Psyche
alle pijlers
Verder van mij af schrijven
zaterdag 27 februari 2016 om 14:51
Op 02 juni 2013 opende ik op de zwangerpijler een topic omdat ik in het ziekenhuis lag met gebroken vliezen. Ik was toen 20 weken zwanger van een tweeling en had een zoontje van toen 10 maanden (forumnaam Mini). Onze dochters zijn op 27-06-2013 geboren en overleden. Het topic heeft me veel steun geboden in deze moeilijke periode en de tijd daarna.
Begin december 2013 opende ik een nieuw topic, onder een nieuwe nick, op de zwangerpijler omdat ik toch wel weer zwanger wilde worden maar dit erg spannend en eng vond en ik de steun van het Viva forum miste. Niet wetende dat ik op dat moment al zwanger was.
Het was een spannende zwangerschap en emotioneel gezien een achtbaan. Lichamelijk was het ook best pittig maar na een hele zware bevalling is in Augustus 2014 onze zoon (forumnaam Nano) geboren.
Vlak na de bevalling bleek ook Nano er 1 van een tweeling te zijn.
Nano blijkt reflux te hebben en heel veel te huilen. We hebben met hem een zeer pittig eerste jaar gehad en nog steeds is het niet altijd makkelijk met hem.
Ongeveer anderhalf jaar na de geboorte van de meisjes en midden in de zware periode met Nano, kwam de man met de hamer langs bij mijn vriend (forumnaam Maxi). Na een traject van therapie en medicijnen, heen en weer gestuur van de ene psycholoog naar de ander voor wéér een test, lijkt hij nu eindelijk een goede therapeut te hebben. Ook vaart hij soms op therapeutische basis, zonder druk kan hij zijn affiniteit met het vak houden en zijn angsten onder ogen zien en die weer in therapie bespreken.
Het laatste half jaar gaat het met Mini niet zo lekker. Thuis niet en ook op de psz niet. Hij is erg agressief, slaat, duwt en bijt andere kindjes, ons en zijn jongere broertje. Hij is erg angstig voor nieuwe dingen en harde geluiden. Hij raakt van slag van veranderingen en kan niet goed met de groep mee komen. Hij is het liefst op zichzelf. We hebben des tijds video home training gehad voor Nano, daaruit bleek dat het aan onze opvoed vaardigheden niet ligt.
Binnenkort gaan we naar de opvoedpoli om te kijken hoe we Mini kunnen helpen weer lekker in zijn vel te komen.
Met mijzelf gaat het momenteel ook wat minder. Ik zit in een terugval van mijn eetstoornis. Iets wat altijd wel bij mij op de achtergrond aanwezig is geweest maar nu in alle heftigheid terug is. Ik ben er eigenlijk een beetje van geschrokken dat het me nu niet lukt om het onder controle te krijgen. Ik heb er gesprekken over met mijn psycholoog en ben gisteren voor het eerst naar een ervaringsdeskundige geweest.
Al met al, genoeg om over te schrijven. Mijn vorige topic was vol. Voor mij is het heel fijn om van me af te schrijven, feedback en steun te krijgen.
Ik hoop dat hier dan ook te kunnen continueren.
Link naar vorig topic
Begin december 2013 opende ik een nieuw topic, onder een nieuwe nick, op de zwangerpijler omdat ik toch wel weer zwanger wilde worden maar dit erg spannend en eng vond en ik de steun van het Viva forum miste. Niet wetende dat ik op dat moment al zwanger was.
Het was een spannende zwangerschap en emotioneel gezien een achtbaan. Lichamelijk was het ook best pittig maar na een hele zware bevalling is in Augustus 2014 onze zoon (forumnaam Nano) geboren.
Vlak na de bevalling bleek ook Nano er 1 van een tweeling te zijn.
Nano blijkt reflux te hebben en heel veel te huilen. We hebben met hem een zeer pittig eerste jaar gehad en nog steeds is het niet altijd makkelijk met hem.
Ongeveer anderhalf jaar na de geboorte van de meisjes en midden in de zware periode met Nano, kwam de man met de hamer langs bij mijn vriend (forumnaam Maxi). Na een traject van therapie en medicijnen, heen en weer gestuur van de ene psycholoog naar de ander voor wéér een test, lijkt hij nu eindelijk een goede therapeut te hebben. Ook vaart hij soms op therapeutische basis, zonder druk kan hij zijn affiniteit met het vak houden en zijn angsten onder ogen zien en die weer in therapie bespreken.
Het laatste half jaar gaat het met Mini niet zo lekker. Thuis niet en ook op de psz niet. Hij is erg agressief, slaat, duwt en bijt andere kindjes, ons en zijn jongere broertje. Hij is erg angstig voor nieuwe dingen en harde geluiden. Hij raakt van slag van veranderingen en kan niet goed met de groep mee komen. Hij is het liefst op zichzelf. We hebben des tijds video home training gehad voor Nano, daaruit bleek dat het aan onze opvoed vaardigheden niet ligt.
