Geld & Recht
alle pijlers
Moe ..... erfrecht vs erkenning ....
maandag 1 februari 2016 om 11:00
Ik heb 6 jaar geleden een weduwnaar leren kennen (ben zelf gescheiden), we werden smoorverliefd en we zijn inmiddels getrouwd. Hij is 9 jaar ouder dan ik en deze man is best wel welgesteld (zijn huis is hypotheekvrij en hij heeft een redelijk spaarpotje), maar dat wist ik toen nog niet.
Zijn omgeving wél, en die wantrouwden mij direct. Hoewel zijn vrouw al 4 jaar ervoor was overleden werd ik al ‘de andere vrouw’ gezien die uit was op zijn geld. Vooral omdat ik toen zelf een uitkering had.
Toen we gingen trouwen hebben we daarom huwelijkse voorwaarden op laten stellen waarbij ik bij scheiding niets zou krijgen. Geen probleem, ik wilde immers niet nóg een scheiding en vond het belangrijker om mijn reputatie te zuiveren.
Ook is er een testament opgesteld; dat is niet zonder slag of stoot gegaan. Hij stond erop dat het werd opgesteld bij het notariskantoor waar zijn overleden vrouw had gewerkt (als secretaresse). Daar werd hij met een warme omhelzing binnengehaald, waarna hem werd verteld dat het meest normale in onze situatie ‘koude uitsluiting’ was (koude uitsluiting houdt in dat iedere vorm van gemeenschap van goederen wordt uitgesloten). Toen ik het naging bij diverse overkoepelende instanties bleek dit absoluut niet meer het geval te zijn sinds de jaren 50, slechts in 2% gebeurt dit).
Verder wilde de notaris persé dat er een metterwoon clausule inkwam. Waarbij ik dus mits hij overlijd wel in het huis mag blijven wonen (vruchtgebruik) maar zodra ik verhuis gaat het naar de kinderen. Ik moet uiteraard dan alle kosten dragen en voor het onderhoud zorgen (logisch). Ik moet dus in de woning blijven wonen waar we al woonden om vruchtgebruik te kunnen genieten.
Toen ik hierbij protesteerde zei hij: ‘jij krijgt al genoeg voor je huwelijk terug’. En dat terwijl ik het voor die tijd ook prima voor elkaar had: een leuke woning, dicht in de buurt van mijn kinderen, ik kwam ook financieel niets tekort, ondanks dat ik minder budget had.
Nu is het zo dat dit huis het huis is waar hij met zijn overleden vrouw heeft gewoond (en waar ze in is gestorven) en het een nogal groot en bewerkelijk huis is.
Mocht het zover komen zou ik hier dus niet willen en ook niet kunnen wonen. Ik kan het onderhoud, vanwege mijn leeftijd nu en zeker dan, niet alleen doen. Heb dan ook geen geld om het te laten doen. Kortom: ik moet eruit en sta op straat. Zonder geld, zonder huis.
Zijn beide kinderen hebben een koopwoning én zelf een heel goede baan, net als hun echtgenoten. Bij ‘gewoon’ vruchtgebruik zou ik bij verhuizen uit het oorspronkelijke huis met de opbrengst van de woning naar een andere woning kan verhuizen (en evt. het overige bedrag alvast aan de kinderen uitbetalen). Behalve als ik naar een verzorgingstehuis ga, dan krijgen zij uiteraard direct het gehele bedrag. Ook krijgen zij uiteraard het erfdeel van hun moeder en het geld wat er is uitbetaald.
Bij de metterwoon clausule (die we dus hebben) zijn de kinderen direct na het overlijden van hun vader de eigenaar (ik slechts vruchtgebruiker). En gaat de opbrengst van de verkoop van het huis als ik het verlaat volledig naar de kinderen.
Op dit moment speel ik een grote (praktische) rol in het leven van niet alleen mijn man, maar ook zijn kinderen en kleinkinderen. Zijn kleinkinderen noemen mij ‘oma’ (een eretitel overigens). Toch is het altijd zo dat mijn belangen onderaan de lijst staan, ik moet vooral faciliteren. En dat is natuurlijk deels normaal in mijn situatie, maar dan hoop je toch op een stukje respect.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik al een paar jaar enorme moeite heb met het testament. Voornamelijk omdat ik zoveel heb moeten doorstaan om hier een béétje geaccepteerd te worden, er zijn zulke lelijke dingen over me gezegd. Ik heb volgehouden uit liefde, maar ik voel me eigenlijk gewoon niet erkend als ik dan ‘na geleverde diensten’ zó afgedankt wordt als ik niet meer nodig ben. Nu chargeer ik misschien, maar het is iets wat me echt veel wakker heeft gehouden. Niet om het geld (anders had ik bij die huwelijkse voorwaarden ook wel geprotesteerd, waarbij alles uit is gesloten), maar meer de erkenning.
Ik het drie keer heb aangekaart in de afgelopen jaren, en het twee keer is het nadat ik mijn gevoelens met hem gedeeld heb (en ook verteld heb dat het me pijn doet en ik er soms van wakker lig) totaal door hem werd genegeerd. De derde keer zou hij er echt iets mee gaan doen, en toen dat niet gebeurde heb ik zelf een afspraak gemaakt met een erfrecht specialist. Toen hij dat hoorde is hij wel mee geweest.
Er zijn allerlei constructies om zowel de belangen van de kinderen te behartigen én het goed te regelen voor mij. Zij heeft ons ruim anderhalf uur op diverse mogelijkheden gewezen waarbij gegarandeerd de waarde van het huis op moment van overlijden van mijn man naar de kinderen gaat. Zij worden direct officieel eigenaar. Waarbij ik in mijn handelen zó kan worden beperkt dat ik wél vruchtgebruik kan hebben zonder in te teren op het kapitaal van de kinderen. Echter: dan moeten ze inderdaad wel wachten met het verkrijgen van dat kapitaal tot ik ook dood ben. Overigens zei die notaris ook dat het testament wel opvallend eenzijdig was, en dat het jammer was dat we ons daar toen niet van bewust waren.
Het is een heel lugubere discussie zo allemaal, omdat ik er eigenlijk helemaal niet aan wíl denken dat mijn man er straks misschien niet meer is (en laten we eerlijk zijn: ik kan óók als eerst gaan, ondanks dat ik 9 jaar jonger ben). Maar het steekt mij dat alles in het belang van zijn kinderen is geregeld, en als wij straks misschien wel 20 jaar – of langer – samen zijn ik gewoon op straat kom te staan. Terwijl als ik in mijn huurflatje was blijven wonen ik nog een soort van huurbescherming had gehad en nog redelijk normaal door had kunnen leven. Dat ik dus buiten het verdriet van het overlijden er nog al wat zorgen bij krijg. Praktisch en financieel.
Nu zouden we die erfrecht specialist waar we waren binnen vier weken terug laten horen van ons, over wat we nu precies zouden willen in een evt. nieuw testament. Een vruchtgebruik testament en wat voor vorm, waarbij het er dus om ging in hoeverre ik vrijheid zou hebben en in hoeverre die beperkt zou worden.
Gisteren hadden we een gesprek hierover omdat de vier werken bijna voorbij zijn, en toen kreeg ik ineens te horen dat mijn man alleen zaken wilde doen met het ‘vertrouwde’ notariskantoor (waar zijn vrouw dus secretaresse was geweest) en hij niet meer wist of hij het allemaal wel wilde veranderen: ‘waarom zouden we aan een testament willen morrelen?’
