Psyche
alle pijlers
Verhuisd, gestresst, somber
maandag 2 mei 2016 om 11:06
Ik ben een maand geleden met man en twee dochters (2 en 4) verhuisd naar een ander land. En het gaat niet onverdeeld goed met me en ik weet niet zo goed wat ik moet doen om te voorkomen dat het verder bergafwaarts met me gaat. Ik heb een geschiedenis van terugkerende depressies, de laatste was 2 jaar geleden. Met therapie en mindfulness kwam ik er weer bovenop. Bij een eerdere depressie gebruikte ik ook anti-depressiva.
We zijn naar dit land verhuisd omdat we het hier prachtig vinden, aardige mensen. Als gezin een gezamenlijk avontuur aangaan; nog voordat de kinderen gesetteld op school zijn. Er is hier weinig werkgelegenheid, maar omdat ik de mogelijkheid had om hier een bedrijf op te starten konden we uiteindelijk toch gaan. Door dit bedrijf hebben we hier recht van verblijf. Mijn man zal ook een eigen bedrijf starten, maar renoveert nu eerst ons nieuwe huis hier.
Het voelt allemaal heel dubbel. Als we er als gezin op uit trekken, naar buiten gaan, is het fijn. Overheerst het gevoel van vrijheid, genieten. Objectief gezien hebben we het denk ik ook wel goed voor elkaar: alle administratieve rompslomp die bij emigratie horen zo goed als geregeld, kinderen gestart op de opvang en dat gaat goed, al veel mensen leren kennen. Ik spreek de lokale taal hier al heel redelijk en vind het leuk om deze te leren. Maar ik ben zo verschrikkelijk gestresst. En bang. En somber. Ik moet aan de slag met mijn bedrijf, dat is de meest concrete optie om geld te gaan verdienen hier. We kunnen het tot het eind van het jaar uitzingen met ons spaargeld, maar dan moet er wel iets binnen gaan komen. Maar ik blokkeer compleet. Ik durf niet, kom niet op gang, zodra de kinderen op de opvang zitten en mijn man naar ons huis gaat zit ik als een zombie te internetten of ga ik slapen. Vluchtgedrag. Het is zoveel en er hangt zoveel vanaf, dat ik compleet blokkeer. En ik pieker over geld: we hebben niet zoveel, en met dat beetje moet een hoop gebeuren in ons huis. En natuurlijk heb je dan tegenslagen en duurt alles veeeeel langer dan je hoopt. Ik voel me negatief omdat ik alle plannen van mijn man voor de renovatie bekijk vanuit een financiele- en tijdsdruk-lens en alleen maar zeg 'dat kunnen we niet betalen' en 'komt dat wel op tijd af' in plaats van mee te denken. Mijn man is geduldig en lief maar geeft me ook de feedback dat het samen renoveren er niet leuker op wordt zo. Ik pieker en somber.
Ik kan het rationeel allemaal wel relativeren: je bent hier nog maar net, nogal wiedes dat het veel is, dat je overvraagd bent. Nieuwe taal, nieuw huis, nieuwe sociale omgeving, nieuwe bedrijven, alles nieuw. En het is al heel wat dat het gelukt is hier uberhaupt te komen- het komen tot emigratie is al een heel proces. En dat het opstarten van een bedrijf in een nieuw land en in een nieuwe taal en in een nieuwe context ook tijd en kracht vergt. Het alles meteen op orde willen hebben, goed willen hebben, geregeld: geef jezelf wat tijd. De wereld vergaat niet als je het een stapje rustiger aan doet. Maar dat rationele helpt me niet als ik -zoals nu- weer lamlendig op de bank alle takenlijstjes uitstelt. Met de wetenschap dat ik daar morgen weer last van heb omdat ik dan weer mensen moet afbellen, uitstellen, niet betrouwbaar ben. Dan zak ik weg in apathie en vluchtgedrag.
Ik weet wel wat ik moet doen: zorgen dat ik niet alleen thuis zit; dat ik een kantoor vindt waar ook andere mensen zitten, mensen waar ik even mee kan sparren. Dat helpt om op gang te komen. Sparren met anderen. Niet alleen met bedrijf bezig zijn, maar ook en JUIST samen met man in het huis klussen. Veel naar buiten, wandelen. Gewoon beginnen met een klein taakje, dan kom ik weer in de flow. Hulp vragen.
