik meer weet.



Ik vermoed het al langere tijd, de persoon die me begeleid vanwege mijn chronische overspannenheid ook, alleen kostte het nogal wat moeite een psycholoog te vinden die écht luisterde en niet allerlei onzin bedacht zoals "u bent creatief, intelligent en u heeft gevoel voor humor, dus bent u niet autistisch".



Tja... Eén van mijn kinderen heeft een IQ van 130 en een ander kind zou zó stand up comedian kunnen worden. En toch hebben ze een overtuigende diagnose. Cum laude, zeggen we wel eens.

Maar gelukkig is er steeds meer aandacht voor autisme bij vrouwen.



Hi cumulus, ja het hele traject van de diagnose duurt erg lang. En het is idd ook belangrijk om een psych te hebben die verstand heeft van autisme bij vrouwen, want die zijn doorgaans toch wat sociaal vaardiger waardoor ze niet in het 'klassieke' plaatje passen. Dat is helaas nog niet tot alle professionals doorgedrongen. Maar als je je erin verdiept, dan weet je zelf wel of je de kenmerken hebt of niet. Heel veel dingen waarvan ik dacht dat ik er uitzonderlijk in was, blijken gewoon bij een patroon/syndroom te horen.

Het is wel fijn om een diagnose te hebben want het geeft toegang tot hulp. In mijn geval is het uwv een stuk soepeler geworden, ik kan nu bv wel een coach krijgen en voorheen niet. Ik kan een mindfullness-training gaan volgen. En ik heb nu ook medicatie waar ik erg veel aan heb.

quote:impala schreef op 28 januari 2016 @ 10:14:

[...]

Hi cumulus, ja het hele traject van de diagnose duurt erg lang. En het is idd ook belangrijk om een psych te hebben die verstand heeft van autisme bij vrouwen, want die zijn doorgaans toch wat sociaal vaardiger waardoor ze niet in het 'klassieke' plaatje passen. Dat is helaas nog niet tot alle professionals doorgedrongen. Maar als je je erin verdiept, dan weet je zelf wel of je de kenmerken hebt of niet. Heel veel dingen waarvan ik dacht dat ik er uitzonderlijk in was, blijken gewoon bij een patroon/syndroom te horen.



Dat klopt helemaal. Maar wat word je dan lang van het kastje naar de muur gestuurd!

Ik ben al getest voor borderline, depressie, PTSS (had wel veel kenmerken maar omdat ik nooit verkracht of in levensgevaar ben geweest kwam ik toch niet in aanmerking), dat soort dingen. Bij gebrek aan beter krijg je dan "persoonlijkheidsstoornis niet anders omschreven" op je voorhoofd zodat ik in ieder geval een klein PGB voor persoonlijke begeleiding kon krijgen.



Ken je het boek "niet ongevoelig" van Hennie Struik?





quote:Het is wel fijn om een diagnose te hebben want het geeft toegang tot hulp. In mijn geval is het uwv een stuk soepeler geworden, ik kan nu bv wel een coach krijgen en voorheen niet. Ik kan een mindfullness-training gaan volgen. En ik heb nu ook medicatie waar ik erg veel aan heb.



Ja, hier hoop ik ook op. Ik heb een begeleidster, maar nu met de transitie en de bezuinigingen wil men haar wegbezuinigen. Het WMO-wijkteam is een drama hier.



Ik heb gelukkig wel een geweldige bijstandscoach. Helaas heb ik vorige week bijstand moeten aanvragen en ik vind dat alsof ik nu echt de bodem heb bereikt, maar ik blijk echt een kanjer te hebben die na een gesprek met mijn begeleidster heeft gezegd alles te proberen om mij te helpen. Dat er nu nog geen diagnose is, maar wel een vermoeden, neemt ze al heel serieus.



Ik hoop ook iets van therapie of training te kunnen krijgen, maar dan wel iets dat op autisten is gericht.