Binnenkort gaan we naar de opvoedpoli om te kijken hoe we Mini kunnen helpen weer lekker in zijn vel te komen.
Met mijzelf gaat het momenteel ook wat minder. Ik zit in een terugval van mijn eetstoornis. Iets wat altijd wel bij mij op de achtergrond aanwezig is geweest maar nu in alle heftigheid terug is. Ik ben er eigenlijk een beetje van geschrokken dat het me nu niet lukt om het onder controle te krijgen. Ik heb er gesprekken over met mijn psycholoog en ben gisteren voor het eerst naar een ervaringsdeskundige geweest.
Al met al, genoeg om over te schrijven. Mijn vorige topic was vol. Voor mij is het heel fijn om van me af te schrijven, feedback en steun te krijgen.
Ik hoop dat hier dan ook te kunnen continueren.
Link naar vorig topic
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
zaterdag 21 mei 2016 om 23:32
zaterdag 21 mei 2016 om 23:36
zondag 22 mei 2016 om 15:50
Helaas er om half 4 toch weer uit voor Nano en om 7 uur begon de dag weer.
Ook geen bezoekje aan de dierentuin wat het kwam hier met bakken uit de lucht. Rond 11 uur was het droog dus toen maar naar de kinderboerderij gegaan.
Nu zijn we uitgenodigd om bij de buuf patat te eten. Ik twijfel heel erg of ik mee ga doen, probeer de zin "het hoeft niet" toe te passen.
Maar ik denk toch dat ik maar even ga kijken of er nog wat lekkers voor mijzelf in de koelkast ligt.
Er zijn zo veel producten die ik sinds februari niet meer gegeten heb. Wat stom eigenlijk dat ik in januari nog wel alles at.
Ook geen bezoekje aan de dierentuin wat het kwam hier met bakken uit de lucht. Rond 11 uur was het droog dus toen maar naar de kinderboerderij gegaan.
Nu zijn we uitgenodigd om bij de buuf patat te eten. Ik twijfel heel erg of ik mee ga doen, probeer de zin "het hoeft niet" toe te passen.
Maar ik denk toch dat ik maar even ga kijken of er nog wat lekkers voor mijzelf in de koelkast ligt.
Er zijn zo veel producten die ik sinds februari niet meer gegeten heb. Wat stom eigenlijk dat ik in januari nog wel alles at.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
zondag 22 mei 2016 om 17:21
zondag 22 mei 2016 om 18:35
Ja ze weet er inderdaad van. Maar zondag is hier vaak patatdag. En ijs als toetje.
Ze laten mij gewoon gaan en dringen verder niets op. Dat is al fijn.
Ik heb dan ook niet mee gegeten, ik had nog wat champignons die ik gegrild had.
En ja, dat zal het inderdaad geweest zijn dat dat in januari gebeurd is.
Ze laten mij gewoon gaan en dringen verder niets op. Dat is al fijn.
Ik heb dan ook niet mee gegeten, ik had nog wat champignons die ik gegrild had.
En ja, dat zal het inderdaad geweest zijn dat dat in januari gebeurd is.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
zondag 22 mei 2016 om 20:54
Dan zijn we alweer 4 maanden verder......
En eigenlijk niet echt veel veranderingen.
Wel kleine stapjes in de goede richting!
Die champignons, was dat het enige lekkere wat je uit je koelkast had gehaald dan?
Ik wil niet teveel bemoeien met je eten, ik kan jou toch niet veranderen (helaas, had het graag gewild), maar wil toch even kwijt dat ik dat wel heel erg weinig vind als avondeten (als dat het enige was bedoel ik).
Sowieso, als je weinig gegeten hebt: hou je het lichamelijk dan wel uit met die jongens om je heen (plus man )?
Maar ja, deze vraag komt dan wel van iemand die al snel mopperig wordt als ze honger heeft en lichamelijk ook snel flauw/ duizelig. Vind dat een heel naar gevoel, maar ik begrijp ook dat het voor jou een ander gevoel geeft.
Ik neem aan dat Maxi weer terug is?
Hoe is jullie relatie sindsdien? Merk je dat hij iets meer aan kan als hij paar dagen weg is geweest? (meer open, meer taken doet, minder snel geïrriteerd bijv).
En eigenlijk niet echt veel veranderingen.
Wel kleine stapjes in de goede richting!
Die champignons, was dat het enige lekkere wat je uit je koelkast had gehaald dan?
Ik wil niet teveel bemoeien met je eten, ik kan jou toch niet veranderen (helaas, had het graag gewild), maar wil toch even kwijt dat ik dat wel heel erg weinig vind als avondeten (als dat het enige was bedoel ik).
Sowieso, als je weinig gegeten hebt: hou je het lichamelijk dan wel uit met die jongens om je heen (plus man )?
