Werk & Studie
alle pijlers
Advies bedrijfsarts bindend?
vrijdag 20 mei 2016 om 02:13
Vandaag een bijzonder verhaal gehoord, ik ben benieuwd naar jullie mening & ervaring hierin.
Kort samengevat; een kennis had zich ziek gemeld, hij was/is zwaar overspannen. De bedrijfsarts concludeerde hetzelfde, overspannen. Zijn advies was om voorlopig thuis te blijven. Toch moest hij zijn werk weer oppakken van zijn werkgever, met de verklaring erbij dat het advies van de bedrijfsarts niet bindend is.
Hij is hierop toch weer aan de slag gegaan, tegen het advies van de bedrijfsarts in. Kan dat zomaar, dat een werkgever een advies van een bedrijfsarts naast zich neerlegt?
Kort samengevat; een kennis had zich ziek gemeld, hij was/is zwaar overspannen. De bedrijfsarts concludeerde hetzelfde, overspannen. Zijn advies was om voorlopig thuis te blijven. Toch moest hij zijn werk weer oppakken van zijn werkgever, met de verklaring erbij dat het advies van de bedrijfsarts niet bindend is.
Hij is hierop toch weer aan de slag gegaan, tegen het advies van de bedrijfsarts in. Kan dat zomaar, dat een werkgever een advies van een bedrijfsarts naast zich neerlegt?
vrijdag 20 mei 2016 om 02:38
http://blog.wetrecht.nl/w ... of-een-werknemer-ziek-is/
Dit is wat recentere info. Wat ik overal vooral lees, is dat een werkgever geen arts is en dus niet kan bepalen of iemand al dan niet ziek is. Second opinion door UWV (kosten € 100) zie ik ook meermaals voorbij komen. Heeft je kennis evt een rechtbijstandsverzekering waarmee hij kan overleggen?
Dit is wat recentere info. Wat ik overal vooral lees, is dat een werkgever geen arts is en dus niet kan bepalen of iemand al dan niet ziek is. Second opinion door UWV (kosten € 100) zie ik ook meermaals voorbij komen. Heeft je kennis evt een rechtbijstandsverzekering waarmee hij kan overleggen?
liever een leuke hond in een restaurant dan zeurende kinderen
vrijdag 20 mei 2016 om 02:44
Dus als de bedrijfsarts tegen die bouwvakker met een gebroken arm, een gebroken been en een zware hersenschudding zegt dat hij pas over twee maanden op het spreekuur wordt verwacht, zou de werkgever hem gewoon weer op de shovel moeten zetten waarmee hij dat ongeluk had.? Nee, want hij ziet dat zijn werknemer niet kan werken. Overspannen zie je niet, tenzij iemand zich zwaar verwaarloost.
verba volant, scripta manent.
vrijdag 20 mei 2016 om 02:59
Dank je voor jullie reacties, vooral dit viel me op;
Ben je het niet eens met het oordeel van de bedrijfsarts of de arboarts, dan kun je een ‘second opinion’ aanvragen bij het UWV. De kosten daarvoor zijn € 100,- voor werknemers en € 400,- voor werkgevers. De UWV-arts bekijkt dan nogmaals of er sprake is van ziekte en geeft daarover zijn oordeel.
Heeft de werkgever de ziekmelding niet geaccepteerd omdat hij meent dat er geen sprake is van ziekte, dan zal hij vaak het loon stopzetten. Wil je als werknemer dan toch nog het loon kunnen vorderen (via een loonvordering), dan is een deskundigenoordeel van een UWV-arts verplicht.
Het oordeel van de UWV-arts wordt meestal gevolgd in een dergelijke situatie, al hoeft dat zeker niet altijd zo te zijn. Het is verstandig om een jurist te raadplegen in een specifieke situatie.
Dan zou een werkgever, ondanks het advies van een arboarts, iemand kunnen verplichten het werk op te pakken. Sterker nog, bij weigering de loonbetaling stopzetten.
Ben je het niet eens met het oordeel van de bedrijfsarts of de arboarts, dan kun je een ‘second opinion’ aanvragen bij het UWV. De kosten daarvoor zijn € 100,- voor werknemers en € 400,- voor werkgevers. De UWV-arts bekijkt dan nogmaals of er sprake is van ziekte en geeft daarover zijn oordeel.
Heeft de werkgever de ziekmelding niet geaccepteerd omdat hij meent dat er geen sprake is van ziekte, dan zal hij vaak het loon stopzetten. Wil je als werknemer dan toch nog het loon kunnen vorderen (via een loonvordering), dan is een deskundigenoordeel van een UWV-arts verplicht.
Het oordeel van de UWV-arts wordt meestal gevolgd in een dergelijke situatie, al hoeft dat zeker niet altijd zo te zijn. Het is verstandig om een jurist te raadplegen in een specifieke situatie.