Ook van de GGZ waar ik ben geweest heb ik een goed gevoel. Ze zijn heel realistisch, maken niet hun eigen regeltjes ("autisten zijn niet creatief, u kunt geen autist zijn omdat u intelligent overkomt en gewoon functioneert", heb ik elders gehoord - terwijl ik inmiddels helemaal niet meer functioneer, maar dat wilde hij niet horen, echt, die platen voor sommige koppen...).



Het wordt nog lastig om feiten uit mijn jeugd te gaan zoeken die op autisme wijzen. Mijn ouders leven nog, maar willen er niet over praten, autisme bij hun dochter vinden ze maar onzin, het is al knap dat ze het van hun kleinkinderen hebben geaccepteerd. Verder is er niemand uit mijn jeugd die ik nog ken.



Ik heb gelukkig wel wat foto-albums die mijn moeder bijhield, die kunnen houvast geven.



Het zou zoveel verklaren als het inderdaad autisme is. Dat ik geen aansteller ben die gewoon eens normaal moet doen. Ik heb nooit mijzelf mogen zijn. En nu ik dat als 50plusser overdenk, vind ik dat eigenlijk heel erg. Altijd aan moeten passen omdat ik (in de ogen van anderen) niet goed genoeg was.

Het boek is hier eerder genoemd, ik heb het gereserveerd bij de bieb. Vond jij het goed? En heb je toevallig een digitale versie?



Ik heb gelukkig niet zo lang in de molen gezeten en heb ook geen andere diagnoses of andere onderzoeken gehad. Toen ik vastliep heb ik zelf gevraagd of ik op autisme gestest kon worden, omdat ik wel een vermoeden had. Mijn ouders wilden wel meewerken en zijn ook op gesprek geweest. Maar de vragenlijsten die mijn moeder zo ijverig in heeft geprobeerd in te vullen zijn buiten beschouwing gelaten, omdat ze niet alle vragen kon beantwoorden. Gewoon omdat ze het niet wist of omdat de vragen onduidelijk/dubbelzinnig waren. Wat fotoalbums kunnen bijdragen zie ik niet zo een twee drie. Of zijn er soms foto's waarop jij alleen in een hoekje staat op een familiefeest ?



Ja, als je de diagnose hebt krijg je toegang tot allerlei hulp die speciaal gericht is op mensen met ASS. Zo schijnt een gewone mindfullness training bijvoorbeeld niet zo geschikt te zijn. En krijg ik ook een speciale jobcoach. Ik heb ook een begeleider gekregen van het centrum voor autisme die me bij alles wil helpen waar ik maar behoefte aan zou hebben. Maar daar maak ik eigenlijk geen gebruik van.

quote:impala schreef op 28 januari 2016 @ 10:43:

Het boek is hier eerder genoemd, ik heb het gereserveerd bij de bieb. Vond jij het goed? En heb je toevallig een digitale versie?



Ik weet niet of er een digitale versie is. Ik vond heel veel herkenning in het boek! Zelfs kleine, grappige details die ik herkende



quote:Ik heb gelukkig niet zo lang in de molen gezeten en heb ook geen andere diagnoses of andere onderzoeken gehad. Toen ik vastliep heb ik zelf gevraagd of ik op autisme gestest kon worden, omdat ik wel een vermoeden had. Mijn ouders wilden wel meewerken en zijn ook op gesprek geweest. Maar de vragenlijsten die mijn moeder zo ijverig in heeft geprobeerd in te vullen zijn buiten beschouwing gelaten, omdat ze niet alle vragen kon beantwoorden. Gewoon omdat ze het niet wist of omdat de vragen onduidelijk/dubbelzinnig waren. Wat fotoalbums kunnen bijdragen zie ik niet zo een twee drie. Of zijn er soms foto's waarop jij alleen in een hoekje staat op een familiefeest ?



Mijn moeder hield een fotoboek bij met heel veel aantekeningen waaruit wel e.e.a. te halen valt.

