Psyche
alle pijlers
Bang voor boosheid
vrijdag 13 mei 2016 om 11:52
Zo'n beetje mijn hele leven lang heb ik moeite met boosheid. In mijn familie wordt erg ongezond omgegaan met deze emotie, dus ik heb nooit geleerd om daar normaal mee om te gaan. Mijn oma (die tot mijn 5de verantwoordelijk was voor een groot deel van mijn opvoeding) kon absoluut niet tegen boosheid en had ook de traditionele Oost-Europese opvatting dat vrouwen altijd aardig en lieflijk moeten zijn. Mijn moeder kan ook niet tegen boosheid en liet het me niet toe om boosheid of kritiek naar haar toe te uiten. Ik kreeg dan altijd te horen dat ik een ondankbaar kind was, dat mijn emotie niet echt was maar gekopieerd van tv (jongerenseries waarin pubers naar hun ouders schreeuwden), dat boosheid iets slechts en lelijks was. Als ik dan, na alles lang opgekropt te hebben, heftig tegen haar uitbarstte, werd ik dagenlang doodgezwegen. Zelf kan ze ook niet op een gezonder manier aangeven wat haar dwarszit, maar kropt alles op, terwijl ze ondertussen gemene, passive-agressive opmerkingen maakt tegen de persoon op wie ze boos is.
Ik heb thuis dus geleerd dat boosheid iets slechts is, dat het niet geuit mag worden, en dat ik alleen goedkeuring kreeg van mijn moeder als ik me gedroeg zoals zij het wilde. Ik ben hier al lang mee bezig, ook in therapie, maar die overtuiging zit er nog steeds diep in. En ondertussen borrelt het binnenin mij. Ik ben eigenlijk best opvliegend van aard. Ik word snel boos, maar het is ook snel weer over, mits ik het kan uiten. Meestal lukt me dat echter niet, door de diepe overtuiging dat boosheid slecht is en mij tot een slecht mens maakt. Daardoor krop ik het op en barst ik op een gegeven moment uit om iets kleins. Dit gebeurt niet vaak, ik weet zelf ook wel dat het onredelijk is en ik probeer het te voorkomen. Maar soms gebeurt het toch, en omdat ik niet wil dat mijn omgeving er last van heeft, keert de boosheid zich tegen mezelf. Ik doe mezelf niks aan, maar word wel zo verschrikkelijk boos dat ik op een gegeven moment een black-out krijg en uren later versuft en uitgeput wakker word.
Een paar jaar geleden kreeg ik een relatie met een man die nogal met zichzelf in de knoop zat en bij wie ik het nooit goed kon doen. Hij had commentaar op alles, van mijn kleding tot hoe ik de kopjes in de kast zette. Als ik ergens mee zat wat betreft onze relatie of zijn gedrag, wist hij het altijd zo te draaien dat het aan mij lag of hij weigerde om er überhaupt over te praten. Ook had hij regelmatig woede-uitbarstingen die in zijn ogen volkomen gerechtvaardigd waren. Na drie jaar zat ik er helemaal doorheen, liep constant op mijn tenen, gaf mezelf de schuld van alles en vond mezelf een slecht en lelijk mens. Uiteindelijk trok ik het niet meer en heb ik de relatie beëindigd. Deze relatie heeft me ook diep geraakt, het was een grote schep bovenop de toch al grote chaos in mij.
En nu ben ik een paar jaar en een paar stappen verder, maar ik kan nog steeds niet gezond met boosheid omgaan. Ik vind het nog steeds lastig om mijn boosheid te uiten omdat ik mezelf dan een slecht mens vind. Ik vind ook nog steeds lastig om kritiek te uiten omdat ik bang ben dat de ander dan boos op mij wordt. Ik kan daar soms zo bang voor zijn, dat ik paniekaanvallen krijg. Ik loop er telkens tegenaan. In mijn functie van leidinggevende waarbij ik regelmatig mensen op hun functioneren moet aanspreken, in mijn relaties met mannen, en uiteraard nog steeds bij het contact met mijn moeder. Ik heb therapie en ik heb voor mezelf ook redelijk duidelijk wat de oorzaken zijn, maar het zit zo ontzettend diep.
Wat ik met dit topic wil? Een beetje van me af praten, omdat ik er momenteel best wel mee zit, maar ik ben ook op zoek naar tips. Hoe gaan jullie om met boosheid? Hoe kalmeer je jezelf als je bang bent dat een ander boos wordt? En als dat gebeurt, hoe ga je daar mee om? Alle tips zijn meer dan welkom, want ik ben het zo beu om met al die opgekropte woede en angst rond te lopen.
