Relaties
alle pijlers
34 jaar en single
zaterdag 23 april 2016 om 21:23
Hallo,
Ik ben man en 34 jaar inmiddels. Zoals de topictitel al aangeeft ben ik dus single. En ik weet eigenlijk niet goed hoe ik daar verandering in moet brengen.
Ik heb nooit goed in de markt gelegen bij vrouwen, altijd een beetje het gevoel gehad dat ik aan de zijlijn stond waar vrienden meer succes hadden. Niet dat ik niet met vrouwen om kon gaan, maar ik kwam altijd in de 'friend zone'. Tot aan mijn 31e heb ik dan ook nooit echt een relatie gehad. Toen werd ik aan een meid gekoppeld, wat dus wel uitmondde in een relatie. Deze heeft 2 jaar geduurd, we zijn zelfs gaan samenwonen maar helaas is dat fout gelopen.
Nu ben ik dus weer zo'n anderhalf jaar single, maar ik ben net zo ver als voorheen. Het is niet dat ik het niet probeer, ik ga wel uit ( voor zover de financien het toelaten), ik ga op reis, ik sta ingeschreven op datingsites, maar niks, nada, noppes. Als er nou mislukte pogingen tussen zouden zitten was het tot daar aan toe, maar op dat punt kom ik gewoonweg niet. Op datingsites probeer ik ook genoeg, maar er wordt niet eens op mijn profiel gekeken, laat staan dat er dus een antwoord komt.
Er wordt altijd gezegd dat de biologische klok bij vrouwen gaat tikken, maar zo langzamerhand krijg ik dat gevoel nu ook. Het is niet dat het vrijgezellenleven kommer en kwel is, en bij tijden heb ik echt de voordelen er wel van. Maar ik ben nu de enige in mijn vriendengroep die vrijgezel is, en ook de enige zonder kinderen. Het is ook niet dat ik mijn vrienden niet zie, alleen behoorlijk weinig, ze zitten immers met hun kinderen. Mijn sociale leven kalft dus langzaamaan af, en mocht ik zelf ooit nog kinderen willen dan moet het toch vrij snel gaan gebeuren. Om daar na mijn 40e aan te gaan beginnen zie ik niet zo zitten eigenlijk. En ik wil ook graag een beetje van een relatie kunnen genieten zonder direct de druk te hebben om snel een gezin te stichten. De vraag is alleen hoe?
Ik ben man en 34 jaar inmiddels. Zoals de topictitel al aangeeft ben ik dus single. En ik weet eigenlijk niet goed hoe ik daar verandering in moet brengen.
Ik heb nooit goed in de markt gelegen bij vrouwen, altijd een beetje het gevoel gehad dat ik aan de zijlijn stond waar vrienden meer succes hadden. Niet dat ik niet met vrouwen om kon gaan, maar ik kwam altijd in de 'friend zone'. Tot aan mijn 31e heb ik dan ook nooit echt een relatie gehad. Toen werd ik aan een meid gekoppeld, wat dus wel uitmondde in een relatie. Deze heeft 2 jaar geduurd, we zijn zelfs gaan samenwonen maar helaas is dat fout gelopen.
Nu ben ik dus weer zo'n anderhalf jaar single, maar ik ben net zo ver als voorheen. Het is niet dat ik het niet probeer, ik ga wel uit ( voor zover de financien het toelaten), ik ga op reis, ik sta ingeschreven op datingsites, maar niks, nada, noppes. Als er nou mislukte pogingen tussen zouden zitten was het tot daar aan toe, maar op dat punt kom ik gewoonweg niet. Op datingsites probeer ik ook genoeg, maar er wordt niet eens op mijn profiel gekeken, laat staan dat er dus een antwoord komt.
Er wordt altijd gezegd dat de biologische klok bij vrouwen gaat tikken, maar zo langzamerhand krijg ik dat gevoel nu ook. Het is niet dat het vrijgezellenleven kommer en kwel is, en bij tijden heb ik echt de voordelen er wel van. Maar ik ben nu de enige in mijn vriendengroep die vrijgezel is, en ook de enige zonder kinderen. Het is ook niet dat ik mijn vrienden niet zie, alleen behoorlijk weinig, ze zitten immers met hun kinderen. Mijn sociale leven kalft dus langzaamaan af, en mocht ik zelf ooit nog kinderen willen dan moet het toch vrij snel gaan gebeuren. Om daar na mijn 40e aan te gaan beginnen zie ik niet zo zitten eigenlijk. En ik wil ook graag een beetje van een relatie kunnen genieten zonder direct de druk te hebben om snel een gezin te stichten. De vraag is alleen hoe?
vrijdag 29 april 2016 om 08:51
Wat ik me afvraag, degenen die in verband met werk of wat dan ook weinig met vrouwen in aanraking komen, beoordelen die dan meteen iedere vrouw die ze wél zien op geschiktheid? In plaats van als mens. Ga je als je een lelijke/getrouwde/te oude/te jonge vrouw tegenkomt daar dan anders mee om dan als ze man geweest was? Behandel je 'nieuwe' vrouwelijke kennissen anders in dat opzicht dan nieuwe mannelijke kennissen?
Het gaat natuurlijk echt niet werken als je de schaarse vrouwen vol verwachting tegemoet treedt. Maar dat is ook al eerder gezegd.
Ik denk dat je ze eerst als mens moet gaan zien. Bijvoorbeeld als "het is gezellig op de training/avond/bijeenkomst als hij/zij er is". En pas later kom je er achter dat het een zij is, bij wijze van spreken. Een bezette vrouw kan jou toch ook nog heel goed aan een vrijgezelle kennis helpen, maar zal dat niet doen als je geen woord met haar wisselt omdat ze toch al uit de markt is.
Ik ken echt mannen die eerst altijd een praatje kwamen maken, maar die daar prompt mee ophielden toen ik een vriend kreeg. Andere mannen gaan daar gewoon mee door, maar de door relaties geobsedeerden niet. En zo'n verschil in benadering merk je echt wel hoor, ook al voor je bezet raakt.
Het gaat natuurlijk echt niet werken als je de schaarse vrouwen vol verwachting tegemoet treedt. Maar dat is ook al eerder gezegd.
Ik denk dat je ze eerst als mens moet gaan zien. Bijvoorbeeld als "het is gezellig op de training/avond/bijeenkomst als hij/zij er is". En pas later kom je er achter dat het een zij is, bij wijze van spreken. Een bezette vrouw kan jou toch ook nog heel goed aan een vrijgezelle kennis helpen, maar zal dat niet doen als je geen woord met haar wisselt omdat ze toch al uit de markt is.
Ik ken echt mannen die eerst altijd een praatje kwamen maken, maar die daar prompt mee ophielden toen ik een vriend kreeg. Andere mannen gaan daar gewoon mee door, maar de door relaties geobsedeerden niet. En zo'n verschil in benadering merk je echt wel hoor, ook al voor je bezet raakt.
vrijdag 29 april 2016 om 09:02
Het werk dat ik nu doe (fulltime) doe ik al 22 jaar. Ik heb wel een paar keer gehad dat een collega zei, mij leuk te vinden of verliefd op mij te zijn. Of wat subtieler: dat een collega een kop koffie met mij wil doen. De geringste vorm van afwijkende lichaamstaal of reactie van mij, (bijvoorbeeld: "Ik moet er nog over nadenken," want die kop koffie kwam voor mij zomaar uit het niets vallen, ogenschijnlijk) werd gezien als een afwijzing van mijn kant. Wat die kop koffie betreft, ik denk dat het bij haar niet plotseling ontstaan is. Ze zal mij wel vaker hebben gezien.
