Psyche
alle pijlers
In therapie voor eetverslaving
zaterdag 14 mei 2016 om 18:52
Een tijdje geleden heb ik hier geschreven over de aanloop naar therapie ivm mijn eetverslaving. Nu ben ik halverwege het traject en heb toch wel de behoefte om het een en ander van me af te schrijven.
Twee dagen in de week neem ik deel aan een groepstherapie met andere verslaafden, dit zijn ook alcohol en drugsverslaafden. Deze dagen zijn gericht op het verkrijgen van inzicht in onderliggende oorzaken, mechanismen die eraan bijdragen dat wij middelen gebruiken. Ik sta nog op de wachtlijst voor een groep die zich specifiek en wat meer praktisch bezighoudt met eetgedrag.
Met eten gaat het heel goed, ik ben al 4 weken niet aan het gebruiken, eet regelmatig en redelijk gezond. En dat gaat verbazingwekkend makkelijk. Ik heb nog nauwelijks die afschuwelijke, allesoverheersende drang naar bepaald eten gehad. Zelfs op momenten dat ik me kut voel, dat therapie en alles me teveel worden en ik heel erg de behoefte heb om uit dat gevoel weg te willen, dan heb ik nog steeds niet de drang om dat weg te eten. En ik kan me niet herinneren wanneer ik dat voor het laatst niet heb gehad.
Maar de therapie vind ik zwaar, ik word erg met mezelf geconfronteerd. Vooral als het gaat om hoe ik me verhoud tot andere mensen. Daarin wordt me steeds meer duidelijk, maar het is een pijnlijk en lastig proces. Want ik moet dingen over mezelf toegeven die niet zo fraai zijn. Hoe diepgeworteld mijn neiging zit om me telkens maar terug te trekken bijvoorbeeld, of dat ik wel erg vaak boos reageer. Of juist te leuk ga doen, te joviaal etc. Teveel mijn best om aardig gevonden te worden. Eigenlijk ga ik maar zelden op een ontspannen manier met andere mensen om.
Hetgeen waar ik me het meest voor schaam en dat ik het moeilijkst onder ogen kan zien is dat ik soms mensen naar beneden haal. Ik kan best denigrerend zijn, of grapjes maken waar toch wel een vervelend, beetje minachtend randje aan zit. Dat doe ik niet bewust en ik wil ook zo niet zijn. Vind het echt heel naar van mezelf. Waarom ik dat doe? Om mensen op een afstandje te houden? Mezelf beter te voelen door anderen kleiner te maken? Ik weet het niet precies, maar ik zit er wel mee. Bah, zo iemand wil ik niet zijn.
Twee dagen in de week neem ik deel aan een groepstherapie met andere verslaafden, dit zijn ook alcohol en drugsverslaafden. Deze dagen zijn gericht op het verkrijgen van inzicht in onderliggende oorzaken, mechanismen die eraan bijdragen dat wij middelen gebruiken. Ik sta nog op de wachtlijst voor een groep die zich specifiek en wat meer praktisch bezighoudt met eetgedrag.
Met eten gaat het heel goed, ik ben al 4 weken niet aan het gebruiken, eet regelmatig en redelijk gezond. En dat gaat verbazingwekkend makkelijk. Ik heb nog nauwelijks die afschuwelijke, allesoverheersende drang naar bepaald eten gehad. Zelfs op momenten dat ik me kut voel, dat therapie en alles me teveel worden en ik heel erg de behoefte heb om uit dat gevoel weg te willen, dan heb ik nog steeds niet de drang om dat weg te eten. En ik kan me niet herinneren wanneer ik dat voor het laatst niet heb gehad.
Maar de therapie vind ik zwaar, ik word erg met mezelf geconfronteerd. Vooral als het gaat om hoe ik me verhoud tot andere mensen. Daarin wordt me steeds meer duidelijk, maar het is een pijnlijk en lastig proces. Want ik moet dingen over mezelf toegeven die niet zo fraai zijn. Hoe diepgeworteld mijn neiging zit om me telkens maar terug te trekken bijvoorbeeld, of dat ik wel erg vaak boos reageer. Of juist te leuk ga doen, te joviaal etc. Teveel mijn best om aardig gevonden te worden. Eigenlijk ga ik maar zelden op een ontspannen manier met andere mensen om.