Maar het lukt nu even niet....
We zijn naar dit land verhuisd omdat we het hier prachtig vinden, aardige mensen. Als gezin een gezamenlijk avontuur aangaan; nog voordat de kinderen gesetteld op school zijn. Er is hier weinig werkgelegenheid, maar omdat ik de mogelijkheid had om hier een bedrijf op te starten konden we uiteindelijk toch gaan. Door dit bedrijf hebben we hier recht van verblijf. Mijn man zal ook een eigen bedrijf starten, maar renoveert nu eerst ons nieuwe huis hier.
Het voelt allemaal heel dubbel. Als we er als gezin op uit trekken, naar buiten gaan, is het fijn. Overheerst het gevoel van vrijheid, genieten. Objectief gezien hebben we het denk ik ook wel goed voor elkaar: alle administratieve rompslomp die bij emigratie horen zo goed als geregeld, kinderen gestart op de opvang en dat gaat goed, al veel mensen leren kennen. Ik spreek de lokale taal hier al heel redelijk en vind het leuk om deze te leren. Maar ik ben zo verschrikkelijk gestresst. En bang. En somber. Ik moet aan de slag met mijn bedrijf, dat is de meest concrete optie om geld te gaan verdienen hier. We kunnen het tot het eind van het jaar uitzingen met ons spaargeld, maar dan moet er wel iets binnen gaan komen. Maar ik blokkeer compleet. Ik durf niet, kom niet op gang, zodra de kinderen op de opvang zitten en mijn man naar ons huis gaat zit ik als een zombie te internetten of ga ik slapen. Vluchtgedrag. Het is zoveel en er hangt zoveel vanaf, dat ik compleet blokkeer. En ik pieker over geld: we hebben niet zoveel, en met dat beetje moet een hoop gebeuren in ons huis. En natuurlijk heb je dan tegenslagen en duurt alles veeeeel langer dan je hoopt. Ik voel me negatief omdat ik alle plannen van mijn man voor de renovatie bekijk vanuit een financiele- en tijdsdruk-lens en alleen maar zeg 'dat kunnen we niet betalen' en 'komt dat wel op tijd af' in plaats van mee te denken. Mijn man is geduldig en lief maar geeft me ook de feedback dat het samen renoveren er niet leuker op wordt zo. Ik pieker en somber.
Ik kan het rationeel allemaal wel relativeren: je bent hier nog maar net, nogal wiedes dat het veel is, dat je overvraagd bent. Nieuwe taal, nieuw huis, nieuwe sociale omgeving, nieuwe bedrijven, alles nieuw. En het is al heel wat dat het gelukt is hier uberhaupt te komen- het komen tot emigratie is al een heel proces. En dat het opstarten van een bedrijf in een nieuw land en in een nieuwe taal en in een nieuwe context ook tijd en kracht vergt. Het alles meteen op orde willen hebben, goed willen hebben, geregeld: geef jezelf wat tijd. De wereld vergaat niet als je het een stapje rustiger aan doet. Maar dat rationele helpt me niet als ik -zoals nu- weer lamlendig op de bank alle takenlijstjes uitstelt. Met de wetenschap dat ik daar morgen weer last van heb omdat ik dan weer mensen moet afbellen, uitstellen, niet betrouwbaar ben. Dan zak ik weg in apathie en vluchtgedrag.
Ik weet wel wat ik moet doen: zorgen dat ik niet alleen thuis zit; dat ik een kantoor vindt waar ook andere mensen zitten, mensen waar ik even mee kan sparren. Dat helpt om op gang te komen. Sparren met anderen. Niet alleen met bedrijf bezig zijn, maar ook en JUIST samen met man in het huis klussen. Veel naar buiten, wandelen. Gewoon beginnen met een klein taakje, dan kom ik weer in de flow. Hulp vragen.