Ik heb hem uitgelegd dat ik (met reden) de andere notaris voor geen meter vertrouw. En dat we die erfrechtspecialist allebei vertrouwen. Dat het toch belangrijk is dat we dit regelen bij iemand die we beiden vertrouwen en die ons beider belang serieus neemt. Maar hij antwoorde alleen dat het zo rot zou zijn voor de kinderen als ze na zijn dood naar een ‘vreemde’ notaris zouden moeten gaan. En dat hij de oorspronkelijke notaris wel vertrouwd.
Een andere oplossing zou zijn: nu verhuizen naar een huis waar ik wél zelf voor zou kunnen zorgen mocht ik er alleen voor komen te staan. Dan hoeven we niets aan dat afschuwelijke testament te veranderen. Maar dat wil hij ook niet.
Ik moet zeggen dat ik me zó genegeerd voel en zo weinig erkend en gerespecteerd. Kennelijk is zijn loyaliteit naar een ‘bekende’ notaris belangrijker dan zijn liefde voor mij !
Ik overweeg een scheiding om zo toch nog wat zelfrespect over te houden en ook om hem en de omgeving te laten zien dat ik absoluut niet op zijn geld uit ben/was, maar dat ik wel vind dat als ik alles geef in een huwelijk ik er toch niet zomaar uitgezet kan worden als ik alleen kom te staan. Als ik bij hem weg ga zal ik praktisch op het bestaansminimum moeten leven (ik heb een WIA uitkering ivm handicap) maar gek genoeg kijk ik er bijna naar uit.
Ik ben emotioneel totaal uitgeput. De klap was gisteren zo groot, omdat ik eigenlijk dacht dat we eruit waren en het achter ons konden laten. Ik ben zó moe. Morgen komen zijn moeder, dochter, schoonzoon en kleinzoon weer eten en kan ik weer de boel faciliteren en vermaken en alles regelen. Poppenkast spelen. Dat kan ik niet en dat doe ik dus ook niet.
Zijn omgeving wél, en die wantrouwden mij direct. Hoewel zijn vrouw al 4 jaar ervoor was overleden werd ik al ‘de andere vrouw’ gezien die uit was op zijn geld. Vooral omdat ik toen zelf een uitkering had.
Toen we gingen trouwen hebben we daarom huwelijkse voorwaarden op laten stellen waarbij ik bij scheiding niets zou krijgen. Geen probleem, ik wilde immers niet nóg een scheiding en vond het belangrijker om mijn reputatie te zuiveren.
Ook is er een testament opgesteld; dat is niet zonder slag of stoot gegaan. Hij stond erop dat het werd opgesteld bij het notariskantoor waar zijn overleden vrouw had gewerkt (als secretaresse). Daar werd hij met een warme omhelzing binnengehaald, waarna hem werd verteld dat het meest normale in onze situatie ‘koude uitsluiting’ was (koude uitsluiting houdt in dat iedere vorm van gemeenschap van goederen wordt uitgesloten). Toen ik het naging bij diverse overkoepelende instanties bleek dit absoluut niet meer het geval te zijn sinds de jaren 50, slechts in 2% gebeurt dit).
Verder wilde de notaris persé dat er een metterwoon clausule inkwam. Waarbij ik dus mits hij overlijd wel in het huis mag blijven wonen (vruchtgebruik) maar zodra ik verhuis gaat het naar de kinderen. Ik moet uiteraard dan alle kosten dragen en voor het onderhoud zorgen (logisch). Ik moet dus in de woning blijven wonen waar we al woonden om vruchtgebruik te kunnen genieten.
Toen ik hierbij protesteerde zei hij: ‘jij krijgt al genoeg voor je huwelijk terug’. En dat terwijl ik het voor die tijd ook prima voor elkaar had: een leuke woning, dicht in de buurt van mijn kinderen, ik kwam ook financieel niets tekort, ondanks dat ik minder budget had.
Nu is het zo dat dit huis het huis is waar hij met zijn overleden vrouw heeft gewoond (en waar ze in is gestorven) en het een nogal groot en bewerkelijk huis is.
Mocht het zover komen zou ik hier dus niet willen en ook niet kunnen wonen. Ik kan het onderhoud, vanwege mijn leeftijd nu en zeker dan, niet alleen doen. Heb dan ook geen geld om het te laten doen. Kortom: ik moet eruit en sta op straat. Zonder geld, zonder huis.
Zijn beide kinderen hebben een koopwoning én zelf een heel goede baan, net als hun echtgenoten. Bij ‘gewoon’ vruchtgebruik zou ik bij verhuizen uit het oorspronkelijke huis met de opbrengst van de woning naar een andere woning kan verhuizen (en evt. het overige bedrag alvast aan de kinderen uitbetalen). Behalve als ik naar een verzorgingstehuis ga, dan krijgen zij uiteraard direct het gehele bedrag. Ook krijgen zij uiteraard het erfdeel van hun moeder en het geld wat er is uitbetaald.
Bij de metterwoon clausule (die we dus hebben) zijn de kinderen direct na het overlijden van hun vader de eigenaar (ik slechts vruchtgebruiker). En gaat de opbrengst van de verkoop van het huis als ik het verlaat volledig naar de kinderen.
Op dit moment speel ik een grote (praktische) rol in het leven van niet alleen mijn man, maar ook zijn kinderen en kleinkinderen. Zijn kleinkinderen noemen mij ‘oma’ (een eretitel overigens). Toch is het altijd zo dat mijn belangen onderaan de lijst staan, ik moet vooral faciliteren. En dat is natuurlijk deels normaal in mijn situatie, maar dan hoop je toch op een stukje respect.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik al een paar jaar enorme moeite heb met het testament. Voornamelijk omdat ik zoveel heb moeten doorstaan om hier een béétje geaccepteerd te worden, er zijn zulke lelijke dingen over me gezegd. Ik heb volgehouden uit liefde, maar ik voel me eigenlijk gewoon niet erkend als ik dan ‘na geleverde diensten’ zó afgedankt wordt als ik niet meer nodig ben. Nu chargeer ik misschien, maar het is iets wat me echt veel wakker heeft gehouden. Niet om het geld (anders had ik bij die huwelijkse voorwaarden ook wel geprotesteerd, waarbij alles uit is gesloten), maar meer de erkenning.
Ik het drie keer heb aangekaart in de afgelopen jaren, en het twee keer is het nadat ik mijn gevoelens met hem gedeeld heb (en ook verteld heb dat het me pijn doet en ik er soms van wakker lig) totaal door hem werd genegeerd. De derde keer zou hij er echt iets mee gaan doen, en toen dat niet gebeurde heb ik zelf een afspraak gemaakt met een erfrecht specialist. Toen hij dat hoorde is hij wel mee geweest.
Er zijn allerlei constructies om zowel de belangen van de kinderen te behartigen én het goed te regelen voor mij. Zij heeft ons ruim anderhalf uur op diverse mogelijkheden gewezen waarbij gegarandeerd de waarde van het huis op moment van overlijden van mijn man naar de kinderen gaat. Zij worden direct officieel eigenaar. Waarbij ik in mijn handelen zó kan worden beperkt dat ik wél vruchtgebruik kan hebben zonder in te teren op het kapitaal van de kinderen. Echter: dan moeten ze inderdaad wel wachten met het verkrijgen van dat kapitaal tot ik ook dood ben. Overigens zei die notaris ook dat het testament wel opvallend eenzijdig was, en dat het jammer was dat we ons daar toen niet van bewust waren.
