Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
vrijdag 29 januari 2016 om 11:01
quote:Lotte35 schreef op 29 januari 2016 @ 10:36:
[...]
Ik wil bij jou werken
Ik maak het mezelf ook extra moeilijk, door werk te doen wat eigenlijk niet past bij wat ik aankan.
Het is puur het feit dat ik met deze tandarts werk, dat ik het trek. We kunnen bij wijze van spreken met onze ogen dicht samenwerken, dat is heel goed voor mij. Helaas weegt dat bijna niet op tegen alle stresspunten (onverwachte wendingen, behandelingen die anders lopen, daardoor uitlopen, de officemanager, lange dagen, tien dingen tegelijk moeten doen). Ik blijf dit ook geen jaren meer doen, dat is niet goed voor mijn gezondheid.
Liever niet, ik heb geen collega's en dat wil ik graag zo houden - al denk ik wel dat jij een van de 'minst slechte' collega's zou zijn die ik kan wensen
Deze baan was eigenlijk een soort toevalstreffer. Ik heb me een paar jaar geleden (lang voor mijn diagnose) bijgeschoold en ben na die opleiding op alles gaan solliciteren dat binnen die opleiding paste.
Mijn werkgever reageerde en een week later ben ik hier gestart. Ben hier ondertussen bijna 6 jaar, en het wordt almaar 'makkelijker': ik kan mijn bazen beter inschatten, werk zelf wordt elke dag meer voorspelbaar, en ik krijg ruimte om horizontaal te blijven groeien, maar ik bepaal op dat vlak wel volledig zelf mijn tempo.
Ik heb weleens eerder een baan gehad waarbij ik ook bleef puur voor de leidinggevende maar waarbij ik op het ene vlak zwaar overvraagd werd en op andere vlakken doodging van verveling.
Kan me denk ik wel iets voorstellen bij de spagaat waar jij in zit, maar het is zo eng hé, om iets anders te zoeken? Bij deze werkgever weet je wat er is en niet is, bij een nieuwe werkgever niet.
Kun je na een werkdag wel tot rust komen? Of is minder uren werken een optie?
[...]
Ik wil bij jou werken
Ik maak het mezelf ook extra moeilijk, door werk te doen wat eigenlijk niet past bij wat ik aankan.
Het is puur het feit dat ik met deze tandarts werk, dat ik het trek. We kunnen bij wijze van spreken met onze ogen dicht samenwerken, dat is heel goed voor mij. Helaas weegt dat bijna niet op tegen alle stresspunten (onverwachte wendingen, behandelingen die anders lopen, daardoor uitlopen, de officemanager, lange dagen, tien dingen tegelijk moeten doen). Ik blijf dit ook geen jaren meer doen, dat is niet goed voor mijn gezondheid.
Liever niet, ik heb geen collega's en dat wil ik graag zo houden - al denk ik wel dat jij een van de 'minst slechte' collega's zou zijn die ik kan wensen
Deze baan was eigenlijk een soort toevalstreffer. Ik heb me een paar jaar geleden (lang voor mijn diagnose) bijgeschoold en ben na die opleiding op alles gaan solliciteren dat binnen die opleiding paste.
Mijn werkgever reageerde en een week later ben ik hier gestart. Ben hier ondertussen bijna 6 jaar, en het wordt almaar 'makkelijker': ik kan mijn bazen beter inschatten, werk zelf wordt elke dag meer voorspelbaar, en ik krijg ruimte om horizontaal te blijven groeien, maar ik bepaal op dat vlak wel volledig zelf mijn tempo.
Ik heb weleens eerder een baan gehad waarbij ik ook bleef puur voor de leidinggevende maar waarbij ik op het ene vlak zwaar overvraagd werd en op andere vlakken doodging van verveling.
Kan me denk ik wel iets voorstellen bij de spagaat waar jij in zit, maar het is zo eng hé, om iets anders te zoeken? Bij deze werkgever weet je wat er is en niet is, bij een nieuwe werkgever niet.
Kun je na een werkdag wel tot rust komen? Of is minder uren werken een optie?
vrijdag 29 januari 2016 om 11:04
quote:elfje12 schreef op 29 januari 2016 @ 10:38:
Ik ben nog nooit in New York geweest, maar het trekt me ook niet. Het lijkt me veel te druk. Man en ik gaan wel eens op cruise. Voor mij de ideale manier van reizen. De overzichtelijkheid en rust van en op het schip (op een cruiseschip kun je het zo druk of rustig maken als je zelf wilt), excursies die je zelf kunt uitzoeken en tegelijkertijd zie je wat van de wereld.Zit je op zo'n cruise dan niet te dicht op elkaar? Word je niet haast gedwongen om te socializen?
Ik ben nog nooit in New York geweest, maar het trekt me ook niet. Het lijkt me veel te druk. Man en ik gaan wel eens op cruise. Voor mij de ideale manier van reizen. De overzichtelijkheid en rust van en op het schip (op een cruiseschip kun je het zo druk of rustig maken als je zelf wilt), excursies die je zelf kunt uitzoeken en tegelijkertijd zie je wat van de wereld.Zit je op zo'n cruise dan niet te dicht op elkaar? Word je niet haast gedwongen om te socializen?
vrijdag 29 januari 2016 om 11:11
quote:MonicaGeller schreef op 29 januari 2016 @ 11:04:
[...]
Zit je op zo'n cruise dan niet te dicht op elkaar? Word je niet haast gedwongen om te socializen?Daar was ik ook bang voor. Maar ik ben nu drie keer geweest en de vierde staat al op de planning. Wij hebben dan wel een hut met balkon. Dat is echt heel fijn, omdat je dan helemaal kunt afsluiten van de mensen op het schip. Maar ik heb echt geen last gehad van drukte. Op zich heel vreemd, maar mensen gaan hun eigen weg. Je hoeft ook niets te doen waar je geen zin in hebt. Hoe groter het schip, hoe minder je hoeft te socializen. Je reist op jouw tempo en dat geldt voor iedereen. Dat maakt het zo leuk. Iedereen kan doen en laten waar hij/zij zich prettig bij voelt, zonder dat de ander daar last van heeft. Ik zoek de rust op en andere juist de drukte.