Hetgeen waar ik me het meest voor schaam en dat ik het moeilijkst onder ogen kan zien is dat ik soms mensen naar beneden haal. Ik kan best denigrerend zijn, of grapjes maken waar toch wel een vervelend, beetje minachtend randje aan zit. Dat doe ik niet bewust en ik wil ook zo niet zijn. Vind het echt heel naar van mezelf. Waarom ik dat doe? Om mensen op een afstandje te houden? Mezelf beter te voelen door anderen kleiner te maken? Ik weet het niet precies, maar ik zit er wel mee. Bah, zo iemand wil ik niet zijn.
zaterdag 14 mei 2016 om 18:56
Dat je het nu van je zelf herkent is toch alleen maar goed? Nu je het (bewust) weet, kan je er ook aan werken, en proberen te voorkomen dat je het weer doet. Ik vind het knap van je dat je zulke grote stappen hebt gemaakt inmiddels. Wees daar trots op. En een mens is nooit te oud om te veranderen. Als jij in staat bent om je eetgedrag te veranderen, kan je ook aan je minder leuke persoonlijkheidspunten werken en proberen te veranderen.
zaterdag 14 mei 2016 om 18:57
Zou het kunnen dat hoe meer je zo iemand niet wil zijn, hoe meer je het probeert te onderdrukken en hoe erger het daardoor eigenlijk wordt?
Zoiets als: proberen niet aan roze olifantjes te denken, en hoe harder je dat probeert hoe vaker ze in je gedachten opduiken?
Of zoals vroeger op school: dat je niet mocht lachen en hoe meer je probeerde om het niet meer te doen, hoe erger de aandrang werd en dat je dan uiteindelijk de slappe lach kreeg?
Zoiets als: proberen niet aan roze olifantjes te denken, en hoe harder je dat probeert hoe vaker ze in je gedachten opduiken?
Of zoals vroeger op school: dat je niet mocht lachen en hoe meer je probeerde om het niet meer te doen, hoe erger de aandrang werd en dat je dan uiteindelijk de slappe lach kreeg?
Sometimes, I hear my voice, and it's been here, silent all these years (Tori Amos)
zaterdag 14 mei 2016 om 19:00
Dank je Gizzmo! Dat vind ik fijn om even te horen.
Ik schaam me ervoor, want ik heb een hekel aan mensen die zo zijn.
Maar je hebt wel gelijk, als ik dit nu van mezelf zie, kan ik eraan werken om het in het vervolg anders te doen. Ik ga dit ook in therapie vertellen, dat vind ik best spannend. Gelukkig zitten er mensen in de groep die me laten zien dat zij de moed hebben om moeilijke dingen op tafel te leggen, dat stimuleert me om het ook te willen doen.
Ik schaam me ervoor, want ik heb een hekel aan mensen die zo zijn.
Maar je hebt wel gelijk, als ik dit nu van mezelf zie, kan ik eraan werken om het in het vervolg anders te doen. Ik ga dit ook in therapie vertellen, dat vind ik best spannend. Gelukkig zitten er mensen in de groep die me laten zien dat zij de moed hebben om moeilijke dingen op tafel te leggen, dat stimuleert me om het ook te willen doen.
zaterdag 14 mei 2016 om 19:01
quote:Dana schreef op 14 mei 2016 @ 18:57:
Zou het kunnen dat hoe meer je zo iemand niet wil zijn, hoe meer je het probeert te onderdrukken en hoe erger het daardoor eigenlijk wordt?
Zoiets als: proberen niet aan roze olifantjes te denken, en hoe harder je dat probeert hoe vaker ze in je gedachten opduiken?
Of zoals vroeger op school: dat je niet mocht lachen en hoe meer je probeerde om het niet meer te doen, hoe erger de aandrang werd en dat je dan uiteindelijk de slappe lach kreeg?DAt weet ik niet Dana, maar het is wel een goede vraag. Ik ga erover nadenken of dat zo werkt. Er zit wel iets onder wat ik niet op een normale manier uit denk ik. Misschien ook wel onzekerheid of juist minderwaardigheidsgevoelens.
Zou het kunnen dat hoe meer je zo iemand niet wil zijn, hoe meer je het probeert te onderdrukken en hoe erger het daardoor eigenlijk wordt?
Zoiets als: proberen niet aan roze olifantjes te denken, en hoe harder je dat probeert hoe vaker ze in je gedachten opduiken?