Het is een heel lugubere discussie zo allemaal, omdat ik er eigenlijk helemaal niet aan wíl denken dat mijn man er straks misschien niet meer is (en laten we eerlijk zijn: ik kan óók als eerst gaan, ondanks dat ik 9 jaar jonger ben). Maar het steekt mij dat alles in het belang van zijn kinderen is geregeld, en als wij straks misschien wel 20 jaar – of langer – samen zijn ik gewoon op straat kom te staan. Terwijl als ik in mijn huurflatje was blijven wonen ik nog een soort van huurbescherming had gehad en nog redelijk normaal door had kunnen leven. Dat ik dus buiten het verdriet van het overlijden er nog al wat zorgen bij krijg. Praktisch en financieel.
Nu zouden we die erfrecht specialist waar we waren binnen vier weken terug laten horen van ons, over wat we nu precies zouden willen in een evt. nieuw testament. Een vruchtgebruik testament en wat voor vorm, waarbij het er dus om ging in hoeverre ik vrijheid zou hebben en in hoeverre die beperkt zou worden.
Gisteren hadden we een gesprek hierover omdat de vier werken bijna voorbij zijn, en toen kreeg ik ineens te horen dat mijn man alleen zaken wilde doen met het ‘vertrouwde’ notariskantoor (waar zijn vrouw dus secretaresse was geweest) en hij niet meer wist of hij het allemaal wel wilde veranderen: ‘waarom zouden we aan een testament willen morrelen?’
Ik heb hem uitgelegd dat ik (met reden) de andere notaris voor geen meter vertrouw. En dat we die erfrechtspecialist allebei vertrouwen. Dat het toch belangrijk is dat we dit regelen bij iemand die we beiden vertrouwen en die ons beider belang serieus neemt. Maar hij antwoorde alleen dat het zo rot zou zijn voor de kinderen als ze na zijn dood naar een ‘vreemde’ notaris zouden moeten gaan. En dat hij de oorspronkelijke notaris wel vertrouwd.
Een andere oplossing zou zijn: nu verhuizen naar een huis waar ik wél zelf voor zou kunnen zorgen mocht ik er alleen voor komen te staan. Dan hoeven we niets aan dat afschuwelijke testament te veranderen. Maar dat wil hij ook niet.
Ik moet zeggen dat ik me zó genegeerd voel en zo weinig erkend en gerespecteerd. Kennelijk is zijn loyaliteit naar een ‘bekende’ notaris belangrijker dan zijn liefde voor mij !
Ik overweeg een scheiding om zo toch nog wat zelfrespect over te houden en ook om hem en de omgeving te laten zien dat ik absoluut niet op zijn geld uit ben/was, maar dat ik wel vind dat als ik alles geef in een huwelijk ik er toch niet zomaar uitgezet kan worden als ik alleen kom te staan. Als ik bij hem weg ga zal ik praktisch op het bestaansminimum moeten leven (ik heb een WIA uitkering ivm handicap) maar gek genoeg kijk ik er bijna naar uit.
Ik ben emotioneel totaal uitgeput. De klap was gisteren zo groot, omdat ik eigenlijk dacht dat we eruit waren en het achter ons konden laten. Ik ben zó moe. Morgen komen zijn moeder, dochter, schoonzoon en kleinzoon weer eten en kan ik weer de boel faciliteren en vermaken en alles regelen. Poppenkast spelen. Dat kan ik niet en dat doe ik dus ook niet.
maandag 1 februari 2016 om 17:24
quote:blijfgewoonbianca schreef op 01 februari 2016 @ 16:07:
[...]
Maar dat bedoel ik; of het is in beheer van pa en hij mag er mee doen wat hij wil, of het moet dat bedrag blijven en naar de kinderen. En in het laatste geval; waarom dan nu niet? Maar het lijkt me stug dat TO het aan moet vullen als het niet meer bedrag X is. Tenslotte is wat van hem is van hem en niet van hen samen. Dan hoeft zij daar toch ook niets van aan te vullen na zijn overlijden?
Volgens mij is dit best een gebruikelijke regeling die ik wel vaker heb gezien.
Zelfs als TO en haar man een langstlevende clausule hebben opgesteld hebben de kinderen als nog recht op het kindsdeel van hun moeder. De langstlevende clausule van moeder is immers afgelopen, vader (de begunstigde) is dood. Er moet dus worden vastgesteld wat de erfenis van moeder was en dat deel kunnen de kinderen opeisen. Heel slim dat de man van TO dat bedrag al heft laten bepalen direct na haar overlijden. Ik heb wel eens een geval meegemaakt waarbij dat meer dan 20 jaar na het overlijden van de moeder nog moest worden bepaald en dat was heel erg lastig en heeft een hoop ruzie opgeleverd.
Waar het dus op neer komt is dat vader het geld best op mag maken. Als het op is, hebben de kinderen pech maar als er een nieuwe partner is wordt de theoretische erfenis van de eerste partner eerst afgetrokken van het bedrag wat nog overblijft van het vermogen van de overledenen (de man van TO/de vader). Dat geld wordt verdeeld onder de kinderen (de erfgenamen van de eerste partner, in dit geval de moeder). Het bedrag wat over blijft wordt verdeeld onder de erfgenamen van de overledenen. Dit zou ook zo werken als To en haar man wel waren getrouwd in gemeenschap van goederen.
Het idee hier achter is dat als de langstlevende op een zorgvuldige wijze met het vruchtgebruik zou omspringen hij eerst zijn eigen vermogen zou aanbreken/op maken voordat hij aan het vermogen komt wat hij alleen maar in vruchtgebruik heeft. De langstlevende houdt het vruchtgebruik vaak omdat het in een woning zit of hij het later misschien nodig heeft voor andere zaken. To hoeft dus ook niet ' aan te vullen' in ieder geval niet met haar vermogen, wel wordt het vermogen van haar man eerst helemaal opgemaakt aan het uitbetalen van de erfenis van de eerste vrouw van haar man. Als het spaargeld dus op is moet dat uit het huis komen. Als To het huis niet wil verkopen dat kan ze dat natuurlijk uit haar eigen vermogen doen als zij dat zou hebben. Dat blijft bedrag na de verkoop van het huis/het overlijden van To van haar of gaat naar haar erfgenamen. Het kindsdeel van de eerste vrouw hoeft dus nooit uit het vermogen van To te komen.
[...]
Maar dat bedoel ik; of het is in beheer van pa en hij mag er mee doen wat hij wil, of het moet dat bedrag blijven en naar de kinderen. En in het laatste geval; waarom dan nu niet? Maar het lijkt me stug dat TO het aan moet vullen als het niet meer bedrag X is. Tenslotte is wat van hem is van hem en niet van hen samen. Dan hoeft zij daar toch ook niets van aan te vullen na zijn overlijden?
Volgens mij is dit best een gebruikelijke regeling die ik wel vaker heb gezien.
Zelfs als TO en haar man een langstlevende clausule hebben opgesteld hebben de kinderen als nog recht op het kindsdeel van hun moeder. De langstlevende clausule van moeder is immers afgelopen, vader (de begunstigde) is dood. Er moet dus worden vastgesteld wat de erfenis van moeder was en dat deel kunnen de kinderen opeisen. Heel slim dat de man van TO dat bedrag al heft laten bepalen direct na haar overlijden. Ik heb wel eens een geval meegemaakt waarbij dat meer dan 20 jaar na het overlijden van de moeder nog moest worden bepaald en dat was heel erg lastig en heeft een hoop ruzie opgeleverd.
