Werk & Studie
alle pijlers
Coschappen niet leuk
maandag 6 juni 2016 om 21:36
Tja, die co-schappen is echt een kwestie van doorzetten als je het ziekenhuiswerk niet leuk vindt.
Maar toch zie ik wel degelijk nut voor een patoholoog in spé.
Patiëntencontacten zijn straks wellicht geen deel van je werk meer, maar de kliniek achter de preparaten die je gaat onderzoeken is dat wel. Juist een patholoog moet hetgene hij straks gaat beoordelen kunnen relateren aan de klinische praktijk.
Mischien kun je je co-schappen iets leuker maken door die verbiding vast te leggen. Hoe zou een patholoog te maken kunnen krijgen met de casuïstiek die je nu tegenkomt? Wat zou je dan gaan zien en hoe interpreteer je dat? Hoe helpt dat de casus verder? Zoiets,
Maar toch zie ik wel degelijk nut voor een patoholoog in spé.
Patiëntencontacten zijn straks wellicht geen deel van je werk meer, maar de kliniek achter de preparaten die je gaat onderzoeken is dat wel. Juist een patholoog moet hetgene hij straks gaat beoordelen kunnen relateren aan de klinische praktijk.
Mischien kun je je co-schappen iets leuker maken door die verbiding vast te leggen. Hoe zou een patholoog te maken kunnen krijgen met de casuïstiek die je nu tegenkomt? Wat zou je dan gaan zien en hoe interpreteer je dat? Hoe helpt dat de casus verder? Zoiets,
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
maandag 6 juni 2016 om 21:38
Ik vond mijn coschappen ook niet leuk, het werk als arts wel. Maar de brede basis die je tijdens je coschappen opdoet daar heb je je hele carrière profijt van, ook als patholoog. voor mij was het twee jaar doorzetten waarna ik kon gaan doen wat ik echt leuk vond.
Maar goed mocht je patholoog willen worden, dan is dit je enige route en zul je nog even moeten doorbijten
Maar goed mocht je patholoog willen worden, dan is dit je enige route en zul je nog even moeten doorbijten
maandag 6 juni 2016 om 21:41
Ik kan me goed voorstellen dat je (levende) patienten niet leuk vindt als je graag patholoog wilt worden, maar om daar te komen zul je toch door die coschappen heen moeten. En wat zijn die 2 jaar dan, als je daarna iets kunt doen waar je helemaal op je plek zit?
Overigens ben ik pas het meest gaan leren toen ik eenmaal met mijn vervolgopleiding begon, het is niet zo dat je tijdens je coschappen nou zo fantastisch veel nieuwe kennis op doet. Toen ik ermee bezig was vond ik ze heel belangrijk, maar achteraf begon het echte leven en leren daarna pas
Dus mijn advies: hou die 2 jaar vol, probeer bij elk coschap een leerdoel te bedenken waar je wel wat aan gaat hebben (je kunt bv bij coschap gyn kijken of je meer oncologie kunt doen in plaats van obstetrie, zodat je wat meer achtergrond hebt voor later), of ga onderzoek doen bij de pathologie tijdens je coschappen - meerdere vliegen in 1 klap!
Overigens ben ik pas het meest gaan leren toen ik eenmaal met mijn vervolgopleiding begon, het is niet zo dat je tijdens je coschappen nou zo fantastisch veel nieuwe kennis op doet. Toen ik ermee bezig was vond ik ze heel belangrijk, maar achteraf begon het echte leven en leren daarna pas
Dus mijn advies: hou die 2 jaar vol, probeer bij elk coschap een leerdoel te bedenken waar je wel wat aan gaat hebben (je kunt bv bij coschap gyn kijken of je meer oncologie kunt doen in plaats van obstetrie, zodat je wat meer achtergrond hebt voor later), of ga onderzoek doen bij de pathologie tijdens je coschappen - meerdere vliegen in 1 klap!
maandag 6 juni 2016 om 21:43
Als patholoog is het toch ook belangrijk dat je kennis hebt van de levende mens. En als patholoog moet je ook een anamnese afnemen, alleen gaat dit anders en moet je informatie halen uit andere bronnen.
Geneeskunde is een algemene studie en de basis voor elke arts. Wil je psychiater worden dan moet je toch ook leren hoe je bevalling doet of hoe je chirurgische verrichtingen doet.
