Gezondheid
alle pijlers
herseninfarct
zaterdag 4 juni 2016 om 01:51
Mijn vader heeft vandaag een herseninfarct gehad. Kon niet meer praten en rechts verlamd.. We hebben direct gebeld en waren er zo snel bij.
Ze hebben de prop zo snel mogelijk weggehaald en dit is goed gegaan. De spraak is wat terug maar geen lange zinnen, korte woorden. Wel heel erg gebrekkig. Hij moest huilen maar kon niet praten, dat vond ik zo erg voor hem
Wel beweegt hij de armen weer nu enzo. Het zag er nog wel goed uit zei de arts.
Maar wat zijn we geschrokken.. ik hoop dat hij volledig kan herstellen. Hij is 69 en heel actief.
Wel heeft hij een stoma ten gevolge van kanker. Dit sinds oktober. Hier kan hij niet mee overweg en heeft er flink in gehakt. En nu dit weer, een hel voor hem. Ze willen de stoma binnenkort opheffen bij hem.
Hebben jullie nog verhalen die je kunt delen met mij over een herseninfarct? Vind ik fijn..
Voel mij zo vreselijk en soms voel ik niks, veel angst..
Hoop op goede afloop en dat mijn moeder hier niet aan onderdoor gaat, zij is helemaal in shock.. ben zelf nog maar 22. Mijn ouders zijn laat getrouwd en heb geen broer of zus..
Ze hebben de prop zo snel mogelijk weggehaald en dit is goed gegaan. De spraak is wat terug maar geen lange zinnen, korte woorden. Wel heel erg gebrekkig. Hij moest huilen maar kon niet praten, dat vond ik zo erg voor hem
Wel beweegt hij de armen weer nu enzo. Het zag er nog wel goed uit zei de arts. Maar wat zijn we geschrokken.. ik hoop dat hij volledig kan herstellen. Hij is 69 en heel actief.
Wel heeft hij een stoma ten gevolge van kanker. Dit sinds oktober. Hier kan hij niet mee overweg en heeft er flink in gehakt. En nu dit weer, een hel voor hem. Ze willen de stoma binnenkort opheffen bij hem.
Hebben jullie nog verhalen die je kunt delen met mij over een herseninfarct? Vind ik fijn..
Voel mij zo vreselijk en soms voel ik niks, veel angst..
Hoop op goede afloop en dat mijn moeder hier niet aan onderdoor gaat, zij is helemaal in shock.. ben zelf nog maar 22. Mijn ouders zijn laat getrouwd en heb geen broer of zus..
zaterdag 4 juni 2016 om 02:05
Och lieverd toch, wat een ellende zeg! Dit wil je nooit meemaken en zeker niet als je zo jong bent. En dat na alle ellende die jullie al gehad hebben.
Vaak, mits ze er op tijd bijzijn is de schade minimaal. Wat betekent dat hij waarschijnlijk in de toekomst (bijna) alles weer zal kunnen. Het kan wel zijn dat hij weer dingen opnieuw moet leren en eventueel onder begeleiding.
Disclaimer, ik ken het dossier van je vader natuurlijk niet dus kan niets met zekerheid zeggen! Mocht de schade toch groter zijn dan leert hij er mee leven , echt waar, hij en jullie gaan een manier vinden om hiermee te dealen. Ook al is het nu allemaal eng en onzeker.
Dat je vader moest huilen is naar om te zien en enorm verdrietig! Maar zeker niet ongebruikelijk.
Schrijf alle vragen die je hebt over het ontstaan en de eventuele gevolgen op en stel deze morgen of de komende dagen aan de arts. Als de visite al geweest is kun je de verpleging vragen of de arts nogmaals langs kan komen om vragen te beantwoorden.
En laat vooral je tranen toe, het is niet niks wat er vandaag gebeurt is.
Ik vind het erg rot voor jullie!
Sterkte vrouw
Vaak, mits ze er op tijd bijzijn is de schade minimaal. Wat betekent dat hij waarschijnlijk in de toekomst (bijna) alles weer zal kunnen. Het kan wel zijn dat hij weer dingen opnieuw moet leren en eventueel onder begeleiding.