[...]
Zit je op zo'n cruise dan niet te dicht op elkaar? Word je niet haast gedwongen om te socializen?Daar was ik ook bang voor. Maar ik ben nu drie keer geweest en de vierde staat al op de planning. Wij hebben dan wel een hut met balkon. Dat is echt heel fijn, omdat je dan helemaal kunt afsluiten van de mensen op het schip. Maar ik heb echt geen last gehad van drukte. Op zich heel vreemd, maar mensen gaan hun eigen weg. Je hoeft ook niets te doen waar je geen zin in hebt. Hoe groter het schip, hoe minder je hoeft te socializen. Je reist op jouw tempo en dat geldt voor iedereen. Dat maakt het zo leuk. Iedereen kan doen en laten waar hij/zij zich prettig bij voelt, zonder dat de ander daar last van heeft. Ik zoek de rust op en andere juist de drukte.
vrijdag 29 januari 2016 om 11:23
quote:MonicaGeller schreef op 29 januari 2016 @ 11:01:
Liever niet, ik heb geen collega's en dat wil ik graag zo houden
Over minder uren werken: de enige echt goede optie voor mij zou zijn halve dagen werken.
Maar dat is niet te organiseren, volgens de officemanager.
Ze kan geen extra mensen aannemen.
Nee, na een dag kan ik moeilijk tot rust komen.
Vannacht ook slecht geslapen.
Liever niet, ik heb geen collega's en dat wil ik graag zo houden
Over minder uren werken: de enige echt goede optie voor mij zou zijn halve dagen werken.
Maar dat is niet te organiseren, volgens de officemanager.
Ze kan geen extra mensen aannemen.
Nee, na een dag kan ik moeilijk tot rust komen.
Vannacht ook slecht geslapen.
vrijdag 29 januari 2016 om 11:39
quote:yolo8 schreef op 28 januari 2016 @ 13:04:
[...]
Hahaha, dit is allemaal herkenbaar. Vind reizen ook echt fantastisch, al heb ik het nog nooit alleen gedaan. Wel van plan ooit, overigens. Lijkt me heerlijk om m'n eigen plan te trekken en de dingen te zien die ik wil zien en daar zo lang mogelijk te blijven als ik wil
Al ben ik aan de andere kant ook wel weer wat angstig als "alleenstaande" vrouw reizen, vooral landen in Zuid-Amerika of bepaalde landen in Azie waar ik niet snel alleen heen zou gaan.
Ik heb in het verleden, als de kinderen bij hun vader waren, alleen gereisd en ik vond het heerlijk! Niemand om rekening mee te houden, me niet hoeven opofferen als de ander dáár heen wilde terwijl ik híer heen wilde, lekker egoïstisch
Vakantie zit er niet meer in helaas, maar soms ga ik er met de fiets op uit. Ik heb veel vrienden via social media (is voor mij veiliger dan echte vrienden) en die vragen dan of ik langs wil komen als ik in de buurt ben, of zeggen dat ze mee willen fietsen.
Dat het echte vrienden zijn blijkt wel omdat ze accepteerden dat ik nee zei. Want ik heb die alleen-momentjes zo hard nodig om op te kunnen laden.
Eigenlijk is dat mijn "mindfulness".
[...]
Hahaha, dit is allemaal herkenbaar. Vind reizen ook echt fantastisch, al heb ik het nog nooit alleen gedaan. Wel van plan ooit, overigens. Lijkt me heerlijk om m'n eigen plan te trekken en de dingen te zien die ik wil zien en daar zo lang mogelijk te blijven als ik wil
Al ben ik aan de andere kant ook wel weer wat angstig als "alleenstaande" vrouw reizen, vooral landen in Zuid-Amerika of bepaalde landen in Azie waar ik niet snel alleen heen zou gaan.
Ik heb in het verleden, als de kinderen bij hun vader waren, alleen gereisd en ik vond het heerlijk! Niemand om rekening mee te houden, me niet hoeven opofferen als de ander dáár heen wilde terwijl ik híer heen wilde, lekker egoïstisch
Vakantie zit er niet meer in helaas, maar soms ga ik er met de fiets op uit. Ik heb veel vrienden via social media (is voor mij veiliger dan echte vrienden) en die vragen dan of ik langs wil komen als ik in de buurt ben, of zeggen dat ze mee willen fietsen.
Dat het echte vrienden zijn blijkt wel omdat ze accepteerden dat ik nee zei. Want ik heb die alleen-momentjes zo hard nodig om op te kunnen laden.
Eigenlijk is dat mijn "mindfulness".
vrijdag 29 januari 2016 om 11:45
quote:impala schreef op 28 januari 2016 @ 13:05:
Ik vind mezelf ook helemaal niet extravert, al kan ik soms wel zo overkomen.
Ik vind het wel leuk zo'n avondje maar niet elke dag aub. Dan word ik er doodmoe van. Ik laad me op als ik alleen ben. Vond het ook heerlijk om de volgende dag weer lekker alleen in de auto te zitten
Smalltalk met vreemden is geen probleem. Op een gegeven moment is het klaar en kom je ze nooit meer tegen.
Maar mensen telkens om me heen... Ik realiseer me dat ik niet mijzelf kan zijn bij anderen. Dat is me ook opgebroken. Met "mijzelf zijn" bedoel ik dat ik grote moeite heb met continu sociaal zijn, goed reageren op anderen, doorhebben wat er bij een ander speelt. Voorbeeld: deze week vertelde een buurtgenoot dat haar vader onverwacht was overleden. Ik schrik dan, weet dat ik moet reageren maar niet hoe. Het overvalt me en ik heb dan de neiging weg te rennen en te zeggen: "Ja sorry, maar daar kan ik nu niets mee." En dat kan ik natuurlijk niet maken!
Ik heb haar gecondoleerd, en dan voel ik dat ik nog meer moet zeggen, maar ik heb geen idee wát.
Als dat overlijden er al aan zat te komen, had ik daar waarschijnlijk beter op in kunnen spelen. Maar dit overviel me. Ik voel me nu een bijzonder grote hork. Maar ik kan er op zo'n moment niks mee.