Maar het lukt nu even niet....
maandag 2 mei 2016 om 12:26
Nog een praktische tip, dankjewel @Chris. Ik denk dat ik mijn man even vraag om fysiek naast me te zitten terwijl ik wat mensen bel om te kijken wat hier in de buurt mogelijk is. Hopelijk hebben we snel ook een auto waardoor ik wat mobieler ben (nu afhankelijk van sporadisch openbaar vervoer). We gaan morgen kijken naar twee auto's.
maandag 2 mei 2016 om 12:26
Misschien helpt het om voor jezelf eerst een eenvoudige weekplanning maakt, waarin je Max. 1 simpele (en liefst leuke, energiegevende) taak per dag doet en ook 1 of 2 dagen volledige rust en ontspanningsdagen plant. Dan haal je de druk van de ketel af. Misschien gaat dit dan langzamer dan je gewild had, maar beter 5 taakjes gedaan, dan helemaal niets. Hoe kleiner en simpeler de taak hoe beter. Het doel is hier namelijk niet "veel af krijgen", maar "succeservaringen op doen". Hierdoor krijg je ook meer vertrouwen in jezelf en het motiveert.
Na die week en als het goed is gegaan, zou je aan de slag kunnen gaan met een langere termijnplanning waarin je ook mijlpalen markeert. En denk eraan, ontleed elke grote taak in zoveel mogelijk kleine taakjes. Begin de dag met de taak waar je het meest tegen op ziet of juist met de taak waar je het minst tegen op ziet.
Misschien ook een idee om wat leesvoer bij de hand te hebben over "projectmanagement" en "timemanagement" (van die laatste heb ik een goede tip: "getting things done".
Kortom: het gaat erom dat je weer controle krijgt. Probeer niets te forceren. Als je merkt dat het een dag niet lukt, maak er een rustdag van en ga je niet schuldig voelen, maar accepteer dat het zo is. Als je dan behoefte hebt om te slapen of iets anders te doen, dan mag dat gewoon. Want schuldgevoelens en jouw enorme verantwoordelijkheidsgevoel zorgen juist voor die vicieuze cirkel.
Je kunt dit echt wel! Komt echt goed. En zo nee, dan heb je het geprobeerd en heb je in ieder geval een lieve man en 2 prachtige dochters. Samen komen jullie er wel.
Na die week en als het goed is gegaan, zou je aan de slag kunnen gaan met een langere termijnplanning waarin je ook mijlpalen markeert. En denk eraan, ontleed elke grote taak in zoveel mogelijk kleine taakjes. Begin de dag met de taak waar je het meest tegen op ziet of juist met de taak waar je het minst tegen op ziet.
Misschien ook een idee om wat leesvoer bij de hand te hebben over "projectmanagement" en "timemanagement" (van die laatste heb ik een goede tip: "getting things done".
Kortom: het gaat erom dat je weer controle krijgt. Probeer niets te forceren. Als je merkt dat het een dag niet lukt, maak er een rustdag van en ga je niet schuldig voelen, maar accepteer dat het zo is. Als je dan behoefte hebt om te slapen of iets anders te doen, dan mag dat gewoon. Want schuldgevoelens en jouw enorme verantwoordelijkheidsgevoel zorgen juist voor die vicieuze cirkel.
Je kunt dit echt wel! Komt echt goed. En zo nee, dan heb je het geprobeerd en heb je in ieder geval een lieve man en 2 prachtige dochters. Samen komen jullie er wel.
maandag 2 mei 2016 om 12:37
@Ciambella. Dankjewel. Wordt emotioneel van je post. "Schuldggevoelens en verantwoordelijkheidsgevoel zorgen voor de vicieuze cirkel". Dat klopt idd. Ben zo moe, zo moe...
Omdat ik zo blokkeer wacht ik nu met smart op man die straks thuis komt lunchen.
En ondertussen zoek ik wat praktische regelzaakjes uit, doe ik toch nog iets nuttigs.
Ondertussen heb ik aanstaande woensdag een skype afspraak staan waar ik tegenop zie en van alles voor moet doen. En die afspraak heb ik al verzet. Heb de neiging om me ziek te melden, smoezen te verzinnen. "Het lukt me toch niet".
Omdat ik zo blokkeer wacht ik nu met smart op man die straks thuis komt lunchen.
En ondertussen zoek ik wat praktische regelzaakjes uit, doe ik toch nog iets nuttigs.
Ondertussen heb ik aanstaande woensdag een skype afspraak staan waar ik tegenop zie en van alles voor moet doen. En die afspraak heb ik al verzet. Heb de neiging om me ziek te melden, smoezen te verzinnen. "Het lukt me toch niet".
maandag 2 mei 2016 om 13:23
Wat maakt dat je tegen die Skype afspraak op ziet? En heb je al op papier gezet wat je daarvoor moet doen?