Ik kan mij nog een Viva-meet herinneren. Een bezette - overigens een leuke vrouw - wou graag met mij dansen. En er was een vrouw (geen deel van het Viva-groepje met wie ik de meet had) die ging vlak voor mij dansen (en ik zat op de tafel). Zij wreef nog net niet haar lichaam tegen het mijne aan. En zo zijn er nog meer "kansen". Maar ik had echt niet door dat ze wat meer wou dan alleen maar zeer opvallend dansen, en mij zeer intens aankijken.
Ik kan mij nog een Viva-meet herinneren. Een bezette - overigens een leuke vrouw - wou graag met mij dansen. En er was een vrouw (geen deel van het Viva-groepje met wie ik de meet had) die ging vlak voor mij dansen (en ik zat op de tafel). Zij wreef nog net niet haar lichaam tegen het mijne aan. En zo zijn er nog meer "kansen". Maar ik had echt niet door dat ze wat meer wou dan alleen maar zeer opvallend dansen, en mij zeer intens aankijken.
World of Warcraft: Legion
vrijdag 29 april 2016 om 09:19
quote:[message=22617263,noline]2koffie schreef op 29 april 2016 @ Ik ken echt mannen die eerst altijd een praatje kwamen maken, maar die daar prompt mee ophielden toen ik een vriend kreeg. Andere mannen gaan daar gewoon mee door, maar de door relaties geobsedeerden niet. En zo'n verschil in benadering merk je echt wel hoor, ook al voor je bezet raakt.
Dat fenomeen ken ik ook heel goed, mannen die je zodra ze erachter komen dat je een partner hebt opeens totaal gaan negeren. Alsof praten met vrouwen alleen de moeite waard is als je ze potentieel kan scoren. Als vrijgezelle vrouw pik je die vibe meestal ook wel op.
Ik ken ook vrouwen die alleen met (vrijgezelle) mannen praten, en de andere vrouwen in het gezelschap negeren, alsof ze die allemaal als concurrentie zien. Ook een apart fenomeen.
Dat fenomeen ken ik ook heel goed, mannen die je zodra ze erachter komen dat je een partner hebt opeens totaal gaan negeren. Alsof praten met vrouwen alleen de moeite waard is als je ze potentieel kan scoren. Als vrijgezelle vrouw pik je die vibe meestal ook wel op.
Ik ken ook vrouwen die alleen met (vrijgezelle) mannen praten, en de andere vrouwen in het gezelschap negeren, alsof ze die allemaal als concurrentie zien. Ook een apart fenomeen.
vrijdag 29 april 2016 om 09:31
vrijdag 29 april 2016 om 09:54
@Hans66: Het lijkt alsof je de kansen op een presenteerblaadje voorgeschoteld krijgt en ze alleen hoeft te pakken. Misschien is het wel zo dat je dergelijk uitdagend gedrag uitlokt omdat je onbereikbaar bent? Wat gaat er door je heen op die momenten? Is het die angst dat je ze je het volgende moment kunnen laten vallen of toch onervarenheid?
vrijdag 29 april 2016 om 10:24
quote:2koffie schreef op 29 april 2016 @ 08:51:
Wat ik me afvraag, degenen die in verband met werk of wat dan ook weinig met vrouwen in aanraking komen, beoordelen die dan meteen iedere vrouw die ze wél zien op geschiktheid? In plaats van als mens. Ga je als je een lelijke/getrouwde/te oude/te jonge vrouw tegenkomt daar dan anders mee om dan als ze man geweest was? Behandel je 'nieuwe' vrouwelijke kennissen anders in dat opzicht dan nieuwe mannelijke kennissen?
Het gaat natuurlijk echt niet werken als je de schaarse vrouwen vol verwachting tegemoet treedt. Maar dat is ook al eerder gezegd.
Ik weet niet hoor, maar ik ben bezet en ik beoordeel ook nog steeds elke man als 'potentieel interessant' of 'niet interessant'. Dat is wat anders dan ze vol verwachting tegemoet treden, maar je kijkt toch wel anders naar een lekkere leeftijdsgenoot dan naar een meneer van 35 jaar ouder bijv.
Wat ik me afvraag, degenen die in verband met werk of wat dan ook weinig met vrouwen in aanraking komen, beoordelen die dan meteen iedere vrouw die ze wél zien op geschiktheid? In plaats van als mens. Ga je als je een lelijke/getrouwde/te oude/te jonge vrouw tegenkomt daar dan anders mee om dan als ze man geweest was? Behandel je 'nieuwe' vrouwelijke kennissen anders in dat opzicht dan nieuwe mannelijke kennissen?
Het gaat natuurlijk echt niet werken als je de schaarse vrouwen vol verwachting tegemoet treedt. Maar dat is ook al eerder gezegd.
Ik weet niet hoor, maar ik ben bezet en ik beoordeel ook nog steeds elke man als 'potentieel interessant' of 'niet interessant'. Dat is wat anders dan ze vol verwachting tegemoet treden, maar je kijkt toch wel anders naar een lekkere leeftijdsgenoot dan naar een meneer van 35 jaar ouder bijv.
vrijdag 29 april 2016 om 10:39
Maar als je bezette mensen, ook als je bijvoorbeeld naar NMLK gaat negeert alleen omdat ze bezet zijn snijdt je jezelf in de vingers. Een man die nooit boe of bah tegen me zegt (of dat nou op het werk of de sportclub is) omdat ik toevallig bezet ben ga ik niet leuk introducreren aan een vrijgezelle vriendin.
"I'm just an animal looking for a home and.... share the same space for a minute or two...”
vrijdag 29 april 2016 om 11:21
quote:ooitverlegen schreef op 29 april 2016 @ 09:54:
@Hans66: Het lijkt alsof je de kansen op een presenteerblaadje voorgeschoteld krijgt en ze alleen hoeft te pakken. Misschien is het wel zo dat je dergelijk uitdagend gedrag uitlokt omdat je onbereikbaar bent? Wat gaat er door je heen op die momenten? Is het die angst dat je ze je het volgende moment kunnen laten vallen of toch onervarenheid?
Ik baal daar vreselijk van. Je zou zeggen dat ik toch wel redelijk goed in de relatiemarkt lig, maar als ik dat werkelijk denk, denk ik vervolgens: "Wishful thinking, Hans. Je ziet dingen die er niet zijn!" Waarom deze momenten plaatsvinden? Als ik mij realiseer dat ik nooit een relatie heb gehad, is er ook iets wat vrouwen afschrikt. Waarom zou het dan ineens wel lukken, al werk ik aan de oorzaken van het mislukken? Vroeger ook: Waar komen die interesse van meisjes en jonge vrouwen vandaan als ik vroeger jarenlang getreiterd werd en moedwillig mijn sociale ontwikkeling werd vertraagd (het is niet alleen mijn autisme; ik ben ook door de buitenwereld gevormd). Spelen ze soms mooi weer met me?
Als ik mijn eigenschappen opnoem die reëel zijn, en die aantrekkelijk zijn voor vrouwen, kom ik op: intelligent, lijk jonger dan mijn leeftijd (ik ben bijna 50. Als ik tegen iemand zeg dat ik 40 ben (en er dus 10 jaar van af lieg), zou dat aannemelijk zijn. Aparte humor (beeldend, in gedachten figuurlijk bedoelde uitspraak letterlijk uitbeelden, sarcasme). Bijzondere interesses. Bezoek mijn Facebookpagina en je krijgt een aardig beeld van mij.