Niemand weet trouwens hoe de specialisten zich gaan ontwikkelen. 30 jaar geleden hadden radiologen eigenlijk nooit contact met patienten en de anesthesisten alleen wanneer de patiënten in slaap waren. Nu draaien ze ook spreekuren en werken veel patienten.
Geneeskunde is een algemene studie en de basis voor elke arts. Wil je psychiater worden dan moet je toch ook leren hoe je bevalling doet of hoe je chirurgische verrichtingen doet.
Niemand weet trouwens hoe de specialisten zich gaan ontwikkelen. 30 jaar geleden hadden radiologen eigenlijk nooit contact met patienten en de anesthesisten alleen wanneer de patiënten in slaap waren. Nu draaien ze ook spreekuren en werken veel patienten.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
maandag 6 juni 2016 om 22:21
Ik ben geen coschappen gaan doen vond het echt niet leuk genoeg. Nu op een andere manier bezig met mijn droomspecialisme en hoewel ik nog maar aan het begin sta daarvan heb ik een goed gevoel over de alternatieve route, dat die ook veel beter bij me past. Ik wilde vertrouwensarts worden... Maar ik vond de studie zo niet leuk dat ik 3 jaar coschappen in het vooruitzicht gewoon echt niet trok (@ eerdere reacties: coschappen is tegenwoordig 3 jaar trouwens). En ben nu zoveel happier dan toen ik nog gnk deed. En denk stiekem dat wat ik nu ga doen eigenlijk al die jaren al veel beter bij me paste
Maar als je al halverwege de coschappen bent ofzo, dan zou ik gewoon heel ff doorbijten, je kan je semi-artsstage, keuzeco en je wetenschappelijke stage bij de patho doen neem ik aan? Da's dan bij elkaar echt alweer bijna een jaar vol, toch?
Maar als je al halverwege de coschappen bent ofzo, dan zou ik gewoon heel ff doorbijten, je kan je semi-artsstage, keuzeco en je wetenschappelijke stage bij de patho doen neem ik aan? Da's dan bij elkaar echt alweer bijna een jaar vol, toch?
maandag 6 juni 2016 om 23:01
Het is ook echt zwaar, die co-schappen.
Ik vond het zelf wel steeds beter worden.
Je went op een gegeven moment aan het stramien.
En in mijn tijd kwamen die kleinere co-schappen achteraan. Nadeel wel nog vaker verkassen, maar ook wat laagdrempeliger met minder prestatiedruk.
Het gaat voorbij.
Ik vond het zelf wel steeds beter worden.
Je went op een gegeven moment aan het stramien.
En in mijn tijd kwamen die kleinere co-schappen achteraan. Nadeel wel nog vaker verkassen, maar ook wat laagdrempeliger met minder prestatiedruk.
Het gaat voorbij.
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
maandag 6 juni 2016 om 23:37
Hmm, een goede vriendin van mij is bijna klaar met de specialisatie voor pathologie, en die heeft de eerste jaren ook nog regelmatig het gevoel gehad dat ze voor spek en bonen meedeed hoor. Juist omdat de uitslagen zo cruciaal zijn, moest alles gecontroleerd worden door een supervisor. Dat kan nou eenmaal niet anders, maar dat wordt steeds minder.
En wat ik van patienten heb gehoord, is dat ze soms de co-assistent juist fijn vinden, omdat die veel meer tijd hebben voor een gesprek, dingen rustiger kunnen uitleggen. Je kunt dus wel degelijk ook voor de patient van toegevoegde waarde zijn.
En wat ik van patienten heb gehoord, is dat ze soms de co-assistent juist fijn vinden, omdat die veel meer tijd hebben voor een gesprek, dingen rustiger kunnen uitleggen. Je kunt dus wel degelijk ook voor de patient van toegevoegde waarde zijn.
dinsdag 7 juni 2016 om 09:55
Ten eerste chapeau, je hebt duidelijk voor ogen wat je wil doen na je studie en zo te lezen past het goed bij je.