Dan zou een werkgever, ondanks het advies van een arboarts, iemand kunnen verplichten het werk op te pakken. Sterker nog, bij weigering de loonbetaling stopzetten.
vrijdag 20 mei 2016 om 03:03
Wat ik in het voorgaande opvallend vind is dat er wel kosten gemaakt moeten worden om je 'gelijk' te halen. Je bent ziek of niet. En helaas is overspannen minder duidelijk als een gebroken arm of been.
Maar dan nog kan een werkgever vinden dat je prima kan werken met een gebroken been. Achter de balie telefoontjes aannemen bijvoorbeeld, al is het maar voor een paar uurtjes. Vele hebben daar geen zin in.
Aan de andere kant heb ik een collega gehad met een hernia, super pijnlijk. Maar die kwam wél werken, tijdens zijn ziekte. Een paar uurtjes, maar toch wel aanwezig.
Maar dan nog kan een werkgever vinden dat je prima kan werken met een gebroken been. Achter de balie telefoontjes aannemen bijvoorbeeld, al is het maar voor een paar uurtjes. Vele hebben daar geen zin in.
Aan de andere kant heb ik een collega gehad met een hernia, super pijnlijk. Maar die kwam wél werken, tijdens zijn ziekte. Een paar uurtjes, maar toch wel aanwezig.
vrijdag 20 mei 2016 om 06:02
Goede tips heb je al.
Wat ik wel vreemd vind is de reactie van je kennis. Als je echt zwaar overspannen bent dan ga je toch niet akkoord met wat de werkgever zegt?
Of diegene is zo van het over zijn grenzen gaan, of zo van het padje dat niet meer helder nagedacht kan worden.
Ik was écht niet gaan werken. Ik had mijn werkgever gemaild; Ik ben op dit moment te ziek om te werken met de reden overspannenheid. Ik heb me op 'datum' ziekgemeld. Mocht u mijn ziekmelding niet accepteren dan kunt u een second opinion aanvragen.
Ik ben bij de huisarts geweest en de bedrijfsarts, die concluderen en adviseren beiden dat een rustperiode nodigt is. Ik ben momenteel bezig/of ga naar iemand die mij kan helpen met mijn overspannenheid klachten.
Ik ben dus bezig met mijn herstel.
Ik kan u als u dat prettig vind over 2 weken een update geven of er al verbetering is.
Mijn advies: thuisblijven.
Ziek is ziek. Nu doorlopen levert als beloning een burnout op.
Wat ik wel vreemd vind is de reactie van je kennis. Als je echt zwaar overspannen bent dan ga je toch niet akkoord met wat de werkgever zegt?
Of diegene is zo van het over zijn grenzen gaan, of zo van het padje dat niet meer helder nagedacht kan worden.
Ik was écht niet gaan werken. Ik had mijn werkgever gemaild; Ik ben op dit moment te ziek om te werken met de reden overspannenheid. Ik heb me op 'datum' ziekgemeld. Mocht u mijn ziekmelding niet accepteren dan kunt u een second opinion aanvragen.
Ik ben bij de huisarts geweest en de bedrijfsarts, die concluderen en adviseren beiden dat een rustperiode nodigt is. Ik ben momenteel bezig/of ga naar iemand die mij kan helpen met mijn overspannenheid klachten.
Ik ben dus bezig met mijn herstel.
Ik kan u als u dat prettig vind over 2 weken een update geven of er al verbetering is.
Mijn advies: thuisblijven.
Ziek is ziek. Nu doorlopen levert als beloning een burnout op.
gele_suikerspin wijzigde dit bericht op 20-05-2016 06:11
Reden: Typefoutje
Reden: Typefoutje
% gewijzigd
vrijdag 20 mei 2016 om 06:06
En de werknemer hoeft zijn gelijk niet te halen en kosten te maken.
Eigenschap van overspannen mensen, werk naar je toe trekken en je overal verantwoordelijk voor te voelen.
De bal ligt bij de werkgever.
Komt er geen salaris? Ja, dan ga je zelf naar het uwv.
Maar ik zou eerst de bedrijfsarts inlichten. En de huisarts. Soms lost het probleem zich dan al op.
Eigenschap van overspannen mensen, werk naar je toe trekken en je overal verantwoordelijk voor te voelen.
De bal ligt bij de werkgever.
Komt er geen salaris? Ja, dan ga je zelf naar het uwv.
Maar ik zou eerst de bedrijfsarts inlichten. En de huisarts. Soms lost het probleem zich dan al op.
vrijdag 20 mei 2016 om 06:14
Een advies kun je inderdaad naast je neerleggen. Verstandig is het niet. De werkgever is vanuit de arbowet verplicht om verzuim te voorkomen. Kortom wanneer hij nog erger uitvalt dan heeft de werkgever iets kwalijks gedaan. Je vriend/kennis kan een deskundigenoordeel aanvragen bij het UWV (second opinion).
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 20 mei 2016 om 06:46
vrijdag 20 mei 2016 om 07:35
Eerst stap is opnieuw contact opnemen met de bedrijfsarts.
Aangeven dat de werkgever tegen het gegeven advies in gaat en dan even afwachten wat de bedrijfsarts voor vervolgstappen aangeeft.