Of zoals vroeger op school: dat je niet mocht lachen en hoe meer je probeerde om het niet meer te doen, hoe erger de aandrang werd en dat je dan uiteindelijk de slappe lach kreeg?DAt weet ik niet Dana, maar het is wel een goede vraag. Ik ga erover nadenken of dat zo werkt. Er zit wel iets onder wat ik niet op een normale manier uit denk ik. Misschien ook wel onzekerheid of juist minderwaardigheidsgevoelens.
zaterdag 14 mei 2016 om 19:07
quote:Nimueladyofthelake schreef op 14 mei 2016 @ 19:00:
Dank je Gizzmo! Dat vind ik fijn om even te horen.
Ik schaam me ervoor, want ik heb een hekel aan mensen die zo zijn.
Maar je hebt wel gelijk, als ik dit nu van mezelf zie, kan ik eraan werken om het in het vervolg anders te doen. Ik ga dit ook in therapie vertellen, dat vind ik best spannend. Gelukkig zitten er mensen in de groep die me laten zien dat zij de moed hebben om moeilijke dingen op tafel te leggen, dat stimuleert me om het ook te willen doen.Inderdaad, spannend om te doen, maar heel goed! Ik denk zelf dat dit gedrag mogelijk voorkomt uit je onzekerheid over jezelf, soort van zelfbescherming, om anderen niet te dicht bij laten komen en je problemen zullen zien. Goed dat je een fijne groep hebt die maakt dat je het durft te delen.
Dank je Gizzmo! Dat vind ik fijn om even te horen.
Ik schaam me ervoor, want ik heb een hekel aan mensen die zo zijn.
Maar je hebt wel gelijk, als ik dit nu van mezelf zie, kan ik eraan werken om het in het vervolg anders te doen. Ik ga dit ook in therapie vertellen, dat vind ik best spannend. Gelukkig zitten er mensen in de groep die me laten zien dat zij de moed hebben om moeilijke dingen op tafel te leggen, dat stimuleert me om het ook te willen doen.Inderdaad, spannend om te doen, maar heel goed! Ik denk zelf dat dit gedrag mogelijk voorkomt uit je onzekerheid over jezelf, soort van zelfbescherming, om anderen niet te dicht bij laten komen en je problemen zullen zien. Goed dat je een fijne groep hebt die maakt dat je het durft te delen.
zaterdag 14 mei 2016 om 19:13
Wat lijkt me dat moeilijk Nim, om daar bij drugsverslaafden te zitten.
Realiseer je wel dat iedereen zijn zwaktes als mens heeft, niemand is perfect.
Ik ben wel benieuwd hoe het komt dat je al zoveel weken niet 'losgegaan' (het woord gebruiken, wat jij gebruikt, kan ik er moeilijk voor gebruiken) bent?
Realiseer je wel dat iedereen zijn zwaktes als mens heeft, niemand is perfect.
Ik ben wel benieuwd hoe het komt dat je al zoveel weken niet 'losgegaan' (het woord gebruiken, wat jij gebruikt, kan ik er moeilijk voor gebruiken) bent?
Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat
zaterdag 14 mei 2016 om 19:28
Dank voor jullie lieve woorden.
Dat ik niet losgegaan ben heeft (denk ik) veel te maken met het erkennen van mijn boosheid. Die is ook een stukje gezakt nu ik zie dat er vooral andere behoeften onder zitten. Maar hoe het precies komt dat die drang (voor nu) weg is weet ik niet. Ik koester elke dag want het zal best nog moeilijker worden.
Er worden hele heftige verhalen gedeeld en sommige mensen durven heel eerlijk te zijn over zichzelf. Toch liegen ook zij nog wel, ik denk dat dat eigen is aan mensen met verslavingsproblemen, je bent jarenlang bezig jezelf en je omgeving voor de gek te houden, je beter voor te doen dan je bent. Het is dan lastig om wel eerlijk te zijn over jezelf.
De mensen met een drugsverslaving zijn trouwens geen heroineverslaafden, dat is weer een andere categorie van zwaarte zeg maar. Iedereen is wel beschadigd, in de jeugd meestal en dat zit diep.
Ik ben blij met jullie reacties, want dan krijg ik weer een iets minder "jij deugt niet" perspectief op mezelf. Inderdaad, ik hoef niet perfect te zijn, mag leren, oefenen etc.
Dat ik niet losgegaan ben heeft (denk ik) veel te maken met het erkennen van mijn boosheid. Die is ook een stukje gezakt nu ik zie dat er vooral andere behoeften onder zitten. Maar hoe het precies komt dat die drang (voor nu) weg is weet ik niet. Ik koester elke dag want het zal best nog moeilijker worden.