Ik heb thuis dus geleerd dat boosheid iets slechts is, dat het niet geuit mag worden, en dat ik alleen goedkeuring kreeg van mijn moeder als ik me gedroeg zoals zij het wilde. Ik ben hier al lang mee bezig, ook in therapie, maar die overtuiging zit er nog steeds diep in. En ondertussen borrelt het binnenin mij. Ik ben eigenlijk best opvliegend van aard. Ik word snel boos, maar het is ook snel weer over, mits ik het kan uiten. Meestal lukt me dat echter niet, door de diepe overtuiging dat boosheid slecht is en mij tot een slecht mens maakt. Daardoor krop ik het op en barst ik op een gegeven moment uit om iets kleins. Dit gebeurt niet vaak, ik weet zelf ook wel dat het onredelijk is en ik probeer het te voorkomen. Maar soms gebeurt het toch, en omdat ik niet wil dat mijn omgeving er last van heeft, keert de boosheid zich tegen mezelf. Ik doe mezelf niks aan, maar word wel zo verschrikkelijk boos dat ik op een gegeven moment een black-out krijg en uren later versuft en uitgeput wakker word.
Een paar jaar geleden kreeg ik een relatie met een man die nogal met zichzelf in de knoop zat en bij wie ik het nooit goed kon doen. Hij had commentaar op alles, van mijn kleding tot hoe ik de kopjes in de kast zette. Als ik ergens mee zat wat betreft onze relatie of zijn gedrag, wist hij het altijd zo te draaien dat het aan mij lag of hij weigerde om er überhaupt over te praten. Ook had hij regelmatig woede-uitbarstingen die in zijn ogen volkomen gerechtvaardigd waren. Na drie jaar zat ik er helemaal doorheen, liep constant op mijn tenen, gaf mezelf de schuld van alles en vond mezelf een slecht en lelijk mens. Uiteindelijk trok ik het niet meer en heb ik de relatie beëindigd. Deze relatie heeft me ook diep geraakt, het was een grote schep bovenop de toch al grote chaos in mij.
En nu ben ik een paar jaar en een paar stappen verder, maar ik kan nog steeds niet gezond met boosheid omgaan. Ik vind het nog steeds lastig om mijn boosheid te uiten omdat ik mezelf dan een slecht mens vind. Ik vind ook nog steeds lastig om kritiek te uiten omdat ik bang ben dat de ander dan boos op mij wordt. Ik kan daar soms zo bang voor zijn, dat ik paniekaanvallen krijg. Ik loop er telkens tegenaan. In mijn functie van leidinggevende waarbij ik regelmatig mensen op hun functioneren moet aanspreken, in mijn relaties met mannen, en uiteraard nog steeds bij het contact met mijn moeder. Ik heb therapie en ik heb voor mezelf ook redelijk duidelijk wat de oorzaken zijn, maar het zit zo ontzettend diep.
Wat ik met dit topic wil? Een beetje van me af praten, omdat ik er momenteel best wel mee zit, maar ik ben ook op zoek naar tips. Hoe gaan jullie om met boosheid? Hoe kalmeer je jezelf als je bang bent dat een ander boos wordt? En als dat gebeurt, hoe ga je daar mee om? Alle tips zijn meer dan welkom, want ik ben het zo beu om met al die opgekropte woede en angst rond te lopen.
Slik die kikker!
zaterdag 14 mei 2016 om 12:55
quote:hatsetats schreef op 14 mei 2016 @ 12:20:
O en is het werkinhoudelijke feedback of gaat het houding en gedrag?
Ze doet haar werk heel goed, maar slaat hele stukken over en beweert vervolgens dat ze niet wist dat ze dat ook moest doen, terwijl het haar een paar keer verteld is en ze het ook op papier had. Als ik haar daarop wijs, ben ik haar "gek aan het maken" en "doe ik uit de hoogte terwijl ik meer respect zou moeten tonen aangezien ze ouder is dan ik". En zo zijn er nog meer welles/nietes spelletjes.
Ik vind niet dat ik uit de hoogte doe, maar ik ben wel redelijk zakelijk als ik dat soort dingen aankaart. "Na een controle op afdeling zus en zo, zag ik dat je daar niet bent geweest. Hoe komt dat?" Ik ga niet extra lief doen om haar niet te kwetsen, terwijl Oost-Europese vrouwen dat vaak wel doen, aangezien kritiek/feedback snel persoonlijk wordt opgevat. Ik ben daar veel Nederlandser in: het is geen persoonlijke aanval, het gaat puur om het werk en daar moet je nuchter mee om kunnen gaan. Het is dus ook een cultuurverschil.
Ik geef ook regelmatig aan dat ze goed werkt en dat iedereen tevreden is met het resultaat. Ik probeer ook duidelijk te maken dat ik heel goed weet dat de verwachtingen van onze werkgever pittig zijn, maar dat we verder komen als we samenwerken. Momenteel maak ik elke dag een praatje met haar, vraag ik of ze alles af heeft kunnen krijgen, of alles goed gaat, of ze nog vragen heeft. Het gaat al beter dan eerst, maar ik hou mijn hart toch elke keer vast als er toch iets niet goed is gegaan en ik haar daarop aan moet spreken.
O en is het werkinhoudelijke feedback of gaat het houding en gedrag?