Waar het dus op neer komt is dat vader het geld best op mag maken. Als het op is, hebben de kinderen pech maar als er een nieuwe partner is wordt de theoretische erfenis van de eerste partner eerst afgetrokken van het bedrag wat nog overblijft van het vermogen van de overledenen (de man van TO/de vader). Dat geld wordt verdeeld onder de kinderen (de erfgenamen van de eerste partner, in dit geval de moeder). Het bedrag wat over blijft wordt verdeeld onder de erfgenamen van de overledenen. Dit zou ook zo werken als To en haar man wel waren getrouwd in gemeenschap van goederen.
Het idee hier achter is dat als de langstlevende op een zorgvuldige wijze met het vruchtgebruik zou omspringen hij eerst zijn eigen vermogen zou aanbreken/op maken voordat hij aan het vermogen komt wat hij alleen maar in vruchtgebruik heeft. De langstlevende houdt het vruchtgebruik vaak omdat het in een woning zit of hij het later misschien nodig heeft voor andere zaken. To hoeft dus ook niet ' aan te vullen' in ieder geval niet met haar vermogen, wel wordt het vermogen van haar man eerst helemaal opgemaakt aan het uitbetalen van de erfenis van de eerste vrouw van haar man. Als het spaargeld dus op is moet dat uit het huis komen. Als To het huis niet wil verkopen dat kan ze dat natuurlijk uit haar eigen vermogen doen als zij dat zou hebben. Dat blijft bedrag na de verkoop van het huis/het overlijden van To van haar of gaat naar haar erfgenamen. Het kindsdeel van de eerste vrouw hoeft dus nooit uit het vermogen van To te komen.
maandag 1 februari 2016 om 17:25
Ik kan me je gevoel goed voorstellen. Het gaat er niet om óf en wat je zou krijgen, maar het gaat om het feit dat hij mee zou kunnen denken hoe hij jou na zijn dood achterlaat. Je bent zijn vrouw en een oma voor zijn kleinkinderen. Dan zou je toch verwachten dat ie wat voor je zou willen regelen.
Ik zou het gesprek nogmaals aangaan en als hij er dan nog niks mee doet, zou ik mijn conclusies trekken.
Ik zou het gesprek nogmaals aangaan en als hij er dan nog niks mee doet, zou ik mijn conclusies trekken.
maandag 1 februari 2016 om 18:04
toen de moeder van de kinderen overleed hebben de kinderen waarschijnlijk hun erfdeel niet gekregen. maar heeft je man het vruchtgebruik gekregen over het huis. de helft is dus al niet meer van hem.
het is niet zo raar, dat wanneer de vader overlijdt de kinderen dan hun volledige erfenis krijgen. en ja, dat is dan veel geld. maar ik zie niet in welke verplichtingen de kinderen naar jou hebben? waarom zij moeten wachten "op hun geld" omdat jij nog in het huis wil blijven wonen. klinkt ook niet eerlijk.
een tijdelijke overbrugging van een aantal maanden lijkt me wel logisch.
het is niet zo raar, dat wanneer de vader overlijdt de kinderen dan hun volledige erfenis krijgen. en ja, dat is dan veel geld. maar ik zie niet in welke verplichtingen de kinderen naar jou hebben? waarom zij moeten wachten "op hun geld" omdat jij nog in het huis wil blijven wonen. klinkt ook niet eerlijk.
een tijdelijke overbrugging van een aantal maanden lijkt me wel logisch.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
maandag 1 februari 2016 om 18:22
Vervelende situatie... Snap heel goed hoe je het bedoelt en dat je simpelweg gewoon waardering wilt.
Als manlief inderdaad overlijdt moet jij de erfenis van hun moeder uitbetalen. In een normale situatie zou jij het vruchtgebruik mogen houden over het deel van de erfenis van jouw man. De kinderen zouden dat stukje erfenis pas krijgen als ook jij overlijdt. Maar als het inderdaad in een testament anders staat beschreven dan vervalt dat allemaal.
Wat meerdere leden hier ook al schrijven; ik zou ervoor kiezen om weer zelfstandig te worden. Je kunt zo te lezen heel goed je eigen boontjes doppen en dat vind je ook een fijn gevoel. Hoe de situatie nu is maakt je kapot dus ik denk dat je de situatie moet veranderen. Als jouw man niet wilt meewerken en jouw gevoel wilt erkennen, dan zou ik zelf de stap nemen om voor jou zelf rust te creëren!
Dat hoeft niet perse in scheiden te liggen, maar kan bijvoorbeeld al door zelf te gaan huren ergens!
Ik wens je in ieder geval heel veel goeds toe!
Als manlief inderdaad overlijdt moet jij de erfenis van hun moeder uitbetalen. In een normale situatie zou jij het vruchtgebruik mogen houden over het deel van de erfenis van jouw man. De kinderen zouden dat stukje erfenis pas krijgen als ook jij overlijdt. Maar als het inderdaad in een testament anders staat beschreven dan vervalt dat allemaal.
Wat meerdere leden hier ook al schrijven; ik zou ervoor kiezen om weer zelfstandig te worden. Je kunt zo te lezen heel goed je eigen boontjes doppen en dat vind je ook een fijn gevoel. Hoe de situatie nu is maakt je kapot dus ik denk dat je de situatie moet veranderen. Als jouw man niet wilt meewerken en jouw gevoel wilt erkennen, dan zou ik zelf de stap nemen om voor jou zelf rust te creëren!
Dat hoeft niet perse in scheiden te liggen, maar kan bijvoorbeeld al door zelf te gaan huren ergens!
Ik wens je in ieder geval heel veel goeds toe!
maandag 1 februari 2016 om 18:30
Ingewikkeld allemaal.
Ik zou bij leven trachten de erfenis van de overleden vrouw uit te keren aan de kinderen. Indien dat niet gaat omdat het benodigde geld in de stenen zit zou ik als man zijnde het huis verkopen en alsnog uitkeren. Daarna van het restant een ander huis kopen of huren.
Daarna er minimaal voor zorgen (zowel man als Curltje) dat als 1 van beiden overlijdt de ander in ieder geval qua wonen verzorgd achterblijft.
Indien man alle medewerking weigert zou ik eieren voor mijn geld kiezen. En je gevoel is helemaal terecht, ik zou ook niet lekker zitten.
Ik zou bij leven trachten de erfenis van de overleden vrouw uit te keren aan de kinderen. Indien dat niet gaat omdat het benodigde geld in de stenen zit zou ik als man zijnde het huis verkopen en alsnog uitkeren. Daarna van het restant een ander huis kopen of huren.
Daarna er minimaal voor zorgen (zowel man als Curltje) dat als 1 van beiden overlijdt de ander in ieder geval qua wonen verzorgd achterblijft.
Indien man alle medewerking weigert zou ik eieren voor mijn geld kiezen. En je gevoel is helemaal terecht, ik zou ook niet lekker zitten.
maandag 1 februari 2016 om 19:03
quote:Luxaflex schreef op 01 februari 2016 @ 18:30:
Ingewikkeld allemaal.
Ik zou bij leven trachten de erfenis van de overleden vrouw uit te keren aan de kinderen. Indien dat niet gaat omdat het benodigde geld in de stenen zit zou ik als man zijnde het huis verkopen en alsnog uitkeren. Daarna van het restant een ander huis kopen of huren.
