Psyche
alle pijlers
Hoe belangrijk is de puberteit?
woensdag 23 maart 2016 om 00:14
Vandaag was ik op gesprek geweest bij mijn psycholoog (ik vind het echt verschrikkelijk trouwens, het is ontzettend pijnlijk en ik ben niet iemand die graag over mijn gevoelens praat met een vreemde). Die had aan mij aangeduid dat ik niet ''wie'' ik ben en niet een eigen persoonlijkheid beschik omdat ik een flink stuk van mijn tienerjaren (11-17) heb gemist wegens medische problemen (ik had hierdoor geen sociaal leven kunnen opbouwen zoals een tiener dat meestal doet). Ik vond dat zelf een klein beetje overdreven, maar na wat nadenken kwam ik erachter dat ik daarom misschien zo een moeite heb met het openstellen en voelt alles nog steeds heel ''nieuw'' voor mij aan, zoals daten, echte vriendschappen vormen etc. Het is heel raar om uit te leggen en hoopte dat het niet zo zou zijn....is het namelijk zo dat je ''tiener jaren je persoonlijkheid vormen''? Ik heb namelijk nooit een relatie gehad en ben nu al bijna 24, wel ''flings' maar geen serieuze relatie en die heb je meestal tijdens je tienerjaren... of seks...ook niet of weten wat je wilt welke richting je op wilt. Ik was zo gefocust op het ''overleven'' tijdens mijn tienerjaren dat ik geen idee had wie ik was toen ik 18 was en eigen keuzes moest vormen... dus dat deed ik dus dan ook niet, ik maakte geen keus.
woensdag 23 maart 2016 om 00:24
woensdag 23 maart 2016 om 00:37
Wat Beeldig zegt. Ik heb die jaren niet specifiek gezien als jaren waarin ik een enorme groei heb meegemaakt. Ik was ook geen opstandige puber, ben er vloeiend doorheen gegaan.
Daar wil ik nog aan toevoegen dat als je 6 jaren van je leven "gemist" hebt dat sowieso al redenen zijn om te ervaren wat je nu ervaart.
Als je 20 was geweest toen je medische problemen kreeg en 26 toen je daar uit kwam dan had je ook een gigantisch stuk uit je leven gemist waarbij je een significante groei als mens doormaakt. Maar zoals Beeldig al zegt is het niet te laat... iedereen maakt het toch zijn eigen groei door.
Daar wil ik nog aan toevoegen dat als je 6 jaren van je leven "gemist" hebt dat sowieso al redenen zijn om te ervaren wat je nu ervaart.
Als je 20 was geweest toen je medische problemen kreeg en 26 toen je daar uit kwam dan had je ook een gigantisch stuk uit je leven gemist waarbij je een significante groei als mens doormaakt. Maar zoals Beeldig al zegt is het niet te laat... iedereen maakt het toch zijn eigen groei door.
woensdag 23 maart 2016 om 02:49
Het lijkt mij dat je zulke vaardigheden en ervaringen ook prima vanaf je 18e kunt opdoen. De tienerjaren zijn daar echt geen kritische leeftijd voor ofzo.
Sterker nog, ook op bijvoorbeeld je 35ste maak je nog allerlei ontwikkelingen door.
Laat je geen dingen aanpraten hoor, als jij ze anders ervaart. Psychologen doen vaak ook maar een wilde gooi naar 'de waarheid'.
Sterker nog, ook op bijvoorbeeld je 35ste maak je nog allerlei ontwikkelingen door.
Laat je geen dingen aanpraten hoor, als jij ze anders ervaart. Psychologen doen vaak ook maar een wilde gooi naar 'de waarheid'.