Ze doet haar werk heel goed, maar slaat hele stukken over en beweert vervolgens dat ze niet wist dat ze dat ook moest doen, terwijl het haar een paar keer verteld is en ze het ook op papier had. Als ik haar daarop wijs, ben ik haar "gek aan het maken" en "doe ik uit de hoogte terwijl ik meer respect zou moeten tonen aangezien ze ouder is dan ik". En zo zijn er nog meer welles/nietes spelletjes.
Ik vind niet dat ik uit de hoogte doe, maar ik ben wel redelijk zakelijk als ik dat soort dingen aankaart. "Na een controle op afdeling zus en zo, zag ik dat je daar niet bent geweest. Hoe komt dat?" Ik ga niet extra lief doen om haar niet te kwetsen, terwijl Oost-Europese vrouwen dat vaak wel doen, aangezien kritiek/feedback snel persoonlijk wordt opgevat. Ik ben daar veel Nederlandser in: het is geen persoonlijke aanval, het gaat puur om het werk en daar moet je nuchter mee om kunnen gaan. Het is dus ook een cultuurverschil.
Ik geef ook regelmatig aan dat ze goed werkt en dat iedereen tevreden is met het resultaat. Ik probeer ook duidelijk te maken dat ik heel goed weet dat de verwachtingen van onze werkgever pittig zijn, maar dat we verder komen als we samenwerken. Momenteel maak ik elke dag een praatje met haar, vraag ik of ze alles af heeft kunnen krijgen, of alles goed gaat, of ze nog vragen heeft. Het gaat al beter dan eerst, maar ik hou mijn hart toch elke keer vast als er toch iets niet goed is gegaan en ik haar daarop aan moet spreken.
Slik die kikker!
zaterdag 14 mei 2016 om 12:59
quote:mariposita schreef op 14 mei 2016 @ 12:19:
Je zegt 'Echt, soms denk ik dat ik een magneet ben voor dat soort mensen'.
En ja, dat klopt. Als jij niet duidelijk bent, gaan mensen daar al dan niet bewust gebruik van maken en kijken hoe ver ze kunnen gaan. Steeds iets verder.Klopt, mijn opmerking was een beetje sarcastisch. Ik weet heel goed dat ik dat soort mensen aantrek, dat ik elke keer patronen uit het verleden herhaal en dat mensen aanvoelen dat ze bij mij nét die ene stap verder kunnen gaan. Maar ik heb ondertussen wel leren aanvoelen dat ik weer eens in zo'n situatie zit. De alarmbellen gaan gelukkig steeds sneller af. Nu zal ik nog flink moeten sleutelen aan mijn grenzen en mijn gevoel van eigenwaarde.
Je zegt 'Echt, soms denk ik dat ik een magneet ben voor dat soort mensen'.
En ja, dat klopt. Als jij niet duidelijk bent, gaan mensen daar al dan niet bewust gebruik van maken en kijken hoe ver ze kunnen gaan. Steeds iets verder.Klopt, mijn opmerking was een beetje sarcastisch. Ik weet heel goed dat ik dat soort mensen aantrek, dat ik elke keer patronen uit het verleden herhaal en dat mensen aanvoelen dat ze bij mij nét die ene stap verder kunnen gaan. Maar ik heb ondertussen wel leren aanvoelen dat ik weer eens in zo'n situatie zit. De alarmbellen gaan gelukkig steeds sneller af. Nu zal ik nog flink moeten sleutelen aan mijn grenzen en mijn gevoel van eigenwaarde.
Slik die kikker!
zaterdag 14 mei 2016 om 13:00
Zij zou meer respect moeten tonen omdat jij haar leidinggevende bent. Niet dan? Haar opmerkingen houden niks in, ze probeert het gewoon. Wat mij helpt bij zulke stellingen is denken "wat je vindt, mag je houden". Wat iemand anders vindt, hoef ik me niet per se bezig te houden. Ik vind weer andere dingen.
zaterdag 14 mei 2016 om 15:34
quote:AllieBrosh schreef op 14 mei 2016 @ 12:55:
[...]
Ze doet haar werk heel goed, maar slaat hele stukken over en beweert vervolgens dat ze niet wist dat ze dat ook moest doen, terwijl het haar een paar keer verteld is en ze het ook op papier had. Als ik haar daarop wijs, ben ik haar "gek aan het maken" en "doe ik uit de hoogte terwijl ik meer respect zou moeten tonen aangezien ze ouder is dan ik". En zo zijn er nog meer welles/nietes spelletjes.
Ik vind niet dat ik uit de hoogte doe, maar ik ben wel redelijk zakelijk als ik dat soort dingen aankaart. "Na een controle op afdeling zus en zo, zag ik dat je daar niet bent geweest. Hoe komt dat?" Ik ga niet extra lief doen om haar niet te kwetsen, terwijl Oost-Europese vrouwen dat vaak wel doen, aangezien kritiek/feedback snel persoonlijk wordt opgevat. Ik ben daar veel Nederlandser in: het is geen persoonlijke aanval, het gaat puur om het werk en daar moet je nuchter mee om kunnen gaan. Het is dus ook een cultuurverschil.