Daarna er minimaal voor zorgen (zowel man als Curltje) dat als 1 van beiden overlijdt de ander in ieder geval qua wonen verzorgd achterblijft.
Indien man alle medewerking weigert zou ik eieren voor mijn geld kiezen. En je gevoel is helemaal terecht, ik zou ook niet lekker zitten.Waarom verkopen en geld nu geven aan de kinderen? Hij heeft toch het vruchtgebruik? En hij woont met plezier in de woning. Dus waarom het huis verkopen en dan gaan huren? Dat is echt weggegooid geld,
Ingewikkeld allemaal.
Ik zou bij leven trachten de erfenis van de overleden vrouw uit te keren aan de kinderen. Indien dat niet gaat omdat het benodigde geld in de stenen zit zou ik als man zijnde het huis verkopen en alsnog uitkeren. Daarna van het restant een ander huis kopen of huren.
Daarna er minimaal voor zorgen (zowel man als Curltje) dat als 1 van beiden overlijdt de ander in ieder geval qua wonen verzorgd achterblijft.
Indien man alle medewerking weigert zou ik eieren voor mijn geld kiezen. En je gevoel is helemaal terecht, ik zou ook niet lekker zitten.Waarom verkopen en geld nu geven aan de kinderen? Hij heeft toch het vruchtgebruik? En hij woont met plezier in de woning. Dus waarom het huis verkopen en dan gaan huren? Dat is echt weggegooid geld,
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
maandag 1 februari 2016 om 19:13
Ik zou ervoor kiezen de situatie bij leven van de man nog te ontwarren, dus de erfenis van overleden vrouw en erfenis van man te scheiden en die van vrouw alvast af te wikkelen. De kinderen zullen ook nu het geld harder nodig hebben dan over 20 to 30 jaar.
En het gaat hier (denk ik) om mensen op leeftijd. Waarom is huis verkopen en daarna huren weggegooid geld?
En het gaat hier (denk ik) om mensen op leeftijd. Waarom is huis verkopen en daarna huren weggegooid geld?
maandag 1 februari 2016 om 19:17
quote:hamerhaai schreef op 01 februari 2016 @ 19:03:
[...]
Waarom verkopen en geld nu geven aan de kinderen? Hij heeft toch het vruchtgebruik? En hij woont met plezier in de woning. Dus waarom het huis verkopen en dan gaan huren? Dat is echt weggegooid geld,En als zijn nieuwe partner het niets vind, dat maakt niet uit?
[...]
Waarom verkopen en geld nu geven aan de kinderen? Hij heeft toch het vruchtgebruik? En hij woont met plezier in de woning. Dus waarom het huis verkopen en dan gaan huren? Dat is echt weggegooid geld,En als zijn nieuwe partner het niets vind, dat maakt niet uit?
maandag 1 februari 2016 om 19:45
quote:Luxaflex schreef op 01 februari 2016 @ 19:13:
Ik zou ervoor kiezen de situatie bij leven van de man nog te ontwarren, dus de erfenis van overleden vrouw en erfenis van man te scheiden en die van vrouw alvast af te wikkelen. De kinderen zullen ook nu het geld harder nodig hebben dan over 20 to 30 jaar.
En het gaat hier (denk ik) om mensen op leeftijd. Waarom is huis verkopen en daarna huren weggegooid geld?
Op zich eens, dat zou zeker handiger zijn, maar als hij dat niet wil houdt het op. Het zal ook wel een gevoelsmatige kant hebben, dat hij dat huis in de familie wil houden of zo.
Ik denk dat het hier ook meer gaat om gevoelsmatige erkenning en het feit dat TO onterecht is afgeschilderd als golddigger. Want ik denk dat er echt niet veel te erven valt, zo te lezen gaat heel het spaargeld straks op aan het erfdeel voor de kinderen (in feite heeft hij dan dus amper spaargeld waar hij echt iets mee kan doen) en in het huis kun je toch niet blijven wonen.
Ik zou me nu alvast inschrijven voor een huurwoning voor straks en daarnaast een gesprek aangaan over het gevoel dat je hebt dat je er niet echt bij hoort. En je minder voor zijn karretje laten spannen, want het is natuurlijk onzin dat jij als een soort hulp in de huishouding overal voor moet zorgen als de kinderen komen eten. Hij kan zelf ook boodschappen doen, koken en drankjes inschenken. En dat laatste kunnen ze ook zelf neem ik aan, in hun eigen ouderlijk huis. Je bent geen bediende en zo hoef je je ook niet te laten behandelen.
Ik zou ervoor kiezen de situatie bij leven van de man nog te ontwarren, dus de erfenis van overleden vrouw en erfenis van man te scheiden en die van vrouw alvast af te wikkelen. De kinderen zullen ook nu het geld harder nodig hebben dan over 20 to 30 jaar.
En het gaat hier (denk ik) om mensen op leeftijd. Waarom is huis verkopen en daarna huren weggegooid geld?
Op zich eens, dat zou zeker handiger zijn, maar als hij dat niet wil houdt het op. Het zal ook wel een gevoelsmatige kant hebben, dat hij dat huis in de familie wil houden of zo.
Ik denk dat het hier ook meer gaat om gevoelsmatige erkenning en het feit dat TO onterecht is afgeschilderd als golddigger. Want ik denk dat er echt niet veel te erven valt, zo te lezen gaat heel het spaargeld straks op aan het erfdeel voor de kinderen (in feite heeft hij dan dus amper spaargeld waar hij echt iets mee kan doen) en in het huis kun je toch niet blijven wonen.
Ik zou me nu alvast inschrijven voor een huurwoning voor straks en daarnaast een gesprek aangaan over het gevoel dat je hebt dat je er niet echt bij hoort. En je minder voor zijn karretje laten spannen, want het is natuurlijk onzin dat jij als een soort hulp in de huishouding overal voor moet zorgen als de kinderen komen eten. Hij kan zelf ook boodschappen doen, koken en drankjes inschenken. En dat laatste kunnen ze ook zelf neem ik aan, in hun eigen ouderlijk huis. Je bent geen bediende en zo hoef je je ook niet te laten behandelen.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
maandag 1 februari 2016 om 20:14
quote:Poltergeist2016 schreef op 01 februari 2016 @ 19:17:
[...]
En als zijn nieuwe partner het niets vind, dat maakt niet uit?
draag zij bij in de woonlasten? er rust geen hypotheek meer op het huis, en dan gaan huren. wordt waarschijnlijk in de particuliere sector. reken maar uit ...........
ze vond het in eerste instantie prima om er te gaan wonen. nu blijkt dat ze er niet kan blijven naar zijn overlijden is het opeens een probleem
[...]
En als zijn nieuwe partner het niets vind, dat maakt niet uit?
draag zij bij in de woonlasten? er rust geen hypotheek meer op het huis, en dan gaan huren. wordt waarschijnlijk in de particuliere sector. reken maar uit ...........
ze vond het in eerste instantie prima om er te gaan wonen. nu blijkt dat ze er niet kan blijven naar zijn overlijden is het opeens een probleem
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
maandag 1 februari 2016 om 20:21
Waarom is ze een golddigger dan, als er niets overblijft?
Ik zou zelf ook zekerheid omtrent mijn woonsituatie willen hebben. Als dat onder de huidige omstandigheden niet het geval is (lees huis wordt onder je kont wegverkocht) dan zou ik nu stappen nemen om een meer zekere situatie te bereiken. Als man daar niet aan mee wil werken prima, dan moet je alleen handelen.