Ik ben er weleens mee naar een psycholoog geweest. Ik zei dat ik kampte met verlegenheid, en dat ik los zie van autisme. Zij wil dat niet los zien. Dat vind ik vreemd. Ik lees wel artikelen over mensen met een vorm van Asperger (mijn vorm lijkt daarop) die geplaagd worden door angststoornissen, depressies, gespannenheid. Bang zijn dat anderen hen verkeerd beoordelen. Maar zijn mensen zonder autisme, die wel verlegen zijn, daar ook niet bang voor?
@Hans66: Het lijkt alsof je de kansen op een presenteerblaadje voorgeschoteld krijgt en ze alleen hoeft te pakken. Misschien is het wel zo dat je dergelijk uitdagend gedrag uitlokt omdat je onbereikbaar bent? Wat gaat er door je heen op die momenten? Is het die angst dat je ze je het volgende moment kunnen laten vallen of toch onervarenheid?
Ik baal daar vreselijk van. Je zou zeggen dat ik toch wel redelijk goed in de relatiemarkt lig, maar als ik dat werkelijk denk, denk ik vervolgens: "Wishful thinking, Hans. Je ziet dingen die er niet zijn!" Waarom deze momenten plaatsvinden? Als ik mij realiseer dat ik nooit een relatie heb gehad, is er ook iets wat vrouwen afschrikt. Waarom zou het dan ineens wel lukken, al werk ik aan de oorzaken van het mislukken? Vroeger ook: Waar komen die interesse van meisjes en jonge vrouwen vandaan als ik vroeger jarenlang getreiterd werd en moedwillig mijn sociale ontwikkeling werd vertraagd (het is niet alleen mijn autisme; ik ben ook door de buitenwereld gevormd). Spelen ze soms mooi weer met me?
Als ik mijn eigenschappen opnoem die reëel zijn, en die aantrekkelijk zijn voor vrouwen, kom ik op: intelligent, lijk jonger dan mijn leeftijd (ik ben bijna 50. Als ik tegen iemand zeg dat ik 40 ben (en er dus 10 jaar van af lieg), zou dat aannemelijk zijn. Aparte humor (beeldend, in gedachten figuurlijk bedoelde uitspraak letterlijk uitbeelden, sarcasme). Bijzondere interesses. Bezoek mijn Facebookpagina en je krijgt een aardig beeld van mij.
Ik ben er weleens mee naar een psycholoog geweest. Ik zei dat ik kampte met verlegenheid, en dat ik los zie van autisme. Zij wil dat niet los zien. Dat vind ik vreemd. Ik lees wel artikelen over mensen met een vorm van Asperger (mijn vorm lijkt daarop) die geplaagd worden door angststoornissen, depressies, gespannenheid. Bang zijn dat anderen hen verkeerd beoordelen. Maar zijn mensen zonder autisme, die wel verlegen zijn, daar ook niet bang voor?
World of Warcraft: Legion
vrijdag 29 april 2016 om 11:26
Rhaegal, ik beoordeel niet elke vrouw als "seksueel interessant" of "hot", of "seksueel niet interessant". Op het werk kijk ik naar hoe iemand is, waarbij ik zelfs het geslacht negeer. Het kan ook net zo goed een man zien bij wie ik denk, dat ik goed met hem overweg kan. Ik ben daar niet zo mee bezig.
Boebezoebe, Ik zou het ook raar vinden. Een vrouw mijden omdat ze bezet is. Dat zou op het werk de werkrelatie niet ten goede komen. Dat is absurd. Extreem seksistisch (misogyn) bovendien. Vreemde vrouwen spreek ik niet gemakkelijk aan. Of ze nu bezet zijn of niet. Als zij mij aanspreken is het ijs al voor een groot deel gebroken.
Boebezoebe, Ik zou het ook raar vinden. Een vrouw mijden omdat ze bezet is. Dat zou op het werk de werkrelatie niet ten goede komen. Dat is absurd. Extreem seksistisch (misogyn) bovendien. Vreemde vrouwen spreek ik niet gemakkelijk aan. Of ze nu bezet zijn of niet. Als zij mij aanspreken is het ijs al voor een groot deel gebroken.
World of Warcraft: Legion
vrijdag 29 april 2016 om 12:09
@hans66 Dit herken ik sterk van vroeger hoewel de negatieve factoren bij jou door omstandigheden sterker zijn. Je kunt rationeel heel goed je positieve kanten benoemen. Ik denk ook dat je helemaal niet zo slecht in de markt ligt als dat je denkt. Maar heel diep van binnen geloof je er gewoon niet in, zelfs als er vrouwen zijn die interesse laten zien. Dit ongeloof werkt weer door in je handelen, of beter gezegd niet handelen. Ik heb een maatschappelijk werker gehad die heeft geprobeerd om mij op andere gedachten te brengen. Op dat moment geloofde ik wel dat hij gelijk had maar het verdwijnt weer. Het beklijft niet omdat er geen ervaring tegenover staat.
Verlegenheid is angst in sociale situaties, uit negatieve gedachten wat anderen over je denken of over jezelf. Dat kan natuurlijk alleen in de contact situaties optreden. Opnieuw het ontbreken van ervaring die dit in stand houdt.
Verlegenheid is angst in sociale situaties, uit negatieve gedachten wat anderen over je denken of over jezelf. Dat kan natuurlijk alleen in de contact situaties optreden. Opnieuw het ontbreken van ervaring die dit in stand houdt.
vrijdag 29 april 2016 om 13:48
quote:boebezoebe schreef op 28 april 2016 @ 20:30:
[...]
Ik heb echt wel compassie met mensen die zich eenzaam voelen, dat is ook een enorm naar gevoel en niemand vreemd. Tegen iemand die eenzaam is zeggen: 'Eigen schuld' is behoorlijk gemeen. Maar toch kun als buitensstaander niet duurzaam andermans eenzaamheid oplossen. (Kijk maar naar relaties, op een gegeven moment zeggen mensen toch vaak: Als je écht van me houdt deed je wel zus of zo. Dan komt er toch weer twijfel om de hoek of die ander wel toegewijd genoeg is. Zie al die topics op 'Relaties'). Je kan ook zelf besluiten er iets aan te doen (dat wat binnen je mogelijkheden ligt. En daarin zit het verschil tussen gezond eigen verantwoordelijkheid op je nemen en neurotisch jezelf overal verantwoordelijk voor maken).
En dat is moeilijk, maar het leven is moeilijk. Een profieltje online zetten is makkelijk gedaan (al kan het nogal een drempel zijn). Je kan dan het gevoel hebben heel wat moeite te hebben gedaan. Maar moeilijker is om je eigen pratronen te bekijken en er aan te werken. Of je communicatie vaardigheden te oefenen en te verbeteren (met het risico dat je daarin soms ook faalt). Makkelijker is zeggen: die stomme vrouwen met hun stomme eisen.
misschien lees ik je reactie verkeerd hoor, maar ik lees dit als compassie onder voorwaarden.
vergelijk het eens met iemand die al 45 jaar bij een baas werkt, zijn baan kwijtraakt en geen nieuwe meer kan vinden. daar kijken 'we' toch, ondanks dat we dat liever niet toegeven, anders naar dan iemand die zijn 46e jubileum heeft bij die baas.
niet helemaal vergelijkbaar voor de mierenneukers onder ons, maar het principe komt wel overeen.
ik vind dat je daarmee mensen tekort doet. en nee, daarvoor hoef je heus niet een relatie met iemand uit medelijden aan te gaan. maar wat echte (oprechte) empathie kan nooit kwaad. de mens heeft nu eenmaal liefde nodig.
[...]