Doe deze stap eerst, voordat je gelijk al een UWV deskundigen oordeel gaat aanvragen. Dat is echt pas een laatste redmiddel op het moment dat je er echt niet met werkgever en bedrijfsarts samen uitkomt.
Aangeven dat de werkgever tegen het gegeven advies in gaat en dan even afwachten wat de bedrijfsarts voor vervolgstappen aangeeft.
Doe deze stap eerst, voordat je gelijk al een UWV deskundigen oordeel gaat aanvragen. Dat is echt pas een laatste redmiddel op het moment dat je er echt niet met werkgever en bedrijfsarts samen uitkomt.
vrijdag 20 mei 2016 om 07:39
Dat laatste is op zich niet waar. Je mag een DO altijd aanvragen. Het is ook geen vorm van conflict bemiddeling. Het UWV kan juist een uitspraak doen over de reintegratie inspanningen van de werkgever. Een DO wordt juist vaak te laat aangevraagd.
De bedrijfsarts gaat niet over de stappen die de werkgever neemt.
De bedrijfsarts gaat niet over de stappen die de werkgever neemt.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 20 mei 2016 om 07:47
quote:viva-amber schreef op 20 mei 2016 @ 07:39:
Dat laatste is op zich niet waar. Je mag een DO altijd aanvragen. Het is ook geen vorm van conflict bemiddeling. Het UWV kan juist een uitspraak doen over de reintegratie inspanningen van de werkgever. Een DO wordt juist vaak te laat aangevraagd.
De bedrijfsarts gaat niet over de stappen die de werkgever neemt.
In theorie mag dat inderdaad.
Uit de praktijk blijkt echter dat het UWV ook eerst kijkt naar alle stappen die in het voortraject genomen zijn om samen tot een oplossing te komen.
In het geval een werkgever zich niet houdt aan het advies van de bedrijfsarts en de werknemer stap direct naar het UWV (in plaats van eerst zelf terug naar arboarts en werkgever) wordt je in eerste instantie niet serieus genomen en krijg je vooraf al het verzoek er toch nog eerst eens met de werkgever en bedrijfsarts over te praten.
(Ik heb een adviserende functie en hak zeer vaak (met succes voor de werknemer) met dit bijltje).
Dat laatste is op zich niet waar. Je mag een DO altijd aanvragen. Het is ook geen vorm van conflict bemiddeling. Het UWV kan juist een uitspraak doen over de reintegratie inspanningen van de werkgever. Een DO wordt juist vaak te laat aangevraagd.
De bedrijfsarts gaat niet over de stappen die de werkgever neemt.
In theorie mag dat inderdaad.
Uit de praktijk blijkt echter dat het UWV ook eerst kijkt naar alle stappen die in het voortraject genomen zijn om samen tot een oplossing te komen.
In het geval een werkgever zich niet houdt aan het advies van de bedrijfsarts en de werknemer stap direct naar het UWV (in plaats van eerst zelf terug naar arboarts en werkgever) wordt je in eerste instantie niet serieus genomen en krijg je vooraf al het verzoek er toch nog eerst eens met de werkgever en bedrijfsarts over te praten.
(Ik heb een adviserende functie en hak zeer vaak (met succes voor de werknemer) met dit bijltje).
vrijdag 20 mei 2016 om 08:19
Ik heb tot 2 jaar geleden DO's behandeld. Er wordt vaak terug verwezen omdat er geen plan van aanpak is of geen adviezen en plannen op papier staan waardoor het geven van een tweede oordeel over het verleden erg lastig is. Je kunt geen tweede mening geven wanneer er geen eerste oordeel op papier staat.
Het is echter wel zo dat de hoofdverantwoordelijke voor het opstellen van een plan van aanpak de werkgever is. Een werknemer kan dus niet worden aangerekend dat er geen stukken zijn. Het terug verwijzen is op zich niet verkeerd. Wanneer de werknemer daarna nog geen stukken heeft dan kan de aanvraag van een DO hem niet ontnomen worden.
Ook gaat het DO nooit over een datum in de toekomst. Het betreft een tweede mening van een periode of datum in het verleden.
Het is echter wel zo dat de hoofdverantwoordelijke voor het opstellen van een plan van aanpak de werkgever is. Een werknemer kan dus niet worden aangerekend dat er geen stukken zijn. Het terug verwijzen is op zich niet verkeerd. Wanneer de werknemer daarna nog geen stukken heeft dan kan de aanvraag van een DO hem niet ontnomen worden.
Ook gaat het DO nooit over een datum in de toekomst. Het betreft een tweede mening van een periode of datum in het verleden.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 20 mei 2016 om 09:08
Ik had een conflict waarbij juist de bedrijfsarts alle info van mijn behandelaars negeerde en me beter verklaarde tijdens een zware burn-out. Dan MOET je werkgever van je eisen dat je komt, anders krijgen ze later op hun kop van het UWV. Heb een aantal deskundigen-oordelen gekregen van het UWV waarin ik gelijk kreeg maar het zure is: daar koop je op zo'n moment weinig voor.