Ik geef ook regelmatig aan dat ze goed werkt en dat iedereen tevreden is met het resultaat. Ik probeer ook duidelijk te maken dat ik heel goed weet dat de verwachtingen van onze werkgever pittig zijn, maar dat we verder komen als we samenwerken. Momenteel maak ik elke dag een praatje met haar, vraag ik of ze alles af heeft kunnen krijgen, of alles goed gaat, of ze nog vragen heeft. Het gaat al beter dan eerst, maar ik hou mijn hart toch elke keer vast als er toch iets niet goed is gegaan en ik haar daarop aan moet spreken.
Ik lees twee dingen; werkinhoudelijk en houding en gedrag.
Jij zegt dat ze het goed doet, maar is dat wel zo? Stukken overslaan is niet 'je werk goed doen'. Dat wat ze doet, doet ze goed maar over het geheel dus niet want er missen stukken. Hier kun je kijken wat ze nodig heeft om dat overzicht te krijgen. Misschien een 'monkeyproof' uitleg op papier? Desnoods met een simpel schemaatje ofzo.
Met duidelijke afspraken over hoe het moet en wanneer ze dit vlekkeloos moet doen kom je al heel ver.
Ten tweede lees ik houding en gedrag. Sowieso zegt stukken overslaan al iets over iemands houding, vooral als je daar al meerdere keren op bent aangesproken en het verbeterd niet. Daarnaast lees ik dat ze slecht met kritiek om kan gaan.
Daar kan natuurlijk ook van alles achter zitten, net als bij jou en boosheid Echter, jij bent haar psych niet. En hoezeer ik ook vind dat er op het werk ruimte moet zijn om te leren, at the end of the day moet jij je targets gehaald hebben en zij ook.
Dat mag je haar gewoon duidelijk vertellen. Even los van de inhoud blijven en haar wijzen op dit gedrag en zeggen dat je dit niet acceptabel vindt. En wanneer ze dit gedrag vertoond ook heel kort blijven 'Hier hebben wij het over gehad, deze opmerkingen zijn niet acceptabel' Niet meer, niet meer, in 1 keer doorgaan naar de inhoud. Hoe duidelijker jij bent, hoe eerder ze het gaat snappen.
Over die duidelijkheid: jij geeft twee signalen; aan de ene kant geef je complimentjes, zeg je dat je tevreden bent. Aan de andere kant geef je terug dat ze dingen niet goed doet. Dat valt bij sommige mensen nu eenmaal raar. 'Ja wat is het nou?' en geeft de ruimte om zich niks van je aan te trekken. Daarbij lijkt het alsof jij heel erg investeert in de relatie. Zelfs zo dat die relatie misschien wel belangrijker is dan haar functioneren. (kan ik mis hebben hoor, zo komt het over)
Aan de ene kant ben je zakelijk aan de andere kant investeer je enorm in een goede band met haar. In de hoop dat zij dan normaal gaat reageren? Dat gaat niet gebeuren
Geef haar alleen complimenten over het deel van het werk dat ze wel goed doet. Geef feedback op een ander moment. Niet 'Je doet het goed, maar dat en dat heb je niet gedaan'. Geef ook eens een complimentje over haar kleding oid, maak inderdaad een kletspraatje. Maaaaarrrrrr niet doe niet zo wanhopig verplicht elke dag dat praatje!
Want maak jij met al je teamleden dagelijks een praatje? Zoja, dan ook met haar zo nee, dan hoeft dat dus ook niet met haar.
Geef feedback ook even apart, niet met anderen erbij.
Maak in een gesprek duidelijk wat je van haar verwacht, zowel inhoudelijk (ál je werkzaamheden doen) als houding (feedback op ene normale manier accepteren) Maak over allebei duidelijk begrensde afspraken, leg die vast en kom er regelmatig 1 op 1 op terug.
Wat heeft zij nodig om dit goed te kunnen? Extra uitleg? Nog even meekijken met een ervaren collega? Weet zij wat de 'regels van feedback' zijn?
Leg het vast en evalueer met haar. Spreek haar aan wanneer zaken niet goed gaan. En laat heel duidelijk merken dat je bepaald gedrag niet accepteert. (doe een kapotte grammofoonplaat na op dat soort momenten, steeds dezelfde boodschap herhalen, niet meer, niet minder)
[...]
Ze doet haar werk heel goed, maar slaat hele stukken over en beweert vervolgens dat ze niet wist dat ze dat ook moest doen, terwijl het haar een paar keer verteld is en ze het ook op papier had. Als ik haar daarop wijs, ben ik haar "gek aan het maken" en "doe ik uit de hoogte terwijl ik meer respect zou moeten tonen aangezien ze ouder is dan ik". En zo zijn er nog meer welles/nietes spelletjes.