Maar ja, deze vraag komt dan wel van iemand die al snel mopperig wordt als ze honger heeft en lichamelijk ook snel flauw/ duizelig. Vind dat een heel naar gevoel, maar ik begrijp ook dat het voor jou een ander gevoel geeft.
Ik neem aan dat Maxi weer terug is?
Hoe is jullie relatie sindsdien? Merk je dat hij iets meer aan kan als hij paar dagen weg is geweest? (meer open, meer taken doet, minder snel geïrriteerd bijv).
maandag 23 mei 2016 om 18:06
Ik had champignons met bleekselderij. Was inderdaad niet veel maar ik had gewoon njet meer in huis.
S avonds heb ik nog wel 2 speltcrackers gegeten.
Vanmorgen ben ik begonnen met een zelfgeperst bietensapje en een cracker. Tussen de middag 3 crackers kaas en rookvlees, tussendoor een appel en vanavond een goed bord Mexicaanse Quinoa ovenschotel met bonen en mais (geen vlees).
Maxi komt net binnen lopen dus ik kan naar de sportschool. Dus die vragen kan ik nog niet beantwoorden Minameut
Vraagje nog over mijn been, ik geloof dat hier een paar ervaringsdeskundigen zitten. Naast het litteken zit nog een vochbult. Als je er op drukt word de huid wit. Wanneer zou dit weg gaan, en is er iets waarmee ik dat kan bevorderen? Massage bijvoorbeeld?
Gaat het überhaupt nog weg? Of is het iets waarvoor ik weer terug naar de huisarts moet? Ik heb geen pijn en het is niet rood.
S avonds heb ik nog wel 2 speltcrackers gegeten.
Vanmorgen ben ik begonnen met een zelfgeperst bietensapje en een cracker. Tussen de middag 3 crackers kaas en rookvlees, tussendoor een appel en vanavond een goed bord Mexicaanse Quinoa ovenschotel met bonen en mais (geen vlees).
Maxi komt net binnen lopen dus ik kan naar de sportschool. Dus die vragen kan ik nog niet beantwoorden Minameut
Vraagje nog over mijn been, ik geloof dat hier een paar ervaringsdeskundigen zitten. Naast het litteken zit nog een vochbult. Als je er op drukt word de huid wit. Wanneer zou dit weg gaan, en is er iets waarmee ik dat kan bevorderen? Massage bijvoorbeeld?
Gaat het überhaupt nog weg? Of is het iets waarvoor ik weer terug naar de huisarts moet? Ik heb geen pijn en het is niet rood.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
dinsdag 24 mei 2016 om 20:30
Ik zou zeggen: even advies inwinnen bij de huisarts, maar heb er geen verstand van. Geen ervaring ermee, dus helaas geen tips van mij.
Mag ik dit keer jou om een advies vragen?
Wat is jouw eigen ervaring over het volgende:
Als iemand een eetstoornis ontwikkelt, merkt diegene het dan altijd wel op een bepaald moment?
Of kan het ook zijn dat iemand zelf echt niet inziet dat ze te ver gaat?
Een vriendin van mij is bewuster gaan eten. Op zich prima en ook startte ze daarbij met sporten (1x trainen, in eigen tijd bijhouden met oefeningen en hardlopen).
Ze weegt minder dan mij, maar volgens haar was ze iets aangekomen en werd vooral haar buik dik. Voelde niet prettig plus beter eten om beter te voelen.
Oke, kan, niks mis mee.
Maar laatst was ik bij haar en schrok ik stiekem wel.....
Een buikje was totaal nergens te bekennen, eerder ingevallen. Volgens mij is ze afgevallen.
Afgelopen dagen zie ik ook dat ze op Facebook sites 'liked' over gezonder eten en fitte mama's enzo.
Ik vul het in als: ze is er steeds meer mee bezig terwijl ze dus al minder weegt misschien.
Ze woog altijd 56 bij lengte 1.68 en 58 vond ze een tijd geleden haar maximum, eroverheen wil ze niet. Zelf ben ik evenlang, woog altijd 59 en inmiddels 62 waar ik geen problemen mee heb, maar wel bewust dat het niet langzaamaan gaat oplopen . Ook ik wil iets meer bewuster eten, maar niet afvallen.
Misschien is er niks aan de hand en zie ik spoken, maar maak me dus wel wat zorgen.
Heb er ooit over gesproken met haar, dat ze het niet hoeft te doen om af te vallen, maar wil er niet steeds over hebben. Ik vind het lastig.... Heb jij tips? Niet mee bemoeien of toch af en toe mijn zorgen aangeven of vragen naar haar eten bijv???
Mag ik dit keer jou om een advies vragen?
Wat is jouw eigen ervaring over het volgende:
Als iemand een eetstoornis ontwikkelt, merkt diegene het dan altijd wel op een bepaald moment?
Of kan het ook zijn dat iemand zelf echt niet inziet dat ze te ver gaat?