Disclaimer, ik ken het dossier van je vader natuurlijk niet dus kan niets met zekerheid zeggen! Mocht de schade toch groter zijn dan leert hij er mee leven , echt waar, hij en jullie gaan een manier vinden om hiermee te dealen. Ook al is het nu allemaal eng en onzeker.
Dat je vader moest huilen is naar om te zien en enorm verdrietig! Maar zeker niet ongebruikelijk.
Schrijf alle vragen die je hebt over het ontstaan en de eventuele gevolgen op en stel deze morgen of de komende dagen aan de arts. Als de visite al geweest is kun je de verpleging vragen of de arts nogmaals langs kan komen om vragen te beantwoorden.
En laat vooral je tranen toe, het is niet niks wat er vandaag gebeurt is.
Ik vind het erg rot voor jullie!
Sterkte vrouw
Kia aka brandhout voor de hel, aangenaam.
zaterdag 4 juni 2016 om 04:25
Heftig, hoe het verder gaat hangt van veel dingen af, waarschijnlijk zijn ze nu aan ontstollen middels medicatie pas over aantal dagen kun je echt zeggen hoe het gaat, dat er nu alweer lichte verbetering in zit is gunstig. Meest ws zal hij aantal dagen/week in zkh moeten blijven en daarna naar revalidatiecentrum gaan om zoveel mogelijk functie terug te krijgen. Hele traject duurt vaak aantal maanden.
zaterdag 4 juni 2016 om 08:19
Een familielid van mij heeft een paar weken geleden een zware hersenbloeding gehad.
Diegene was er helaas na ruim een uur pas bij. 2 weken in het ziekenhuis gelegen en nu in een speciale kliniek.
Mijn familielid is er niet goed aan toe: halfzijdig verlamd, dingen niet meer weten en nauwelijks praten. Heel naar om te zien.
Denk omdat jullie er op tijd bij waren met je vader en de arts zich positief uit laat, de kans op herstel wel groot is!
In mijn situatie durfde de artsen na 3 dagen nog niet eens te zeggen of familielid het zou overleven.
Niet het mooiste verhaal, maar wel heel anders en veel minder positief dan jouw situatie.
Hopelijk geeft het je iets hoop. Sterkte, het is niet niks en al helemaal aangezien je vader al ziek was (geweest).
Diegene was er helaas na ruim een uur pas bij. 2 weken in het ziekenhuis gelegen en nu in een speciale kliniek.
Mijn familielid is er niet goed aan toe: halfzijdig verlamd, dingen niet meer weten en nauwelijks praten. Heel naar om te zien.
Denk omdat jullie er op tijd bij waren met je vader en de arts zich positief uit laat, de kans op herstel wel groot is!
In mijn situatie durfde de artsen na 3 dagen nog niet eens te zeggen of familielid het zou overleven.
Niet het mooiste verhaal, maar wel heel anders en veel minder positief dan jouw situatie.
Hopelijk geeft het je iets hoop. Sterkte, het is niet niks en al helemaal aangezien je vader al ziek was (geweest).
zaterdag 4 juni 2016 om 08:48
Het is een hel nu. Mijn vader is net twee weken weer thuis van 11 dagen ziekenhuis. Zijn stoma is toen verstopt geraakt en hij gaf ontlasting over, toen van het verslikken een longontsteking gekregen. Dat was zo erg voor hem.. Hij was zo blij dat hij weer thuis was en nu 2 weken later dit..
Ik voel mij zo machteloos! Ben heel bang.
We gaan straks naar hem toe maar dat vind ik heel eng.. ik werk zelf in de zorg en kan overal goed tegen maar als je dit bij je eigen vader ziet is het vreselijk.
Het was heel positief dat hij zijn armen weer kon bewegen maar over de spraak ben ik zo bang. Als dat maar weer terug komt en hij hier verder geen depressie aan over houdt.
Vandaag komt de fysiotherapeut om te oefenen met hem maar de logopedie werkt niet in het weekend. Dat vind ik heel jammer aangezien ze de spraak ook moeten aanpakken nu lijkt mij
Ik voel mij zo machteloos! Ben heel bang.