Verder lang niet alles wat je moet doen in het leven is nuttig en leuk. Soms is het gewoon wat het is. Dat zal je later in je werkzame leven ook wel eens meemaken. Het gros van de artsen gaat niet in de kliniek werken. Ik vond de snijdende specialismen ook niks, maar achteraf bekeken had het toch wel wat en het verruimt je kennis en je blik.
Verder lang niet alles wat je moet doen in het leven is nuttig en leuk. Soms is het gewoon wat het is. Dat zal je later in je werkzame leven ook wel eens meemaken. Het gros van de artsen gaat niet in de kliniek werken. Ik vond de snijdende specialismen ook niks, maar achteraf bekeken had het toch wel wat en het verruimt je kennis en je blik.
dinsdag 7 juni 2016 om 17:43
Ik sta aan het einde van de rit. Als ik terug kijk is het voorbij gevlogen, terwijl ik ook hele periodes heb gehad waarin ik het bijltje wilde neersmijten. Het gaat voorbij, echt . En achteraf was alles leerzaam. Man, wat zijn wij co's flexibel, daadkrachtig en zelfredzaam. Chapeau voor ons !
Die algemene co's kom je wel door! Gewoon volhouden! Daarna een klinische stage kiezen waarbij pathologie een rol speelt. Vraag anders eens advies aan de afdeling waar je je keuzeco of wetenschapsstage gaat doen wat de beste klinische keuze is.
Overigens eens met wat iemand hierboven zei: je bent soms als co juist waardevol omdat je meer tijd hebt dan de artsen. Spek en bonen is ook maar deels. Des te verder je komt, des te meer werk je echt uit handen neemt. Hoe ver ben je nu in je co's? Qua kennis en werk is een jaar coschappen een wereld van verschil met een half jaartje.
En op de Gyn gewoon lekker alle placenta's na gaan kijken !
Die algemene co's kom je wel door! Gewoon volhouden! Daarna een klinische stage kiezen waarbij pathologie een rol speelt. Vraag anders eens advies aan de afdeling waar je je keuzeco of wetenschapsstage gaat doen wat de beste klinische keuze is.
Overigens eens met wat iemand hierboven zei: je bent soms als co juist waardevol omdat je meer tijd hebt dan de artsen. Spek en bonen is ook maar deels. Des te verder je komt, des te meer werk je echt uit handen neemt. Hoe ver ben je nu in je co's? Qua kennis en werk is een jaar coschappen een wereld van verschil met een half jaartje.
En op de Gyn gewoon lekker alle placenta's na gaan kijken !
dinsdag 7 juni 2016 om 23:07
quote:daan6 schreef op 06 juni 2016 @ 22:34:
Serieuze vraag: waarom zijn coschappen niet leuk?
Het is zwáár. Steeds wisselen van locatie, niet alleen afdeling maar ook ziekenhuis, elke paar weken op een nieuwe plek, elke keer weer honderd handjes schudden, je plek zoeken en 'veroveren', soms vechten met je collega's om de patiënten te kunnen zien, doen alsof je alles leuk en interessant vindt (wat echt niet waar is), en soms maar gewoon uren staan toekijken op de OK terwijl je eigenlijk niets of nauwelijks iets kan zien.
Anderzijds is het co-zijn een voorrecht, je mag, ziet en leert zo ontzettend veel. Je mag zomaar (weliswaar met toestemming van patiënt) overal meekijken, binnenlopen, meedenken, meedoen. Poli's draaien, bevallingen doen, kleine ingreepjes doen, wonden hechten, assisteren op de OK, wondzorg doen, echo's maken, etc. Dat alles onder supervisie uiteraard, maar toch. Heerlijk.
Serieuze vraag: waarom zijn coschappen niet leuk?
Het is zwáár. Steeds wisselen van locatie, niet alleen afdeling maar ook ziekenhuis, elke paar weken op een nieuwe plek, elke keer weer honderd handjes schudden, je plek zoeken en 'veroveren', soms vechten met je collega's om de patiënten te kunnen zien, doen alsof je alles leuk en interessant vindt (wat echt niet waar is), en soms maar gewoon uren staan toekijken op de OK terwijl je eigenlijk niets of nauwelijks iets kan zien.