Een vriendin van mij is bewuster gaan eten. Op zich prima en ook startte ze daarbij met sporten (1x trainen, in eigen tijd bijhouden met oefeningen en hardlopen).
Ze weegt minder dan mij, maar volgens haar was ze iets aangekomen en werd vooral haar buik dik. Voelde niet prettig plus beter eten om beter te voelen.
Oke, kan, niks mis mee.
Maar laatst was ik bij haar en schrok ik stiekem wel.....
Een buikje was totaal nergens te bekennen, eerder ingevallen. Volgens mij is ze afgevallen.
Afgelopen dagen zie ik ook dat ze op Facebook sites 'liked' over gezonder eten en fitte mama's enzo.
Ik vul het in als: ze is er steeds meer mee bezig terwijl ze dus al minder weegt misschien.
Ze woog altijd 56 bij lengte 1.68 en 58 vond ze een tijd geleden haar maximum, eroverheen wil ze niet. Zelf ben ik evenlang, woog altijd 59 en inmiddels 62 waar ik geen problemen mee heb, maar wel bewust dat het niet langzaamaan gaat oplopen . Ook ik wil iets meer bewuster eten, maar niet afvallen.
Misschien is er niks aan de hand en zie ik spoken, maar maak me dus wel wat zorgen.
Heb er ooit over gesproken met haar, dat ze het niet hoeft te doen om af te vallen, maar wil er niet steeds over hebben. Ik vind het lastig.... Heb jij tips? Niet mee bemoeien of toch af en toe mijn zorgen aangeven of vragen naar haar eten bijv???
dinsdag 24 mei 2016 om 21:40
Bij mij zouden bij dit soort gedragingen gelijk mijn radars op hol slaan.
Je zou je zorgen aan kunnen geven. Maar niet pushen, dat werkt ws alleen maar averechts.
Ik denk er nog even over en kom er later op terug. Maxi en ik zitten in een film
Je zou je zorgen aan kunnen geven. Maar niet pushen, dat werkt ws alleen maar averechts.
Ik denk er nog even over en kom er later op terug. Maxi en ik zitten in een film
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
dinsdag 24 mei 2016 om 22:29
Oké duidelijk. Leuke film ??
Toen ik mijn vraag na las twijfelde ik wel erg of het wel gepast is, jij hebt een eetstoornis en bent er anders mee bezig, andere kijk erop. Maar toen dacht ik weer: juist daarom wilde ik het vragen denk ik. Andere kijk, ervaring en daarom misschien andere, beter aansluitende tips.
Zoals je zelf nu al zegt: niet pushen. Kennelijk heb je daar ervaring mee en werkte dat dus averechts.
Als ze haar gewicht behoudt en gewoon idd bewuster eet, dat moet zij weten, maar nu.... Zaterdag ga ik o.a. met haar uit eten. Vind het eigenlijk gewoon erg dat ik nu al denk dat ik dan nagaan hoeveel ze eet....
Toen ik mijn vraag na las twijfelde ik wel erg of het wel gepast is, jij hebt een eetstoornis en bent er anders mee bezig, andere kijk erop. Maar toen dacht ik weer: juist daarom wilde ik het vragen denk ik. Andere kijk, ervaring en daarom misschien andere, beter aansluitende tips.
Zoals je zelf nu al zegt: niet pushen. Kennelijk heb je daar ervaring mee en werkte dat dus averechts.
Als ze haar gewicht behoudt en gewoon idd bewuster eet, dat moet zij weten, maar nu.... Zaterdag ga ik o.a. met haar uit eten. Vind het eigenlijk gewoon erg dat ik nu al denk dat ik dan nagaan hoeveel ze eet....
dinsdag 24 mei 2016 om 23:14
Ik zal vast nog wel een keer bij de huisarts belanden(hopelijk niet natuurlijk), mocht het er dan nog zitten dan vraag ik het wel. Maak me er opzich geen zorgen om, ik vind het vooral vervelend en lelijk
Vandaag toevallig bericht gehad dat de beschikking binnen is bij de stichting en binnen nu en 3 weken een afspraak met de opvoedpoli en Parlan om alles door te spreken en dan kan hij beginnen.
Ik had er al een paar keer achter aan gemailt maar het schoot niet echt op.
Vandaag was het weer erg mis met Mini op de psz. Tijdens een bui stond hij heel hard met zijn hoofd tegen de muur te bonken en vervolgens smeet hij een tafel door het lokaal. Juf had het gefilmd, het deed me veel pijn om dat te zien.
Vaak lig ik s avonds in bed aan hem te denken en dan word ik verdrietig. Hij kan zo ontzettend lief en zorgzaam zijn en is grappig en slim. Dat vind ik zo prachtig aan hem. Meerdere malen per dag grijp ik hem even voor een kus of een knuffel omdat ik zo van hem hou en hem wel op kan vreten.