Belangrijk is om prioriteiten te stellen: wat is het meest urgent en het meest belangrijk?
Misschien kun je hulp vragen aan iemand (je man?) om wat taken aan te delegeren. Ik snap dat het voelt als jouw verantwoordelijkheid om jouw bedrijf op te starten, maar je bent niet alleen. Je hebt je gezin. En dat voelt enerzijds als last (want verantwoordelijkheidsgevoel), maar probeer dat juist om te zetten als jouw kracht. Jouw man kan jou misschien ook ergens mee helpen (een klein uitzoek klusje bv). Omgekeerd weet ik zeker dat je hetzelfde voor je man zou doen als hij vast zou lopen.
Maak het bespreekbaar met hem en vertel eerlijk waar je mee rondloopt. Je staat er niet zo alleen voor als je denkt.
En ik weet niet of je dat al doet, maar op papier zetten van alle to do's helpt om het uit je hoofd te zetten.
Ik gebruik zelf de app Wunderlist. Heb je een taak gedaan, vink je het weer af. En je kunt het indelen in categorieën en zo overzichtelijk houden. Kleine baby stapjes nemen, de lat een stuk lager voor je zetten en accepteren dat je fouten mag maken en dat een bedrijf opzetten gewoon tijd kost, die heb je niet in een week of maand volledig lopend. Je hebt een jaar de tijd. Neem de tijd.
Belangrijk is om prioriteiten te stellen: wat is het meest urgent en het meest belangrijk?
Misschien kun je hulp vragen aan iemand (je man?) om wat taken aan te delegeren. Ik snap dat het voelt als jouw verantwoordelijkheid om jouw bedrijf op te starten, maar je bent niet alleen. Je hebt je gezin. En dat voelt enerzijds als last (want verantwoordelijkheidsgevoel), maar probeer dat juist om te zetten als jouw kracht. Jouw man kan jou misschien ook ergens mee helpen (een klein uitzoek klusje bv). Omgekeerd weet ik zeker dat je hetzelfde voor je man zou doen als hij vast zou lopen.
Maak het bespreekbaar met hem en vertel eerlijk waar je mee rondloopt. Je staat er niet zo alleen voor als je denkt.
En ik weet niet of je dat al doet, maar op papier zetten van alle to do's helpt om het uit je hoofd te zetten.
Ik gebruik zelf de app Wunderlist. Heb je een taak gedaan, vink je het weer af. En je kunt het indelen in categorieën en zo overzichtelijk houden. Kleine baby stapjes nemen, de lat een stuk lager voor je zetten en accepteren dat je fouten mag maken en dat een bedrijf opzetten gewoon tijd kost, die heb je niet in een week of maand volledig lopend. Je hebt een jaar de tijd. Neem de tijd.
maandag 2 mei 2016 om 14:07
@ciambella. Alleen al van de gedachte aan to do lijstjes voel ik paniek opkomen. Ik ben op zich juist erg gestructureerd, gebruik de to do lijsten in outlook en verdeel de taken per dag. Wundelist ken ik, heb ik ook een tijdje gebruikt, maar outlook bevalt beter.
Gestructureerd takenlijsten bijhouden en verdelen per dag heb ik de laatste tijd nagelaten; de berg aan taken vliegt me aan. Groot, klein, alles wat ik bedenk dat 'moet' gebeuren staat er op. Veeel te veel, te groot. Dat is dus (een van mijn) problemen: ik vind dat alles NU MOET. Prioriteiten stellen is lastig.
Skype afspraak: ik moet iets doen dat in mijn hoofd dagen werk kost. Dus dat is al gedoemd te mislukken omdat ik het steeds uitstel. Het is toch al te laat, ik heb het al 'niet goed gedaan' en nu ben ik in paniek; doe helemaal niks meer,
Mijn man weet er van en is lief, maar kan geen dingen overnemen. Het enige dat wel kan is dat hij fysiek naast me zit en me dwingt om een bepaalde mail te openen en te beginnen met het antwoord. En als ik eenmaal aan het schrijven ben gaan het meestal wel. Maar het beginnen, man o man....
Dat probleem met beginnen en angst is niet nieuw; maar het lukt me wisselend om daar mee om te gaan. De ideale omstandigheden om mij te helpen effectief te zijn zijn nu afwezig. Dus die moet ik weer gaan creeeren. Belangrijkste is: SAMEN doen. Dat hele gedoe in mijn eentje een bedrijf is helemaal niks voor mij. Ik wil een partner. Daar ben ik ook wel mee bezig, maar dat regel je niet een-twee-drie...