Ik vind niet dat ik uit de hoogte doe, maar ik ben wel redelijk zakelijk als ik dat soort dingen aankaart. "Na een controle op afdeling zus en zo, zag ik dat je daar niet bent geweest. Hoe komt dat?" Ik ga niet extra lief doen om haar niet te kwetsen, terwijl Oost-Europese vrouwen dat vaak wel doen, aangezien kritiek/feedback snel persoonlijk wordt opgevat. Ik ben daar veel Nederlandser in: het is geen persoonlijke aanval, het gaat puur om het werk en daar moet je nuchter mee om kunnen gaan. Het is dus ook een cultuurverschil.
Ik geef ook regelmatig aan dat ze goed werkt en dat iedereen tevreden is met het resultaat. Ik probeer ook duidelijk te maken dat ik heel goed weet dat de verwachtingen van onze werkgever pittig zijn, maar dat we verder komen als we samenwerken. Momenteel maak ik elke dag een praatje met haar, vraag ik of ze alles af heeft kunnen krijgen, of alles goed gaat, of ze nog vragen heeft. Het gaat al beter dan eerst, maar ik hou mijn hart toch elke keer vast als er toch iets niet goed is gegaan en ik haar daarop aan moet spreken.
Ik lees twee dingen; werkinhoudelijk en houding en gedrag.
Jij zegt dat ze het goed doet, maar is dat wel zo? Stukken overslaan is niet 'je werk goed doen'. Dat wat ze doet, doet ze goed maar over het geheel dus niet want er missen stukken. Hier kun je kijken wat ze nodig heeft om dat overzicht te krijgen. Misschien een 'monkeyproof' uitleg op papier? Desnoods met een simpel schemaatje ofzo.
Met duidelijke afspraken over hoe het moet en wanneer ze dit vlekkeloos moet doen kom je al heel ver.
Ten tweede lees ik houding en gedrag. Sowieso zegt stukken overslaan al iets over iemands houding, vooral als je daar al meerdere keren op bent aangesproken en het verbeterd niet. Daarnaast lees ik dat ze slecht met kritiek om kan gaan.
Daar kan natuurlijk ook van alles achter zitten, net als bij jou en boosheid Echter, jij bent haar psych niet. En hoezeer ik ook vind dat er op het werk ruimte moet zijn om te leren, at the end of the day moet jij je targets gehaald hebben en zij ook.
Dat mag je haar gewoon duidelijk vertellen. Even los van de inhoud blijven en haar wijzen op dit gedrag en zeggen dat je dit niet acceptabel vindt. En wanneer ze dit gedrag vertoond ook heel kort blijven 'Hier hebben wij het over gehad, deze opmerkingen zijn niet acceptabel' Niet meer, niet meer, in 1 keer doorgaan naar de inhoud. Hoe duidelijker jij bent, hoe eerder ze het gaat snappen.
Over die duidelijkheid: jij geeft twee signalen; aan de ene kant geef je complimentjes, zeg je dat je tevreden bent. Aan de andere kant geef je terug dat ze dingen niet goed doet. Dat valt bij sommige mensen nu eenmaal raar. 'Ja wat is het nou?' en geeft de ruimte om zich niks van je aan te trekken. Daarbij lijkt het alsof jij heel erg investeert in de relatie. Zelfs zo dat die relatie misschien wel belangrijker is dan haar functioneren. (kan ik mis hebben hoor, zo komt het over)
Aan de ene kant ben je zakelijk aan de andere kant investeer je enorm in een goede band met haar. In de hoop dat zij dan normaal gaat reageren? Dat gaat niet gebeuren
Geef haar alleen complimenten over het deel van het werk dat ze wel goed doet. Geef feedback op een ander moment. Niet 'Je doet het goed, maar dat en dat heb je niet gedaan'. Geef ook eens een complimentje over haar kleding oid, maak inderdaad een kletspraatje. Maaaaarrrrrr niet doe niet zo wanhopig verplicht elke dag dat praatje!
Want maak jij met al je teamleden dagelijks een praatje? Zoja, dan ook met haar zo nee, dan hoeft dat dus ook niet met haar. Geef feedback ook even apart, niet met anderen erbij.
Maak in een gesprek duidelijk wat je van haar verwacht, zowel inhoudelijk (ál je werkzaamheden doen) als houding (feedback op ene normale manier accepteren) Maak over allebei duidelijk begrensde afspraken, leg die vast en kom er regelmatig 1 op 1 op terug.
Wat heeft zij nodig om dit goed te kunnen? Extra uitleg? Nog even meekijken met een ervaren collega? Weet zij wat de 'regels van feedback' zijn?
Leg het vast en evalueer met haar. Spreek haar aan wanneer zaken niet goed gaan. En laat heel duidelijk merken dat je bepaald gedrag niet accepteert. (doe een kapotte grammofoonplaat na op dat soort momenten, steeds dezelfde boodschap herhalen, niet meer, niet minder)
AFSCHEID NEMEN BESTAAT PIET
zaterdag 14 mei 2016 om 17:01
Je hebt het over boosheid en woede-aanvallen.