woensdag 23 maart 2016 om 04:55
Dat verschilt heel erg per persoon, voor zover ik dat kan inschatten. Voor mij was mijn pubertijd een vrij bepalende tijd. Ik was niet de moeilijkste puber, maar heb wel mijn grenzen afgetast op bepaalde manieren. Leuke vriendschappen (en ruzies) aangelegd, experimenteren met uitgaan, drinken, en een beetje drugs. Af en toe wat stiekems doen, met vrienden kamperen, sex, voor het eerst alleen op vakantie. En wat voor mij ook belangrijk was is dat ik af en toe spijt had van bepaald gedrag, of dat ik me schaamde voor hoe ik in een bepaalde situatie had gehandeld. Ik denk dat je door al dat soort ervaringen leert hoe je al dan niet verder wilt met jezelf. Dus ik denk dat mijn mijn tienerjaren me wel deels gevormd hebben ja. Maar dat heb ik in mijn twintiger jaren nog eens dunnetjes overgedaan. Ik ben eigenlijk pas volwassen geworden toen ik ergens in de dertig kinderen kreeg. En dat nog schoorvoetend. Dus je hebt op zich nog alle tijd om de schade in te halen.
Knap dat je ermee bezig bent trouwens. Je kan de koe maar beter bij de horens vatten. Ik denk dat het met jou allemaal wel goed komt.
Knap dat je ermee bezig bent trouwens. Je kan de koe maar beter bij de horens vatten. Ik denk dat het met jou allemaal wel goed komt.
woensdag 23 maart 2016 om 06:10
Tijdens de adolescentie of puberteit wordt inderdaad je identiteit ontwikkeld. Je komt los van je ouders en krijgt een eigen persoonlijkheid. Je leert keuzes maken en intieme relaties aangaan. Deze veranderingen zijn een heel natuurlijk gevolg van de fysieke rijping van je lichaam. Deze rijping stopt rond je 22e. Wat Java zegt, dat er niet echt een kritieke leeftijd is, klopt dus niet helemaal. Fysieke processen zorgen voor identiteitsontwikkeling tijdens de adolescentie.
Wat iemand trouwens zegt over het schamen tijdens de puberteit: dat is 1 vd kenmerken van puberteit. De adolescent is zo met zichzelf bezig, dat hij als het ware een imaginair publiek heeft. Daarom schamen pubers zich zo snel.
Lees eens het boek Identiteitsontwikkeling en leerlingbegeleiding als je er meer over wilt weten.
Wat iemand trouwens zegt over het schamen tijdens de puberteit: dat is 1 vd kenmerken van puberteit. De adolescent is zo met zichzelf bezig, dat hij als het ware een imaginair publiek heeft. Daarom schamen pubers zich zo snel.
Lees eens het boek Identiteitsontwikkeling en leerlingbegeleiding als je er meer over wilt weten.
woensdag 23 maart 2016 om 06:13
Denk dat dat wisselend is per persoon. Ik heb ook een moeilijke jeugd gehad, ben heel streng opgevoed met ouders die ook nog eens losse handjes hadden, mocht nooit wat, moest tot mijn 18de om 20:30 naar bed, uitgaan mocht niet en vriendinnen had ik niet.
Ik 'mis' nu niks in het leven (ben nu 34 jaar) en heb toen ik op mijzelf ging wonen (was toen 19 jaar) wel een inhaalslag gedaan maar heb er verder geen hinder van ondervonden.
Ik 'mis' nu niks in het leven (ben nu 34 jaar) en heb toen ik op mijzelf ging wonen (was toen 19 jaar) wel een inhaalslag gedaan maar heb er verder geen hinder van ondervonden.
woensdag 23 maart 2016 om 06:21
woensdag 23 maart 2016 om 06:27
Volgens mij zijn er wel meer jaren/periodes bepalend voor je persoonlijkheid. Zoals je psych het stelt zou het een 'oninhaalbaar gemis' zijn. En dat zal wel meevallen, zoals Beeldig zegt. Ik zou zeggen: ga je pubertijd lekker 'inhalen'! Kun je niet een bucket list maken van dingen die je alsnog wilt doen?
woensdag 23 maart 2016 om 08:12
Mijn dochter zit er nu middenin (wordt binnenkort 16). Maar zij is een rustig type. Zelf zegt ze ´ik mag altijd alles´ en dat klopt ook wel, maar ze vraagt dan ook geen uitzonderlijke dingen. Als ze bijvoorbeeld zou vragen of ze op wereldreis mag in een zeilbootje is het antwoord echt nee. Maar nee, zij vraagt of ik nieuwe chocolade wil meenemen als ik boodschappen ga doen. Als ze nieuwe schoenen wil, gaan we shoppen en zij komt dan niet aanzetten met een paar van 200 euro, maar vindt schoenen van zes tientjes ook helemaal prima (al zal dat ook te maken hebben met haar klasgenoten, ze hebben allemaal liever veel dan duur).