Pas bij 3 jaar ziekte wordt er gekeken of je afgekeurd gaat worden. En dan weegt het UWV mee of je werkgever er alles aan gedaan heeft om je terug op de been te krijgen. Als er dan eerder nalatigheden geconstateerd zijn (zoals geen plan van aanpak of andere dingen), dan kan het UWV de werkgever hiervoor "straffen" door je nog niet voor keuring uit te nodigen, maar je werkgever nog langer verantwoordelijk te houden voor de re-integratie. Dan moet je dus weer door met je werkgever en de re-integratie, de zaak goed onderbouwen etc. Je werkgever vind dat vooral vervelend omdat ze je salaris dan ook door moeten betalen; als je afgekeurd wordt, vervalt dat pas. Voor jezelf is het vaak ook niet leuk als je het idee hebt dat er toch niet echt verbetering in zit: dan duurt het alleen maar langer voor je zekerheid krijgt hoe je keuring gaat uitvallen.
Het enige dat kan helpen in de situatie die je beschrijft, is een advocaat zoeken die goed gespecialiseerd is in gezondheidsconflicten op het werk. De mijne kon niet alles tegen houden (ze gingen ook eisen dat ik kwam op straffe van salaris stopzetting), maar ze heeft wel kunnen voorkomen dat alles uitgedraaid is op een grote explosie. De werkgever heeft een aantal negatieve acties stopgezet (ze waren me aan het bestoken met "officiële waarschuwingen" voor dingen die dat helemaal niet waard waren). Uiteindelijk is er pas na 2 jaar een second opinion aangevraagd bij een gespecialiseerde arts (beoordeling op kosten van mijn werkgever) en die veegde echt alle onzin van de bedrijfsarts van tafel. Ik heb na mijn afkeuring nog contact gehad met de dame van HRM die me in die tijd zo op mijn nek heeft gezeten, en ze hebben er gelukkig wel lering uit getrokken. Ze nemen de BA een stuk minder serieus, en eisen eerder een second opinion bij een gevoelig oordeel. Fijn voor de stakkers die na mij kwamen...
Pas bij 3 jaar ziekte wordt er gekeken of je afgekeurd gaat worden. En dan weegt het UWV mee of je werkgever er alles aan gedaan heeft om je terug op de been te krijgen. Als er dan eerder nalatigheden geconstateerd zijn (zoals geen plan van aanpak of andere dingen), dan kan het UWV de werkgever hiervoor "straffen" door je nog niet voor keuring uit te nodigen, maar je werkgever nog langer verantwoordelijk te houden voor de re-integratie. Dan moet je dus weer door met je werkgever en de re-integratie, de zaak goed onderbouwen etc. Je werkgever vind dat vooral vervelend omdat ze je salaris dan ook door moeten betalen; als je afgekeurd wordt, vervalt dat pas. Voor jezelf is het vaak ook niet leuk als je het idee hebt dat er toch niet echt verbetering in zit: dan duurt het alleen maar langer voor je zekerheid krijgt hoe je keuring gaat uitvallen.
Het enige dat kan helpen in de situatie die je beschrijft, is een advocaat zoeken die goed gespecialiseerd is in gezondheidsconflicten op het werk. De mijne kon niet alles tegen houden (ze gingen ook eisen dat ik kwam op straffe van salaris stopzetting), maar ze heeft wel kunnen voorkomen dat alles uitgedraaid is op een grote explosie. De werkgever heeft een aantal negatieve acties stopgezet (ze waren me aan het bestoken met "officiële waarschuwingen" voor dingen die dat helemaal niet waard waren). Uiteindelijk is er pas na 2 jaar een second opinion aangevraagd bij een gespecialiseerde arts (beoordeling op kosten van mijn werkgever) en die veegde echt alle onzin van de bedrijfsarts van tafel. Ik heb na mijn afkeuring nog contact gehad met de dame van HRM die me in die tijd zo op mijn nek heeft gezeten, en ze hebben er gelukkig wel lering uit getrokken. Ze nemen de BA een stuk minder serieus, en eisen eerder een second opinion bij een gevoelig oordeel. Fijn voor de stakkers die na mij kwamen...
vrijdag 20 mei 2016 om 09:40
Niet iedereen blijft 3 jaar volledig ziek van een burnout. De meest mensen zijn op enig moment gebaat bij reintegratie. Mw. Kniesoor het is zo appels en peren vergelijken daar deze bedrijfsarts wel een reeël advies lijkt te geven. Het is echter de werkgever die de boel saboteert.
Ik kan mij goed voorstellen dat jij de relatie met je werkgever spuigzat was...gevoelsmatig is het te volgen. De wet bestaat echter om de werknemer te beschermen tegen een werkgever die niet het juiste doet aan reintegratie en om het risico op ontslag te voorkomen. De werkgever moet ook je hele loon betalen, een uitkering is altijd minder. Jij hebt dus wel degelijk voordeel gehad bij deze wet ook al voelt het misschien niet zo.