Gestructureerd takenlijsten bijhouden en verdelen per dag heb ik de laatste tijd nagelaten; de berg aan taken vliegt me aan. Groot, klein, alles wat ik bedenk dat 'moet' gebeuren staat er op. Veeel te veel, te groot. Dat is dus (een van mijn) problemen: ik vind dat alles NU MOET. Prioriteiten stellen is lastig.
Skype afspraak: ik moet iets doen dat in mijn hoofd dagen werk kost. Dus dat is al gedoemd te mislukken omdat ik het steeds uitstel. Het is toch al te laat, ik heb het al 'niet goed gedaan' en nu ben ik in paniek; doe helemaal niks meer,
Mijn man weet er van en is lief, maar kan geen dingen overnemen. Het enige dat wel kan is dat hij fysiek naast me zit en me dwingt om een bepaalde mail te openen en te beginnen met het antwoord. En als ik eenmaal aan het schrijven ben gaan het meestal wel. Maar het beginnen, man o man....
Dat probleem met beginnen en angst is niet nieuw; maar het lukt me wisselend om daar mee om te gaan. De ideale omstandigheden om mij te helpen effectief te zijn zijn nu afwezig. Dus die moet ik weer gaan creeeren. Belangrijkste is: SAMEN doen. Dat hele gedoe in mijn eentje een bedrijf is helemaal niks voor mij. Ik wil een partner. Daar ben ik ook wel mee bezig, maar dat regel je niet een-twee-drie...
woensdag 4 mei 2016 om 10:10
Gisteren op pad geweest met man, auto's bekeken (nog niet gelukt, maar weten wel wat we zoeken nu).
Vandaag weer aan de bak. Vanochtend vooral gepaniekt, maar nu heb ik eindelijk de computer open. Net even dit topic nogmaals nagelezen, en samengevat is dit het advies:
-(online) bedrijfscoach zoeken
-kantoor zoeken waar ik andere werkende mensen om mij heen heb
-Viva forum van mijn huidige land zoeken
-takenlijst maken en die overzichtelijk verdelen; voor de komende twee weken ' babytaakjes' plannen per dag. Gaat niet om resultaat maar om proces.
-man om hulp vragen
Ik had de neiging om de afspraak van vandaag af te zeggen maar heb dat niet gedaan. Dus vanmiddag een skype gesprek. Al gemaild dat ik wat ik daarvoor zou doen niet lukt, maar dat bij nader inzien andere insteek sowieso beter is. Ik neem max 1,5 uur om dat voor te bereiden, dan wordt het niet te groot.
Man vindt het vreselijk om me zo te zien worstelen en vraagt waarom ik er niet gewoon meteen mee ophoudt. Maar dat wil ik (nog) niet; vooral het begin is moeilijk, hopelijk wordt het straks makkelijker. En er moet toch geld binnen komen... Dit is meest reeele optie. Als het over 6 maanden nog zo vreselijk is, stop ik er mee.
Bah, met buikpijn van de spanning zit ik hier en gevoel van bijna moeten overgeven zit ik hier achter de computer. Bleeeeegh. Hoe moeilijk kun je het jezelf maken.
Babystapjes, babystapjes.
Vandaag weer aan de bak. Vanochtend vooral gepaniekt, maar nu heb ik eindelijk de computer open. Net even dit topic nogmaals nagelezen, en samengevat is dit het advies:
-(online) bedrijfscoach zoeken
-kantoor zoeken waar ik andere werkende mensen om mij heen heb
-Viva forum van mijn huidige land zoeken
-takenlijst maken en die overzichtelijk verdelen; voor de komende twee weken ' babytaakjes' plannen per dag. Gaat niet om resultaat maar om proces.
-man om hulp vragen
Ik had de neiging om de afspraak van vandaag af te zeggen maar heb dat niet gedaan. Dus vanmiddag een skype gesprek. Al gemaild dat ik wat ik daarvoor zou doen niet lukt, maar dat bij nader inzien andere insteek sowieso beter is. Ik neem max 1,5 uur om dat voor te bereiden, dan wordt het niet te groot.