Bij social media heb je de kans bepaalde berichten even te laten zakken en een plekje te geven, zodat ik uiteindelijk wel de juiste woorden kan vinden om gepast te reageren.
Met smalltalk met vreemden kan ik wel even mijn sociale maskertje opzetten en ik kan er zelfs van genieten! Zolang het maar voorbijgaand is.
Ik vind mezelf ook helemaal niet extravert, al kan ik soms wel zo overkomen.
Ik vind het wel leuk zo'n avondje maar niet elke dag aub. Dan word ik er doodmoe van. Ik laad me op als ik alleen ben. Vond het ook heerlijk om de volgende dag weer lekker alleen in de auto te zitten
Smalltalk met vreemden is geen probleem. Op een gegeven moment is het klaar en kom je ze nooit meer tegen.
Maar mensen telkens om me heen... Ik realiseer me dat ik niet mijzelf kan zijn bij anderen. Dat is me ook opgebroken. Met "mijzelf zijn" bedoel ik dat ik grote moeite heb met continu sociaal zijn, goed reageren op anderen, doorhebben wat er bij een ander speelt. Voorbeeld: deze week vertelde een buurtgenoot dat haar vader onverwacht was overleden. Ik schrik dan, weet dat ik moet reageren maar niet hoe. Het overvalt me en ik heb dan de neiging weg te rennen en te zeggen: "Ja sorry, maar daar kan ik nu niets mee." En dat kan ik natuurlijk niet maken!
Ik heb haar gecondoleerd, en dan voel ik dat ik nog meer moet zeggen, maar ik heb geen idee wát.
Als dat overlijden er al aan zat te komen, had ik daar waarschijnlijk beter op in kunnen spelen. Maar dit overviel me. Ik voel me nu een bijzonder grote hork. Maar ik kan er op zo'n moment niks mee.
Bij social media heb je de kans bepaalde berichten even te laten zakken en een plekje te geven, zodat ik uiteindelijk wel de juiste woorden kan vinden om gepast te reageren.
Met smalltalk met vreemden kan ik wel even mijn sociale maskertje opzetten en ik kan er zelfs van genieten! Zolang het maar voorbijgaand is.
vrijdag 29 januari 2016 om 11:56
quote:cumulus schreef op 29 januari 2016 @ 11:45:
[...]
Smalltalk met vreemden is geen probleem. Op een gegeven moment is het klaar en kom je ze nooit meer tegen.
Maar mensen telkens om me heen... Ik realiseer me dat ik niet mijzelf kan zijn bij anderen.
Idem. Ik vind het vreselijk op zaterdag vroeg wakker te zijn (heerlijk, de hele dag ligt voor me open) en vijf minuten later een kind dat ook opstaat. Die kijkt dan wel tv of zo, maar toch, ik heb het gevoel constant rekening te moeten houden met zijn aanwezigheid.
Kan vb. dan niet even rustig spelletjes spelen op mijn telefoon 'want kind zal mij wel lui vinden', terwijl kind wrs. amper beseft dat ik in dezelfde ruimte ben.
quote:cumulus schreef op 29 januari 2016 @ 11:45:
[...]Voorbeeld: deze week vertelde een buurtgenoot dat haar vader onverwacht was overleden. Ik schrik dan, weet dat ik moet reageren maar niet hoe. Het overvalt me en ik heb dan de neiging weg te rennen en te zeggen: "Ja sorry, maar daar kan ik nu niets mee." En dat kan ik natuurlijk niet maken!
Ik heb haar gecondoleerd, en dan voel ik dat ik nog meer moet zeggen, maar ik heb geen idee wát.
Als dat overlijden er al aan zat te komen, had ik daar waarschijnlijk beter op in kunnen spelen. Maar dit overviel me. Ik voel me nu een bijzonder grote hork. Maar ik kan er op zo'n moment niks mee.
Ik denk dat je buur meer bezig was met haar eigen verdriet dan met jouw reactie daarop, dus die hork valt wrs nog wel mee
Ik heb mezelf aangeleerd in zo'n situaties ook uit te spreken 'Jee, ik weet even niet wat zeggen, kan ik iets voor je betekenen?'. Meestal waarderen mensen dat meer dan dat je ze probeert te troosten of zo.
Je kùnt als buitenstaander nl. geen troost bieden bij zo'n groot en vers verdriet.
Vragen naar (positieve herinneringen aan) de overledene vinden veel mensen ook wel fijn: 'Ik heb je vader niet gekend, wat voor iemand was hij?'.
quote:cumulus schreef op 29 januari 2016 @ 11:45:
[...]Bij social media heb je de kans bepaalde berichten even te laten zakken en een plekje te geven, zodat ik uiteindelijk wel de juiste woorden kan vinden om gepast te reageren.
Idem.
quote:cumulus schreef op 29 januari 2016 @ 11:45:
[...]Met smalltalk met vreemden kan ik wel even mijn sociale maskertje opzetten en ik kan er zelfs van genieten! Zolang het maar voorbijgaand is.Ik kan het wel, en ik geniet er vooral van als ik 'geslaagd' ben - ik ga bij bijna alles een wedstrijd aan met mezelf of met anderen. Maar ik geniet dan van het resultaat, niet van het gesprek op zich.
[...]
Smalltalk met vreemden is geen probleem. Op een gegeven moment is het klaar en kom je ze nooit meer tegen.
Maar mensen telkens om me heen... Ik realiseer me dat ik niet mijzelf kan zijn bij anderen.
Idem. Ik vind het vreselijk op zaterdag vroeg wakker te zijn (heerlijk, de hele dag ligt voor me open) en vijf minuten later een kind dat ook opstaat. Die kijkt dan wel tv of zo, maar toch, ik heb het gevoel constant rekening te moeten houden met zijn aanwezigheid.
Kan vb. dan niet even rustig spelletjes spelen op mijn telefoon 'want kind zal mij wel lui vinden', terwijl kind wrs. amper beseft dat ik in dezelfde ruimte ben.
quote:cumulus schreef op 29 januari 2016 @ 11:45:
[...]Voorbeeld: deze week vertelde een buurtgenoot dat haar vader onverwacht was overleden. Ik schrik dan, weet dat ik moet reageren maar niet hoe. Het overvalt me en ik heb dan de neiging weg te rennen en te zeggen: "Ja sorry, maar daar kan ik nu niets mee." En dat kan ik natuurlijk niet maken!