Boosheid moet je kunnen uiten, dat schreef ik eerder ook al. Woede-aanvallen daarentegen niet. Daar heb ik geen goed woord voor over, je moet je echt in bedwang kunnen houden. Boosheid is emotie, woede-aanvallen zijn een vorm van agressie.
Je gooit het heel erg op het Oost-Europese en daar zal het vast mee te maken hebben, maar ik vind ergens ook wel dat je dat moet loslaten. Het is ook gewoon een karaktereigenschap en ik denk dat je het ook zo moet benaderen.
Boosheid moet je kunnen uiten, dat schreef ik eerder ook al. Woede-aanvallen daarentegen niet. Daar heb ik geen goed woord voor over, je moet je echt in bedwang kunnen houden. Boosheid is emotie, woede-aanvallen zijn een vorm van agressie.
Je gooit het heel erg op het Oost-Europese en daar zal het vast mee te maken hebben, maar ik vind ergens ook wel dat je dat moet loslaten. Het is ook gewoon een karaktereigenschap en ik denk dat je het ook zo moet benaderen.
maandag 16 mei 2016 om 12:31
quote:Ik heb thuis dus geleerd dat boosheid iets slechts is, dat het niet geuit mag worden, en dat ik alleen goedkeuring kreeg van mijn moeder als ik me gedroeg zoals zij het wilde. Ik ben hier al lang mee bezig, ook in therapie, maar die overtuiging zit er nog steeds diep in. En ondertussen borrelt het binnenin mij. Ik ben eigenlijk best opvliegend van aard. Ik word snel boos, maar het is ook snel weer over, mits ik het kan uiten. Meestal lukt me dat echter niet, door de diepe overtuiging dat boosheid slecht is en mij tot een slecht mens maakt. Daardoor krop ik het op en barst ik op een gegeven moment uit om iets kleins. Dit gebeurt niet vaak, ik weet zelf ook wel dat het onredelijk is en ik probeer het te voorkomen. Maar soms gebeurt het toch, en omdat ik niet wil dat mijn omgeving er last van heeft, keert de boosheid zich tegen mezelf. Ik doe mezelf niks aan, maar word wel zo verschrikkelijk boos dat ik op een gegeven moment een black-out krijg en uren later versuft en uitgeput wakker word.
Ik heb dit ook, dat als ik boos word ik direct in paniek raak, black outs krijg en.. nouja in ieder geval de weg kwijt raak. Niet dat ik werkelijk flauwval. Maar ik moet dan bijkomen, bijvoorbeeld in bed.
Heel herkenbaar, ik lees mee:).
Ik heb dit ook, dat als ik boos word ik direct in paniek raak, black outs krijg en.. nouja in ieder geval de weg kwijt raak. Niet dat ik werkelijk flauwval. Maar ik moet dan bijkomen, bijvoorbeeld in bed.
Heel herkenbaar, ik lees mee:).
maandag 16 mei 2016 om 21:03
@Hatsetats: Dankjewel voor je tips. Het klopt wel dat ik best wel investeer in een goede band met haar, en ja, bij mijn vorige team zorgde de band die ik met mijn collega's had ervoor dat ik wel eens een oogje dichtkneep. Dat is één van mijn valkuilen, en ik had mezelf beloofd er bij dit team beter op te letten, meer afstand te bewaren en iets "strenger" te zijn. Maar ja, dan kom je zo iemand tegen... en ik schiet weer in mijn oude patroon. Het is wel een hele goede leerschool, dát dan weer wel...
Ik had ook helemaal niet door dat ik een dubbel signaal afgeef. Het wordt wel lastig om complimenten en feedback te scheiden, omdat zowel zij als ik ontzettend krap in onze tijd zitten en onze diensten elkaar maar een uur overlappen. (Ik ben meewerkend voorvrouw, en mijn collega's werken allemaal op verschillende tijden.) Ik moet alles wat ik wil zeggen in een hele korte tijd proppen, maar ik ga proberen daar beter op te letten. We werken allemaal alleen, dus er is verder niemand bij als ik feedback geef, maar dat zou ik sowieso nooit doen want dat vind ik denigrerend.
Dat van het elke dag een praatje maken was trouwens een idee van mijn leidinggevende, en ze checkt ook regelmatig of dat gebeurt. Ik wil dat zeker niet zo blijven doen, maar als ik het momenteel niet doe, krijg ik daar weer kritiek op
Ik had ook helemaal niet door dat ik een dubbel signaal afgeef. Het wordt wel lastig om complimenten en feedback te scheiden, omdat zowel zij als ik ontzettend krap in onze tijd zitten en onze diensten elkaar maar een uur overlappen. (Ik ben meewerkend voorvrouw, en mijn collega's werken allemaal op verschillende tijden.) Ik moet alles wat ik wil zeggen in een hele korte tijd proppen, maar ik ga proberen daar beter op te letten. We werken allemaal alleen, dus er is verder niemand bij als ik feedback geef, maar dat zou ik sowieso nooit doen want dat vind ik denigrerend.