Ik zou zelf ook zekerheid omtrent mijn woonsituatie willen hebben. Als dat onder de huidige omstandigheden niet het geval is (lees huis wordt onder je kont wegverkocht) dan zou ik nu stappen nemen om een meer zekere situatie te bereiken. Als man daar niet aan mee wil werken prima, dan moet je alleen handelen.
maandag 1 februari 2016 om 20:39
Ik kan je alleen maar aanraden om je alvast in te schrijven bij een woningbouwvereniging.
Wat betreft dat testament, dat mag je tien, twintig, honderd keer veranderen zonder dat je partner het weet. Alleen het allerlaatste telt.
Stel, hij gaat morgen met jou naar een "onafhankelijke" notaris om jou een plezier te doen en hij laat je alle gouden bergen erven, dan kan hij overmorgen opnieuw naar elke willekeurige notaris stappen en weer een testament op lasten maken, waarin hij alles nalaat aan de tippelzonehoertjesbegeleidingsvereniging, het dierenasiel of de vereniging van cowboys die niet kunnen jodelen.
Een testament zegt dus niets, je kunt er geen toekomst op bouwen.
Wat betreft dat testament, dat mag je tien, twintig, honderd keer veranderen zonder dat je partner het weet. Alleen het allerlaatste telt.
Stel, hij gaat morgen met jou naar een "onafhankelijke" notaris om jou een plezier te doen en hij laat je alle gouden bergen erven, dan kan hij overmorgen opnieuw naar elke willekeurige notaris stappen en weer een testament op lasten maken, waarin hij alles nalaat aan de tippelzonehoertjesbegeleidingsvereniging, het dierenasiel of de vereniging van cowboys die niet kunnen jodelen.
Een testament zegt dus niets, je kunt er geen toekomst op bouwen.
Betty White: "Once you go blackberry... Hmmmmmhmmmm"
maandag 1 februari 2016 om 21:15
Hij heeft het prima voor elkaar: nu is hij tevreden, na zijn overlijden zijn zijn kinderen tevreden.
Als je het gesprek aangaat vindt hij je 'een zeur'. (Mijn interpretatie.)
Natuurlijk zal hij beweren dat jij gek bent.
Zolang jij aan jezelf twijfelt, blijf je de dinertjes voor zijn familie verzorgen.
Mijn advies: ga eens een gesprek voeren met een notaris die je zelf hebt uitgezocht. En alle opties plus de gevolgen doornemen.
Als je het gesprek aangaat vindt hij je 'een zeur'. (Mijn interpretatie.)
Natuurlijk zal hij beweren dat jij gek bent.
Zolang jij aan jezelf twijfelt, blijf je de dinertjes voor zijn familie verzorgen.
Mijn advies: ga eens een gesprek voeren met een notaris die je zelf hebt uitgezocht. En alle opties plus de gevolgen doornemen.
dinsdag 2 februari 2016 om 00:18
quote:-Ange- schreef op 01 februari 2016 @ 21:15:
Hij heeft het prima voor elkaar: nu is hij tevreden, na zijn overlijden zijn zijn kinderen tevreden.
Als je het gesprek aangaat vindt hij je 'een zeur'. (Mijn interpretatie.)
Natuurlijk zal hij beweren dat jij gek bent.
Zolang jij aan jezelf twijfelt, blijf je de dinertjes voor zijn familie verzorgen.
Mijn advies: ga eens een gesprek voeren met een notaris die je zelf hebt uitgezocht. En alle opties plus de gevolgen doornemen.En dan? De man wil het testament niet wijzigen.
Hij heeft het prima voor elkaar: nu is hij tevreden, na zijn overlijden zijn zijn kinderen tevreden.
Als je het gesprek aangaat vindt hij je 'een zeur'. (Mijn interpretatie.)
Natuurlijk zal hij beweren dat jij gek bent.
Zolang jij aan jezelf twijfelt, blijf je de dinertjes voor zijn familie verzorgen.
Mijn advies: ga eens een gesprek voeren met een notaris die je zelf hebt uitgezocht. En alle opties plus de gevolgen doornemen.En dan? De man wil het testament niet wijzigen.
dinsdag 2 februari 2016 om 10:54
Volgens mij heb ik het vorige topic van TO ook gevolgd. Jammer dat er geen positieve verandering is gekomen sindsdien.
Puur praktisch vraag ik me af: wat betaal jij nu aan woonlasten? Als jij voorheen alleen prima kon wonen en nu niks/weinig betaalt, zou ik het verschil tussen toen en nu op een spaarrekening voor jezelf zetten, voor het geval je ooit wat anders moet. Betaal jij wel 'hoge' woonlasten, dan zou ik daar misschien eens een gesprek over beginnen met het oog op de toekomst.
Daarnaast is je praktische probleem ook niet zo groot als je het sec bekijkt, want je MAG in het huis blijven wonen. Je vindt het te duur in onderhoud, maar als je een jaar geen onderhoud doet, is er niet zo veel aan de hand met de meeste huizen. Dat geeft jou dus een jaar om andere woonruimte te zoeken. Met je spaarpotje wat je tegen die tijd hebt opgebouwd en een nabestaandenpensioen (en je eigen uitkering neem ik aan?) zou dat toch geen probleem moeten zijn?
Blijft over de emotionele kant. Ik ben bang dat daar al bijna te veel kapot is gemaakt om dit nog recht te breien. Ik zou niet naar een notaris gaan samen, maar naar een relatietherapeut die jullie kan helpen om inzichtelijk te maken wat nou jouw verlangens en behoeften zijn en wat de zijne op een manier dat jullie het ook van elkaar zien. Want dat is volgens mij waar het nu ernstig aan ontbreekt.
Puur praktisch vraag ik me af: wat betaal jij nu aan woonlasten? Als jij voorheen alleen prima kon wonen en nu niks/weinig betaalt, zou ik het verschil tussen toen en nu op een spaarrekening voor jezelf zetten, voor het geval je ooit wat anders moet. Betaal jij wel 'hoge' woonlasten, dan zou ik daar misschien eens een gesprek over beginnen met het oog op de toekomst.
Daarnaast is je praktische probleem ook niet zo groot als je het sec bekijkt, want je MAG in het huis blijven wonen. Je vindt het te duur in onderhoud, maar als je een jaar geen onderhoud doet, is er niet zo veel aan de hand met de meeste huizen. Dat geeft jou dus een jaar om andere woonruimte te zoeken. Met je spaarpotje wat je tegen die tijd hebt opgebouwd en een nabestaandenpensioen (en je eigen uitkering neem ik aan?) zou dat toch geen probleem moeten zijn?
Blijft over de emotionele kant. Ik ben bang dat daar al bijna te veel kapot is gemaakt om dit nog recht te breien. Ik zou niet naar een notaris gaan samen, maar naar een relatietherapeut die jullie kan helpen om inzichtelijk te maken wat nou jouw verlangens en behoeften zijn en wat de zijne op een manier dat jullie het ook van elkaar zien. Want dat is volgens mij waar het nu ernstig aan ontbreekt.
dinsdag 2 februari 2016 om 11:52
quote:Kastanjez schreef op 02 februari 2016 @ 10:54:
...