We gaan straks naar hem toe maar dat vind ik heel eng.. ik werk zelf in de zorg en kan overal goed tegen maar als je dit bij je eigen vader ziet is het vreselijk.
Het was heel positief dat hij zijn armen weer kon bewegen maar over de spraak ben ik zo bang. Als dat maar weer terug komt en hij hier verder geen depressie aan over houdt.
Vandaag komt de fysiotherapeut om te oefenen met hem maar de logopedie werkt niet in het weekend. Dat vind ik heel jammer aangezien ze de spraak ook moeten aanpakken nu lijkt mij
zaterdag 4 juni 2016 om 08:56
Mijn dagelijkse leven gaat ook door. Ben druk met stage afronden, moet nog twee weekjes. Mijn moeder heeft geen rijbewijs en het ziekenhuis waar hij nu ligt is 30 km verderop. Ik moet haar dus steeds rijden en als ik stage heb (32 uur per week) rijdt mijn tante of een ander familielid. Maar vind het zo moeilijk dat mijn moeder ook nog afhankelijk is van mij en anderen.. Ze kan er niet snel even naartoe rijden. Mijn vriend wil ook wel soms mee maar wij hebben ook ons eigen leven. Ik woon nog wel thuis maar was wel 4 tot 5 dagen per week samen met mijn vriend. Het dagelijks leven loopt ook door en dat is moeilijk
zaterdag 4 juni 2016 om 10:30
Als alles weer een beetje rustig wordt, zou ik eens rustig met je moeder gaan praten over rijlessen. Je vader mag wellicht (een periode) geen auto meer rijden en met een rijbewijs hebben ze een deel van hun zelfstandigheid terug.
Voor nu, dag voor dag en proberen de moed er een beetje in te houden.
Sterkte
Voor nu, dag voor dag en proberen de moed er een beetje in te houden.
Sterkte
zaterdag 4 juni 2016 om 10:30
Oh meid, wat heftig. Ik snap al je zorgen en vragen heel goed. Fijn dat de fysiotherapeut vandaag met hem oefent. De verpleegkundige kun je ook veel vragen stellen, die kan natuurlijk veel specifiekere antwoorden op je vragen geven. Maar zij kan inderdaad het herstel niet precies voorspellen.
Fijn dat je andere familieleden hebt die je moeder af en toe kunnen brengen.
Veel sterkte, ik hoop dat het snel iets minder eng voor je wordt.
Fijn dat je andere familieleden hebt die je moeder af en toe kunnen brengen.
Veel sterkte, ik hoop dat het snel iets minder eng voor je wordt.
zaterdag 4 juni 2016 om 10:33
Ik heb dit meegemaakt met een naast familielid. Elke situatie is natuurlijk weer anders maar ik kan me de blinde paniek die ik voelde nog goed herinneren. Ook dat de dagelijkse dingen gewoon doorgaan terwijl je totaal in de war bent. Ik heb in die tijd in een waas geleefd.
Elk herseninfarct verloopt anders, het hangt af van hoe snel er hulp kwam, waar het infarct precies zat, en nog veel meer dingen. In mijn geval liep het goed af, geheel tegen mijn verwachting in. Maar in die eerste dagen was er veel onduidelijkheid. Ik was erg gefrustreerd omdat de logopedie en dergelijke zo laat op gang kwam. Maar inmiddels weet ik dat het de eerste dagen onduidelijk was wat de schade precies was en dat de artsen daarom ook nog niet wisten welke behandeling het beste zou werken. Het echte revalidatietraject begon pas later, toen duidelijk werd wat er gedaan moest worden.
Ik heb zelf veel gehad aan de brochures van de Hartstichting: https://www.hartstichting.nl/beroerte/herseninfarct. Ik wist helemaal niets van herseninfarcten af en het gaf mij wat zekerheid om meer informatie te hebben. Misschien heb jij daar totaal geen behoefte aan, dat kan ook.
Heel veel sterkte, ik hoop dat het goed komt.