Dat van het elke dag een praatje maken was trouwens een idee van mijn leidinggevende, en ze checkt ook regelmatig of dat gebeurt. Ik wil dat zeker niet zo blijven doen, maar als ik het momenteel niet doe, krijg ik daar weer kritiek op
Slik die kikker!
maandag 16 mei 2016 om 21:46
quote:_lupine_ schreef op 14 mei 2016 @ 17:01:
Je hebt het over boosheid en woede-aanvallen.
Boosheid moet je kunnen uiten, dat schreef ik eerder ook al. Woede-aanvallen daarentegen niet. Daar heb ik geen goed woord voor over, je moet je echt in bedwang kunnen houden. Boosheid is emotie, woede-aanvallen zijn een vorm van agressie.
Je gooit het heel erg op het Oost-Europese en daar zal het vast mee te maken hebben, maar ik vind ergens ook wel dat je dat moet loslaten. Het is ook gewoon een karaktereigenschap en ik denk dat je het ook zo moet benaderen.
Om die laatste zin ben ik best wel boos geworden, wat wil zeggen dat er waarschijnlijk een kern van waarheid in zit. Ik had al een heel antwoord klaar met uitleg over waarom je geen gelijk hebt. Over alle rottigheid die ik in mijn leven heb meegemaakt en dat ik dáárom zo woedend kan worden. Gisteren was ik echter aan het praten met een ontzettend nuchtere en down to earth vriend, die ook heel heftige dingen heeft meegemaakt en net zoals ik een chronische aandoening heeft. Op de vraag of hij nooit boos werd vanwege zijn ziekte, antwoordde hij droog: "Nee, nooit. Het is wat het is." Daar kon ik me dus echt helemaal niks bij voorstellen, en het was best wel een eye opener. Het kon dus blijkbaar ook heel anders.
Ik weet dat ik opvliegend kan zijn, maar dat die woede bij mijn karakter zou horen...dat steekt, dat steekt heel erg. Ik blijf erbij dat het deels komt omdat ik mijn boosheid nooit een plek heb kunnen geven. Maar blijkbaar heb ik meer agressie in me dan anderen. Ik heb geen idee wat ik daarmee aan moet. Ik heb een hekel aan agressie en ik heb echt heel veel moeite om het idee toe te laten dat dit bij mij zou horen. Ik weet het echt even niet, hoor...
Je hebt het over boosheid en woede-aanvallen.
Boosheid moet je kunnen uiten, dat schreef ik eerder ook al. Woede-aanvallen daarentegen niet. Daar heb ik geen goed woord voor over, je moet je echt in bedwang kunnen houden. Boosheid is emotie, woede-aanvallen zijn een vorm van agressie.
Je gooit het heel erg op het Oost-Europese en daar zal het vast mee te maken hebben, maar ik vind ergens ook wel dat je dat moet loslaten. Het is ook gewoon een karaktereigenschap en ik denk dat je het ook zo moet benaderen.
Om die laatste zin ben ik best wel boos geworden, wat wil zeggen dat er waarschijnlijk een kern van waarheid in zit. Ik had al een heel antwoord klaar met uitleg over waarom je geen gelijk hebt. Over alle rottigheid die ik in mijn leven heb meegemaakt en dat ik dáárom zo woedend kan worden. Gisteren was ik echter aan het praten met een ontzettend nuchtere en down to earth vriend, die ook heel heftige dingen heeft meegemaakt en net zoals ik een chronische aandoening heeft. Op de vraag of hij nooit boos werd vanwege zijn ziekte, antwoordde hij droog: "Nee, nooit. Het is wat het is." Daar kon ik me dus echt helemaal niks bij voorstellen, en het was best wel een eye opener. Het kon dus blijkbaar ook heel anders.
Ik weet dat ik opvliegend kan zijn, maar dat die woede bij mijn karakter zou horen...dat steekt, dat steekt heel erg. Ik blijf erbij dat het deels komt omdat ik mijn boosheid nooit een plek heb kunnen geven. Maar blijkbaar heb ik meer agressie in me dan anderen. Ik heb geen idee wat ik daarmee aan moet. Ik heb een hekel aan agressie en ik heb echt heel veel moeite om het idee toe te laten dat dit bij mij zou horen. Ik weet het echt even niet, hoor...
Slik die kikker!
maandag 16 mei 2016 om 22:49
Het kan ook best zo zijn dat je boos bent op die rottigheid in je leven, omdat je die nog niet verwerkt hebt. Wie weet ben je nog niet zo ver als die vriend van je. Dat betekent niet dat je dat nooit kunt leren.