Ik denk dat jouw psycholoog eerder bedoelde; Jij hebt in die jaren geen keuze gehad. Mijn dochter heeft die keuze wel. Zij kan uittesten hoe ver ze kan gaan. Dat ze dat niet doet, is een keuze die zij zelf maakt. Dat ze (nog) geen vriendje heeft ook. In haar klas hebben trouwens maar twee meiden een relatie en maar eentje een scooter. Drie mensen hebben een bijbaantje en voor zover ze weet gaan er maar een stuk of tien regelmatig op stap. Dus zo spectaculair is het leven van een havo-tiener nou ook weer niet.
Jij hebt niet zozeer ´iets´ gemist in de zin van uitgaan en domme dingen doen, die kun je nu ook nog doen. Maar in een periode dat ik als ouder mijn kind moet loslaten (zelf naar school laten fietsen, erop vertrouwen dat ze daar ook echt naartoe gaat, zelf naar vriendinnen gaan, erop vertrouwen dat ze een leuke groep treft), moet je een kind dat ernstig ziek is blijven vasthouden en begeleiden, je kunt dan niet zeggen; ´ga maar zelf naar het ziekenhuis, naar die operatie, naar de apotheek´.
Dat jij met 18 geen keus maakte, was ook een keuze. Net zo goed als mijn dochter, die dat met 16 ook niet echt doet. Zij vind haar leven wel prima zo.
Ik denk dat jouw psycholoog eerder bedoelde; Jij hebt in die jaren geen keuze gehad. Mijn dochter heeft die keuze wel. Zij kan uittesten hoe ver ze kan gaan. Dat ze dat niet doet, is een keuze die zij zelf maakt. Dat ze (nog) geen vriendje heeft ook. In haar klas hebben trouwens maar twee meiden een relatie en maar eentje een scooter. Drie mensen hebben een bijbaantje en voor zover ze weet gaan er maar een stuk of tien regelmatig op stap. Dus zo spectaculair is het leven van een havo-tiener nou ook weer niet.
Jij hebt niet zozeer ´iets´ gemist in de zin van uitgaan en domme dingen doen, die kun je nu ook nog doen. Maar in een periode dat ik als ouder mijn kind moet loslaten (zelf naar school laten fietsen, erop vertrouwen dat ze daar ook echt naartoe gaat, zelf naar vriendinnen gaan, erop vertrouwen dat ze een leuke groep treft), moet je een kind dat ernstig ziek is blijven vasthouden en begeleiden, je kunt dan niet zeggen; ´ga maar zelf naar het ziekenhuis, naar die operatie, naar de apotheek´.
Dat jij met 18 geen keus maakte, was ook een keuze. Net zo goed als mijn dochter, die dat met 16 ook niet echt doet. Zij vind haar leven wel prima zo.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
woensdag 23 maart 2016 om 08:23
Je puberteit is absoluut een heel belangrijke tijd in je ontwikkeling. Maar niet de enige belangrijke tijd. Ook je jongste jaren zijn zeer bepalend. Het is echter niet iets onoverkomelijks. Juist wanneer je kunt inzien wat je vroegere ervaringen hebben bijgedragen aan de persoon die je nu bent kun je dat wat beter bijsturen in de richting die je wil. Vaak heb je patronen ontwikkeld op basis van wat je geleerd hebt in het verleden. Dat zijn niet altijd patronen die je geluk opleveren, als je die wil veranderen helpt het om te kunnen verklaren waardoor die patronen zijn ontstaan.
Het is geen ramp! Er zijn ook veel mensen die geen relatie hebben gehad op hun 24e. Focus je nu op jezelf en jezelf (weer) leren kennen. De vragen 'wat wil ik nou?' 'wat moet ik met mijn leven' 'welke kant wil ik op?' zijn overigens heel kenmerkend voor veel levensfases waaronder midden twintig!