Elk herseninfarct verloopt anders, het hangt af van hoe snel er hulp kwam, waar het infarct precies zat, en nog veel meer dingen. In mijn geval liep het goed af, geheel tegen mijn verwachting in. Maar in die eerste dagen was er veel onduidelijkheid. Ik was erg gefrustreerd omdat de logopedie en dergelijke zo laat op gang kwam. Maar inmiddels weet ik dat het de eerste dagen onduidelijk was wat de schade precies was en dat de artsen daarom ook nog niet wisten welke behandeling het beste zou werken. Het echte revalidatietraject begon pas later, toen duidelijk werd wat er gedaan moest worden.
Ik heb zelf veel gehad aan de brochures van de Hartstichting: https://www.hartstichting.nl/beroerte/herseninfarct. Ik wist helemaal niets van herseninfarcten af en het gaf mij wat zekerheid om meer informatie te hebben. Misschien heb jij daar totaal geen behoefte aan, dat kan ook.
Heel veel sterkte, ik hoop dat het goed komt.
zaterdag 4 juni 2016 om 13:02
Wij zijn gelijk, in het ziekenhuis al, begonnen met oefen via DigiTAAL. Kan gewoon via je eigen pc, laptop of tablet.
http://www.desmidt.eu/digitaal.html
Daarna heeft mijn vader 2 keer in de week logopedie en ergotherapie gehad. Helaas heeft hij een forse beschadiging en komt er uit zijn mond niet wat hij in zijn hoofd heeft.
http://www.desmidt.eu/digitaal.html
Daarna heeft mijn vader 2 keer in de week logopedie en ergotherapie gehad. Helaas heeft hij een forse beschadiging en komt er uit zijn mond niet wat hij in zijn hoofd heeft.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
zaterdag 4 juni 2016 om 13:47
We zijn net bij hem geweest. Hij praat weer normaal met ons. Wel verward hij woorden soms en kan hij er niet zelf op komen. Maar weet nog wel dingen dus zijn geheugen lijkt ook gewoon goed.. Dus wel een beetje stoornis bij praten.
Zijn armen bewegen allebei weer. Zijn rechter been werkt nog niet helemaal mee maar dat kunnen ze oefenen. Hij is al een heel stuk beter als gisteren maar zeker nog een weg te gaan! De artsen waren blij verrast.
Hij wordt morgen overgeplaatst naar een ziekenhuis dichter in de buurt. Nu hopen dat hij gewoon kan lopen en zich weer de oude voelt.
Hij oogt wel wat Down vind ik. Beetje somber, niet zo blij als van te voren en wil graag naar huis. Maar dit is al een goede vooruitgang sinds gisteren!!!
Zijn armen bewegen allebei weer. Zijn rechter been werkt nog niet helemaal mee maar dat kunnen ze oefenen. Hij is al een heel stuk beter als gisteren maar zeker nog een weg te gaan! De artsen waren blij verrast.
Hij wordt morgen overgeplaatst naar een ziekenhuis dichter in de buurt. Nu hopen dat hij gewoon kan lopen en zich weer de oude voelt.
Hij oogt wel wat Down vind ik. Beetje somber, niet zo blij als van te voren en wil graag naar huis. Maar dit is al een goede vooruitgang sinds gisteren!!!
zaterdag 4 juni 2016 om 19:16
quote:itsssme schreef op 04 juni 2016 @ 13:47:
We zijn net bij hem geweest. Hij praat weer normaal met ons. Wel verward hij woorden soms en kan hij er niet zelf op komen. Maar weet nog wel dingen dus zijn geheugen lijkt ook gewoon goed.. Dus wel een beetje stoornis bij praten.
Zijn armen bewegen allebei weer. Zijn rechter been werkt nog niet helemaal mee maar dat kunnen ze oefenen. Hij is al een heel stuk beter als gisteren maar zeker nog een weg te gaan! De artsen waren blij verrast.
Hij wordt morgen overgeplaatst naar een ziekenhuis dichter in de buurt. Nu hopen dat hij gewoon kan lopen en zich weer de oude voelt.