Daarom ook doet het mij zo pijn als hij zulke buien heeft. Als ik niet tot hem door kan dringen, als hij in zichzelf gekeerd is en even van de wereld lijkt.
Wat gaat er toch allemaal in dat koppie rond?
Ik wíl hem niet straffen, ik wíl hem niet corrigeren maar wat hij doet kan gewoon echt niet. Die arme Nano zit onder de blauwe plekken en de meeste komen van Mini vandaan. En ook Nano neemt zo veel gedrag over van Mini en dan gaat het soms hard tegen hard. En hij is soms echt aan het uit testen en echt niet te houden.
Vandaag was Nano ook helemaal uit zijn doen dat ik hem uiteindelijk maar bij me genomen heb en de borst gegeven heb. Iets wat ik eigenlijk overdag niet meer doe. Maar ik wist het ook even niet meer.
Even rust zoeken, even bij mij op schoot met mijn armen om hem heen.
Jk heb getwijfeld vandaag om Mini niet meer naar de psz te laten gaan. Maar uiteindelijk besloten wel de tijd daar uit te zitten. Vooral voor Nano zijn rust.
Minameut, ik snap heel erg je zorgen. Maar ik moet er wel bij zeggen dat ik misschien niet echt objectief kan beoordelen omdat ik eigenlijk altijd let op mensen en hun eetgewoonten.
En ja, voor mij werkt het averechts als er gepusht word maar aan de andere kant, wil ik ook gehoord en gezien worden.
Het is gewoon heel dubbel en complex.
Zit je vriendin verder wel.lekker in haar vel naar jou idee? Zijn er dingen in haar leven waar ze het momenteel moeilijk mee heeft? Misschien dat je de focus daarop kan leggen.
En ja, hou haar een beetje in de gaten zaterdag of ze ontspannen aan tafel zit.
Mocht dat niet zo zijn, dan kan je daar naar vragen. En op een ander tijdstip een keer een gesprek aan gaan waar jij je zorgen uit.
Moeilijk hoor. Succes.
Vandaag toevallig bericht gehad dat de beschikking binnen is bij de stichting en binnen nu en 3 weken een afspraak met de opvoedpoli en Parlan om alles door te spreken en dan kan hij beginnen.
Ik had er al een paar keer achter aan gemailt maar het schoot niet echt op.
Vandaag was het weer erg mis met Mini op de psz. Tijdens een bui stond hij heel hard met zijn hoofd tegen de muur te bonken en vervolgens smeet hij een tafel door het lokaal. Juf had het gefilmd, het deed me veel pijn om dat te zien.
Vaak lig ik s avonds in bed aan hem te denken en dan word ik verdrietig. Hij kan zo ontzettend lief en zorgzaam zijn en is grappig en slim. Dat vind ik zo prachtig aan hem. Meerdere malen per dag grijp ik hem even voor een kus of een knuffel omdat ik zo van hem hou en hem wel op kan vreten.
Daarom ook doet het mij zo pijn als hij zulke buien heeft. Als ik niet tot hem door kan dringen, als hij in zichzelf gekeerd is en even van de wereld lijkt.
Wat gaat er toch allemaal in dat koppie rond?
Ik wíl hem niet straffen, ik wíl hem niet corrigeren maar wat hij doet kan gewoon echt niet. Die arme Nano zit onder de blauwe plekken en de meeste komen van Mini vandaan. En ook Nano neemt zo veel gedrag over van Mini en dan gaat het soms hard tegen hard. En hij is soms echt aan het uit testen en echt niet te houden.
Vandaag was Nano ook helemaal uit zijn doen dat ik hem uiteindelijk maar bij me genomen heb en de borst gegeven heb. Iets wat ik eigenlijk overdag niet meer doe. Maar ik wist het ook even niet meer.
Even rust zoeken, even bij mij op schoot met mijn armen om hem heen.
Jk heb getwijfeld vandaag om Mini niet meer naar de psz te laten gaan. Maar uiteindelijk besloten wel de tijd daar uit te zitten. Vooral voor Nano zijn rust.
Minameut, ik snap heel erg je zorgen. Maar ik moet er wel bij zeggen dat ik misschien niet echt objectief kan beoordelen omdat ik eigenlijk altijd let op mensen en hun eetgewoonten.
En ja, voor mij werkt het averechts als er gepusht word maar aan de andere kant, wil ik ook gehoord en gezien worden.
Het is gewoon heel dubbel en complex.
Zit je vriendin verder wel.lekker in haar vel naar jou idee? Zijn er dingen in haar leven waar ze het momenteel moeilijk mee heeft? Misschien dat je de focus daarop kan leggen.
En ja, hou haar een beetje in de gaten zaterdag of ze ontspannen aan tafel zit.
Mocht dat niet zo zijn, dan kan je daar naar vragen. En op een ander tijdstip een keer een gesprek aan gaan waar jij je zorgen uit.