Het is geen ramp! Er zijn ook veel mensen die geen relatie hebben gehad op hun 24e. Focus je nu op jezelf en jezelf (weer) leren kennen. De vragen 'wat wil ik nou?' 'wat moet ik met mijn leven' 'welke kant wil ik op?' zijn overigens heel kenmerkend voor veel levensfases waaronder midden twintig!
woensdag 23 maart 2016 om 08:30
Mijn puberteit is belangrijk geweest in het vormen van vriendschappen. Dat wil zeggen: ik maakte soms inschattingsfouten, investeerde in mensen die eigenlijk niet bij me paste. Heb geleerd daardoor voor mezelf op te komen en grenzen aan te geven. En dan vooral op emotioneel vlak.
Hoewel het 'logisch' is dat dit in de puberteit plaatsvindt, wil het niet zeggen dat het niet later ook kan. Dus gewoon veel relaties aangaan, mensen ontmoeten, vriendschappen sluiten en vooral veel fouten maken. Daarmee leer je jezelf kennen. En dat helpt je volgens mij wel verder in het leven. De mensen die na een paar jaar nog steeds over zijn in je leven passen (als het goed is) bij jou.
Hoewel het 'logisch' is dat dit in de puberteit plaatsvindt, wil het niet zeggen dat het niet later ook kan. Dus gewoon veel relaties aangaan, mensen ontmoeten, vriendschappen sluiten en vooral veel fouten maken. Daarmee leer je jezelf kennen. En dat helpt je volgens mij wel verder in het leven. De mensen die na een paar jaar nog steeds over zijn in je leven passen (als het goed is) bij jou.
woensdag 23 maart 2016 om 08:34
Voor het referentiekader: ooit heeft een psych gezegd dat ik qua ruziemaken was blijven hangen in de periode van een kind van 9. Daarmee bedoelde hij niet dat ik me gedroeg als een kind, maar wel dat ik de ontwikkelstappen die erna kwamen niet zo goed onder de knie had. (qua ruziemaken dan).
Dat is gelukkig alweer een tijdje geleden, en sinds ik het weet/zie heb ik veel beter geleerd om ruzie te maken. Juist omdat ik wist 'wat ik had gemist', kon ik er daarna beter mee aan de slag. Over het algemeen kies ik nu een vorm die me beter past.
Een goeie psych oordeelt niet, maar geeft wel inzicht in je eigen gedrag.
Dat is gelukkig alweer een tijdje geleden, en sinds ik het weet/zie heb ik veel beter geleerd om ruzie te maken. Juist omdat ik wist 'wat ik had gemist', kon ik er daarna beter mee aan de slag. Over het algemeen kies ik nu een vorm die me beter past.
Een goeie psych oordeelt niet, maar geeft wel inzicht in je eigen gedrag.
woensdag 23 maart 2016 om 08:54
quote:arizonaa schreef op 23 maart 2016 @ 06:10:
Tijdens de adolescentie of puberteit wordt inderdaad je identiteit ontwikkeld. Je komt los van je ouders en krijgt een eigen persoonlijkheid. Je leert keuzes maken en intieme relaties aangaan. Deze veranderingen zijn een heel natuurlijk gevolg van de fysieke rijping van je lichaam. Deze rijping stopt rond je 22e. Wat Java zegt, dat er niet echt een kritieke leeftijd is, klopt dus niet helemaal. Fysieke processen zorgen voor identiteitsontwikkeling tijdens de adolescentie.
Maar het is niet zo dat als het op die leeftijd niet plaats kan vinden, het nooit meer plaats kan vinden. Je eigen identiteit ontwikkelen is een levenslang proces, waarin de puberteit maar een stapje is. Bovendien, zo is mijn ervaring, is die 22 jaar geen harde grens ofzo.
Ik ben van mijn 14e tot mijn 19e door medische omstandigheden niet in staat geweest me als normale puber te ontwikkelen. Dat kwam daarna gewoon alsnog ( met stomme puberella-acties op mijn 23e ).