Daarnaast is je praktische probleem ook niet zo groot als je het sec bekijkt, want je MAG in het huis blijven wonen. Je vindt het te duur in onderhoud, maar als je een jaar geen onderhoud doet, is er niet zo veel aan de hand met de meeste huizen. Dat geeft jou dus een jaar om andere woonruimte te zoeken. Met je spaarpotje wat je tegen die tijd hebt opgebouwd en een nabestaandenpensioen (en je eigen uitkering neem ik aan?) zou dat toch geen probleem moeten zijn?
...
+1
Ik denk dat het probleem helemaal niet zit bij het testament. Ik denk dat het probleem zit in het gevoel er niet bij te horen, niet belangrijk genoeg gevonden te worden. Blijkbaar versterkt je man dit gevoel. Dat je stiefkinderen je dat gevoel geven is logischer (even heel hard gezegd). Je bent de vrouw van hun vader, geen familie. Ook al vinden ze je aardig/lief/weet ik wat.
Je probeert geaccepteerd te raken en geliefd te worden door je uit te sloven met hapjes en drankjes tijdens bijeenkomsten. Ik denk dat je daar zelf de mist in gaat. Dat maakt je niet geliefd, het wordt hooguit heel erg gewaardeerd. Je blijft namelijk de keukenkastjes van zijn vrouw en hun moeder opentrekken.
Eerlijk gezegd denk ik dat vooral het wonen in het huis van een andere vrouw aan je knaagt. Daarom voelt het ook zo hard dat je je eigen huis hebt opgegeven. Daarom wil je absoluut niet in dit huis blijven wonen als hij onverhoopt overlijdt.
...
Daarnaast is je praktische probleem ook niet zo groot als je het sec bekijkt, want je MAG in het huis blijven wonen. Je vindt het te duur in onderhoud, maar als je een jaar geen onderhoud doet, is er niet zo veel aan de hand met de meeste huizen. Dat geeft jou dus een jaar om andere woonruimte te zoeken. Met je spaarpotje wat je tegen die tijd hebt opgebouwd en een nabestaandenpensioen (en je eigen uitkering neem ik aan?) zou dat toch geen probleem moeten zijn?
...
+1
Ik denk dat het probleem helemaal niet zit bij het testament. Ik denk dat het probleem zit in het gevoel er niet bij te horen, niet belangrijk genoeg gevonden te worden. Blijkbaar versterkt je man dit gevoel. Dat je stiefkinderen je dat gevoel geven is logischer (even heel hard gezegd). Je bent de vrouw van hun vader, geen familie. Ook al vinden ze je aardig/lief/weet ik wat.
Je probeert geaccepteerd te raken en geliefd te worden door je uit te sloven met hapjes en drankjes tijdens bijeenkomsten. Ik denk dat je daar zelf de mist in gaat. Dat maakt je niet geliefd, het wordt hooguit heel erg gewaardeerd. Je blijft namelijk de keukenkastjes van zijn vrouw en hun moeder opentrekken.
Eerlijk gezegd denk ik dat vooral het wonen in het huis van een andere vrouw aan je knaagt. Daarom voelt het ook zo hard dat je je eigen huis hebt opgegeven. Daarom wil je absoluut niet in dit huis blijven wonen als hij onverhoopt overlijdt.
...
dinsdag 2 februari 2016 om 13:21
ik denk dat het meest praktisch is dat TO aan haar man meedeelt dat aangezien zij niet profiteert van de woning als hij overleden is en hij niets wil regelen, zij nu maandelijks een bedrag op een spaarrekening op haar naam zet ter waarde van de huur van een gemiddelde woning met huurtoeslag (in plaats van daadwerkelijk te gaan huren). Ze zijn niet in gemeenschap van goederen getrouwd dus dit vervalt straks niet aan de kinderen.
Hij heeft een afbetaald huis, zij heeft straks niets. Hij kan voor de helft meebetalen, hij zal toch ook willen dat ze er straks warm bij zit en niet in de eerste beste goedkope huurwoning moet? Zo kunnen zijn kinderen het huis erven en hun kindsdeel volledig krijgen en heeft TO straks een leuk bedrag om van te kunnen leven of wellicht een huisje te kunnen kopen. En maakt ze geen gebruik van geld dat hij had ten tijde van zijn huwelijk met eerste vrouw. Dit geld is apart gezet tijdens haar huwelijk met hem en daar heeft ze dan ook gewoon recht op als vrouw van. Dit was niet van de moeder van de kinderen.
Stel ze leven nog 25 jaar samen en ze zet per maand 500 euro opzij voor huur (hij 250, zij 250).
Dan heeft ze 150.000 euro.
En als zij eerder overlijdt, vervalt het bedrag aan hem. Ook goed.
Hij heeft een afbetaald huis, zij heeft straks niets. Hij kan voor de helft meebetalen, hij zal toch ook willen dat ze er straks warm bij zit en niet in de eerste beste goedkope huurwoning moet? Zo kunnen zijn kinderen het huis erven en hun kindsdeel volledig krijgen en heeft TO straks een leuk bedrag om van te kunnen leven of wellicht een huisje te kunnen kopen. En maakt ze geen gebruik van geld dat hij had ten tijde van zijn huwelijk met eerste vrouw. Dit geld is apart gezet tijdens haar huwelijk met hem en daar heeft ze dan ook gewoon recht op als vrouw van. Dit was niet van de moeder van de kinderen.
Stel ze leven nog 25 jaar samen en ze zet per maand 500 euro opzij voor huur (hij 250, zij 250).
Dan heeft ze 150.000 euro.
En als zij eerder overlijdt, vervalt het bedrag aan hem. Ook goed.
dinsdag 2 februari 2016 om 16:35
Niet alles gelezen. Ik zou ook kiezen voor een levensverzekering. Overlijdt jij eerst, krijgt hij een ton, overlijdt hij eerst, krijg jij een ton. Daarnaast zou ik me vast inschrijven bij de woningbouw, voor mocht je toch ooit willen scheiden. En tot slot zou ik een mooie spaarrekening opbouwen op mijn eigen naam. Zowel bij scheiden als bij overlijden heb je dan en mooi noodpotje om een huis in te richten en/ of een paar weken van te leven.
Als je dit allemaal doet, heb je zijn erfenis niet nodig.
Als je dit allemaal doet, heb je zijn erfenis niet nodig.
dinsdag 2 februari 2016 om 17:19
Heel erg bedankt voor al jullie reacties !! Het gaat me niet lukken om overal op te reageren, maar praktisch alle reacties hebben me aan het denken gezet en toch een hoop teweeg gebracht.
Een paar korte algemene reacties op wat er vooral leeft in jullie reacties.
Uitbetalen van het moeders kindsdeel aan de kinderen is een overweging geweest, maar is financieel niet gunstig. Met name voor de kinderen, omdat het nu nog oploopt en bij het ouder worden van vader steeds sneller gaat stijgen. Vraag me niet hoe het precies zit, maar dat is wat ons 4 weken geleden is uitgelegd.
Hoewel ons óók is verteld dat ze het grootste deel van moeders erfenis in deze situatie dubbel krijgen. Dit omdat het huis losgekoppeld is van hun moeders erfdeel en het grootste deel van hun moeders erfdeel ten tijde dat het berekend werd bestond uit het deel van het huis dat moeder bezat. Ik heb er geen probleem mee either way: nu uitbetalen of straks.