Hij oogt wel wat Down vind ik. Beetje somber, niet zo blij als van te voren en wil graag naar huis. Maar dit is al een goede vooruitgang sinds gisteren!!!Hou dit goed in de gaten. Een arts kan eventueel anti depressiva voorschrijven als het te erg wordt. Mijn vader slikt dit inmiddels ook omdat een beroerte toch altijd wel iets van schade achterlaat. Soms kan dat vermoeidheid zijn of een depressie door de frustratie van dingen niet meer zo goed kunnen als voor de beroerte.
We zijn net bij hem geweest. Hij praat weer normaal met ons. Wel verward hij woorden soms en kan hij er niet zelf op komen. Maar weet nog wel dingen dus zijn geheugen lijkt ook gewoon goed.. Dus wel een beetje stoornis bij praten.
Zijn armen bewegen allebei weer. Zijn rechter been werkt nog niet helemaal mee maar dat kunnen ze oefenen. Hij is al een heel stuk beter als gisteren maar zeker nog een weg te gaan! De artsen waren blij verrast.
Hij wordt morgen overgeplaatst naar een ziekenhuis dichter in de buurt. Nu hopen dat hij gewoon kan lopen en zich weer de oude voelt.
Hij oogt wel wat Down vind ik. Beetje somber, niet zo blij als van te voren en wil graag naar huis. Maar dit is al een goede vooruitgang sinds gisteren!!!Hou dit goed in de gaten. Een arts kan eventueel anti depressiva voorschrijven als het te erg wordt. Mijn vader slikt dit inmiddels ook omdat een beroerte toch altijd wel iets van schade achterlaat. Soms kan dat vermoeidheid zijn of een depressie door de frustratie van dingen niet meer zo goed kunnen als voor de beroerte.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
zaterdag 4 juni 2016 om 19:31
Dat klinkt alsof er behoorlijke vooruitgang is. Gelukkig maar! Het is op zich logisch dat hij van de kaart is na zo'n ingrijpende gebeurtenis, maar goed om het in de gaten te houden. Stemmingswisselingen of neerslachtigheid kunnen een gevolg zijn van herseninfarcten, al hoeft dat niet altijd zo te zijn.
Hou er rekening mee dat het herstel een lang proces kan zijn en dat er permanente schade kan zijn. Dat kan frustrerend zijn voor de patient zelf maar ook voor diens omgeving. Op dit moment is dat allemaal nog toekomstmuziek en kan je het beste van de dag in de dag leven.
Fijn dat hij in elk geval wat dichter in de buurt komt te liggen, dan wordt op bezoek gaan ook makkelijker.
Hou er rekening mee dat het herstel een lang proces kan zijn en dat er permanente schade kan zijn. Dat kan frustrerend zijn voor de patient zelf maar ook voor diens omgeving. Op dit moment is dat allemaal nog toekomstmuziek en kan je het beste van de dag in de dag leven.
Fijn dat hij in elk geval wat dichter in de buurt komt te liggen, dan wordt op bezoek gaan ook makkelijker.
zaterdag 4 juni 2016 om 22:15
Zeker ben ik blij dat het beter gaat. Hij kon ook zelf zijn brood weer smeren en een beker vast houden. Dat ging allemaal ook goed alleen wat langzamer.
Ik hoop alleen dat hij nog iets kan lopen als ze dat voor het eerst gaan testen.
Het lijkt net alsof nu de klap binnenkomt wat er is gebeurd. Eerst was ik er nog wel redelijk rustig onder maar nu ben ik toch bang dat hij niet meer de oude wordt.. ik ben vanaf 3 tot 10 aan het werk geweest voor wat afleiding maar als ik er dan weer aan dacht raakte ik alsware in een soort shock en paniek.
Ik ben zo bang dat hij in een verpleeghuis terecht komt waar hij voor zijn leven moet blijven omdat thuis wonen dan niet meer mogelijk is..
Ik vind dit heel erg, voor hem en ook zo erg voor mijn moeder. Omdat ze dan uit elkaar worden gehaald en je een soort deel van je leven daarmee afsluit wat nooit meer anders kan worden.
Ik kan het mij niet voorstellen hoe het nu verder moet.. ik ben ook zo bang dat hij helemaal geen zin meer heeft in het leven nu.