Tijdens de adolescentie of puberteit wordt inderdaad je identiteit ontwikkeld. Je komt los van je ouders en krijgt een eigen persoonlijkheid. Je leert keuzes maken en intieme relaties aangaan. Deze veranderingen zijn een heel natuurlijk gevolg van de fysieke rijping van je lichaam. Deze rijping stopt rond je 22e. Wat Java zegt, dat er niet echt een kritieke leeftijd is, klopt dus niet helemaal. Fysieke processen zorgen voor identiteitsontwikkeling tijdens de adolescentie.
Maar het is niet zo dat als het op die leeftijd niet plaats kan vinden, het nooit meer plaats kan vinden. Je eigen identiteit ontwikkelen is een levenslang proces, waarin de puberteit maar een stapje is. Bovendien, zo is mijn ervaring, is die 22 jaar geen harde grens ofzo.
Ik ben van mijn 14e tot mijn 19e door medische omstandigheden niet in staat geweest me als normale puber te ontwikkelen. Dat kwam daarna gewoon alsnog ( met stomme puberella-acties op mijn 23e ).
woensdag 23 maart 2016 om 08:59
quote:Beeldig schreef op 23 maart 2016 @ 08:54:
[...]
Maar het is niet zo dat als het op die leeftijd niet plaats kan vinden, het nooit meer plaats kan vinden. Je eigen identiteit ontwikkelen is een levenslang proces, waarin de puberteit maar een stapje is. Bovendien, zo is mijn ervaring, is die 22 jaar geen harde grens ofzo.
Ik ben van mijn 14e tot mijn 19e door medische omstandigheden niet in staat geweest me als normale puber te ontwikkelen. Dat kwam daarna gewoon alsnog ( met stomme puberella-acties op mijn 23e ).
haha, inderdaad!
En het zal je nog verbazen hoe kinderachtig je soms kunt zijn op je 30e. Het echte volwassen leven komt denk ik nooit
[...]
Maar het is niet zo dat als het op die leeftijd niet plaats kan vinden, het nooit meer plaats kan vinden. Je eigen identiteit ontwikkelen is een levenslang proces, waarin de puberteit maar een stapje is. Bovendien, zo is mijn ervaring, is die 22 jaar geen harde grens ofzo.
Ik ben van mijn 14e tot mijn 19e door medische omstandigheden niet in staat geweest me als normale puber te ontwikkelen. Dat kwam daarna gewoon alsnog ( met stomme puberella-acties op mijn 23e ).
haha, inderdaad!
En het zal je nog verbazen hoe kinderachtig je soms kunt zijn op je 30e. Het echte volwassen leven komt denk ik nooit
woensdag 23 maart 2016 om 09:04
Dit haal ik uit mijn literatuur die ik net toevallig hem moeten bestuderen:
Fase 5 Identiteit en seksualiteit, 12 tot 20 jaar: Identiteitsbesef wordt sterker: ‘Wie ben ik?’. Seksualiteit heeft weinig te maken met intimiteit maar meer met experimenteren. Er ontwikkeld een eigen waardensysteem en er ontstaat een relatienetwerk.
Fase 6 Vormgevingsfase, 20 tot 55 jaar: De koers wordt bepaald.
Dit heb je dus gemist, verklaart de problemen die jij nu ervaart..
Fase 5 Identiteit en seksualiteit, 12 tot 20 jaar: Identiteitsbesef wordt sterker: ‘Wie ben ik?’. Seksualiteit heeft weinig te maken met intimiteit maar meer met experimenteren. Er ontwikkeld een eigen waardensysteem en er ontstaat een relatienetwerk.
Fase 6 Vormgevingsfase, 20 tot 55 jaar: De koers wordt bepaald.
Dit heb je dus gemist, verklaart de problemen die jij nu ervaart..
woensdag 23 maart 2016 om 09:41
Ik ben er ook zo een, die de puberteit gemist heeft. Ik stond ook in de overlevingsstand en heb de jaren erna (begin 20) nog gepuberd, wat misschien een beetje gek lijkt, iig was het niet helemaal zoals het bij de meesten loopt. Maar die fase moet je gewoon door en als dat wat later is dan bij de meesten, so what. Het leven gaat zoals het gaat, ik zou me er geen zorgen over maken, to. Je komt er wel