Ik heb echt wel compassie met mensen die zich eenzaam voelen, dat is ook een enorm naar gevoel en niemand vreemd. Tegen iemand die eenzaam is zeggen: 'Eigen schuld' is behoorlijk gemeen. Maar toch kun als buitensstaander niet duurzaam andermans eenzaamheid oplossen. (Kijk maar naar relaties, op een gegeven moment zeggen mensen toch vaak: Als je écht van me houdt deed je wel zus of zo. Dan komt er toch weer twijfel om de hoek of die ander wel toegewijd genoeg is. Zie al die topics op 'Relaties'). Je kan ook zelf besluiten er iets aan te doen (dat wat binnen je mogelijkheden ligt. En daarin zit het verschil tussen gezond eigen verantwoordelijkheid op je nemen en neurotisch jezelf overal verantwoordelijk voor maken).
En dat is moeilijk, maar het leven is moeilijk. Een profieltje online zetten is makkelijk gedaan (al kan het nogal een drempel zijn). Je kan dan het gevoel hebben heel wat moeite te hebben gedaan. Maar moeilijker is om je eigen pratronen te bekijken en er aan te werken. Of je communicatie vaardigheden te oefenen en te verbeteren (met het risico dat je daarin soms ook faalt). Makkelijker is zeggen: die stomme vrouwen met hun stomme eisen.
misschien lees ik je reactie verkeerd hoor, maar ik lees dit als compassie onder voorwaarden.
vergelijk het eens met iemand die al 45 jaar bij een baas werkt, zijn baan kwijtraakt en geen nieuwe meer kan vinden. daar kijken 'we' toch, ondanks dat we dat liever niet toegeven, anders naar dan iemand die zijn 46e jubileum heeft bij die baas.
niet helemaal vergelijkbaar voor de mierenneukers onder ons, maar het principe komt wel overeen.
ik vind dat je daarmee mensen tekort doet. en nee, daarvoor hoef je heus niet een relatie met iemand uit medelijden aan te gaan. maar wat echte (oprechte) empathie kan nooit kwaad. de mens heeft nu eenmaal liefde nodig.
vrijdag 29 april 2016 om 14:28
Je kan er alleen zo weinig aan doen als iemand zich eenzaam voelt. Ik zal die leegte nooit voor iemand anders kunnen invullen. Ten eerste omdat ik al een relatie heb en ik maar één man gelukkig kan maken, zoals jullie het zien. Maar veel meer nog omdat ik ervan overtuigd ben dat je het uiteindelijk zelf moet doen.
Mijn man en ik hebben allebei in onze 8 jaar durende relatie gelukkige en minder gelukkige periodes gekend. Soms voel je je gewoon rot, of gebeuren er dingen in je leven die alles overhoop halen. Een partner kan wel steun bieden, maar lost dit niet voor je op. Daarbij hebben veel stellen vroeg of laat ook minder fijne periodes in hun relatie, op die momenten kun je elkaar soms niet die steun bieden, maar voelt de relatie zelf juist als het probleem. Ook dan kun je je erg eenzaam voelen.
Dus ja, ik kan best compassie voelen voor iemand die single en eenzaam is, maar tegelijkertijd denk ik dat eenzaamheid meer complex is dan hier wordt verondersteld.
Mijn man en ik hebben allebei in onze 8 jaar durende relatie gelukkige en minder gelukkige periodes gekend. Soms voel je je gewoon rot, of gebeuren er dingen in je leven die alles overhoop halen. Een partner kan wel steun bieden, maar lost dit niet voor je op. Daarbij hebben veel stellen vroeg of laat ook minder fijne periodes in hun relatie, op die momenten kun je elkaar soms niet die steun bieden, maar voelt de relatie zelf juist als het probleem. Ook dan kun je je erg eenzaam voelen.
Dus ja, ik kan best compassie voelen voor iemand die single en eenzaam is, maar tegelijkertijd denk ik dat eenzaamheid meer complex is dan hier wordt verondersteld.
vrijdag 29 april 2016 om 14:33
quote:sawyer schreef op 29 april 2016 @ 13:48:
[...]
ik vind dat je daarmee mensen tekort doet. en nee, daarvoor hoef je heus niet een relatie met iemand uit medelijden aan te gaan. maar wat echte (oprechte) empathie kan nooit kwaad. de mens heeft nu eenmaal liefde nodig.
Zoals ik al eerder schreef, er zijn figuren die daar dan ook weer niet mee om kunnen gaan. En een vriendelijk "Hoi, je mag pauze houden!" verwarren met romantische interesse, en dan vreselijk kleinzielig en haatdragend gaan doen als blijkt dat je niks met ze wil.
Ik wil niet weten wat ze zouden doen als je 'empathie' toont. Waarschijnlijk kopen ze dan meteen een verlovingsring.
Aan empathie heb je verder niet zoveel. Er zijn hier al wel valkuilen en oplossingen aan bod gekomen. Daar heb je meer aan. Als iedereen hier massaal empathie toont, zijn je problemen er morgen nog steeds.
[...]
ik vind dat je daarmee mensen tekort doet. en nee, daarvoor hoef je heus niet een relatie met iemand uit medelijden aan te gaan. maar wat echte (oprechte) empathie kan nooit kwaad. de mens heeft nu eenmaal liefde nodig.
Zoals ik al eerder schreef, er zijn figuren die daar dan ook weer niet mee om kunnen gaan. En een vriendelijk "Hoi, je mag pauze houden!" verwarren met romantische interesse, en dan vreselijk kleinzielig en haatdragend gaan doen als blijkt dat je niks met ze wil.
Ik wil niet weten wat ze zouden doen als je 'empathie' toont. Waarschijnlijk kopen ze dan meteen een verlovingsring.
Aan empathie heb je verder niet zoveel. Er zijn hier al wel valkuilen en oplossingen aan bod gekomen. Daar heb je meer aan. Als iedereen hier massaal empathie toont, zijn je problemen er morgen nog steeds.
vrijdag 29 april 2016 om 16:40
quote:sawyer schreef op 29 april 2016 @ 13:48:
[...]
misschien lees ik je reactie verkeerd hoor, maar ik lees dit als compassie onder voorwaarden.
Welke voorwaarden?
vergelijk het eens met iemand die al 45 jaar bij een baas werkt, zijn baan kwijtraakt en geen nieuwe meer kan vinden. daar kijken 'we' toch, ondanks dat we dat liever niet toegeven, anders naar dan iemand die zijn 46e jubileum heeft bij die baas.
Ik denk van beide mensen eerlijk gezegd niet zoveel. Heb genoeg misere professioneel meegemaakt om niet maar zo te oordelen over iemands situatie. Het is ook maar een situatie. De ene keer gaat het je voor de wind, de andere keer niet.
niet helemaal vergelijkbaar voor de mierenneukers onder ons, maar het principe komt wel overeen.
ik vind dat je daarmee mensen tekort doet. en nee, daarvoor hoef je heus niet een relatie met iemand uit medelijden aan te gaan. maar wat echte (oprechte) empathie kan nooit kwaad. de mens heeft nu eenmaal liefde nodig.
Waar doe ik iemand tekort dan? Omdat ik vind dat ze ook iets anders aan zouden kunnen pakken? Tja, ik vind zoveel, daar hoeft een ander zich niet wat van aan te trekken. Ga je me nu kwalijk nemen dat ik een mening heb? Zo heb ik ook empathie voor mensen die roken en niet kunnen stoppen, want ik weet dat het moeilijk is. Ik zal ze niet voorschrijven wat ze moeten doen, al heb ik daar wel zo mijn ideeën over die ik ook geef als er naar gevraagd wordt.