Moeilijk hoor. Succes.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
woensdag 25 mei 2016 om 08:10
Arme Mini, arme jullie allemaal.
De juf heeft gefilmd hoe hij met zijn hoofd hard tegen de muur bonkt. Ik zou daar geen tijd voor hebben. Ik zou het kind uit zijn " bui" proberen te krijgen. Of in ieder geval zorgen dat hij zichzelf geen pijn doet.
Als hij een ander kind slaat en dus pijn doet grijpt ze toch ook in lijkt mij.
Hopelijk gaat de nieuwe school mini helpen zichzelf weer te worden.
Voor Mini
Voor jou
De juf heeft gefilmd hoe hij met zijn hoofd hard tegen de muur bonkt. Ik zou daar geen tijd voor hebben. Ik zou het kind uit zijn " bui" proberen te krijgen. Of in ieder geval zorgen dat hij zichzelf geen pijn doet.
Als hij een ander kind slaat en dus pijn doet grijpt ze toch ook in lijkt mij.
Hopelijk gaat de nieuwe school mini helpen zichzelf weer te worden.
Voor Mini
Voor jou
woensdag 25 mei 2016 om 11:37
Ja ik snap dat eigenlijk ook niet helemaal Janneke. Ik ga dat nog eens na vragen.
Ze weet dat ik veel film om beeldmateriaal te hebben voor Parlan of de opvoedpoli. Maar inderdaad hadden ze beter wel in kunnen grijpen.
Vandaag ook bericht gehad van de opvoedpoli dat we iemand toegewezen hebben gekregen om ons thuis te ondersteunen. Dus het lijkt allemaal wel te lopen.
Ze weet dat ik veel film om beeldmateriaal te hebben voor Parlan of de opvoedpoli. Maar inderdaad hadden ze beter wel in kunnen grijpen.
Vandaag ook bericht gehad van de opvoedpoli dat we iemand toegewezen hebben gekregen om ons thuis te ondersteunen. Dus het lijkt allemaal wel te lopen.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
woensdag 25 mei 2016 om 12:02
Fijn dat de hulp voor Mini (en jullie) langzaam op gang komt.
Ik had dezelfde eerste gedachte over het filmen. Waarom? De observaties zijn geweest en er is een plan voor Mini.
Ik zou dat denk ik aangeven bij hen, of ze zich vooral kunnen concentreren op het begeleiden van Mini (en de andere kinderen). Daarbij, word jij er gelukkig van steeds te zien wat er mis gaat? Dat het soms moeizaam gaat weet je inmiddels echt wel. En dat is al moeilijk genoeg.
Ik had dezelfde eerste gedachte over het filmen. Waarom? De observaties zijn geweest en er is een plan voor Mini.
Ik zou dat denk ik aangeven bij hen, of ze zich vooral kunnen concentreren op het begeleiden van Mini (en de andere kinderen). Daarbij, word jij er gelukkig van steeds te zien wat er mis gaat? Dat het soms moeizaam gaat weet je inmiddels echt wel. En dat is al moeilijk genoeg.
woensdag 25 mei 2016 om 12:29
Voor Nano wilde ik eigenlijk wachten tot na de herfstvakantie maar ik denk dat hij na de zomervakantie gaat starten.
14 augustus wordt hij 2.
Eerst even wachten tot Mini goed gesettelt is op de nieuwe school.
Logestiek zal het ook even puzzelen zijn als Mini op de nieuwe school zit en Nano op de psz
14 augustus wordt hij 2.
Eerst even wachten tot Mini goed gesettelt is op de nieuwe school.
Logestiek zal het ook even puzzelen zijn als Mini op de nieuwe school zit en Nano op de psz
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
woensdag 25 mei 2016 om 15:27
Goed dat ze er eindelijk meer mee bezig zijn en je meer duidelijkheid krijgt!
Bedankt voor je reactie en tips!
Ik zal zaterdag afwachten. Gaan samen met nog een vriendin ergens eten waar je een vast bedrag betaald voor meerdere hapjes (onbeperkt te bestellen) dus best opvallend eten (als zij na 3 hapjes al vol zit en wij niet valt het al op bijv).
We mailen heel veel, ook zij heeft 2 jonge kinderen en werkt, drukdrukdruk maar geen grote problemen.
Wel goede tip om ook dat vooral in de gaten te houden uiteraard!!!
Ook ik vind het filmen nogal opvallend, als er een andere collega van haar ondertussen nou actie had ondernomen oké maar enkel filmen??? Net als een ander al zei: duidelijkheid geven hoe jij het graag ziet nu. Sterkte met alles, het is nogal wat....
Bedankt voor je reactie en tips!
Ik zal zaterdag afwachten. Gaan samen met nog een vriendin ergens eten waar je een vast bedrag betaald voor meerdere hapjes (onbeperkt te bestellen) dus best opvallend eten (als zij na 3 hapjes al vol zit en wij niet valt het al op bijv).