Ik kan mij goed voorstellen dat jij de relatie met je werkgever spuigzat was...gevoelsmatig is het te volgen. De wet bestaat echter om de werknemer te beschermen tegen een werkgever die niet het juiste doet aan reintegratie en om het risico op ontslag te voorkomen. De werkgever moet ook je hele loon betalen, een uitkering is altijd minder. Jij hebt dus wel degelijk voordeel gehad bij deze wet ook al voelt het misschien niet zo.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 20 mei 2016 om 11:26
quote:viva-amber schreef op 20 mei 2016 @ 09:40:
Niet iedereen blijft 3 jaar volledig ziek van een burnout. De meest mensen zijn op enig moment gebaat bij reintegratie. Mw. Kniesoor het is zo appels en peren vergelijken daar deze bedrijfsarts wel een reeël advies lijkt te geven. Het is echter de werkgever die de boel saboteert.
Ik kan mij goed voorstellen dat jij de relatie met je werkgever spuigzat was...gevoelsmatig is het te volgen. De wet bestaat echter om de werknemer te beschermen tegen een werkgever die niet het juiste doet aan reintegratie en om het risico op ontslag te voorkomen. De werkgever moet ook je hele loon betalen, een uitkering is altijd minder. Jij hebt dus wel degelijk voordeel gehad bij deze wet ook al voelt het misschien niet zo.
Ach; wat betreft appels en peren: ik geef aan dat de oplossing die door anderen wordt aangedragen om je hoop op een deskundigenoordeel te vestigen ook met nuances komt. Dat geldt ook voor het geval van to.
Verder zie ik ook een parallel dat iemand met en burn-out gedwongen wordt om door te ploeteren. Of dat nou aan de bedrijfsarts of aan werkgever ligt: is is in ieder geval waanzinnig schadelijk. Ik heb 2 jaar waanzinnige stress gehad, en werd constant over mijn grenzen heen geduwd. Moest iedere week komen praten voor een re-integratieplan terwijl ik absoluut niet goed genoeg was om zo'n intensief gesprek te overzien (zeker niet als het gepaard gaat met dreiging en beschuldigingen die je niet kan weerleggen omdat men denkt dat je expres tegenwerkt). Ik zat na een half uur al weer overprikkeld te huilen met 3 boze gesprekspartners tegenover me. Ik had echt absoluut NIETS moeten doen tot een behandelaar constateerde dat ik bijvoorbeeld opgewassen was tegen zulke gesprekken. Het was ook raar: ik was wel 100% ziek gemeld, maar moest ondertussen overleggen, mailen, reageren etc. terwijl ik dat allemaal qua werk niet kon. Dus waarom moest het wel allemaal over mijn re-integratie? Het was dezelfde inspanning.
Ik ben er van overtuigd dat de "uitzonderlijke situatie" dat ik na 3 jaar burn-out volledig ben afgekeurd, absoluut is te danken aan die extreme overbelasting tijdens mijn ziekte. Mijn hoofd is echt een beetje kapot gegaan en dat herstelt gewoon niet meer. Kijk; ik heb ook een diagnose asperger, en dat helpt gelukkig mee richting instanties om geloofwaardig te zijn in mijn niet-functioneren. Maar voor de burn-out werkte ik 32 uur per week op een communicatie-afdeling met mijn Asperger. Misscheien deed ik dat niet perfect, maar het contrast is wel heel groot met wat ik nu allemaal niet meer kan overzien. Ik krijg niet eens meer 3 verschillende pannetjes tegelijk klaar voor het avondeten en ik moet nog steeds bijna iedere dag een uur slapen omdat de energie om te denken en te functioneren rond 12:00 al op is. En dan wordt ik duizelig van bewegen omdat mijn hersenen de fysieke informatie uit mijn zintuigen niet meer goed kunnen verwerken.
Dus heb ik baat gehad bij die regeling, of ben ik gewoon kapot gegaan? Ik neig naar optie 2. Dat was het me niet waard, maar ik heb het moeten slikken, en mijn gezin moet verder met de resten van mij die er nu over zijn.
Niet iedereen blijft 3 jaar volledig ziek van een burnout. De meest mensen zijn op enig moment gebaat bij reintegratie. Mw. Kniesoor het is zo appels en peren vergelijken daar deze bedrijfsarts wel een reeël advies lijkt te geven. Het is echter de werkgever die de boel saboteert.
Ik kan mij goed voorstellen dat jij de relatie met je werkgever spuigzat was...gevoelsmatig is het te volgen. De wet bestaat echter om de werknemer te beschermen tegen een werkgever die niet het juiste doet aan reintegratie en om het risico op ontslag te voorkomen. De werkgever moet ook je hele loon betalen, een uitkering is altijd minder. Jij hebt dus wel degelijk voordeel gehad bij deze wet ook al voelt het misschien niet zo.