Dit is een topic waar naar ideeen werd gevraagd (dacht ik). Op mijn praktische suggesties is TO nooit terug gekomen. Ook prima, maar doe ik daarmee TO dan tekort, dat ik tips heb gegeven? Ik blijf het frapant vinden dat sommige meningen als een enorm oordeel wordt gezien. Ik zeg nota bene keer op keer dat het leven ook moeilijk is. Ik vind sommige dingen ontzéttend moeilijk, maar daarom wel de moeite waard. Het alternatief is mopperen over anderen en het Grote Gelijk hebben over hoe stom mannen of vrouwen zijn, maar dat voelt uiteindelijk nog leger en eenzamer dan door de moeilijkheid heengaan.
Ik vind vooral dat wanneer ik vind dat een ander wel eens wat meer zus of zo, dat dat een teken is om naar mezelf te kijken. Dus als ik vind dat anderen wel eens wat aardiger tegen de buschauffeur mogen zijn, dan vind ik dat een teken om eens na te gaan of ik zelf wel altijd zo leuk ben en wie weet had de kattige mevrouw wel een slechte dag, kan ook). Als ik vind dat anderen eens wat meer initiatief mogen tonen naar mij, dan is dat een teken om een na te gaan wat ik zelf eigenlijk onderneem om mijn leven leuker te maken.
Waarom willen sommigen zo graag mij en anderen in de schoenen schuiven dat we enorm oordelen. Van heel veel dingen vind ik niet zoveel, of ik vind het jammer voor die persoon dat ze zo negatief over zichzelf denken. En ik vind dat de sleutel tot verandering van je leven bij jezelf ligt. Nou, hard oordeel hoor.
[...]
misschien lees ik je reactie verkeerd hoor, maar ik lees dit als compassie onder voorwaarden.
Welke voorwaarden?
vergelijk het eens met iemand die al 45 jaar bij een baas werkt, zijn baan kwijtraakt en geen nieuwe meer kan vinden. daar kijken 'we' toch, ondanks dat we dat liever niet toegeven, anders naar dan iemand die zijn 46e jubileum heeft bij die baas.
Ik denk van beide mensen eerlijk gezegd niet zoveel. Heb genoeg misere professioneel meegemaakt om niet maar zo te oordelen over iemands situatie. Het is ook maar een situatie. De ene keer gaat het je voor de wind, de andere keer niet.
niet helemaal vergelijkbaar voor de mierenneukers onder ons, maar het principe komt wel overeen.
ik vind dat je daarmee mensen tekort doet. en nee, daarvoor hoef je heus niet een relatie met iemand uit medelijden aan te gaan. maar wat echte (oprechte) empathie kan nooit kwaad. de mens heeft nu eenmaal liefde nodig.
Waar doe ik iemand tekort dan? Omdat ik vind dat ze ook iets anders aan zouden kunnen pakken? Tja, ik vind zoveel, daar hoeft een ander zich niet wat van aan te trekken. Ga je me nu kwalijk nemen dat ik een mening heb? Zo heb ik ook empathie voor mensen die roken en niet kunnen stoppen, want ik weet dat het moeilijk is. Ik zal ze niet voorschrijven wat ze moeten doen, al heb ik daar wel zo mijn ideeën over die ik ook geef als er naar gevraagd wordt.
Dit is een topic waar naar ideeen werd gevraagd (dacht ik). Op mijn praktische suggesties is TO nooit terug gekomen. Ook prima, maar doe ik daarmee TO dan tekort, dat ik tips heb gegeven? Ik blijf het frapant vinden dat sommige meningen als een enorm oordeel wordt gezien. Ik zeg nota bene keer op keer dat het leven ook moeilijk is. Ik vind sommige dingen ontzéttend moeilijk, maar daarom wel de moeite waard. Het alternatief is mopperen over anderen en het Grote Gelijk hebben over hoe stom mannen of vrouwen zijn, maar dat voelt uiteindelijk nog leger en eenzamer dan door de moeilijkheid heengaan.
Ik vind vooral dat wanneer ik vind dat een ander wel eens wat meer zus of zo, dat dat een teken is om naar mezelf te kijken. Dus als ik vind dat anderen wel eens wat aardiger tegen de buschauffeur mogen zijn, dan vind ik dat een teken om eens na te gaan of ik zelf wel altijd zo leuk ben en wie weet had de kattige mevrouw wel een slechte dag, kan ook). Als ik vind dat anderen eens wat meer initiatief mogen tonen naar mij, dan is dat een teken om een na te gaan wat ik zelf eigenlijk onderneem om mijn leven leuker te maken.
Waarom willen sommigen zo graag mij en anderen in de schoenen schuiven dat we enorm oordelen. Van heel veel dingen vind ik niet zoveel, of ik vind het jammer voor die persoon dat ze zo negatief over zichzelf denken. En ik vind dat de sleutel tot verandering van je leven bij jezelf ligt. Nou, hard oordeel hoor.
"I'm just an animal looking for a home and.... share the same space for a minute or two...”
vrijdag 29 april 2016 om 16:41
quote:2koffie schreef op 29 april 2016 @ 14:33:
[...]
Zoals ik al eerder schreef, er zijn figuren die daar dan ook weer niet mee om kunnen gaan. En een vriendelijk "Hoi, je mag pauze houden!" verwarren met romantische interesse, en dan vreselijk kleinzielig en haatdragend gaan doen als blijkt dat je niks met ze wil.
Ik wil niet weten wat ze zouden doen als je 'empathie' toont. Waarschijnlijk kopen ze dan meteen een verlovingsring.
.Zo ben ik op mijn middelbare school nog een jaar half gestalked door een jongen waar ik eens een aardig praatje mee had gemaakt. Want dan moet je gelijk wat van ze, kennelijk.
[...]
Zoals ik al eerder schreef, er zijn figuren die daar dan ook weer niet mee om kunnen gaan. En een vriendelijk "Hoi, je mag pauze houden!" verwarren met romantische interesse, en dan vreselijk kleinzielig en haatdragend gaan doen als blijkt dat je niks met ze wil.
Ik wil niet weten wat ze zouden doen als je 'empathie' toont. Waarschijnlijk kopen ze dan meteen een verlovingsring.
.Zo ben ik op mijn middelbare school nog een jaar half gestalked door een jongen waar ik eens een aardig praatje mee had gemaakt. Want dan moet je gelijk wat van ze, kennelijk.
"I'm just an animal looking for a home and.... share the same space for a minute or two...”
vrijdag 29 april 2016 om 16:53
En wat betreft liefde nodig hebben. Ik denk dat je vooral meer liefde in je leven krijgt door er meer van te geven. Aan jezelf en aan anderen. Liefde kun je in allerlei manier in je leven cultiveren. Liefde voor de dingen om je heen (bedoel ik niet materialistisch, eerder als een dankbaarheid), liefde voor je familie, voor een nieuwe dag etc. Klinkt zweverig, maar het valt mij op dat mensen die klagen over te weinig liefde in hun leven vooral focussen op dat ze te weinig krijgen (bevestiging, aandacht, compassie), maar om het graag willen geven gaat het bijna nooit.
En wat betreft compassie, eens met 2koffie. Op een gegeven moment moet je het toch zelf doen. Toen ik het een tijd geleden erg moeilijk had was het fijn om het te kunen delen en bevestiging te krijgen van mijn grieven op dat moment zelf. Lekker mopperen en klagen over hoe kut het was bijval daarin krijgen. Maar als mijn vrienden dan weer weg waren, voelde het dubbel zo leeg. Uiteindelijk moest ik er gewoon door heen, door de ellende, en weerhield juist het constante zagen me van verbetering (verbetering van mijn gemoed). Compassie en erkennign is fijn, maar uiteindelijk moet je het toch met jezelf doen.