Het huis verkopen is regelmatig gespreksonderwerp geweest. In de eerste instantie wilden we dat niet omdat het ‘de tijd er niet naar was’. En nu wil mijn man het niet omdat hij er toch wel heel erg aan gehecht is en mooie herinneringen in/aan heeft. Het is niet zo dat hij het echt in de familie wil houden. De kinderen hebben beiden een mooi (koop) huis en zouden hier niet gaan wonen. Nu niet en ook niet na het overlijden van hun vader.
Over financiële verdeling: ik betaal mijn eigen ziektekostenverzekering (met eerlijk gezegd best een dure aanvullende verzekering, maar daar heb ik wel al veel profijt van gehad) en alle medische kosten, plus onze autokosten, mijn kleding, mijn telefoon, onze vakanties, kosten voor mijn kinderen (ik heb 3 jong volwassen kinderen, die overigens geheel buiten de erfenis van mijn man worden gehouden met mijn instemming en begrip, zij erven van oma en opa van vaders kant). En dan nog wat kleine dingetjes, abonnementen e.d. De boodschappen en kosten van het huis gaan van mijn mans rekening net zoals de kosten voor het huis. Ik hou hier niet van over (dit omdat ik voordat ik de WIA in moest part time werkte i.v.m. mijn kinderen en het feit dat ik alleenstaande moeder was). Sec gezegd: ik betaal niet mee aan het huis maar betaal wel een deel van onze lifestyle (klinkt wel hip )
Een levensverzekering is niet echt een reële optie op de leeftijd van mijn man.
Maar nu: de twist …… zoals ik al zei hebben jullie reacties me behoorlijk bezig gehouden in de zin van: wat wil ik, wat is reëel, wat is eerlijk, wat is écht nodig e.d.
Toen ik daar gisteren een gesprek over aan wilde gaan bleek mijn man na enkele (naar zijn zeggen) slapeloze nachten tot de conclusie te zijn gekomen dat hij het zelf óók goed voor me wil regelen. En dat hij dat verrekte moeilijk vind uit loyaliteit naar zijn overleden vrouw met wie hij het allemaal heeft opgebouwd. Maar ook dat als wij zelf nu nog bijv. twintig jaar hierna nog samen zijn, dat ik dan net zo lang (of eigenlijk: langer) met hem samen ben. En dat ik het ook niet kan helpen dat het huis nou eenmaal al afbetaald is. En dat hij me goed genoeg kent om te weten dat als dat niet het geval was geweest dat ik dan mijn steentje had bijgedragen. En dat het idd wrang is dat ik de vruchten pluk van wat zij samen hebben opgebouwd, maar dat ik het niet bepaald uitmelkt (ik leeft totaal niet op grote voet en je zou me zelf ‘een krent’ kunnen noemen met ons geld) heb de afgelopen 6 jaar en dat ook nooit zou doen.
Kortom: we gaan een oplossing zoeken waarbij we ons allebei goed voelen, waarbij hij ervoor zorgt dat ik niet in problemen kom na zijn overlijden én waarbij de kinderen en zijn overleden vrouw recht doen. En dat doen we bij de notaris die we allebei vertrouwen.
We gaan binnen 2 weken samen om de tafel zitten om te kijken wat nodig is en wat niet (en dan zal ik alle reacties hier nog eens doorlezen om alle perspectieven nog eens na te gaan). Dan direct daarna een afspraak plannen met de notaris, om het dan achter ons te kunnen laten.
Een paar korte algemene reacties op wat er vooral leeft in jullie reacties.
Uitbetalen van het moeders kindsdeel aan de kinderen is een overweging geweest, maar is financieel niet gunstig. Met name voor de kinderen, omdat het nu nog oploopt en bij het ouder worden van vader steeds sneller gaat stijgen. Vraag me niet hoe het precies zit, maar dat is wat ons 4 weken geleden is uitgelegd.
Hoewel ons óók is verteld dat ze het grootste deel van moeders erfenis in deze situatie dubbel krijgen. Dit omdat het huis losgekoppeld is van hun moeders erfdeel en het grootste deel van hun moeders erfdeel ten tijde dat het berekend werd bestond uit het deel van het huis dat moeder bezat. Ik heb er geen probleem mee either way: nu uitbetalen of straks.
Het huis verkopen is regelmatig gespreksonderwerp geweest. In de eerste instantie wilden we dat niet omdat het ‘de tijd er niet naar was’. En nu wil mijn man het niet omdat hij er toch wel heel erg aan gehecht is en mooie herinneringen in/aan heeft. Het is niet zo dat hij het echt in de familie wil houden. De kinderen hebben beiden een mooi (koop) huis en zouden hier niet gaan wonen. Nu niet en ook niet na het overlijden van hun vader.
Over financiële verdeling: ik betaal mijn eigen ziektekostenverzekering (met eerlijk gezegd best een dure aanvullende verzekering, maar daar heb ik wel al veel profijt van gehad) en alle medische kosten, plus onze autokosten, mijn kleding, mijn telefoon, onze vakanties, kosten voor mijn kinderen (ik heb 3 jong volwassen kinderen, die overigens geheel buiten de erfenis van mijn man worden gehouden met mijn instemming en begrip, zij erven van oma en opa van vaders kant). En dan nog wat kleine dingetjes, abonnementen e.d. De boodschappen en kosten van het huis gaan van mijn mans rekening net zoals de kosten voor het huis. Ik hou hier niet van over (dit omdat ik voordat ik de WIA in moest part time werkte i.v.m. mijn kinderen en het feit dat ik alleenstaande moeder was). Sec gezegd: ik betaal niet mee aan het huis maar betaal wel een deel van onze lifestyle (klinkt wel hip )
Een levensverzekering is niet echt een reële optie op de leeftijd van mijn man.
Maar nu: de twist …… zoals ik al zei hebben jullie reacties me behoorlijk bezig gehouden in de zin van: wat wil ik, wat is reëel, wat is eerlijk, wat is écht nodig e.d.
Toen ik daar gisteren een gesprek over aan wilde gaan bleek mijn man na enkele (naar zijn zeggen) slapeloze nachten tot de conclusie te zijn gekomen dat hij het zelf óók goed voor me wil regelen. En dat hij dat verrekte moeilijk vind uit loyaliteit naar zijn overleden vrouw met wie hij het allemaal heeft opgebouwd. Maar ook dat als wij zelf nu nog bijv. twintig jaar hierna nog samen zijn, dat ik dan net zo lang (of eigenlijk: langer) met hem samen ben. En dat ik het ook niet kan helpen dat het huis nou eenmaal al afbetaald is. En dat hij me goed genoeg kent om te weten dat als dat niet het geval was geweest dat ik dan mijn steentje had bijgedragen. En dat het idd wrang is dat ik de vruchten pluk van wat zij samen hebben opgebouwd, maar dat ik het niet bepaald uitmelkt (ik leeft totaal niet op grote voet en je zou me zelf ‘een krent’ kunnen noemen met ons geld) heb de afgelopen 6 jaar en dat ook nooit zou doen.
Kortom: we gaan een oplossing zoeken waarbij we ons allebei goed voelen, waarbij hij ervoor zorgt dat ik niet in problemen kom na zijn overlijden én waarbij de kinderen en zijn overleden vrouw recht doen. En dat doen we bij de notaris die we allebei vertrouwen.
We gaan binnen 2 weken samen om de tafel zitten om te kijken wat nodig is en wat niet (en dan zal ik alle reacties hier nog eens doorlezen om alle perspectieven nog eens na te gaan). Dan direct daarna een afspraak plannen met de notaris, om het dan achter ons te kunnen laten.