Ik heb haar gecondoleerd, en dan voel ik dat ik nog meer moet zeggen, maar ik heb geen idee wát.
Als dat overlijden er al aan zat te komen, had ik daar waarschijnlijk beter op in kunnen spelen. Maar dit overviel me. Ik voel me nu een bijzonder grote hork. Maar ik kan er op zo'n moment niks mee.
Ik denk dat je buur meer bezig was met haar eigen verdriet dan met jouw reactie daarop, dus die hork valt wrs nog wel mee
Ik heb mezelf aangeleerd in zo'n situaties ook uit te spreken 'Jee, ik weet even niet wat zeggen, kan ik iets voor je betekenen?'. Meestal waarderen mensen dat meer dan dat je ze probeert te troosten of zo.
Je kùnt als buitenstaander nl. geen troost bieden bij zo'n groot en vers verdriet.
Vragen naar (positieve herinneringen aan) de overledene vinden veel mensen ook wel fijn: 'Ik heb je vader niet gekend, wat voor iemand was hij?'.
quote:cumulus schreef op 29 januari 2016 @ 11:45:
[...]Bij social media heb je de kans bepaalde berichten even te laten zakken en een plekje te geven, zodat ik uiteindelijk wel de juiste woorden kan vinden om gepast te reageren.
Idem.
quote:cumulus schreef op 29 januari 2016 @ 11:45:
[...]Met smalltalk met vreemden kan ik wel even mijn sociale maskertje opzetten en ik kan er zelfs van genieten! Zolang het maar voorbijgaand is.Ik kan het wel, en ik geniet er vooral van als ik 'geslaagd' ben - ik ga bij bijna alles een wedstrijd aan met mezelf of met anderen. Maar ik geniet dan van het resultaat, niet van het gesprek op zich.
vrijdag 29 januari 2016 om 12:26
quote:cumulus schreef op 29 januari 2016 @ 11:45:
Bij social media heb je de kans bepaalde berichten even te laten zakken en een plekje te geven, zodat ik uiteindelijk wel de juiste woorden kan vinden om gepast te reageren.
Heel erg mee eens.
Ik ben ook erg blij dat er zoiets als social media bestaat.
Bij social media heb je de kans bepaalde berichten even te laten zakken en een plekje te geven, zodat ik uiteindelijk wel de juiste woorden kan vinden om gepast te reageren.
Heel erg mee eens.
Ik ben ook erg blij dat er zoiets als social media bestaat.
maandag 1 februari 2016 om 16:13
Dat herken ik ook heel erg, heb vaak even de tijd nodig om dingen te verwerken voordat ik er goed op kan reageren. Vaak ook met ruzies ofzo dat ik mijn emoties niet kan uitdrukken en achteraf denk ik fuck zo had ik het gewoon moeten zeggen.
Nu hetzelfde, weer ´ruzie´ met mn vriend die nog veeeeeeeeel meer op zichzelf is en mensenschuw is dan ik ben, na 2 jaar laat ie me nog steeds niet binnen op ´zijn eiland´. Waarom trekken autisten naar elkaar toe?
Nu hetzelfde, weer ´ruzie´ met mn vriend die nog veeeeeeeeel meer op zichzelf is en mensenschuw is dan ik ben, na 2 jaar laat ie me nog steeds niet binnen op ´zijn eiland´. Waarom trekken autisten naar elkaar toe?
You have to go on and be crazy, craziness is like heaven.
maandag 1 februari 2016 om 17:14
Ik kan het goed vinden met autisten omdat ik hun rare trekjes snap en me er niet aan erger, sterker ik vind het juist leuk dat ze vaak zo eigen zijn en vooral geen meelopers . Maar als partner heb ik juist altijd hele extraverte en sociale mannen gehad. Met een hoog eq terwijl zij juist vallen voor mijn iq. Opposites attract denk ik.
.
dinsdag 2 februari 2016 om 09:53
Ja ik kan het ook zeker goed vinden met autisten omdat ik ze ook goed begrijp inderdaad, maar als partner is het toch weer iets anders... Versterkt elkaar heel erg, wat wel maakt dat ik meer actie onderneem in onze relatie omdat er anders helemaal niets gebeurd. Maar het is wel lastig en frustrerend soms moet hem soms fijnknijpen wil ik er iets uitkrijgen... En dan met veel moeite komt maar 1 druppie uit 
Mijn vriend is trouwens niet gediagnosticeerd en weet niet of dat ooit gaat gebeuren (maakt ook niet uit verder), maar weet dat het wel in de familie zit en ik herken gewoon veel dingen. Ook omdat het bij mij heel erg in de familie zit
Mijn vriend is trouwens niet gediagnosticeerd en weet niet of dat ooit gaat gebeuren (maakt ook niet uit verder), maar weet dat het wel in de familie zit en ik herken gewoon veel dingen. Ook omdat het bij mij heel erg in de familie zit
You have to go on and be crazy, craziness is like heaven.
dinsdag 2 februari 2016 om 09:59
Ik heb hiervoor eigenlijk ook vooral veel extraverte figuren gedate, mede omdat ik soms nogal overheersend kan zijn in mijn drukke praten en enthousiasme. Maar het wel altijd moeilijk vond om ergens het voortouw in te nemen, dan kon ik een beetje 'meeliften'.
Dit is mijn eerste serieuze relatie die langer duurt dan een half jaar (jaja, studententijd vrijheid blijheid). Hij heeft wel eerder lange relatie gehad, maar toen hij nog veel jonger was tot zijn 20e ofzo. Daarna is hij bijna 10 jaar vrijgezel geweest voordat ie mij tegen kwam.
Soms heb ik wel eens het gevoel dat hij een beetje is vergeten hoe het moet, van iemand houden. Als ie altijd maar alleen is geweest.