En wat betreft compassie, eens met 2koffie. Op een gegeven moment moet je het toch zelf doen. Toen ik het een tijd geleden erg moeilijk had was het fijn om het te kunen delen en bevestiging te krijgen van mijn grieven op dat moment zelf. Lekker mopperen en klagen over hoe kut het was bijval daarin krijgen. Maar als mijn vrienden dan weer weg waren, voelde het dubbel zo leeg. Uiteindelijk moest ik er gewoon door heen, door de ellende, en weerhield juist het constante zagen me van verbetering (verbetering van mijn gemoed). Compassie en erkennign is fijn, maar uiteindelijk moet je het toch met jezelf doen.
"I'm just an animal looking for a home and.... share the same space for a minute or two...”
vrijdag 29 april 2016 om 20:52
quote:hans66 schreef op 26 april 2016 @ 16:29:
Zal hij nog op de vragen reageren die in dit topic gesteld zijn (o.a. op die van mij)? Het laatste bericht is 2 dagen oud. Misschien zal hij nog wel reageren.
Ik ben - zoals gezegd - benieuwd, waarom de relatie die hij had, uitging. Daar had hij misschien lering uit kunnen trekken. Waarom ging die uit? Waardoor kwam dat? Welke fouten maakte hij? Hij heeft geen waardering gehad of heeft die nu niet meer, omdat hij zijn laatste vriendin "meid" noemt.
Ik zit nu eenmaal niet elke dag op internet, daarbij komt dat ik op dit moment enorm veel werk. Om 6 uur vrij zijn, om 7 uur thuis zijn ( en dat ook nog eens op veel zater- en zondagen), eten klaar maken, huis beetje bijhouden en ik kan weer naar bed toe. Ik heb vrij weinig tijd ( helaas). Ik lees ook niet alle berichten nu, 217 vind ik een beetje te veel van het goede
Zoals aangegeven, ik moet dingen doen, die ik dus al doe. Ik ga uit, ik leef mijn leven ( ik mag oa graag reizen), ik onderneem van alles. En dat doe ik omdat ik het leuk vind. Alleen is de lol van het alleen deze dingen doen er inmiddels wel van af. Dat is het hele punt. Mijn vrienden zijn inmiddels wel een beetje gesetteld, hebben kinderen, en ik zie ze dus veel minder. Ik blijf gewoon alleen achter, en geloof me, dat is geen fijne gewaarwording. En nee, ik zie een relatie ook niet als een wondermiddel om mijn 'problemen' op te lossen. Alhoewel het zeker fijn zou zijn daar meer financiele armslag door te krijgen en meer dingen door te kunnen ondernemen. Maar die garantie heb ik ook niet, en om de reacties voor te zijn; ik verwacht het ook niet.
En er zijn dus mensen die het woord 'meid' raar vinden? Ze was nu eenmaal geen jongen, dus een meid. Dat is gewoon normaal taalgebruik ( in deze contreien althans). Knap dat iemand daar wat denigrerends in ziet.
Maar goed, om even terug te komen op je vraag; Ja, ik weet welke fouten ik heb gemaakt. Ik weet echter ook welke zij heeft gemaakt. En achteraf weet ik ook hoe ik met haar fouten om had moeten gaan. En hoe zij met de mijne had moeten omgaan. Van mijn fouten heb ik ook zeker lering getrokken. Alleen nu nog een kans om dat in de praktijk te brengen
Ik maak wel wat los trouwens, grappig om te lezen;
http://www.viva.nl/sex-en-liefde/dfd-34-en-single/
Zal hij nog op de vragen reageren die in dit topic gesteld zijn (o.a. op die van mij)? Het laatste bericht is 2 dagen oud. Misschien zal hij nog wel reageren.
Ik ben - zoals gezegd - benieuwd, waarom de relatie die hij had, uitging. Daar had hij misschien lering uit kunnen trekken. Waarom ging die uit? Waardoor kwam dat? Welke fouten maakte hij? Hij heeft geen waardering gehad of heeft die nu niet meer, omdat hij zijn laatste vriendin "meid" noemt.
Ik zit nu eenmaal niet elke dag op internet, daarbij komt dat ik op dit moment enorm veel werk. Om 6 uur vrij zijn, om 7 uur thuis zijn ( en dat ook nog eens op veel zater- en zondagen), eten klaar maken, huis beetje bijhouden en ik kan weer naar bed toe. Ik heb vrij weinig tijd ( helaas). Ik lees ook niet alle berichten nu, 217 vind ik een beetje te veel van het goede
Zoals aangegeven, ik moet dingen doen, die ik dus al doe. Ik ga uit, ik leef mijn leven ( ik mag oa graag reizen), ik onderneem van alles. En dat doe ik omdat ik het leuk vind. Alleen is de lol van het alleen deze dingen doen er inmiddels wel van af. Dat is het hele punt. Mijn vrienden zijn inmiddels wel een beetje gesetteld, hebben kinderen, en ik zie ze dus veel minder. Ik blijf gewoon alleen achter, en geloof me, dat is geen fijne gewaarwording. En nee, ik zie een relatie ook niet als een wondermiddel om mijn 'problemen' op te lossen. Alhoewel het zeker fijn zou zijn daar meer financiele armslag door te krijgen en meer dingen door te kunnen ondernemen. Maar die garantie heb ik ook niet, en om de reacties voor te zijn; ik verwacht het ook niet.
En er zijn dus mensen die het woord 'meid' raar vinden? Ze was nu eenmaal geen jongen, dus een meid. Dat is gewoon normaal taalgebruik ( in deze contreien althans). Knap dat iemand daar wat denigrerends in ziet.
Maar goed, om even terug te komen op je vraag; Ja, ik weet welke fouten ik heb gemaakt. Ik weet echter ook welke zij heeft gemaakt. En achteraf weet ik ook hoe ik met haar fouten om had moeten gaan. En hoe zij met de mijne had moeten omgaan. Van mijn fouten heb ik ook zeker lering getrokken. Alleen nu nog een kans om dat in de praktijk te brengen
Ik maak wel wat los trouwens, grappig om te lezen;
http://www.viva.nl/sex-en-liefde/dfd-34-en-single/
vrijdag 29 april 2016 om 21:04
quote:2koffie schreef op 27 april 2016 @ 21:41:
Ik krijg trouwens de kriebels van de omschrijving 'zorgzame vrouw'. Is dat iemand die 's middags met je pantoffeltjes klaarstaat en die verder d'r kop moet houden? Vind het maar enge mannen die zo iemand willen hoor. Maar misschien wordt er iets veel aardigers mee bedoeld.Dat klinkt mij als verschrikkelijk in de oren. Meer als een moeder dan als een partner. Het zou mij er meer om gaan niet meer alleen voor het huishouden te staan. Ik heb een verschrikkelijke hekel aan koken, dus als ze dat een beetje kan, prima. Maar dat is dan ook het enige. Owja, zo af en toe kan ik ook wel een ( denkbeeldige) schop onder mijn achterwerk gebruiken, vanwege typisch uitstelgedrag. Maar dat lijkt me ook vrij normaal bij de meeste mannen
Ik krijg trouwens de kriebels van de omschrijving 'zorgzame vrouw'. Is dat iemand die 's middags met je pantoffeltjes klaarstaat en die verder d'r kop moet houden? Vind het maar enge mannen die zo iemand willen hoor. Maar misschien wordt er iets veel aardigers mee bedoeld.Dat klinkt mij als verschrikkelijk in de oren. Meer als een moeder dan als een partner. Het zou mij er meer om gaan niet meer alleen voor het huishouden te staan. Ik heb een verschrikkelijke hekel aan koken, dus als ze dat een beetje kan, prima. Maar dat is dan ook het enige. Owja, zo af en toe kan ik ook wel een ( denkbeeldige) schop onder mijn achterwerk gebruiken, vanwege typisch uitstelgedrag. Maar dat lijkt me ook vrij normaal bij de meeste mannen
zaterdag 30 april 2016 om 08:11
Haha nou relatie kost alleen maar geld, ik ben veel meer kwijt dan toen ik alleen woonde. Ja, we delen de huur van ons huis (gelukkig!), maar anders had ik nu voor €150 minder per maand nog in m'n studio gewoond. Uit gaan, leuke dingen doen, kleine presentjes, gezamenlijk meubels kopen, grotere sociale kring: echt, relatie is duurder dan vrijgezel zijn! Maakt mij geen zak uit btw, ik vind het samen leven met iemand erg leuk. Niet altijd makkelijk, je moet echt beide je best doen, maar het wel waard.