Die vragenlijsten zijn een ramp, ja! Ik heb ook veel dingen open gelaten. Vragen waar ik echt niets mee kon.



quote:Ja, als je de diagnose hebt krijg je toegang tot allerlei hulp die speciaal gericht is op mensen met ASS. Zo schijnt een gewone mindfullness training bijvoorbeeld niet zo geschikt te zijn. En krijg ik ook een speciale jobcoach. Ik heb ook een begeleider gekregen van het centrum voor autisme die me bij alles wil helpen waar ik maar behoefte aan zou hebben. Maar daar maak ik eigenlijk geen gebruik van.



Dat klinkt geweldig! Ik heb gelukkig een goede begeleidster, ze is freelancer, maar eigenlijk heeft ze te weinig uren voor de hulp die ik nodig heb. Ik ben echt een sukkel geworden, amper in staat de brieven te lezen, terwijl ik vroeger nota bene mensen hielp met dat soort dingen!



En mijn bijstandsconsulente heeft al aangetekend dat er een vermoeden van autisme is en zei heel enthousiast dat dit misschien wel de sleutel is om eindelijk wat meer rust in mijn leven te krijgen, en dat zij ook zal kijken of daar bij bijvoorbeeld het wmo, dat hier een ramp is, meer mogeijkheden zijn.

quote:impala schreef op 28 januari 2016 @ 08:49:

Autisme gaat nooit over zeggen ze en dat geloof ik zeker. Maar ik ben in de loop der jaren wel steeds flexibeler en minder star geworden. Heb geleerd gesprekjes aan te knopen met vreemden en ook dat het niet zo erg is als dingen anders gaan dan je gepland had. Dat het dan evengoed leuk kan zijn. Die wetenschap helpt me enorm bij het schakelen.



Hebben jullie dat ook? Dat je voor jezelf en anderen in de loop der tijd een makkelijker mens wordt? Monica gaf ook al een mooi voorbeeld.Ja absoluut. Ik ben nog niet eens heel oud (27), maar ik "weet" al wel heel wat jaren wel dat ik anders ben en mijn extreem sociale moeder heeft me wel heel veel dingen kunnen aanleren waar ik erg blij mee ben. Ik ben alleen altijd zo ontzettend moe. Die denktank daarboven blijft maar doorgaan, altijd

quote:yolo8 schreef op 28 januari 2016 @ 11:52:

[...]





Ja absoluut. Ik ben nog niet eens heel oud (27), maar ik "weet" al wel heel wat jaren wel dat ik anders ben en mijn extreem sociale moeder heeft me wel heel veel dingen kunnen aanleren waar ik erg blij mee ben. Ik ben alleen altijd zo ontzettend moe. Die denktank daarboven blijft maar doorgaan, altijd



Jaah, dit dus.

Mijn huisarts noemde me - lang voor ik mijn diagnose had - 'mijn eigen slavendrijver' en dat klopt ook helemaal.

Kan ook uren piekeren over iets wat ik fout gezegd/gedaan heb, terwijl de andere het zeer waarschijnlijk na 5 minuten alweer vergeten is.



Impala, ik ben niet alleen autist, maar ook introvert - mijn oudste is ook zo'n extraverte auti - ik vind smalltalk gewoon niet leuk.

Ben veel liever alleen met iemand die ik echt goed ken en vertrouw en met wie ik diepgaande gesprekken mee kan voeren en die mijn absurde humor begrijpt en waardeert.

Persoonlijke vragen kun je wel stellen vind ik, de meeste mensen praten liever over zichzelf dan dat ze luisteren naar een ander. Maar je kunt die vragen ook oppervlakkig houden: iemand met een kind kun je rustig vragen hoe oud kind is en of hij/zij al naar school gaat, dat soort dingen.

Of die persoon nog een relatie heeft met de andere ouder van kind kun je dan weer niet vragen vind ik

quote:MonicaGeller schreef op 28 januari 2016 @ 12:37:

[...]





Jaah, dit dus.

Mijn huisarts noemde me - lang voor ik mijn diagnose had - 'mijn eigen slavendrijver' en dat klopt ook helemaal.