Sorry ik praat een beetje veel, maar wilde het even wegschrijven
Dit is mijn eerste serieuze relatie die langer duurt dan een half jaar (jaja, studententijd vrijheid blijheid). Hij heeft wel eerder lange relatie gehad, maar toen hij nog veel jonger was tot zijn 20e ofzo. Daarna is hij bijna 10 jaar vrijgezel geweest voordat ie mij tegen kwam.
Soms heb ik wel eens het gevoel dat hij een beetje is vergeten hoe het moet, van iemand houden. Als ie altijd maar alleen is geweest.
Sorry ik praat een beetje veel, maar wilde het even wegschrijven
You have to go on and be crazy, craziness is like heaven.
dinsdag 2 februari 2016 om 10:06
quote:impala schreef op 01 februari 2016 @ 17:14:
Ik kan het goed vinden met autisten omdat ik hun rare trekjes snap en me er niet aan erger, sterker ik vind het juist leuk dat ze vaak zo eigen zijn en vooral geen meelopers . Maar als partner heb ik juist altijd hele extraverte en sociale mannen gehad. Met een hoog eq terwijl zij juist vallen voor mijn iq. Opposites attract denk ik.
Hier ook zo.
3 van onze 4 kinderen zijn autist, en hoewel ik ze zeer goed begrijp, erger ik me het meeste aan hun typische auti-trekjes.
Ik zou denk ik niet een relatie kunnen/willen hebben met een auti-man, van je kind accepteer je toch meer dan van je partner.
Man is geloof ik in eerste plaats gevallen voor mijn charme en hij vond mij van bij het begin 'een sterke vrouw' (ging hij ook zo aan iedereen die het horen wilde uitbazuinen )
Ik ben voor hem gevallen omdat ik me instinctief van bij het eerste contact erg veilig bij hem voelde.
Mensen die mij een tijd niet hebben gezien zeggen ook dat ik veel rustiger ben geworden sinds ik met hem ben.
Man is ook iemand die het met iedereen kan vinden, ik bewonder dat kantje van hem wel.
We vullen elkaar wel aan qua karakter: hij zorgt ervoor dat ik mezelf niet constant voorbij hol, ik ben degene die hem wat vooruit drijft.
We denken over veel dingen wel gelijkaardig, dat vind ik een grote plus tov. eerdere relaties.
Ik vond het dodelijk vermoeiend om over werkelijk àlles discussie te hebben:opvoeden, maatschappelijke kwesties, schoolkeuze, politiek... en ex blééf discussiëren tot hij zijn gelijk had - met man is het allemaal veel gezapiger.
Oh, en we delen dezelfde bizarre, soms gitzwarte, humor
Ik kan het goed vinden met autisten omdat ik hun rare trekjes snap en me er niet aan erger, sterker ik vind het juist leuk dat ze vaak zo eigen zijn en vooral geen meelopers . Maar als partner heb ik juist altijd hele extraverte en sociale mannen gehad. Met een hoog eq terwijl zij juist vallen voor mijn iq. Opposites attract denk ik.
Hier ook zo.
3 van onze 4 kinderen zijn autist, en hoewel ik ze zeer goed begrijp, erger ik me het meeste aan hun typische auti-trekjes.
Ik zou denk ik niet een relatie kunnen/willen hebben met een auti-man, van je kind accepteer je toch meer dan van je partner.
Man is geloof ik in eerste plaats gevallen voor mijn charme en hij vond mij van bij het begin 'een sterke vrouw' (ging hij ook zo aan iedereen die het horen wilde uitbazuinen )
Ik ben voor hem gevallen omdat ik me instinctief van bij het eerste contact erg veilig bij hem voelde.
Mensen die mij een tijd niet hebben gezien zeggen ook dat ik veel rustiger ben geworden sinds ik met hem ben.
Man is ook iemand die het met iedereen kan vinden, ik bewonder dat kantje van hem wel.
We vullen elkaar wel aan qua karakter: hij zorgt ervoor dat ik mezelf niet constant voorbij hol, ik ben degene die hem wat vooruit drijft.
We denken over veel dingen wel gelijkaardig, dat vind ik een grote plus tov. eerdere relaties.
Ik vond het dodelijk vermoeiend om over werkelijk àlles discussie te hebben:opvoeden, maatschappelijke kwesties, schoolkeuze, politiek... en ex blééf discussiëren tot hij zijn gelijk had - met man is het allemaal veel gezapiger.
Oh, en we delen dezelfde bizarre, soms gitzwarte, humor
dinsdag 2 februari 2016 om 10:08
quote:harris. schreef op 02 februari 2016 @ 09:53:
Ja ik kan het ook zeker goed vinden met autisten omdat ik ze ook goed begrijp inderdaad, maar als partner is het toch weer iets anders... Versterkt elkaar heel erg, wat wel maakt dat ik meer actie onderneem in onze relatie omdat er anders helemaal niets gebeurd. Maar het is wel lastig en frustrerend soms moet hem soms fijnknijpen wil ik er iets uitkrijgen... En dan met veel moeite komt maar 1 druppie uit
Mijn vriend is trouwens niet gediagnosticeerd en weet niet of dat ooit gaat gebeuren (maakt ook niet uit verder), maar weet dat het wel in de familie zit en ik herken gewoon veel dingen. Ook omdat het bij mij heel erg in de familie zit
Ik denk wel dat een vrouwelijke auti 'gemakkelijker' is om een relatie mee te hebben dan een mannelijke.
Autisme wordt weleens omschreven als een doorgedreven mannelijk denken, in die zin zal een vrouwelijk auti misschien minder 'vreemd' voelen voor een man, terwijl een mannelijke auti juist verder ligt van zijn vrouwelijke partner.
Allez, 't is even heel veralgemenend, maar ik denk wel dat er een kern van waarheid in zit.
Ja ik kan het ook zeker goed vinden met autisten omdat ik ze ook goed begrijp inderdaad, maar als partner is het toch weer iets anders... Versterkt elkaar heel erg, wat wel maakt dat ik meer actie onderneem in onze relatie omdat er anders helemaal niets gebeurd. Maar het is wel lastig en frustrerend soms moet hem soms fijnknijpen wil ik er iets uitkrijgen... En dan met veel moeite komt maar 1 druppie uit
Mijn vriend is trouwens niet gediagnosticeerd en weet niet of dat ooit gaat gebeuren (maakt ook niet uit verder), maar weet dat het wel in de familie zit en ik herken gewoon veel dingen. Ook omdat het bij mij heel erg in de familie zit
Ik denk wel dat een vrouwelijke auti 'gemakkelijker' is om een relatie mee te hebben dan een mannelijke.