Man vindt het vreselijk om me zo te zien worstelen en vraagt waarom ik er niet gewoon meteen mee ophoudt. Maar dat wil ik (nog) niet; vooral het begin is moeilijk, hopelijk wordt het straks makkelijker. En er moet toch geld binnen komen... Dit is meest reeele optie. Als het over 6 maanden nog zo vreselijk is, stop ik er mee.
Bah, met buikpijn van de spanning zit ik hier en gevoel van bijna moeten overgeven zit ik hier achter de computer. Bleeeeegh. Hoe moeilijk kun je het jezelf maken.
Babystapjes, babystapjes.
woensdag 4 mei 2016 om 10:58
Herpak het ritme van de dagindeling zoals je die in Nederland ook had.
Slaap, eet, sport, drink koffie, ect op dezelfde tijden en zoek het werkritme zoals je deze kende ook nu weer op.
Je zit in een andere omgeving die je misschien nog niet het comfort biedt zoals je dat kende maar het oppakken van een vast dagritme is essentieel.
Slaap, eet, sport, drink koffie, ect op dezelfde tijden en zoek het werkritme zoals je deze kende ook nu weer op.
Je zit in een andere omgeving die je misschien nog niet het comfort biedt zoals je dat kende maar het oppakken van een vast dagritme is essentieel.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 4 mei 2016 om 11:05
Bedankt, @Enn. Goed advies, ritme aanhouden. Het lastige is wel dat ik in Nederland een werkplek met collega's had om naar toe te gaan. Dus dat bood me automatisch een werkritme. Nu zit ik thuis, werk (nog) van huis. Misschien strenger voor mezelf zijn: om 8 uur met kop koffie achter de computer gaan zitten en dan beginnen? Paniek en vluchtgedrag niet toestaan, maar 'gewoon' klein babytaakje oppakken?
woensdag 4 mei 2016 om 11:12
Ik zou inderdaad gaan voor een online coach die je op weg helpt met je bedrijf.
Het lijkt erop dat je er geen energie uit haalt en je psyche tegenstribbelt om stappen te zetten.
Daarnaast is verandering van ritme een trigger voor terugkomen van depressies.
Doe je ontspanningsoefeningen? Mindfulness achtige oefeningen?
Wat hielp je om door een vorige depressie door te komen? Zorg dat je regelmatig eet/slaapt en zorg voor ritme.
Schrijf al je gedachten op, negatieve, te kritis he gedachten zijn ondermijnend voor je gevoel van rust en energie.
Zou een collega in je werkveld je niet kort op weg kunnen helpen?
Het lijkt erop dat je er geen energie uit haalt en je psyche tegenstribbelt om stappen te zetten.
Daarnaast is verandering van ritme een trigger voor terugkomen van depressies.
Doe je ontspanningsoefeningen? Mindfulness achtige oefeningen?
Wat hielp je om door een vorige depressie door te komen? Zorg dat je regelmatig eet/slaapt en zorg voor ritme.
Schrijf al je gedachten op, negatieve, te kritis he gedachten zijn ondermijnend voor je gevoel van rust en energie.
Zou een collega in je werkveld je niet kort op weg kunnen helpen?
woensdag 4 mei 2016 om 11:16
Ik ben ooit op een blauwe maandag voor mezelf begonnen en ik miste mijn collega's, het samen aan een project werken etc.
Zelfstandig ondernemen is (vind ik) pittig, en vraagt nieuwe vaardigheden. Ik ben weer terug in loondienst, comfortabel en ik kom beter tot mijn recht. Kan je niet naast je bedrijf ergens gaan werken/opdrachten uitvoeren om zo je netwerk uit te breiden?
Misschien helpt het om inderdaad een werkdag in te delen.
Zelfstandig ondernemen is (vind ik) pittig, en vraagt nieuwe vaardigheden. Ik ben weer terug in loondienst, comfortabel en ik kom beter tot mijn recht. Kan je niet naast je bedrijf ergens gaan werken/opdrachten uitvoeren om zo je netwerk uit te breiden?
Misschien helpt het om inderdaad een werkdag in te delen.
woensdag 4 mei 2016 om 11:21
@Mira03. Dankjewel voor je tips. Ik denk dat je analyse wel klopt- ik haal weinig energie uit het bedrijf. Soms wel, dan is het geweldig, en dat zijn altijd de momenten dat ik met mijn partners in Nederland aan het werk ben. Maar zodra ik dan zelf in mijn eentje iets moet doen lekt alle energie weer weg... Ik vermoed dat ook ik beter tot mijn recht kom in loondienst- maar dat zit er nu even niet in. Hoewel ik natuurlijk wel mijn oren en ogen kan openhouden voor een part-time baan; zodra ik de taal wat beter spreek.