Ach; wat betreft appels en peren: ik geef aan dat de oplossing die door anderen wordt aangedragen om je hoop op een deskundigenoordeel te vestigen ook met nuances komt. Dat geldt ook voor het geval van to.
Verder zie ik ook een parallel dat iemand met en burn-out gedwongen wordt om door te ploeteren. Of dat nou aan de bedrijfsarts of aan werkgever ligt: is is in ieder geval waanzinnig schadelijk. Ik heb 2 jaar waanzinnige stress gehad, en werd constant over mijn grenzen heen geduwd. Moest iedere week komen praten voor een re-integratieplan terwijl ik absoluut niet goed genoeg was om zo'n intensief gesprek te overzien (zeker niet als het gepaard gaat met dreiging en beschuldigingen die je niet kan weerleggen omdat men denkt dat je expres tegenwerkt). Ik zat na een half uur al weer overprikkeld te huilen met 3 boze gesprekspartners tegenover me. Ik had echt absoluut NIETS moeten doen tot een behandelaar constateerde dat ik bijvoorbeeld opgewassen was tegen zulke gesprekken. Het was ook raar: ik was wel 100% ziek gemeld, maar moest ondertussen overleggen, mailen, reageren etc. terwijl ik dat allemaal qua werk niet kon. Dus waarom moest het wel allemaal over mijn re-integratie? Het was dezelfde inspanning.
Ik ben er van overtuigd dat de "uitzonderlijke situatie" dat ik na 3 jaar burn-out volledig ben afgekeurd, absoluut is te danken aan die extreme overbelasting tijdens mijn ziekte. Mijn hoofd is echt een beetje kapot gegaan en dat herstelt gewoon niet meer. Kijk; ik heb ook een diagnose asperger, en dat helpt gelukkig mee richting instanties om geloofwaardig te zijn in mijn niet-functioneren. Maar voor de burn-out werkte ik 32 uur per week op een communicatie-afdeling met mijn Asperger. Misscheien deed ik dat niet perfect, maar het contrast is wel heel groot met wat ik nu allemaal niet meer kan overzien. Ik krijg niet eens meer 3 verschillende pannetjes tegelijk klaar voor het avondeten en ik moet nog steeds bijna iedere dag een uur slapen omdat de energie om te denken en te functioneren rond 12:00 al op is. En dan wordt ik duizelig van bewegen omdat mijn hersenen de fysieke informatie uit mijn zintuigen niet meer goed kunnen verwerken.
Dus heb ik baat gehad bij die regeling, of ben ik gewoon kapot gegaan? Ik neig naar optie 2. Dat was het me niet waard, maar ik heb het moeten slikken, en mijn gezin moet verder met de resten van mij die er nu over zijn.
vrijdag 20 mei 2016 om 11:44
@Mevrouw_Kniesoor
Vervelend dat het bij jou zo is gegaan. Hopelijk ben je er ondertussen een beetje bovenop.
Dit gaf mijn arbodienst en arts aan.
ls er nog geen sprake van reïntegratie, dan hoeft er ook nog geen uitgebreid plan van aanpak te liggen en/of reïntegratie gesprekken plaats te vinden.
Kwestie van poot stijf houden. Ik ben ziek.
Vraag iemand die je hierin steund.
In het plan straat dan alleen, wat het doel is, welke hulp en hoe er contact onderhouden wordt.
Jij moet het eens zijn met het plan.
Zo niet? Niet ondertekenen.
Het klopt dat het onderhandelen en voor jezelf opkomen dood vermoeiend is.
Zorg dat je professionele hulpverleners hebt die voor je opkomen.
En kom vooral voor jezelf op.
Vervelend dat het bij jou zo is gegaan. Hopelijk ben je er ondertussen een beetje bovenop.
Dit gaf mijn arbodienst en arts aan.
ls er nog geen sprake van reïntegratie, dan hoeft er ook nog geen uitgebreid plan van aanpak te liggen en/of reïntegratie gesprekken plaats te vinden.
Kwestie van poot stijf houden. Ik ben ziek.
Vraag iemand die je hierin steund.
In het plan straat dan alleen, wat het doel is, welke hulp en hoe er contact onderhouden wordt.
Jij moet het eens zijn met het plan.
Zo niet? Niet ondertekenen.
Het klopt dat het onderhandelen en voor jezelf opkomen dood vermoeiend is.
Zorg dat je professionele hulpverleners hebt die voor je opkomen.
En kom vooral voor jezelf op.
vrijdag 20 mei 2016 om 12:11
Belangrijkste dingen zijn al genoemd, dus zonde om dat te herhalen. Maar een aanvulling: is het een idee dat je kennis contact opneemt met bedrijfsarts en vraagt of hij/zij de leidinggevende wilt bellen? Vaak heeft dat meer invloed dan een advies van bedrijfsarts op papier. Bovendien kan bedrijfsarts dan naar leidinggevende onderbouwen wat de schadelijke gevolgen zijn (ook voor werkgever) als werknemer al aan het werk gaat.
vrijdag 20 mei 2016 om 14:24
quote:Gele_Suikerspin schreef op 20 mei 2016 @ 11:44:
@Mevrouw_Kniesoor
Vervelend dat het bij jou zo is gegaan. Hopelijk ben je er ondertussen een beetje bovenop.