Autisme wordt weleens omschreven als een doorgedreven mannelijk denken, in die zin zal een vrouwelijk auti misschien minder 'vreemd' voelen voor een man, terwijl een mannelijke auti juist verder ligt van zijn vrouwelijke partner.
Allez, 't is even heel veralgemenend, maar ik denk wel dat er een kern van waarheid in zit.
dinsdag 2 februari 2016 om 10:27
quote:MonicaGeller schreef op 02 februari 2016 @ 10:08:
[...]
Ik denk wel dat een vrouwelijke auti 'gemakkelijker' is om een relatie mee te hebben dan een mannelijke.
Autisme wordt weleens omschreven als een doorgedreven mannelijk denken, in die zin zal een vrouwelijk auti misschien minder 'vreemd' voelen voor een man, terwijl een mannelijke auti juist verder ligt van zijn vrouwelijke partner.
Allez, 't is even heel veralgemenend, maar ik denk wel dat er een kern van waarheid in zit.
Ja zit zeker wat in. Hoewel ik er zeer vrouwelijk uitzie, omschrijven mijn laatste twee partners mijn karakter als 'een halve man'
Ik denk ook dat twee autisten botsen omdat ze bij vlagen nogal onverdraagzaam kunnen zijn, en als je er daar twee van hebt dan wordt dat een groot probleem. Een van de twee moet juist wat makkelijker zijn, anders werkt het niet.
[...]
Ik denk wel dat een vrouwelijke auti 'gemakkelijker' is om een relatie mee te hebben dan een mannelijke.
Autisme wordt weleens omschreven als een doorgedreven mannelijk denken, in die zin zal een vrouwelijk auti misschien minder 'vreemd' voelen voor een man, terwijl een mannelijke auti juist verder ligt van zijn vrouwelijke partner.
Allez, 't is even heel veralgemenend, maar ik denk wel dat er een kern van waarheid in zit.
Ja zit zeker wat in. Hoewel ik er zeer vrouwelijk uitzie, omschrijven mijn laatste twee partners mijn karakter als 'een halve man'
Ik denk ook dat twee autisten botsen omdat ze bij vlagen nogal onverdraagzaam kunnen zijn, en als je er daar twee van hebt dan wordt dat een groot probleem. Een van de twee moet juist wat makkelijker zijn, anders werkt het niet.
.
dinsdag 2 februari 2016 om 10:34
quote:harris. schreef op 02 februari 2016 @ 09:59:
Ik heb hiervoor eigenlijk ook vooral veel extraverte figuren gedate, mede omdat ik soms nogal overheersend kan zijn in mijn drukke praten en enthousiasme. Maar het wel altijd moeilijk vond om ergens het voortouw in te nemen, dan kon ik een beetje 'meeliften'.
Dit is mijn eerste serieuze relatie die langer duurt dan een half jaar (jaja, studententijd vrijheid blijheid). Hij heeft wel eerder lange relatie gehad, maar toen hij nog veel jonger was tot zijn 20e ofzo. Daarna is hij bijna 10 jaar vrijgezel geweest voordat ie mij tegen kwam.
Soms heb ik wel eens het gevoel dat hij een beetje is vergeten hoe het moet, van iemand houden. Als ie altijd maar alleen is geweest.
Sorry ik praat een beetje veel, maar wilde het even wegschrijven :PIk denk dat het voor een autist die lang alleen is inderdaad steeds lastiger wordt om een relatie te hebben. Dan kom je te vast te zitten in je eigen patronen. Een relatie onderhouden vereist enige flexibiliteit, dus daar oefen je dan dagelijks in. En er wordt je door je partner een spiegel voorgehouden waardoor je eerder ziet wat er eigenaardig en soms ook vervelend is aan je gedrag. Omdat je je partner wil houden en ook tevreden wil houden, ben je meer gemotiveerd om moeite te doen om je eigen gedrag aan te passen.
Ik heb hiervoor eigenlijk ook vooral veel extraverte figuren gedate, mede omdat ik soms nogal overheersend kan zijn in mijn drukke praten en enthousiasme. Maar het wel altijd moeilijk vond om ergens het voortouw in te nemen, dan kon ik een beetje 'meeliften'.
Dit is mijn eerste serieuze relatie die langer duurt dan een half jaar (jaja, studententijd vrijheid blijheid). Hij heeft wel eerder lange relatie gehad, maar toen hij nog veel jonger was tot zijn 20e ofzo. Daarna is hij bijna 10 jaar vrijgezel geweest voordat ie mij tegen kwam.
Soms heb ik wel eens het gevoel dat hij een beetje is vergeten hoe het moet, van iemand houden. Als ie altijd maar alleen is geweest.
Sorry ik praat een beetje veel, maar wilde het even wegschrijven :PIk denk dat het voor een autist die lang alleen is inderdaad steeds lastiger wordt om een relatie te hebben. Dan kom je te vast te zitten in je eigen patronen. Een relatie onderhouden vereist enige flexibiliteit, dus daar oefen je dan dagelijks in. En er wordt je door je partner een spiegel voorgehouden waardoor je eerder ziet wat er eigenaardig en soms ook vervelend is aan je gedrag. Omdat je je partner wil houden en ook tevreden wil houden, ben je meer gemotiveerd om moeite te doen om je eigen gedrag aan te passen.
.
dinsdag 2 februari 2016 om 10:34
quote:impala schreef op 02 februari 2016 @ 10:27:
[...]
Ja zit zeker wat in. Hoewel ik er zeer vrouwelijk uitzie, omschrijven mijn laatste twee partners mijn karakter als 'een halve man'
Ik denk ook dat twee autisten botsen omdat ze bij vlagen nogal onverdraagzaam kunnen zijn, en als je er daar twee van hebt dan wordt dat een groot probleem. Een van de twee moet juist wat makkelijker zijn, anders werkt het niet.