Wat hielp bij vorige depressies:
-ritme, ritme, ritme. Goed slapen, eten.
-veel naar buiten, wandelen, fietsen. zon.
-mindfulness hielp ook, maar is lastig vol te houden. Misschien nu het weer bergafwaarts gaat mezelf dwingen om elke dag oefeningen te doen. Al is het maar tien minuten twee keer per dag ofzo.
Wat hielp bij vorige depressies:
-ritme, ritme, ritme. Goed slapen, eten.
-veel naar buiten, wandelen, fietsen. zon.
-mindfulness hielp ook, maar is lastig vol te houden. Misschien nu het weer bergafwaarts gaat mezelf dwingen om elke dag oefeningen te doen. Al is het maar tien minuten twee keer per dag ofzo.
woensdag 4 mei 2016 om 18:23
quote:upendown schreef op 04 mei 2016 @ 11:05:
Bedankt, @Enn. Goed advies, ritme aanhouden. Het lastige is wel dat ik in Nederland een werkplek met collega's had om naar toe te gaan. Dus dat bood me automatisch een werkritme. Nu zit ik thuis, werk (nog) van huis. Misschien strenger voor mezelf zijn: om 8 uur met kop koffie achter de computer gaan zitten en dan beginnen? Paniek en vluchtgedrag niet toestaan, maar 'gewoon' klein babytaakje oppakken?
Daar zou ik inderdaad beginnen en het liefst in een aparte hoek/kamer waar jij jouw werkplek maakt.
Alle ander tips zijn goed en zeker om uit te proberen maar uiteindelijk gaat het er toch om dat jij jezelf aanpakt. Begin bij de basis: ritme structuur en rust.
Bedankt, @Enn. Goed advies, ritme aanhouden. Het lastige is wel dat ik in Nederland een werkplek met collega's had om naar toe te gaan. Dus dat bood me automatisch een werkritme. Nu zit ik thuis, werk (nog) van huis. Misschien strenger voor mezelf zijn: om 8 uur met kop koffie achter de computer gaan zitten en dan beginnen? Paniek en vluchtgedrag niet toestaan, maar 'gewoon' klein babytaakje oppakken?
Daar zou ik inderdaad beginnen en het liefst in een aparte hoek/kamer waar jij jouw werkplek maakt.
Alle ander tips zijn goed en zeker om uit te proberen maar uiteindelijk gaat het er toch om dat jij jezelf aanpakt. Begin bij de basis: ritme structuur en rust.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 4 mei 2016 om 18:25
quote:upendown schreef op 04 mei 2016 @ 11:21:
Wat hielp bij vorige depressies:
-ritme, ritme, ritme. Goed slapen, eten.
-veel naar buiten, wandelen, fietsen. zon.
-mindfulness hielp ook, maar is lastig vol te houden. Misschien nu het weer bergafwaarts gaat mezelf dwingen om elke dag oefeningen te doen. Al is het maar tien minuten twee keer per dag ofzo.Ja, dit.
Wat hielp bij vorige depressies:
-ritme, ritme, ritme. Goed slapen, eten.
-veel naar buiten, wandelen, fietsen. zon.
-mindfulness hielp ook, maar is lastig vol te houden. Misschien nu het weer bergafwaarts gaat mezelf dwingen om elke dag oefeningen te doen. Al is het maar tien minuten twee keer per dag ofzo.Ja, dit.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 4 mei 2016 om 23:16
Skype gesprek overleefd. Sterker nog, was erg leuk en zinvol! Morgen neem ik lekker vrij, vrijdag ga ik met manlief in het huis aan het werk. Volgende week weer bedrijfsdingen! Ik denk dat ik vrijdag wel een planning ga maken zodat ik weet waar ik maandagmorgen 8 uur aan ga beginnen. Veel dank voor de meedenkers in dit topic. Even uitspreken waar ik last van heb, wat niet lukt en daarover sparren helpt al om me minder alleen te voelen. Nu morgen eerst lekker genieten van onze nieuwe omgeving! Naar BUITEN.