zaterdag 30 april 2016 om 11:35
quote:CaptainKirk schreef op 29 april 2016 @ 21:04:
Owja, zo af en toe kan ik ook wel een ( denkbeeldige) schop onder mijn achterwerk gebruiken, vanwege typisch uitstelgedrag. Maar dat lijkt me ook vrij normaal bij de meeste mannen ;)Het is al eerder gevraagd maar ga (kun) je ook iets doen met de enorme hoeveelheid advies?
Owja, zo af en toe kan ik ook wel een ( denkbeeldige) schop onder mijn achterwerk gebruiken, vanwege typisch uitstelgedrag. Maar dat lijkt me ook vrij normaal bij de meeste mannen ;)Het is al eerder gevraagd maar ga (kun) je ook iets doen met de enorme hoeveelheid advies?
zaterdag 30 april 2016 om 22:59
quote:ooitverlegen schreef op 30 april 2016 @ 11:35:
[...]
Het is al eerder gevraagd maar ga (kun) je ook iets doen met de enorme hoeveelheid advies?Keihard gezegd, krijg ik geen advies waar ik wat aan heb. Ik krijg alleen dingen te horen die ik dus al doe. En ik kan eigenlijk niks anders meer bedenken, wat ik nog meer kan doen. Als ik het actief najaag lukt het niet, als ik gewoon plezier heb en het niet bewust najaag, lukt het ook niet. Wat kan ik dan nog meer doen? Het is toch gewoon om gek van te worden? Ik heb echt wel wat te bieden, ben economisch zelfstandig, zie er ook niet al te slecht uit, heb een goed karakter, ben redelijk sociaal, heb een goed gevoel voor humor, normaal moet dat toch genoeg zijn?
[...]
Het is al eerder gevraagd maar ga (kun) je ook iets doen met de enorme hoeveelheid advies?Keihard gezegd, krijg ik geen advies waar ik wat aan heb. Ik krijg alleen dingen te horen die ik dus al doe. En ik kan eigenlijk niks anders meer bedenken, wat ik nog meer kan doen. Als ik het actief najaag lukt het niet, als ik gewoon plezier heb en het niet bewust najaag, lukt het ook niet. Wat kan ik dan nog meer doen? Het is toch gewoon om gek van te worden? Ik heb echt wel wat te bieden, ben economisch zelfstandig, zie er ook niet al te slecht uit, heb een goed karakter, ben redelijk sociaal, heb een goed gevoel voor humor, normaal moet dat toch genoeg zijn?
zaterdag 30 april 2016 om 23:30
Wat dacht je van mijn advies om daar te gaan kijken waar het soort vrouw komt dat je leuk zou vinden?
Of is elk type vrouw al prima wat jou betreft?
Je zegt dat je uit gaat, maar komt het type dat jij leuk vindt daar wel? Of gaan die eerder naar een kook cursus, of op een gemengde vechtsport? Om maar wat te noemen.
Verder lees ik nog steeds veel ge-jamaar. "Ja maar ik heb hier niks aan". "Ja maar ik heb al zoveel geprobeerd". "Ja maar, het lukt toch niet". Dat helpt je ook weinig.
Kijk, als je werkt zoekt kun je naar een stuk of wat recruiters een algemeen CV sturen en vinden dat je al heel wat hebt gedaan. Of je gaat er eens wat beter voor zitten en onderzoekt sectoren en bedrijven die bij je zouden kunnen passen, gaat eens met mensen praten, zorgt dat je CV op maat is. Etc. Weet je wel eens wat voor een soort vrouw je zou willen ontmoeten en waar die komen? Gewoon eens wat huiswerk doen zeg maar.
Mijn punt is, is dat ik 'uitgaan' an sich helemaal niet zoveel moeite vind.
Ten slotte, als iemand hier een tip met 100% garantie kan geven, dan moet hij of zij meteen een boek schrijven schrijven en milionair worden.
Of is elk type vrouw al prima wat jou betreft?
Je zegt dat je uit gaat, maar komt het type dat jij leuk vindt daar wel? Of gaan die eerder naar een kook cursus, of op een gemengde vechtsport? Om maar wat te noemen.
Verder lees ik nog steeds veel ge-jamaar. "Ja maar ik heb hier niks aan". "Ja maar ik heb al zoveel geprobeerd". "Ja maar, het lukt toch niet". Dat helpt je ook weinig.
Kijk, als je werkt zoekt kun je naar een stuk of wat recruiters een algemeen CV sturen en vinden dat je al heel wat hebt gedaan. Of je gaat er eens wat beter voor zitten en onderzoekt sectoren en bedrijven die bij je zouden kunnen passen, gaat eens met mensen praten, zorgt dat je CV op maat is. Etc. Weet je wel eens wat voor een soort vrouw je zou willen ontmoeten en waar die komen? Gewoon eens wat huiswerk doen zeg maar.
Mijn punt is, is dat ik 'uitgaan' an sich helemaal niet zoveel moeite vind.
Ten slotte, als iemand hier een tip met 100% garantie kan geven, dan moet hij of zij meteen een boek schrijven schrijven en milionair worden.
"I'm just an animal looking for a home and.... share the same space for a minute or two...”
zondag 1 mei 2016 om 11:26
Maar je geeft idd geen hints waarom het bij jou niet werkt met vrouwen. Alleen in je openingspost schrijf je dat je altijd al minder goed in markt lag maar niet waarom. De dingen die je nu noemt zijn gewoon goed maar het zegt niets over hoe je in contact bent. Alleen dat je redelijk sociaal bent maar dat is een beetje vaag. Is dat relevant in het contact? Vanuit je geringe ervaring zou het verder kunnen zijn dat bijvoorbeeld in situaties met uitgaan;
Je het moeilijk vindt een gesprek aan te gaan of te onderhouden, smalltalk
Je kansen mist doordat je signalen van een vrouw niet oppikt, niet verwacht dat zij interesse heeft
Je door weinig ervaring of zelfvertrouwen jouw romantische interesse niet laat zien, of halfslachtig.
Daarnaast:
Een single coach becijfert dat de meeste singles > 30 jaar simpelweg te weinig mensen ontmoeten om binnen een aantal jaren een partner te ontmoeten. Ik ken zelf een paar mensen, ouder dan jou, die met Internet zijn geslaagd terwijl zij echt een grote sociale kring hebben! Je hebt het al opgegeven zonder jezelf erin te ontwikkelen. Er is hier al eerder getipt naar de communicatie/ presentatie te laten kijken. Waarom komt het niet tot dates...Dit kun je bijvoorbeeld met een single coach bekijken.