Uhu.
Ook hier vrij vrouwelijk qua uiterlijk maar wel een alfa.
Man is dan weer wat zachtaardiger, die hoeft niet per se zijn gelijk te halen over de plek van de lepels en de glazen.
Hij maakt zijn punt op echt belangrijke dingen (en daar hou ik dan wel rekening mee, vooral omdat zijn keuzes op langere termijn meestal de betere zijn).
Hij hoeft zich ook niet per se naar buiten toe te profileren als 'dé man', allez, ik hoef dat ook niet, maar het gebeurt wel zonder dat ik er bij stilsta
Vorige partners met een groot gevoel voor statement gingen daarbij (soms letterlijk) het gevecht met mij aan, man weet wat hij aan mij heeft en vindt het niet belangrijk hoe de rest van de wereld daarover denkt
[...]
Ja zit zeker wat in. Hoewel ik er zeer vrouwelijk uitzie, omschrijven mijn laatste twee partners mijn karakter als 'een halve man'
Ik denk ook dat twee autisten botsen omdat ze bij vlagen nogal onverdraagzaam kunnen zijn, en als je er daar twee van hebt dan wordt dat een groot probleem. Een van de twee moet juist wat makkelijker zijn, anders werkt het niet.
Uhu.
Ook hier vrij vrouwelijk qua uiterlijk maar wel een alfa.
Man is dan weer wat zachtaardiger, die hoeft niet per se zijn gelijk te halen over de plek van de lepels en de glazen.
Hij maakt zijn punt op echt belangrijke dingen (en daar hou ik dan wel rekening mee, vooral omdat zijn keuzes op langere termijn meestal de betere zijn).
Hij hoeft zich ook niet per se naar buiten toe te profileren als 'dé man', allez, ik hoef dat ook niet, maar het gebeurt wel zonder dat ik er bij stilsta
Vorige partners met een groot gevoel voor statement gingen daarbij (soms letterlijk) het gevecht met mij aan, man weet wat hij aan mij heeft en vindt het niet belangrijk hoe de rest van de wereld daarover denkt
dinsdag 2 februari 2016 om 14:50
Mijn oproep voor de intake is binnen. 22 februari mag ik.
Waar ik alleen moeite mee heb is die lijst die je door je ouders moet laten invullen. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 7 was. tot mijn veertiende woonde ik bij mijn vader, die veel weg was. Daarna bij mijn moeder, en die weet dus niet veel over de tijd dat ik niet bij haar woonde want geen contact.
Moet je die echt in laten vullen of kan het ook zonder?
Waar ik alleen moeite mee heb is die lijst die je door je ouders moet laten invullen. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 7 was. tot mijn veertiende woonde ik bij mijn vader, die veel weg was. Daarna bij mijn moeder, en die weet dus niet veel over de tijd dat ik niet bij haar woonde want geen contact.
Moet je die echt in laten vullen of kan het ook zonder?
dinsdag 2 februari 2016 om 14:54
Ik heb (in België) uitgelegd dat en waarom ik die lijst niet door mijn ouders kon laten invullen en dat werd geaccepteerd.
Speelt wel dat op dat moment al 1 van mijn kinderen diagnose had, dus een en ander kwam niet volledig out of the blue.
Kun je niet de lijst twee keer laten invullen door elk van je ouders? Misschien dat zij samen wel een relatief volledig beeld kunnen geven?
Ev. een derde keer door jezelf invullen?
Speelt wel dat op dat moment al 1 van mijn kinderen diagnose had, dus een en ander kwam niet volledig out of the blue.
Kun je niet de lijst twee keer laten invullen door elk van je ouders? Misschien dat zij samen wel een relatief volledig beeld kunnen geven?
Ev. een derde keer door jezelf invullen?
dinsdag 2 februari 2016 om 15:01
quote:Lavenderlily schreef op 02 februari 2016 @ 14:50:
Mijn oproep voor de intake is binnen. 22 februari mag ik.
Waar ik alleen moeite mee heb is die lijst die je door je ouders moet laten invullen. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 7 was. tot mijn veertiende woonde ik bij mijn vader, die veel weg was. Daarna bij mijn moeder, en die weet dus niet veel over de tijd dat ik niet bij haar woonde want geen contact.
Moet je die echt in laten vullen of kan het ook zonder?
Ik ben al wat ouder en kwam er mee weg door te zeggen dat mijn ouders al rond de tachtig zijn.
Dat ze een wat selectief geheugen hebben en absoluut geen autismediagnose willen voor hun dochter heb ik namelijk een tijd geleden al meegemaakt.
Het scheelde ook dat ik nog veel aantekeningen van vroeger heb, van mijn moeder
Mijn oproep voor de intake is binnen. 22 februari mag ik.
Waar ik alleen moeite mee heb is die lijst die je door je ouders moet laten invullen. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 7 was. tot mijn veertiende woonde ik bij mijn vader, die veel weg was. Daarna bij mijn moeder, en die weet dus niet veel over de tijd dat ik niet bij haar woonde want geen contact.
Moet je die echt in laten vullen of kan het ook zonder?
Ik ben al wat ouder en kwam er mee weg door te zeggen dat mijn ouders al rond de tachtig zijn.
Dat ze een wat selectief geheugen hebben en absoluut geen autismediagnose willen voor hun dochter heb ik namelijk een tijd geleden al meegemaakt.
Het scheelde ook dat ik nog veel aantekeningen van vroeger heb, van mijn moeder
dinsdag 2 februari 2016 om 15:21
quote:Lavenderlily schreef op 02 februari 2016 @ 14:50:
Mijn oproep voor de intake is binnen. 22 februari mag ik.
Waar ik alleen moeite mee heb is die lijst die je door je ouders moet laten invullen. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 7 was. tot mijn veertiende woonde ik bij mijn vader, die veel weg was. Daarna bij mijn moeder, en die weet dus niet veel over de tijd dat ik niet bij haar woonde want geen contact.
Moet je die echt in laten vullen of kan het ook zonder?
De vragen gaan vooral over je eerste levensjaren. Hoe de bevalling ging, hoe je als baby en peuter was. Dus ik zou proberen hem te laten invullen door degeen die daar het meest van weet.