Hij was die stoma al zo spuug zat omdat er vaak lekkage was. En laatst die ontlasting overgeven. Het is een hel voor hem en ik weet hier ook niet mee om te gaan.
Ik hoop alleen dat hij nog iets kan lopen als ze dat voor het eerst gaan testen.
Het lijkt net alsof nu de klap binnenkomt wat er is gebeurd. Eerst was ik er nog wel redelijk rustig onder maar nu ben ik toch bang dat hij niet meer de oude wordt.. ik ben vanaf 3 tot 10 aan het werk geweest voor wat afleiding maar als ik er dan weer aan dacht raakte ik alsware in een soort shock en paniek.
Ik ben zo bang dat hij in een verpleeghuis terecht komt waar hij voor zijn leven moet blijven omdat thuis wonen dan niet meer mogelijk is..
Ik vind dit heel erg, voor hem en ook zo erg voor mijn moeder. Omdat ze dan uit elkaar worden gehaald en je een soort deel van je leven daarmee afsluit wat nooit meer anders kan worden.
Ik kan het mij niet voorstellen hoe het nu verder moet.. ik ben ook zo bang dat hij helemaal geen zin meer heeft in het leven nu.
Hij was die stoma al zo spuug zat omdat er vaak lekkage was. En laatst die ontlasting overgeven. Het is een hel voor hem en ik weet hier ook niet mee om te gaan.
zaterdag 4 juni 2016 om 22:29
quote:itsssme schreef op 04 juni 2016 @ 22:15:
Zeker ben ik blij dat het beter gaat. Hij kon ook zelf zijn brood weer smeren en een beker vast houden. Dat ging allemaal ook goed alleen wat langzamer.
Ik hoop alleen dat hij nog iets kan lopen als ze dat voor het eerst gaan testen.
Het lijkt net alsof nu de klap binnenkomt wat er is gebeurd. Eerst was ik er nog wel redelijk rustig onder maar nu ben ik toch bang dat hij niet meer de oude wordt.. ik ben vanaf 3 tot 10 aan het werk geweest voor wat afleiding maar als ik er dan weer aan dacht raakte ik alsware in een soort shock en paniek.
Ik ben zo bang dat hij in een verpleeghuis terecht komt waar hij voor zijn leven moet blijven omdat thuis wonen dan niet meer mogelijk is..
Ik vind dit heel erg, voor hem en ook zo erg voor mijn moeder. Omdat ze dan uit elkaar worden gehaald en je een soort deel van je leven daarmee afsluit wat nooit meer anders kan worden.
Ik kan het mij niet voorstellen hoe het nu verder moet.. ik ben ook zo bang dat hij helemaal geen zin meer heeft in het leven nu.
Hij was die stoma al zo spuug zat omdat er vaak lekkage was. En laatst die ontlasting overgeven. Het is een hel voor hem en ik weet hier ook niet mee om te gaan.Je neemt nu allemaal dingen aan die (nog) helemaal niet aan de orde zijn. Tegenwoordig ga je echt niet zomaat naar een verpleeghuis. Thuiszorg is misschien wel een optie als dat nodig blijkt, vooral om je moeder te ontlasten en er voor te zorgen dat zij niet alleen maar zijn verzorgster is of wordt.
Zeker ben ik blij dat het beter gaat. Hij kon ook zelf zijn brood weer smeren en een beker vast houden. Dat ging allemaal ook goed alleen wat langzamer.
Ik hoop alleen dat hij nog iets kan lopen als ze dat voor het eerst gaan testen.
Het lijkt net alsof nu de klap binnenkomt wat er is gebeurd. Eerst was ik er nog wel redelijk rustig onder maar nu ben ik toch bang dat hij niet meer de oude wordt.. ik ben vanaf 3 tot 10 aan het werk geweest voor wat afleiding maar als ik er dan weer aan dacht raakte ik alsware in een soort shock en paniek.
Ik ben zo bang dat hij in een verpleeghuis terecht komt waar hij voor zijn leven moet blijven omdat thuis wonen dan niet meer mogelijk is..