Anderzijds is het co-zijn een voorrecht, je mag, ziet en leert zo ontzettend veel. Je mag zomaar (weliswaar met toestemming van patiënt) overal meekijken, binnenlopen, meedenken, meedoen. Poli's draaien, bevallingen doen, kleine ingreepjes doen, wonden hechten, assisteren op de OK, wondzorg doen, echo's maken, etc. Dat alles onder supervisie uiteraard, maar toch. Heerlijk.
woensdag 8 juni 2016 om 07:19
quote:Hilde12345 schreef op 07 juni 2016 @ 18:55:
Een bijbaantje bij de pathologie lijkt me een goed idee, weet alleen niet zo goed waar ik het in mijn 'schema' in zou moeten passen hihi
Als ik eenmaal er ben en bezig ben dan gaat de tijd meestal snel voorbij, het is alleen in de ochtend en bij besprekingen dat ik zo ontzettend moe ben dat het bijna pijn doet aan mijn hoofd.. ik ben zo moe dat ik dan zelfs niet kan focussen en ook soms wazig zie.. schaam me er ook altijd voor dat ik werkelijk om de 3 minuten enorm moet geeuwen!! Is dit herkenbaar? Hebben jullie misschien tips tegen zo moe zijn? ik probeer echt al wel vroeg naar bed te gaan, niet later dan 11 uur! Maar het energiegebrek vind ik ook een van de zwaarste dingen.. daar zal je wel aan moeten wennen denk ik dat fulltime werk ritme!
En ja klopt, als ik niks te doen heb ga ik soms random wat praatjes maken met patienten en dat vinden ze altijd heel leuk! En inderdaad uit je comfort zone gaan is in het begin niet leuk, maar erg leerzaam, hierdoor durf ik ook meer te spreken tijdens grote besprekingen en dat is ook later als patholoog belangrijk
De pathologie had mij geadviseerd om als semi-artsstage te gaan voor interne, chirurgie of iets met kinderen (erg breed maar goed). Hiervoor heb ik interne, chirurgie in de bachelor fase gedaan en in mijn master oog, gynaecologie en kind. Waarbij kind eigenlijk het eerste coschap was dat ik ook echt leuk vind, maar chirurgie en gynaecologie vond ik niks vanwege de sfeer.
Koffie, koffie, koffie met nog een beetje koffie. Heb weleens staan kotsen van de grote hoeveelheid koffie die ik op een dag had gedronken maar niets zo ergerlijk als een co die iedere dag continu loopt te geeuwen. Ga inderdaad op tijd naar bed en misschien nog eerder want blijkbaar is dit nog niet vroeg genoeg. En slaap bij wanneer je kunt.
Wat ik veel deed was sporten, je wordt er even moe van maar krijgt er ook een bak energie van en daarnaast ook uithoudingsvermogen.
Ik hoop maar dat je in de pathologie straks je droombaan vindt. Ik heb een totaal ander specialisme gekozen dan dat ik altijd voor ogen had .
Hoe lang ben je al bezig met je co-schappen? Hoe oud ben je? En woon je op kamers?
Een bijbaantje bij de pathologie lijkt me een goed idee, weet alleen niet zo goed waar ik het in mijn 'schema' in zou moeten passen hihi
Als ik eenmaal er ben en bezig ben dan gaat de tijd meestal snel voorbij, het is alleen in de ochtend en bij besprekingen dat ik zo ontzettend moe ben dat het bijna pijn doet aan mijn hoofd.. ik ben zo moe dat ik dan zelfs niet kan focussen en ook soms wazig zie.. schaam me er ook altijd voor dat ik werkelijk om de 3 minuten enorm moet geeuwen!! Is dit herkenbaar? Hebben jullie misschien tips tegen zo moe zijn? ik probeer echt al wel vroeg naar bed te gaan, niet later dan 11 uur! Maar het energiegebrek vind ik ook een van de zwaarste dingen.. daar zal je wel aan moeten wennen denk ik dat fulltime werk ritme!
En ja klopt, als ik niks te doen heb ga ik soms random wat praatjes maken met patienten en dat vinden ze altijd heel leuk! En inderdaad uit je comfort zone gaan is in het begin niet leuk, maar erg leerzaam, hierdoor durf ik ook meer te spreken tijdens grote besprekingen en dat is ook later als patholoog belangrijk
De pathologie had mij geadviseerd om als semi-artsstage te gaan voor interne, chirurgie of iets met kinderen (erg breed maar goed). Hiervoor heb ik interne, chirurgie in de bachelor fase gedaan en in mijn master oog, gynaecologie en kind. Waarbij kind eigenlijk het eerste coschap was dat ik ook echt leuk vind, maar chirurgie en gynaecologie vond ik niks vanwege de sfeer.