Je het moeilijk vindt een gesprek aan te gaan of te onderhouden, smalltalk
Je kansen mist doordat je signalen van een vrouw niet oppikt, niet verwacht dat zij interesse heeft
Je door weinig ervaring of zelfvertrouwen jouw romantische interesse niet laat zien, of halfslachtig.
Daarnaast:
Een single coach becijfert dat de meeste singles > 30 jaar simpelweg te weinig mensen ontmoeten om binnen een aantal jaren een partner te ontmoeten. Ik ken zelf een paar mensen, ouder dan jou, die met Internet zijn geslaagd terwijl zij echt een grote sociale kring hebben! Je hebt het al opgegeven zonder jezelf erin te ontwikkelen. Er is hier al eerder getipt naar de communicatie/ presentatie te laten kijken. Waarom komt het niet tot dates...Dit kun je bijvoorbeeld met een single coach bekijken.
zondag 1 mei 2016 om 12:47
quote:Rhaegal schreef op 28 april 2016 @ 22:52:
Het is ook niet jouw schuld. Bij schuld gaat het over 'wie heeft er iets fout gedaan' en dat is hier niet aan de orde. Het is niet iemands fout. Jouw fout niet en hun fout ook niet. Alleen het is wel wat het is. En de éen krijgt makkelijker een partner dan de ander. En heel eerlijk, ik zou ook schrikken van iemand met een angststoornis en een verleden van misbruik. Niet iemands fout, maar ik zou er ook heel bewust voor kiezen om daar géén relatie mee aan te gaan. Dat mag. Want ik mag zelf kiezen met wie ik een relatie aan ga. Net als dat jij geen relatie wilt met bepaalde mensen. Dat is ook niet hun fout.
En ja, dat is pijnlijk voor jou misschien, maar die hele boze houding is precies wat mensen afschrikt.
Je bent dan waarschijnlijk ook zo naïef of arrogant om te denken dat jou dat niet (meer) kan overkomen. Of dat bijvoorbeeld door een ongeluk of ziekte je omgeving je laat vallen. Een erg beperkte wereld leef je dan in lijkt me.
Die boze houding wordt veroorzaakt doordat ik veel types zoals jij tegenkom en dat ik daardoor als man vrij kansloos ben. Je hebt je oordeel bij voorbaat al klaar en staat amper open voor mensen die niet in jouw "perfecte" wereldbeeld passen. Dat is een groot verschil met vrouwen uit bijvoorbeeld Oost-Europa of Afrika.
Verder wordt er in dit topic minachtend gedaan over een "dartende uitkeringstrekker" terwijl ik ook in een post lees dat een vrouw momenteel geen werk heeft. In welk hokje mag ik die persoon dan plaatsen? een breiende uitkeringstrekker?
quote:CaptainKirk schreef op 30 april 2016 @ 22:59:
Keihard gezegd, krijg ik geen advies waar ik wat aan heb. Ik krijg alleen dingen te horen die ik dus al doe. En ik kan eigenlijk niks anders meer bedenken, wat ik nog meer kan doen. Als ik het actief najaag lukt het niet, als ik gewoon plezier heb en het niet bewust najaag, lukt het ook niet. Wat kan ik dan nog meer doen? Het is toch gewoon om gek van te worden? Ik heb echt wel wat te bieden, ben economisch zelfstandig, zie er ook niet al te slecht uit, heb een goed karakter, ben redelijk sociaal, heb een goed gevoel voor humor, normaal moet dat toch genoeg zijn?Herkenbaar helaas.
Een Poolse kennis heeft me eens gewezen op een kookclubje met Nederlandse, maar voornamelijk buitenlandse vrouwen (en enkele mannen) die hier gestudeerd hebben. Ik ben niet serieus op de uitnodiging ingegaan dus kan er verder weinig over vertellen, maar misschien dat iets vergelijkbaars als dit je in contact met uiteenlopende vrouwen kan brengen? In het verleden werd tijdens therapie weleens het advies gegeven om iets met muziek of toneel te gaan doen. Daarmee werk je bijvoorbeeld indirect aan het zelfvertrouwen. Tegelijk heb je ook langdurig contact met de andere mensen in de groep waardoor men je ook beter leert kennen. Het is ook zo dat mensen die jou beter kennen je ook gaan aantrekkelijker vinden (wetenschappelijk bewezen). Bij NMLK zijn de contacten al snel te vluchtig vind ik.
Het is ook niet jouw schuld. Bij schuld gaat het over 'wie heeft er iets fout gedaan' en dat is hier niet aan de orde. Het is niet iemands fout. Jouw fout niet en hun fout ook niet. Alleen het is wel wat het is. En de éen krijgt makkelijker een partner dan de ander. En heel eerlijk, ik zou ook schrikken van iemand met een angststoornis en een verleden van misbruik. Niet iemands fout, maar ik zou er ook heel bewust voor kiezen om daar géén relatie mee aan te gaan. Dat mag. Want ik mag zelf kiezen met wie ik een relatie aan ga. Net als dat jij geen relatie wilt met bepaalde mensen. Dat is ook niet hun fout.
En ja, dat is pijnlijk voor jou misschien, maar die hele boze houding is precies wat mensen afschrikt.
Je bent dan waarschijnlijk ook zo naïef of arrogant om te denken dat jou dat niet (meer) kan overkomen. Of dat bijvoorbeeld door een ongeluk of ziekte je omgeving je laat vallen. Een erg beperkte wereld leef je dan in lijkt me.
Die boze houding wordt veroorzaakt doordat ik veel types zoals jij tegenkom en dat ik daardoor als man vrij kansloos ben. Je hebt je oordeel bij voorbaat al klaar en staat amper open voor mensen die niet in jouw "perfecte" wereldbeeld passen. Dat is een groot verschil met vrouwen uit bijvoorbeeld Oost-Europa of Afrika.
Verder wordt er in dit topic minachtend gedaan over een "dartende uitkeringstrekker" terwijl ik ook in een post lees dat een vrouw momenteel geen werk heeft. In welk hokje mag ik die persoon dan plaatsen? een breiende uitkeringstrekker?
quote:CaptainKirk schreef op 30 april 2016 @ 22:59:
Keihard gezegd, krijg ik geen advies waar ik wat aan heb. Ik krijg alleen dingen te horen die ik dus al doe. En ik kan eigenlijk niks anders meer bedenken, wat ik nog meer kan doen. Als ik het actief najaag lukt het niet, als ik gewoon plezier heb en het niet bewust najaag, lukt het ook niet. Wat kan ik dan nog meer doen? Het is toch gewoon om gek van te worden? Ik heb echt wel wat te bieden, ben economisch zelfstandig, zie er ook niet al te slecht uit, heb een goed karakter, ben redelijk sociaal, heb een goed gevoel voor humor, normaal moet dat toch genoeg zijn?Herkenbaar helaas.
Een Poolse kennis heeft me eens gewezen op een kookclubje met Nederlandse, maar voornamelijk buitenlandse vrouwen (en enkele mannen) die hier gestudeerd hebben. Ik ben niet serieus op de uitnodiging ingegaan dus kan er verder weinig over vertellen, maar misschien dat iets vergelijkbaars als dit je in contact met uiteenlopende vrouwen kan brengen? In het verleden werd tijdens therapie weleens het advies gegeven om iets met muziek of toneel te gaan doen. Daarmee werk je bijvoorbeeld indirect aan het zelfvertrouwen. Tegelijk heb je ook langdurig contact met de andere mensen in de groep waardoor men je ook beter leert kennen. Het is ook zo dat mensen die jou beter kennen je ook gaan aantrekkelijker vinden (wetenschappelijk bewezen). Bij NMLK zijn de contacten al snel te vluchtig vind ik.