Kan ook uren piekeren over iets wat ik fout gezegd/gedaan heb, terwijl de andere het zeer waarschijnlijk na 5 minuten alweer vergeten is.



Impala, ik ben niet alleen autist, maar ook introvert - mijn oudste is ook zo'n extraverte auti - ik vind smalltalk gewoon niet leuk.

Ben veel liever alleen met iemand die ik echt goed ken en vertrouw en met wie ik diepgaande gesprekken mee kan voeren en die mijn absurde humor begrijpt en waardeert.

Persoonlijke vragen kun je wel stellen vind ik, de meeste mensen praten liever over zichzelf dan dat ze luisteren naar een ander. Maar je kunt die vragen ook oppervlakkig houden: iemand met een kind kun je rustig vragen hoe oud kind is en of hij/zij al naar school gaat, dat soort dingen.

Of die persoon nog een relatie heeft met de andere ouder van kind kun je dan weer niet vragen vind ik





Eh, dat zou ik dus rustig doen . Niet als eerste vraag natuurlijk. Die oppervlakkige dingen boeien me niet zo.

Ik was afgelopen maand een weekje alleen op vakantie. Ik ging een hapje eten en kreeg een plekje aan de bar (als solo-eter). Ik heb daar úren gezeten en zitten kletsen met steeds weer andere mensen die naast me terecht kwamen. Toen dacht ik wel even, wát nou autist? (Dat ik dat toch wel ben, bleek weer toen ik een hotelboeking wilde veranderen en uren bezig was om een nieuw hotel te boeken, omdat ik maar niet kon beslissen en ze állemaal wilde bekijken ).



Op reis gaan vind ik een heerlijke manier om mijn hoofd te resetten. Ik ben dan zo vol van nieuwe indrukken en bezig met mijn weg te vinden, dat al mijn normale muizenissen en en malerijen helemaal verdwijnen. Moet je wel rondreizen en niet een week aan een zwembad gaan liggen.

Autisme en introvert zijn, zijn niet hetzelfde, veel mensen maken die denkfout.



Ik heb twee autistische extraverten in huis, ander kind en ikzelf zijn autistische introverten: we kunnen wel smalltalken als we echt willen, maar het kost ons bakken energie en we vinden het niet zo fijn.



Jouw avondje aan de bar, dat zou voor mij een nachtmerrie zijn. Ik had gevraagd om een tafeltje, boek of telefoon erbij en ik ben blij.



Het gekke is dat ik vaak wel word omschreven als charmant en een 'sprankelende' persoonlijkheid, maar dat komt er dus alleen uit bij mensen bij wie ik me op m'n gemak voel, en dat is iets wat echt moet opgebouwd worden

quote:impala schreef op 28 januari 2016 @ 12:58:

[...]





Eh, dat zou ik dus rustig doen . Niet als eerste vraag natuurlijk.

Ik was afgelopen maand een weekje alleen op vakantie. Ik ging een hapje eten en kreeg een plekje aan de bar (als solo-eter). Ik heb daar úren gezeten en zitten kletsen met steeds weer andere mensen die naast me terecht kwamen. Toen dacht ik wel even, wát nou autist? (Dat ik dat toch wel ben, bleek weer toen ik een hotelboeking wilde veranderen en uren bezig was om een nieuw hotel te boeken, omdat ik maar niet kon beslissen en ze állemaal wilde bekijken ).



Op reis gaan vind ik een heerlijke manier om mijn hoofd te resetten. Ik ben dan zo vol van nieuwe indrukken en bezig met mijn weg te vinden, dat al mijn normale muizenissen en en malerijen helemaal verdwijnen. Moet je wel rondreizen en niet een week aan een zwembad gaan liggen.



Hahaha, dit is allemaal herkenbaar. Vind reizen ook echt fantastisch, al heb ik het nog nooit alleen gedaan. Wel van plan ooit, overigens. Lijkt me heerlijk om m'n eigen plan te trekken en de dingen te zien die ik wil zien en daar zo lang mogelijk te blijven als ik wil

Al ben ik aan de andere kant ook wel weer wat angstig als "alleenstaande" vrouw reizen, vooral landen in Zuid-Amerika of bepaalde landen in Azie waar ik niet snel alleen heen zou gaan.