Overigens lijken mijn ouders ook een selectief geheugen te hebben. Want ik herinner me dat de lagere school mijn moeder eens voorgesteld heeft om met mij naar een psycholoog te gaan, maar dat mijn moeder daar niets van wilde weten. Mijn moeder zegt zich dit niet te herinneren. Maar ik ben ervan overtuigd dat ik dit niet verzonnen heb.
Mijn oproep voor de intake is binnen. 22 februari mag ik.
Waar ik alleen moeite mee heb is die lijst die je door je ouders moet laten invullen. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 7 was. tot mijn veertiende woonde ik bij mijn vader, die veel weg was. Daarna bij mijn moeder, en die weet dus niet veel over de tijd dat ik niet bij haar woonde want geen contact.
Moet je die echt in laten vullen of kan het ook zonder?
De vragen gaan vooral over je eerste levensjaren. Hoe de bevalling ging, hoe je als baby en peuter was. Dus ik zou proberen hem te laten invullen door degeen die daar het meest van weet.
Overigens lijken mijn ouders ook een selectief geheugen te hebben. Want ik herinner me dat de lagere school mijn moeder eens voorgesteld heeft om met mij naar een psycholoog te gaan, maar dat mijn moeder daar niets van wilde weten. Mijn moeder zegt zich dit niet te herinneren. Maar ik ben ervan overtuigd dat ik dit niet verzonnen heb.
.
dinsdag 2 februari 2016 om 16:07
Wat dat betreft heb ik een halfbroer met de diagnose klassiek autisme. En mijn zoon heeft de diagnose McDD, al zou je dat nu niet meer zeggen.
Ik wil mijn moeder liever niet laten invullen omdat die dus altijd gedacht heeft dat de gedragingen van mijn broertje, en van mij, normaal waren.
Dat terwijl zij, als we samen ergens waren, vaak het woord voor me deed.
Het is dus bij ons ook wel een familiekwestie.
Ik wil mijn moeder liever niet laten invullen omdat die dus altijd gedacht heeft dat de gedragingen van mijn broertje, en van mij, normaal waren.
Dat terwijl zij, als we samen ergens waren, vaak het woord voor me deed.
Het is dus bij ons ook wel een familiekwestie.
dinsdag 2 februari 2016 om 16:19
quote:Lavenderlily schreef op 02 februari 2016 @ 16:07:
Wat dat betreft heb ik een halfbroer met de diagnose klassiek autisme. En mijn zoon heeft de diagnose McDD, al zou je dat nu niet meer zeggen.
Ik wil mijn moeder liever niet laten invullen omdat die dus altijd gedacht heeft dat de gedragingen van mijn broertje, en van mij, normaal waren.
Dat terwijl zij, als we samen ergens waren, vaak het woord voor me deed.
Het is dus bij ons ook wel een familiekwestie.
En je dacht dat de psycholoog daar geen rekening mee houdt, dat dit soort mechanismen bestaan?
Je moeder wordt gewoon gevraagd hoe het feitelijk ging toen jij klein was. Of er complicaties waren bij de bevalling, of je het prettig vond om geknuffeld te worden, wanneer je begon te praten, of je het leuk vond als er bezoek kwam thuis. Dat soort dingen. Er wordt haar niet gevraagd of zij jou normaal vond.
Wat dat betreft heb ik een halfbroer met de diagnose klassiek autisme. En mijn zoon heeft de diagnose McDD, al zou je dat nu niet meer zeggen.
Ik wil mijn moeder liever niet laten invullen omdat die dus altijd gedacht heeft dat de gedragingen van mijn broertje, en van mij, normaal waren.
Dat terwijl zij, als we samen ergens waren, vaak het woord voor me deed.
Het is dus bij ons ook wel een familiekwestie.
En je dacht dat de psycholoog daar geen rekening mee houdt, dat dit soort mechanismen bestaan?
Je moeder wordt gewoon gevraagd hoe het feitelijk ging toen jij klein was. Of er complicaties waren bij de bevalling, of je het prettig vond om geknuffeld te worden, wanneer je begon te praten, of je het leuk vond als er bezoek kwam thuis. Dat soort dingen. Er wordt haar niet gevraagd of zij jou normaal vond.
.
dinsdag 2 februari 2016 om 17:14
Ik heb mijn ouders er niet bij betrokken omdat ik een dusdanig slechte band met hen beiden heb, dat ik niet wilde dat ze wisten dat ik 'op zoek' was.
Als ze dat hadden geweten, had ze beiden zeker en vast gereageerd dat 'ik teveel boekjes lees', dat was nl. altijd al hun antwoord op elke hulpvraag van mijn kant.
Ze weten nog steeds niet van mijn diagnose en zoals het er naar uitziet zal dat ook zo blijven, ik vertik het gewoon me kwetsbaar op te stellen tov. hen, daar wordt toch alleen maar misbruik van gemaakt.
Deze uitleg was blijkbaar voldoende voor de mensen die mij onderzochten.
Ik hoorde achteraf wel dat bij de eerste gesprekken al een en ander zeer duidelijk naar voor kwam, dat de antwoorden van mijn ouders daar weinig aan hadden kunnen toevoegen.
Ik kan me voorstellen dat bij 'twijfelgevallen' de inbreng van ouders wel harder gewenst is.
Als ze dat hadden geweten, had ze beiden zeker en vast gereageerd dat 'ik teveel boekjes lees', dat was nl. altijd al hun antwoord op elke hulpvraag van mijn kant.
Ze weten nog steeds niet van mijn diagnose en zoals het er naar uitziet zal dat ook zo blijven, ik vertik het gewoon me kwetsbaar op te stellen tov. hen, daar wordt toch alleen maar misbruik van gemaakt.
Deze uitleg was blijkbaar voldoende voor de mensen die mij onderzochten.
Ik hoorde achteraf wel dat bij de eerste gesprekken al een en ander zeer duidelijk naar voor kwam, dat de antwoorden van mijn ouders daar weinig aan hadden kunnen toevoegen.
Ik kan me voorstellen dat bij 'twijfelgevallen' de inbreng van ouders wel harder gewenst is.