Ik vind dit heel erg, voor hem en ook zo erg voor mijn moeder. Omdat ze dan uit elkaar worden gehaald en je een soort deel van je leven daarmee afsluit wat nooit meer anders kan worden.
Ik kan het mij niet voorstellen hoe het nu verder moet.. ik ben ook zo bang dat hij helemaal geen zin meer heeft in het leven nu.
Hij was die stoma al zo spuug zat omdat er vaak lekkage was. En laatst die ontlasting overgeven. Het is een hel voor hem en ik weet hier ook niet mee om te gaan.Je neemt nu allemaal dingen aan die (nog) helemaal niet aan de orde zijn. Tegenwoordig ga je echt niet zomaat naar een verpleeghuis. Thuiszorg is misschien wel een optie als dat nodig blijkt, vooral om je moeder te ontlasten en er voor te zorgen dat zij niet alleen maar zijn verzorgster is of wordt.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
zondag 5 juni 2016 om 00:19
Hij krijgt al twee keer in de week thuiszorg om de stoma plak te vervangen. De zak legen doet hij zelf. Dus we hebben al lang contact met de thuiszorg. Dat zal wel meer worden straks.
Morgenvroeg gaan we weer naar hem toe. Ik heb net nog het ziekenhuis gebeld. Zijn controles waren elke keer goed en hij voelt zich ook goed. Maar dit is altijd lastig bij hem want ook al voelt hij zich niet goed zegt hij nog dat hij niks heeft. Hij was wel veel aan het slapen geweest.
Ik loop zelf stage in een verpleeghuis en werk in de zorg. Ik weet ook wel dat je er niet makkelijk komt maar zulke dingen schieten van gekte dan door het hoofd..
Revalidatie centrum zou heel goed kunnen. Maar als het herstel bijvoorbeeld zo goed gaat, dan kan het toch zijn dat hij er maar een paar weken hoeft te liggen?
Morgenvroeg gaan we weer naar hem toe. Ik heb net nog het ziekenhuis gebeld. Zijn controles waren elke keer goed en hij voelt zich ook goed. Maar dit is altijd lastig bij hem want ook al voelt hij zich niet goed zegt hij nog dat hij niks heeft. Hij was wel veel aan het slapen geweest.
Ik loop zelf stage in een verpleeghuis en werk in de zorg. Ik weet ook wel dat je er niet makkelijk komt maar zulke dingen schieten van gekte dan door het hoofd..
Revalidatie centrum zou heel goed kunnen. Maar als het herstel bijvoorbeeld zo goed gaat, dan kan het toch zijn dat hij er maar een paar weken hoeft te liggen?
zondag 5 juni 2016 om 14:42
Soms hoef je niet intern te verblijven in een revalidatiecentrum. Er kan ook therapie gevolgd worden terwijl je thuis woont. Je kunt kijken of hij in aanmerking komt voor een taxivergoeding. Na een beroerte mag je namelijk niet zomaar weer achter het stuur kruipen ook al denk je dat het wel gaat.
Misschien is uitbreiding van de thuiszorg een goed idee. Vraag of ze opnieuw willen indiceren zodat je vader straks ook hulp krijgt bij ADL. Mocht het later beter gaan dan kan hij altijd nog afbouwen.
Misschien is uitbreiding van de thuiszorg een goed idee. Vraag of ze opnieuw willen indiceren zodat je vader straks ook hulp krijgt bij ADL. Mocht het later beter gaan dan kan hij altijd nog afbouwen.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
zondag 5 juni 2016 om 19:33
We zijn vandaag weer geweest. Hij heeft zonder begeleiding een stukje gelopen en praten gaat ook nog goed. Zijn arm doet ook nog steeds weer. Wel verward hij de woorden soms maar dat is het enige nu nog..
Echt geluk gehad blijkbaar gelukkig.
Morgen komt de logo en fysiotherapie om te kijken welke Hulp hij nog nodig heeft.
Echt geluk gehad blijkbaar gelukkig.
Morgen komt de logo en fysiotherapie om te kijken welke Hulp hij nog nodig heeft.