Ik vind mezelf ook helemaal niet extravert, al kan ik soms wel zo overkomen.

Ik vind het wel leuk zo'n avondje maar niet elke dag aub. Dan word ik er doodmoe van. Ik laad me op als ik alleen ben. Vond het ook heerlijk om de volgende dag weer lekker alleen in de auto te zitten

quote:impala schreef op 28 januari 2016 @ 12:58:

[...]

(Dat ik dat toch wel ben, bleek weer toen ik een hotelboeking wilde veranderen en uren bezig was om een nieuw hotel te boeken, omdat ik maar niet kon beslissen en ze állemaal wilde bekijken ).





Dat is dan weer erg herkenbaar: ik moest deze week brandhout bestellen, was op zoek naar een nieuwe leverancier. Ik heb dus 25 leveranciers naast elkaar gelegd, uitgerekend tot op de cm³ wat hun prijs was, incl. levering en cash betaling (werd door sommigen een forfait voor aangerekend),... werd helemaal gek van mezelf.

Ik wou gisteren levering, moest daarom uiterlijk dinsdag voor 12u bestellen, en dat heeft me 'gered': ik heb gewoon de eerste eruit gepikt en de tabbladen van alle anderen weggedaan, ging anders blijven vergelijken

quote:impala schreef op 28 januari 2016 @ 13:05:

Ik vind mezelf ook helemaal niet extravert, al kan ik soms wel zo over komen.

Ik vind het wel leuk zo'n avondje maar niet elke dag aub. Dan word ik er doodmoe van. Ik laad me op als ik alleen ben. Vond het ook heerlijk om de volgende dag weer lekker alleen in de auto te zitten



Aah, op die manier.

Doordat je aangaf graag te smalltalken met wildvreemden dacht ik dat je 'n extravert was.



Misschien ben ik een 'extremere' introvert en herken daardoor iemand anders als dusdanig niet.

Hadden we het al gehad over zwart-witdenken

quote:MonicaGeller schreef op 28 januari 2016 @ 13:06:

[...]





Dat is dan weer erg herkenbaar: ik moest deze week brandhout bestellen, was op zoek naar een nieuwe leverancier. Ik heb dus 25 leveranciers naast elkaar gelegd, uitgerekend tot op de cm³ wat hun prijs was, incl. levering en cash betaling (werd door sommigen een forfait voor aangerekend),... werd helemaal gek van mezelf.

Ik wou gisteren levering, moest daarom uiterlijk dinsdag voor 12u bestellen, en dat heeft me 'gered': ik heb gewoon de eerste eruit gepikt en de tabbladen van alle anderen weggedaan, ging anders blijven vergelijken



Heerlijk he, zo'n deadline. Dat vind ik in werk ook heel fijn anders kom ik er nooit mee klaar.

Dat niet kunnen beslissen en eeuwig doorzoeken en vergelijken, daar heb ik misschien nog wel het meeste last van van alle 'symptomen'. Dood- en doodmoe word je daarvan.



Wb reizen, ik ben ook voorzichtig begonnen met een weekendje Parijs of zoiets. Zuid-Amerika zou ik nog steeds niet snel doen alleen ivm veiligheid. Azie dan weer wel. Ik was nu in de VS, dat is een heerlijk land om alleen te reizen. Je hebt er heel makkelijk aanspraak van locals en je spreekt de taal. Dat vind ik wel fijn, want een week niet praten is ook weer zoiets. Voor ik mezelf had aangeleerd om praatjes te maken, kon dat trouwens wel zomaar gebeuren. Maar daar voel ik me ook niet happy bij, dit bevalt me veel beter.