Koffie, koffie, koffie met nog een beetje koffie. Heb weleens staan kotsen van de grote hoeveelheid koffie die ik op een dag had gedronken maar niets zo ergerlijk als een co die iedere dag continu loopt te geeuwen. Ga inderdaad op tijd naar bed en misschien nog eerder want blijkbaar is dit nog niet vroeg genoeg. En slaap bij wanneer je kunt.
Wat ik veel deed was sporten, je wordt er even moe van maar krijgt er ook een bak energie van en daarnaast ook uithoudingsvermogen.
Ik hoop maar dat je in de pathologie straks je droombaan vindt. Ik heb een totaal ander specialisme gekozen dan dat ik altijd voor ogen had .
Hoe lang ben je al bezig met je co-schappen? Hoe oud ben je? En woon je op kamers?
Kia aka brandhout voor de hel, aangenaam.
vrijdag 10 juni 2016 om 08:58
Haha, ik ben al een tijdje klaar met m'n coschappen, maar dat vermoeide gevoel 's ochtends is nooit meer weg gegaan helaas Als ik zelf niet betrokken ben bij een bespreking en het onderwerp minder interessant is, moet ik m'n best doen om niet met hele andere dingen bezig te zijn, te gapen of constant m'n mobiel te checken.. En we zijn echt niet de enige, heb meerdere malen collega's (ook de prof) letterlijk in slaap zien vallen.
Het energiegebrek in het algemeen, tsja.. Helaas hebben we geen 9-4 baan en is het inherent aan je werk, maar ik vond het al zo veel schelen als je meer zelf mag doen (zowel tijdens coschappen als daarna). Op het krukje zitten en de godganse dag alleen maar meekijken is niet bevordelijk voor je alertheid en assertiviteit.. Ik vond het echt zo'n opgave om na de zoveelste patient vanaf dat krukje nog een interessante vraag te stellen in een specialisme waar ik niks om gaf, pff..
Het energiegebrek in het algemeen, tsja.. Helaas hebben we geen 9-4 baan en is het inherent aan je werk, maar ik vond het al zo veel schelen als je meer zelf mag doen (zowel tijdens coschappen als daarna). Op het krukje zitten en de godganse dag alleen maar meekijken is niet bevordelijk voor je alertheid en assertiviteit.. Ik vond het echt zo'n opgave om na de zoveelste patient vanaf dat krukje nog een interessante vraag te stellen in een specialisme waar ik niks om gaf, pff..
vrijdag 10 juni 2016 om 10:27
O, wat heb ik me altijd geërgerd aan die krukjes.
Niet alleen is het gewoon vervelend om de hele dag op een krukje te moeten zitten, maar ik vond de symbolische boodschap ook zo stom: de échte deelnemers aan het gesprek zitten op een stoel, maar jij bent niet belangrijk genoeg om even een stoel voor te regelen.
Als ik co-assistenten de hele dag naast me heb, is het eerste wat ik doe een gewone stoel pakken en de setting zo organiseren dat zij ook gewoon gebruik kunnen maken van de tafel om hun koffie op te zetten en aantekeningen op de kunnen maken.
En ik onthou hun naam, zodat ik ze met naam kan voorstellen in plaats van alleen de functie-aanduiding 'co'.
Niet alleen is het gewoon vervelend om de hele dag op een krukje te moeten zitten, maar ik vond de symbolische boodschap ook zo stom: de échte deelnemers aan het gesprek zitten op een stoel, maar jij bent niet belangrijk genoeg om even een stoel voor te regelen.
Als ik co-assistenten de hele dag naast me heb, is het eerste wat ik doe een gewone stoel pakken en de setting zo organiseren dat zij ook gewoon gebruik kunnen maken van de tafel om hun koffie op te zetten en aantekeningen op de kunnen maken.
En ik onthou hun naam, zodat ik ze met naam kan voorstellen in plaats van alleen de functie-aanduiding 'co'.
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.