Er worden hele heftige verhalen gedeeld en sommige mensen durven heel eerlijk te zijn over zichzelf. Toch liegen ook zij nog wel, ik denk dat dat eigen is aan mensen met verslavingsproblemen, je bent jarenlang bezig jezelf en je omgeving voor de gek te houden, je beter voor te doen dan je bent. Het is dan lastig om wel eerlijk te zijn over jezelf.
De mensen met een drugsverslaving zijn trouwens geen heroineverslaafden, dat is weer een andere categorie van zwaarte zeg maar. Iedereen is wel beschadigd, in de jeugd meestal en dat zit diep.
Ik ben blij met jullie reacties, want dan krijg ik weer een iets minder "jij deugt niet" perspectief op mezelf. Inderdaad, ik hoef niet perfect te zijn, mag leren, oefenen etc.
zaterdag 14 mei 2016 om 19:49
Ik heb zelf geen moeite met eten, als een van de weinige dingen in het leven heb ik dat volledig onder controle.
Met therapie heb ik wel ervaring. Ongeveer sinds een jaar geleden ben ik er vrij van. Mijn laatste therapeut/therapie heeft me ontzettend geholpen. Ik denk er nog vaak aan en kan niet beschrijven hoe blij ik sindsdien ben. Ik ben echt af van de ellende.
Tijdens de therapie ben ik dieper gezonken dan waar ik begon. Ik heb het heel zwaar gehad. Ik heb ook een hoop niet zo fraaie conclusies over mezelf moeten trekken. Van mezelf dan hè, want je moet helemaal niets tijdens therapie. Je kan een hoop moeten, maar als je er niet achter staat of mee bezig bent is dat allemaal zinloos.
Je kan pas leren en groeien als je jezelf onder ogen ziet. Dat realiseerde ik me. En het is niet allemaal goud wat blinkt.
Die feiten liggen er en daar kan je echt wat mee, maar het begint met het onderkennen van die feiten. Zo zag ik het en vanuit daar ben ik heel veel verder mee gekomen. Ik denk ook dat ik aangenamer mens ben geworden. Voor mezelf sowieso.
Met therapie heb ik wel ervaring. Ongeveer sinds een jaar geleden ben ik er vrij van. Mijn laatste therapeut/therapie heeft me ontzettend geholpen. Ik denk er nog vaak aan en kan niet beschrijven hoe blij ik sindsdien ben. Ik ben echt af van de ellende.
Tijdens de therapie ben ik dieper gezonken dan waar ik begon. Ik heb het heel zwaar gehad. Ik heb ook een hoop niet zo fraaie conclusies over mezelf moeten trekken. Van mezelf dan hè, want je moet helemaal niets tijdens therapie. Je kan een hoop moeten, maar als je er niet achter staat of mee bezig bent is dat allemaal zinloos.
Je kan pas leren en groeien als je jezelf onder ogen ziet. Dat realiseerde ik me. En het is niet allemaal goud wat blinkt.
Die feiten liggen er en daar kan je echt wat mee, maar het begint met het onderkennen van die feiten. Zo zag ik het en vanuit daar ben ik heel veel verder mee gekomen. Ik denk ook dat ik aangenamer mens ben geworden. Voor mezelf sowieso.
zaterdag 14 mei 2016 om 21:33
quote:Hetgeen waar ik me het meest voor schaam en dat ik het moeilijkst onder ogen kan zien is dat ik soms mensen naar beneden haal. Ik kan best denigrerend zijn, of grapjes maken waar toch wel een vervelend, beetje minachtend randje aan zit. Dat doe ik niet bewust en ik wil ook zo niet zijn. Vind het echt heel naar van mezelf. Waarom ik dat doe? Om mensen op een afstandje te houden? Mezelf beter te voelen door anderen kleiner te maken? Ik weet het niet precies, maar ik zit er wel mee. Bah, zo iemand wil ik niet zijn.Misschien deed je ego dan pijn door iets wat iemand deed of zei, of misschien viel je jezelf tegen toen je een taak moest volbrengen. Misschien merkte je dat iemand beter was dan jij, misschien werd je zelf terechtgewezen. Door die plotselinge onzekerheid wil je het gevoel dat een ander in tenminste één opzicht minder is dan jij. Het is een vlugge fix van een gewond ego.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
zondag 15 mei 2016 om 08:27
Bedankt voor de reacties.
Ik sta gelukkig wel open voor wat zich aandient in de therapie, ook al vind ik het moeilijk, inderdaad, daar groei je van.