Er wordt gesproken over extraverte autisten. Ik ben ook extravert in een vertrouwde omgeving en als ik merk dat ik echt geaccepteerd word. Dan ben ik eerder een gangmaker, op feesten een feestbeest. Ik heb dan ook geen hekel aan personeelsfeesten waaraan tientallen collega's deelnemen. Ik "groei" van sociale contacten; ze putten mij niet echt uit.



Ik ga ook graag op vakantie. Op Manhattan na (en over 1,5 of 2 jaar ook op Tokio na) raak ik in wereldsteden niet overprikkeld; ik heb het dan over Londen, Parijs, Berlijn, Sint-Petersburg. Ik doe erg veel leuke indrukken op. Eens kijken hoe over een paar maand Kaapstad en daarna Tokio is...

Wat leuk Hans! Ik raakte ook eeenooooooooorm overprikkeld in New York. Ben een van de weinigen die het niet fantastisch vindt. Geef mij maar bergen en meren en mooie wandelingen

Ik kan het allebei goed hebben. Als ik alleen ben vind ik de bergen te stil en te eenzaam om langer te verblijven dan een dagje. Denk ik, want ik heb het nooit geprobeerd. Met mijn vriend vind ik het heerlijk.

Ik ben ook in Tokio geweest (niet alleen) en dat is wel heftig, omdat je er niks snapt of kan lezen. Het is echt heel erg anders dan hier, je hebt weinig houvast. Je kan bv geen menukaarten lezen Maar wel cool ! Ga jij alleen Hans?

Personeelsfeesten vind ik trouwens vreselijk. Echt heel erg. Collega's zijn collega's en ik hou er niet zo van om dat te mengen met ontspanning. Ik hou werk en privé graag gescheiden hoewel ik het tijdens het werk wel graag klets met collega's.

Ik werd vandaag op mijn werk in eerste instantie hélemaal gek.

Ik werk natuurlijk als tandartsassistente, en op donderdag zit in de kamer naast ons altijd een mondhygiënist. De kamers zijn aan de achterkant open, en staan met elkaar in verbinding.

Funest voor de privacy van de patiënten, en funest voor mij, want je hoort alles van iedereen.



Afijn, de tandarts en ik hebben altijd zachtjes de radio aanstaan op de achtergrond. Lekker Sky Radio, dat is rustige muziek, wat ook fijn is voor de patiënten. De mondhygiënist heeft nooit de radio aan, maar die hoort ook onze muziek, omdat alles dus open is.



Maar nu had hij vandaag opeens het idee opgevat om zijn iPhone neer te leggen met zijn eigen muziek. En dat was dus van die 'rampetamp-muziek', wat meer thuishoort op een danceparty dan in een tandartspraktijk. Beleid bij ons is overigens dat dit soort muziek niet mag, aangezien het niet echt rustgevend werkt.



Ik wilde niet zeiken, dus heb het een hele poos aangekeken (tot een uur of elf). Maar ik werd écht gek! Die twee soorten muziek de hele tijd door elkaar heen, ik had de neiging om iemand te gaan slaan.

Ik heb hem dus gevraagd om zijn muziek zachter te zetten, óf om ook Sky Radio op te zetten. Hij koos voor de eerste optie.



Was een hele overwinning voor me. Vroeger had ik dat nooit gedurfd. En was ik dus totáál overprikkeld thuisgekomen. Nog overprikkelder dan ik nu al was, door de hele dag onder de mensen.



Blijft enorm vermoeiend voor me.

Lotte, ik word al plaatsvervangend doodmoe van die muziek, wat een herrie moet dat geweest zijn zeg

Kan me niet voorstellen dat jij de enige was er last van had, lijkt me voor patiënten ook allesbehalve relaxed, en dat in een omgeving waar veel mensen toch al niet echt op hun gemak zijn.



Vind het wel knap dat je toch hebt aangegeven dit niet te trekken, denk dat je daar zelf eigenlijk ook wel blij mee was?

Ik moet mezelf ook altijd streng toespreken wat dat betreft: de meeste mensen hebben er meer baat bij dat je aangeeft dat iets over je grens gaat, dan dat je 'ineens' crasht of uitvalt.