We mailen heel veel, ook zij heeft 2 jonge kinderen en werkt, drukdrukdruk maar geen grote problemen.
Wel goede tip om ook dat vooral in de gaten te houden uiteraard!!!
Ook ik vind het filmen nogal opvallend, als er een andere collega van haar ondertussen nou actie had ondernomen oké maar enkel filmen??? Net als een ander al zei: duidelijkheid geven hoe jij het graag ziet nu. Sterkte met alles, het is nogal wat....
woensdag 25 mei 2016 om 16:13
Sterkte, niet leuk om je zo'n zorgen te maken over je kind. Gelukkig zie jij dat het een lief mannetje is en dat zijn uitspattingen komen door het moeilijk omgaan met prikkels/veranderingen. En wat fijn dat hij al bijna naar school mag. Dat gaat vast moeilijk zijn voor allemaal, maar uiteindelijk hoop ik dat het mini brengt wat hij nodig heeft.
Wat betreft dat filmen, in vind dit ook erg vreemd. Was dit in opdracht van de orthopedagoog? Anders snap ik het niet. Ik neem aan dat ze met twee juffen zijn. Dan zou het normaal zijn, dat een juf zich met de groep bezig houdt, terwijl de andere mini helpt rustig worden of in ieder geval hem tegen zichzelf beschermd.
Succes weer met alles. Dat jullie maar snel in rustiger vaarwater zullen komen
Wat betreft dat filmen, in vind dit ook erg vreemd. Was dit in opdracht van de orthopedagoog? Anders snap ik het niet. Ik neem aan dat ze met twee juffen zijn. Dan zou het normaal zijn, dat een juf zich met de groep bezig houdt, terwijl de andere mini helpt rustig worden of in ieder geval hem tegen zichzelf beschermd.
Succes weer met alles. Dat jullie maar snel in rustiger vaarwater zullen komen
woensdag 25 mei 2016 om 17:20
Estrellas, ik wil je gewoon even sterkte wensen ofzo, ik vind dat je het zo goed doet, maar ik vind het ook best lastig om te zien hoe moeilijk het soms allemaal is voor je. Wel wilde ik je laten weten dat ik écht écht denk en geloof dat de speciale school voor mini hem erg zal gaan helpen. Meer begeleiding, minder kindjes, ik denk zeker dat hij daar meer thuis hoort en daar meer tot bloei kan komen. Ik vind het mooi dat je ook zijn goede kanten nog ziet en weet dat dat er in zit. Waarschijnlijk is de psz gewoon te druk voor hem, kan hij het allemaal niet goed verwerken en misschien wordt hij er ook niet genoeg uitgedaagd (leer-technisch bedoel ik dan, je schrijft dat hij slim is namelijk ). Daarnaast, weet de nieuwe school ook van de achtergrond, van zijn zusjes bedoel ik? Ik denk dat je er ook rekening mee moet houden dat dát hem ook dwars zit. Ook heel kleine kinderen kunnen later tot uiting brengen dat het allemaal niet zo goed ging toen ze zo klein waren. Maar volgens mij wordt het gewoon een goed omljnd iets straks, met duidelijkheid, structuur, aandacht, veel liefde en zorgzaamheid. Ik denk echt dat je kleine grote man dan meer kan openbloeien en de stoere jongen kan worden die hij is. Ik weet dat je dat zelf gelooft en ik wilde je gewoon laten weten dat ik me daar helemaal in kan vinden. Wanneer gaat mini naar zijn nieuwe school?
Ik wilde je gewoon even een extra steuntje in de rug geven. Je bent een topmoeder en ik hoop dat je dat weet. Zoveel als je van je kleine mannetjes houdt, zoveel mag je ook van jezelf houden.
Ik wilde je gewoon even een extra steuntje in de rug geven. Je bent een topmoeder en ik hoop dat je dat weet. Zoveel als je van je kleine mannetjes houdt, zoveel mag je ook van jezelf houden.
woensdag 25 mei 2016 om 23:55
Ik hoop dat je zaterdag een plezierige avond hebt en dat je er achter komt dat je er helemaal naast zit.
Morgen komt de politie op de psz en ik ben er de hele ochtend bij. Ik heb het er vanavond even met Mini over gehad en ik zag aan hem dat hij het fijn vond dat ik mee ga.
Vandaag waren de 2 jongens aan het stoeien en in eens begon Mini te gillen omdat Nano hem keihard in zijn bil gebeten had. Zo sneu was dat.
Maar helaas pikt hij er niet van op dat bijten dus pijn doet en je dat zelf dus ook niet moet doen want even later stonden zijn tandafdrukken er bij Nano in.
Morgen ga ik het er nog even over hebben over dat filmen tijdens die bui. Het was niet in opdracht van iemand ik denk dat ze het voor mij gedaan heeft om dat ik regelmatig Mini zijn buien film.