Vandaag wil ik voorbeelden op gaan schrijven van situaties waarin ik me zo gedroeg, voor zover ik me er toch wel enigszins bewust van was, en dan kijken of ik per situatie helder kan krijgen waarom ik zo reageer. Is het gewond ego? Onzekerheid? Iets anders? Dat kan ik dan meenemen als ik weer therapiedag heb.
Ik sta gelukkig wel open voor wat zich aandient in de therapie, ook al vind ik het moeilijk, inderdaad, daar groei je van.
Vandaag wil ik voorbeelden op gaan schrijven van situaties waarin ik me zo gedroeg, voor zover ik me er toch wel enigszins bewust van was, en dan kijken of ik per situatie helder kan krijgen waarom ik zo reageer. Is het gewond ego? Onzekerheid? Iets anders? Dat kan ik dan meenemen als ik weer therapiedag heb.
dinsdag 17 mei 2016 om 07:24
Heb een zwaar weekend gehad.
Ik zie heel duidelijk dat ik sinds mijn kindertijd op bepaalde manieren reageer als ik met mensen ben. Ik heb erg de neiging om me terug te trekken, of ga juist meer joviaal doen dan ik ben en vaak word ik boos.
Dit weekend merkte ik weer dat ik boos was, op iets wat de therapeut had gezegd. Ze was kritisch op hoe ik in de therapie ben, afstandelijk en rationeel. En dat ik me soms boven anderen stel, daarmee.
Toen ik me zo boos voelde ben ik gaan bekijken waardoor dat komt. Analyseren, verbanden leggen, nieuwe kennis aan voorkennis koppelen, conclusies trekken e.d. zijn dingen die ik goed kan, kwaliteiten van me. En toen daar kritiek op kwam raakte dat heel sterk weer mijn gevoel van waardeloos zijn. Dat gevoel zit zo ontzettend diep.
"Zie je wel, ik doe het weer niet goed, het is weer niet goed, ik ben niet goed"
En als dat gebeurt (en als andere dingen gebeuren die me me kwetsbaar laten voelen) dan komt de kleine, gekwetste Nimue tevoorschijn, met maaiende vuisten, als een tijger om me te beschermen. Dat mechanisme zit er al sinds mijn kindertijd in.
Alleen dit weekend zag ik heel duidelijk dat die kleine Nimue in het luchtledige staat te boksen, er is geen vijand waartegen ze me moet verdedigen. Die manier van reageren is overbodig geworden, die rol uitgespeeld.
En toen zag ik haar weglopen, zomaar, die kleine Nimue.
En het doet me verdriet, ik voel verlies en wil haar eigenlijk niet laten gaan. Het is noodzakelijk dat ik dat deel van mijn gekwetste kind laat gaan, want het zorgt niet voor me, integendeel. Maar wat is dat moeilijk zeg.
Ik zie heel duidelijk dat ik sinds mijn kindertijd op bepaalde manieren reageer als ik met mensen ben. Ik heb erg de neiging om me terug te trekken, of ga juist meer joviaal doen dan ik ben en vaak word ik boos.
Dit weekend merkte ik weer dat ik boos was, op iets wat de therapeut had gezegd. Ze was kritisch op hoe ik in de therapie ben, afstandelijk en rationeel. En dat ik me soms boven anderen stel, daarmee.
Toen ik me zo boos voelde ben ik gaan bekijken waardoor dat komt. Analyseren, verbanden leggen, nieuwe kennis aan voorkennis koppelen, conclusies trekken e.d. zijn dingen die ik goed kan, kwaliteiten van me. En toen daar kritiek op kwam raakte dat heel sterk weer mijn gevoel van waardeloos zijn. Dat gevoel zit zo ontzettend diep.
"Zie je wel, ik doe het weer niet goed, het is weer niet goed, ik ben niet goed"
En als dat gebeurt (en als andere dingen gebeuren die me me kwetsbaar laten voelen) dan komt de kleine, gekwetste Nimue tevoorschijn, met maaiende vuisten, als een tijger om me te beschermen. Dat mechanisme zit er al sinds mijn kindertijd in.
Alleen dit weekend zag ik heel duidelijk dat die kleine Nimue in het luchtledige staat te boksen, er is geen vijand waartegen ze me moet verdedigen. Die manier van reageren is overbodig geworden, die rol uitgespeeld.
En toen zag ik haar weglopen, zomaar, die kleine Nimue.
En het doet me verdriet, ik voel verlies en wil haar eigenlijk niet laten gaan. Het is noodzakelijk dat ik dat deel van mijn gekwetste kind laat gaan, want het zorgt niet voor me, integendeel. Maar wat is dat moeilijk zeg.