Maar ik blijf het ook een moeilijke vinden hoor, zelfs tov. mijn eigen man.



(Gisteren flashbacks op een slecht moment, ik 'bevroor' en toen man wilde ophouden werd ik bijna boos op hem - maar dan kom ik jou hier wel vertellen dat het wel nuttig is je grenzen aan te geven hoor )

quote:MonicaGeller schreef op 29 januari 2016 @ 09:33:

Lotte, ik word al plaatsvervangend doodmoe van die muziek, wat een herrie moet dat geweest zijn zeg

Kan me niet voorstellen dat jij de enige was er last van had, lijkt me voor patiënten ook allesbehalve relaxed, en dat in een omgeving waar veel mensen toch al niet echt op hun gemak zijn.

Ik denk ook zeker dat patiënten er last van hadden. Daarom mag het ook helemaal niet, zulke muziek. Het kwam van zijn iPhone, dus het leek ook net alsof de lui in een blikje stonden te zingen. En de officemanager zegt er niets van, maar zij is ook totaal ongeschikt voor haar functie. Maar laat ik daar verder maar niet op doorgaan, dan schrijf ik de rest van dit topic vol



Vind het wel knap dat je toch hebt aangegeven dit niet te trekken, denk dat je daar zelf eigenlijk ook wel blij mee was?

Ja, blij en trots. Maar ik moet zeggen dat dit soort dingen makkelijker voor me wordt, nu ik weet dat ik autisme heb. Vroeger had ik mezelf gedwongen om door te zetten, omdat 'verder blijkbaar ook niemand er last van had', en het dus wel aan mij zou liggen. Nou ja, nu ben ik dus inderdaad veel gevoeliger voor dit soort dingen, maar ik weet nu hoe dat komt en ik vind dat ik het mezelf zo comfortabel mogelijk mag maken. Werken is voor mij sowieso al een uitputtingsslag, dus als ik het vol wil houden móet ik voor mezelf opkomen en mijn grenzen aangeven.

Ik moet mezelf ook altijd streng toespreken wat dat betreft: de meeste mensen hebben er meer baat bij dat je aangeeft dat iets over je grens gaat, dan dat je 'ineens' crasht of uitvalt.

Maar ik blijf het ook een moeilijke vinden hoor, zelfs tov. mijn eigen man.



(Gisteren flashbacks op een slecht moment, ik 'bevroor' en toen man wilde ophouden werd ik bijna boos op hem - maar dan kom ik jou hier wel vertellen dat het wel nuttig is je grenzen aan te geven hoor )

Advies geven aan een ander is altijd makkelijker dan het toepassen op jezelf. Maar blijf het vooral doen, ik ben er blij mee

He bah, gewoon quoten lukt blijkbaar niet, dan maar op deze manier:quote: LotteMONICAGELLER SCHREEF OP 29 JANUARI 2016 @ 09:33:

Lotte, ik word al plaatsvervangend doodmoe van die muziek, wat een herrie moet dat geweest zijn zeg

Kan me niet voorstellen dat jij de enige was er last van had, lijkt me voor patiënten ook allesbehalve relaxed, en dat in een omgeving waar veel mensen toch al niet echt op hun gemak zijn.

Ik denk ook zeker dat patiënten er last van hadden. Daarom mag het ook helemaal niet, zulke muziek. Het kwam van zijn iPhone, dus het leek ook net alsof de lui in een blikje stonden te zingen. En de officemanager zegt er niets van, maar zij is ook totaal ongeschikt voor haar functie. Maar laat ik daar verder maar niet op doorgaan, dan schrijf ik de rest van dit topic vol



Lol, sommige mensen zijn misschien op papier geschikt om leiding te geven, maar in praktijk totaal niet. Ik vraag me bij zo'n mensen vaak af of ze hun job eigenlijk wel graag doen, of dat ze gewoon zelf niet merken dat het niet hun grootste talent is.