Dank je Manadis voor je berichtje. De nieuwe school weet inderdaad van zijn achtergrond want dat staat ook allemaal in het verslag van de opvoedpoli.
Ik hoop ook echt dat als dat eenmaal loopt, we meer rust krijgen. Ik hik er nu nog heel erg tegen aan. En het voelt ook allemaal als een beetje uitzingen.
Ik heb vanavond weer lekker gesport. Het voelt fijn om even dat uurtje alleen met mezelf bezig te zijn. Even weg uit de spanning en hectiek.
De laatste avonden ben ik terug aan het lezen in mijn oude topic. Toen ik in het ziekenhuis lag met de meiden in mijn buik, en het moment dat ik schreef "Het is begonnen, ik zal nu niet meer reageren"
Al de reacties, de prachtige woorden, versjes, plaatjes, liedjes en gedichten. Zo ontroerend, zo fijn ook.
Ik lees mijn eigen berichten en denk dan ook, wat ben je door gegaan.
3 dagen na de crematie al heb ik hulp gezocht, een rouwverwerkingscoach. Wat ging ik snel...
Ik wilde gewoon voor Maxi en Mini er weer zijn en zo snel mogelijk aan de slag met mijn verdriet.
Had ik maar wat vaker de dekens over mijn hoofd getrokken en de boel de boel gelaten.
Morgen komt de politie op de psz en ik ben er de hele ochtend bij. Ik heb het er vanavond even met Mini over gehad en ik zag aan hem dat hij het fijn vond dat ik mee ga.
Vandaag waren de 2 jongens aan het stoeien en in eens begon Mini te gillen omdat Nano hem keihard in zijn bil gebeten had. Zo sneu was dat.
Maar helaas pikt hij er niet van op dat bijten dus pijn doet en je dat zelf dus ook niet moet doen want even later stonden zijn tandafdrukken er bij Nano in.
Morgen ga ik het er nog even over hebben over dat filmen tijdens die bui. Het was niet in opdracht van iemand ik denk dat ze het voor mij gedaan heeft om dat ik regelmatig Mini zijn buien film.
Dank je Manadis voor je berichtje. De nieuwe school weet inderdaad van zijn achtergrond want dat staat ook allemaal in het verslag van de opvoedpoli.
Ik hoop ook echt dat als dat eenmaal loopt, we meer rust krijgen. Ik hik er nu nog heel erg tegen aan. En het voelt ook allemaal als een beetje uitzingen.
Ik heb vanavond weer lekker gesport. Het voelt fijn om even dat uurtje alleen met mezelf bezig te zijn. Even weg uit de spanning en hectiek.
De laatste avonden ben ik terug aan het lezen in mijn oude topic. Toen ik in het ziekenhuis lag met de meiden in mijn buik, en het moment dat ik schreef "Het is begonnen, ik zal nu niet meer reageren"
Al de reacties, de prachtige woorden, versjes, plaatjes, liedjes en gedichten. Zo ontroerend, zo fijn ook.
Ik lees mijn eigen berichten en denk dan ook, wat ben je door gegaan.
3 dagen na de crematie al heb ik hulp gezocht, een rouwverwerkingscoach. Wat ging ik snel...
Ik wilde gewoon voor Maxi en Mini er weer zijn en zo snel mogelijk aan de slag met mijn verdriet.
Had ik maar wat vaker de dekens over mijn hoofd getrokken en de boel de boel gelaten.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
donderdag 26 mei 2016 om 08:20
Wat een mooie laatste zin Manadis!
De boel de boel laten en met je hoofd onder de dekens.... het kan nog steeds.... Pak inderdaad ook die momenten voor jezelf. Sporten, wandelen en uitwaaien of echt letterlijk even in bed blijven liggen. Al weet ik als moeder van 2 jonge kinderen, dat het wel lastig is om voor jezelf te kiezen ... Ook in 'normale' omstandigheden. Sterkte met alles! Je bent een powervrouw!
De boel de boel laten en met je hoofd onder de dekens.... het kan nog steeds.... Pak inderdaad ook die momenten voor jezelf. Sporten, wandelen en uitwaaien of echt letterlijk even in bed blijven liggen. Al weet ik als moeder van 2 jonge kinderen, dat het wel lastig is om voor jezelf te kiezen ... Ook in 'normale' omstandigheden. Sterkte met alles! Je bent een powervrouw!
donderdag 26 mei 2016 om 13:49
Weet je Estrellas, toen deed je wat je dacht dat goed was. Voor Maxi en Mini maar misschien was het ook voor jezelf een manier om te overleven. En dat kan je nu niet meer veranderen.
Gelukkig kun je dingen teruglezen en heb je veel tastbare herinneringen aan je dochters. En rouwen en verdriet hebben mag nu ook gewoon nog. Neem de tijd
Gelukkig kun je dingen teruglezen en heb je veel tastbare herinneringen aan je dochters. En rouwen en verdriet hebben mag nu ook gewoon nog. Neem de tijd