Wat ik in de laatste alinea beschrijf is hoe het is gebleven: geen overzicht meer over dingen die "complex" worden, veel slapen overdag, 100% afgekeurd (inmiddels voor het tweede of derde jaar nadat mijn contract uiteindelijk is ontbonden). Enige lichtpuntje is dat ik sinds januari 2015 antidepressiva ben gaan gebruiken omdat ik echt steeds onderuit bleef gaan. Die zijn waanzinnig goed aangeslagen, en hebben er voor gezorgd dat het continue alarmgevoel dat ik 24 uur per dag in mijn hoofd had, is verdwenen. Sindsdien kan ik beter naar mijn lichaam luisteren en meer rust nemen zodat ik niet van die enorme pieken en dalen meer heb. Ik doe gewoon heeeeeeeel erg rustig aan nu, en heb al mijn verwachtingen en ambities naar beneden geschroefd. Ik vermoed dat dat alarmgevoel een van de zaken is die is overgebleven uit de tropenjaren die ik hierboven beschreef. Ik heb me in die periode ontzettend onveilig gevoeld omdat er zonder "eerlijke" aanleiding steeds opnieuw dingen over mij werden beslist en aan mij opgelegd. Dan moet je ineens weer een aangetekende brief aannemen waarin een nieuwe oekaze van je werkgever zit met grote consequenties, vlak nadat je dacht dat er een soort overeenstemming was bereikt... Ik was alle regie kwijt en werd steeds gestraft als ik probeerde voor mezelf op te komen.
@Mevrouw_Kniesoor
Vervelend dat het bij jou zo is gegaan. Hopelijk ben je er ondertussen een beetje bovenop.
Wat ik in de laatste alinea beschrijf is hoe het is gebleven: geen overzicht meer over dingen die "complex" worden, veel slapen overdag, 100% afgekeurd (inmiddels voor het tweede of derde jaar nadat mijn contract uiteindelijk is ontbonden). Enige lichtpuntje is dat ik sinds januari 2015 antidepressiva ben gaan gebruiken omdat ik echt steeds onderuit bleef gaan. Die zijn waanzinnig goed aangeslagen, en hebben er voor gezorgd dat het continue alarmgevoel dat ik 24 uur per dag in mijn hoofd had, is verdwenen. Sindsdien kan ik beter naar mijn lichaam luisteren en meer rust nemen zodat ik niet van die enorme pieken en dalen meer heb. Ik doe gewoon heeeeeeeel erg rustig aan nu, en heb al mijn verwachtingen en ambities naar beneden geschroefd. Ik vermoed dat dat alarmgevoel een van de zaken is die is overgebleven uit de tropenjaren die ik hierboven beschreef. Ik heb me in die periode ontzettend onveilig gevoeld omdat er zonder "eerlijke" aanleiding steeds opnieuw dingen over mij werden beslist en aan mij opgelegd. Dan moet je ineens weer een aangetekende brief aannemen waarin een nieuwe oekaze van je werkgever zit met grote consequenties, vlak nadat je dacht dat er een soort overeenstemming was bereikt... Ik was alle regie kwijt en werd steeds gestraft als ik probeerde voor mezelf op te komen.
vrijdag 20 mei 2016 om 14:58
Het enige wat in deze situatie te vergelijken is, is dat de werkgever over de grenzen van de werknemer heen gaat. Daar kun je je wel tegen verweren, maar zoals mevr Kniesoor zegt is dat heel lastig wanneer je een burnout hebt omdat je simpel weg de energie mist. Toch zou ik aanraden om voet bij stuk te houden en middels een DO de werkgever voor te houden dat hij er goed aan doet om de adviezen van de bedrijfsarts op te volgen. Wanneer het conflict nog meer juridisch wordt sta je in ieder geval sterker.
Is je kennis lid van de vakbond of heeft hij een rechtshulpverzekering? Via deze instanties kan hij iemand meenemen naar de gesprekken van de werkgever dan staat hij wellicht ook wat sterker. Ik zou het niet op zijn beloop laten want het kan nog veel slechter aflopen dan hoe het met mevr. Kniesoor is gegaan. Niet iedereen krijgt namelijk een arbeidongeschikheidsuitkering.
Is je kennis lid van de vakbond of heeft hij een rechtshulpverzekering? Via deze instanties kan hij iemand meenemen naar de gesprekken van de werkgever dan staat hij wellicht ook wat sterker. Ik zou het niet op zijn beloop laten want het kan nog veel slechter aflopen dan hoe het met mevr. Kniesoor is gegaan. Niet iedereen krijgt namelijk een arbeidongeschikheidsuitkering.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 20 mei 2016 om 18:35
quote:Gele_Suikerspin schreef op 20 mei 2016 @ 11:44:
Dit gaf mijn arbodienst en arts aan.
ls er nog geen sprake van reïntegratie, dan hoeft er ook nog geen uitgebreid plan van aanpak te liggen en/of reïntegratie gesprekken plaats te vinden.