Vind het wel knap dat je toch hebt aangegeven dit niet te trekken, denk dat je daar zelf eigenlijk ook wel blij mee was?

Ja, blij en trots. Maar ik moet zeggen dat dit soort dingen makkelijker voor me wordt, nu ik weet dat ik autisme heb. Vroeger had ik mezelf gedwongen om door te zetten, omdat 'verder blijkbaar ook niemand er last van had', en het dus wel aan mij zou liggen. Nou ja, nu ben ik dus inderdaad veel gevoeliger voor dit soort dingen, maar ik weet nu hoe dat komt en ik vind dat ik het mezelf zo comfortabel mogelijk mag maken. Werken is voor mij sowieso al een uitputtingsslag, dus als ik het vol wil houden móet ik voor mezelf opkomen en mijn grenzen aangeven.



Ik vind het wat dat betreft wel dubbel: ik weet nu dat ik niet gewoon een kruidjeroermeniet ben, dat het een reden heeft waarom ik bepaalde dingen niet zo goed trek.

Langs de andere kant is er het constante evenwicht zoeken tussen vinden dat mijn gezin daar allemaal geen last van mag hebben en toch mezelf wat in acht nemen.

Op werk gaat het - sinds ik medicijnen krijg tegen de ADD - eigenlijk wel goed: ik heb een relatief prikkelarme omgeving, geen collega's, weinig contact met cliënten,...

Als ik een week thuis ben geweest met de kinders, ben ik blij dat ik mag gaan uitblazen op kantoor



Ik moet mezelf ook altijd streng toespreken wat dat betreft: de meeste mensen hebben er meer baat bij dat je aangeeft dat iets over je grens gaat, dan dat je 'ineens' crasht of uitvalt.

Maar ik blijf het ook een moeilijke vinden hoor, zelfs tov. mijn eigen man.



(Gisteren flashbacks op een slecht moment, ik 'bevroor' en toen man wilde ophouden werd ik bijna boos op hem - maar dan kom ik jou hier wel vertellen dat het wel nuttig is je grenzen aan te geven hoor )

Advies geven aan een ander is altijd makkelijker dan het toepassen op jezelf. Maar blijf het vooral doen, ik ben er blij mee

Klopt, als ik kon leven zoals ik een ander adviseer, dan had ik geen problemen meer En dank je voor het compliment, doet me echt goed terug.

(net man even ingelicht over wat er gisteren juist fout ging, hij begreep het wel, blij dat dat ook weer (een beetje) van de baan is )

quote:Op werk gaat het - sinds ik medicijnen krijg tegen de ADD - eigenlijk wel goed: ik heb een relatief prikkelarme omgeving, geen collega's, weinig contact met cliënten,...

Als ik een week thuis ben geweest met de kinders, ben ik blij dat ik mag gaan uitblazen op kantoor



Ik wil bij jou werken

Ik maak het mezelf ook extra moeilijk, door werk te doen wat eigenlijk niet past bij wat ik aankan.

Het is puur het feit dat ik met deze tandarts werk, dat ik het trek. We kunnen bij wijze van spreken met onze ogen dicht samenwerken, dat is heel goed voor mij. Helaas weegt dat bijna niet op tegen alle stresspunten (onverwachte wendingen, behandelingen die anders lopen, daardoor uitlopen, de officemanager, lange dagen, tien dingen tegelijk moeten doen). Ik blijf dit ook geen jaren meer doen, dat is niet goed voor mijn gezondheid.





quote:Klopt, als ik kon leven zoals ik een ander adviseer, dan had ik geen problemen meer

Precies!

Was het maar zo simpel hè?

Ik ben nog nooit in New York geweest, maar het trekt me ook niet. Het lijkt me veel te druk. Man en ik gaan wel eens op cruise. Voor mij de ideale manier van reizen. De overzichtelijkheid en rust van en op het schip (op een cruiseschip kun je het zo druk of rustig maken als je zelf wilt), excursies die je zelf kunt uitzoeken en tegelijkertijd zie je wat van de wereld.