Eens moet je post en een mooi voorbeeldbrief aan werkgever. Ik zou wel gaan voor wekelijkse update aan werkgever en niet over 2 weken pas weer en iets noemen over re-integratie, zo laat je je bereidwilligheid zien (neem aan dat die kennis bereidwillig is, dat wordt ook verwacht vanuit de wet). Als het goed is heeft werkgever de probleemanalyse van bedrijfsarts ontvangen waarin staat wat de problemen en het advies is en wat er nodig is voor re-integratie. Ik snap heel goed dat deze man terug aan het werk is gegaan, juist bij overspannendheid ben je geneigd over je grenzen heen te gaan. Meestal de reden waarom je overspannen bent geworden
Deze zin viel me wel op, want er moet binnen 6 weken een probleemanaylse zijn, opgesteld door de bedrijfsarts. Daarin moet ook staan wat er nodig is om te gaan re-integreren. Op basis van de probleemanalyse stelt de werkgever, in uiterlijk de 8e ziekteweek, het plan van aanpak op. Hierbij wordt er een casemanager benoemd. Ben je het niet eens met het plan van aanpak en kom je er niet uit met je casemanager/werkgever kun je een deskundigenoordeel aanvragen bij het UWV.
Dit gaf mijn arbodienst en arts aan.
ls er nog geen sprake van reïntegratie, dan hoeft er ook nog geen uitgebreid plan van aanpak te liggen en/of reïntegratie gesprekken plaats te vinden.
Eens moet je post en een mooi voorbeeldbrief aan werkgever. Ik zou wel gaan voor wekelijkse update aan werkgever en niet over 2 weken pas weer en iets noemen over re-integratie, zo laat je je bereidwilligheid zien (neem aan dat die kennis bereidwillig is, dat wordt ook verwacht vanuit de wet). Als het goed is heeft werkgever de probleemanalyse van bedrijfsarts ontvangen waarin staat wat de problemen en het advies is en wat er nodig is voor re-integratie. Ik snap heel goed dat deze man terug aan het werk is gegaan, juist bij overspannendheid ben je geneigd over je grenzen heen te gaan. Meestal de reden waarom je overspannen bent geworden
Deze zin viel me wel op, want er moet binnen 6 weken een probleemanaylse zijn, opgesteld door de bedrijfsarts. Daarin moet ook staan wat er nodig is om te gaan re-integreren. Op basis van de probleemanalyse stelt de werkgever, in uiterlijk de 8e ziekteweek, het plan van aanpak op. Hierbij wordt er een casemanager benoemd. Ben je het niet eens met het plan van aanpak en kom je er niet uit met je casemanager/werkgever kun je een deskundigenoordeel aanvragen bij het UWV.
zaterdag 21 mei 2016 om 23:33
Dank voor alle reacties! Ik vind het nog steeds een vreemde situatie. Een werkgever is geen arts en kan in mijn mening niet bepalen of iemand al dan niet ziek is. Daar is de bedrijfsarts voor in het leven groepen. Prima, dat is een arts en kan het juist beoordelen lijkt mij, maar dat dan een werkgever dat advies naast zich neer mag leggen vind ik nog steeds merkwaardig.
zondag 22 mei 2016 om 00:14
Dan moet je alles nog even terug lezen.
1 iemand in de reacties geeft aan dat dit mag, verder zegt iedereen van dat dit niet mag of dat het niet slim is vd werkgever.
De werkgever die dit doet, werkt niet mee aan reïntegratie, is de werknemer nog ziek of zieker na 2 jaar dan volgt een boete. Want het advies vd arts is niet gevolgd.
Dus jah, het is geen slimme werkgever.
En als werknemer moet je dit niet pikken. Jij of iemand anders moet nu opkomen voor je kennis. Hij/zij is nu weer aan het werk, dus blijkbaar lukt dat wel? Dan is er geen probleem.
Vind jouw houding wat afwachtend. Bel de bedrijfsarts namens je kennis als hij/zij hier toestemming voor geeft en zelf te moe is.
1 iemand in de reacties geeft aan dat dit mag, verder zegt iedereen van dat dit niet mag of dat het niet slim is vd werkgever.
De werkgever die dit doet, werkt niet mee aan reïntegratie, is de werknemer nog ziek of zieker na 2 jaar dan volgt een boete. Want het advies vd arts is niet gevolgd.
Dus jah, het is geen slimme werkgever.
En als werknemer moet je dit niet pikken. Jij of iemand anders moet nu opkomen voor je kennis. Hij/zij is nu weer aan het werk, dus blijkbaar lukt dat wel? Dan is er geen probleem.
Vind jouw houding wat afwachtend. Bel de bedrijfsarts namens je kennis als hij/zij hier toestemming voor geeft en zelf te moe is.