Wat me verder opvalt, je zegt dat je een hekel aan agressie hebt. Kan het zijn dat je daarom alles wat enigszins op boosheid of agressie lijkt, wegstopt waardoor het zich kan opstapelen? Maak eens een lijst met verschillende situaties en zet die op volgorde van agressieniveau. Bijvoorbeeld slaan, uitschelden bovenaan, en verder onderaan dingen als iemand op je werk zeggen dat ie iets niet goed heeft gedaan. Want volgens mij zie je dat al als een vorm van agressie (wat je vervolgens probeert te ontwijken.) Wie weet geeft dat meer inzicht in wat jij denkt dat agressie is. Ten slotte kun je proberen om de minder agressieve kant te oefenen, zodat je emmertje nooit volloopt.
Wat me verder opvalt, je zegt dat je een hekel aan agressie hebt. Kan het zijn dat je daarom alles wat enigszins op boosheid of agressie lijkt, wegstopt waardoor het zich kan opstapelen? Maak eens een lijst met verschillende situaties en zet die op volgorde van agressieniveau. Bijvoorbeeld slaan, uitschelden bovenaan, en verder onderaan dingen als iemand op je werk zeggen dat ie iets niet goed heeft gedaan. Want volgens mij zie je dat al als een vorm van agressie (wat je vervolgens probeert te ontwijken.) Wie weet geeft dat meer inzicht in wat jij denkt dat agressie is. Ten slotte kun je proberen om de minder agressieve kant te oefenen, zodat je emmertje nooit volloopt.
dinsdag 17 mei 2016 om 00:45
Hey TO,
herken je ellende met boosheid. Relativeer het ook een beetje. Degenen die boosheid een makkelijke emotie vinden zijn er minder dan je denkt.
Wat me triggerde was je verhaal over je ex, die kritiek enz is verbale mishandeling.
Ik heb veel gehad aan de boeken van PATRICIA EVANS.
Mocht je meer willen lezen erover: www.verbalabuse.com
Daarmee worden je gevoelens omtrent die relatie misschien wat behapbaarder.
herken je ellende met boosheid. Relativeer het ook een beetje. Degenen die boosheid een makkelijke emotie vinden zijn er minder dan je denkt.
Wat me triggerde was je verhaal over je ex, die kritiek enz is verbale mishandeling.
Ik heb veel gehad aan de boeken van PATRICIA EVANS.
Mocht je meer willen lezen erover: www.verbalabuse.com
Daarmee worden je gevoelens omtrent die relatie misschien wat behapbaarder.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 17 mei 2016 om 22:46
@Sprokkeldagen: Heftig! Hoe is dat bij jou zo gekomen?
@Marisposita: Ja, ik stop het allemaal weg omdat ik het als iets lelijks en slechts zie. En ook omdat ik ben opgevoed met het idee dat wij daar boven moeten staan. Rationeel gezien is dat belachelijk want iedereen wordt wel eens boos, maar onbewust is dat toch ingesleten. Maar ik durf het niet toe te laten, omdat ik bang ben dat er dan geen houden meer aan is. Ik denk dat dit iets is wat ik dringend in therapie moet bespreken. Ik ben al een poosje niet meer geweest omdat ik het heel druk had, maar door dit topic besef ik dat het echt weer tijd is om een afspraak te maken.
@Misia: Toevallig las ik vandaag in Psychologie magazine dat heel veel mensen boosheid en agressie als iets slechts zien en zich er voor schamen. Er kwam een therapeut aan het woord die vertelde dat boosheid een hele normale emotie is, en dat je je er niet voor hoeft te schamen. Er stond ook een oefening in om beter om te leren gaan met boosheid. Het liefst zou ik hem hier neerzetten, want er zijn meer mensen die er iets aan zouden kunnen hebben, maar ik weet niet of ik hier zomaar iets uit een tijdschrift over mag nemen.
Dankjewel voor de boekentip. Wat mijn ex deed ging inderdaad ver, maar ik herkende het lang niet als zodanig, omdat ik thuis ook vaak niks goed kon doen. Volgens mijn moeder deed ik veel verkeerd (lees: niet op haar manier) en volgens mijn vader was het nooit goed genoeg. Ik was het dus zo gewend. Achteraf gezien was ik ontzettend boos op hem en op mezelf en dat ben ik nu, twee jaar later nog steeds. Het heeft wel geholpen om al het contact met hem te verbreken en het verband tussen zijn gedrag en dat van mijn ouders te leggen. Daardoor zag ik mijn eigen aandeel in het geheel, want ik ben dus steeds op zoek naar een herhaling van vertrouwde patronen. Dat was best een pijnlijk besef, maar ook bevrijdend, want als ik dit telkens zelf doe dan kan ik het ook zelf veranderen. Eerst zag ik mezelf als een slachtoffer dat telkens droeftoeters in de schoot geworpen kreeg, nu weet ik dat ik daar zelf controle over heb. Een heerlijk gevoel is dat.
@Marisposita: Ja, ik stop het allemaal weg omdat ik het als iets lelijks en slechts zie. En ook omdat ik ben opgevoed met het idee dat wij daar boven moeten staan. Rationeel gezien is dat belachelijk want iedereen wordt wel eens boos, maar onbewust is dat toch ingesleten. Maar ik durf het niet toe te laten, omdat ik bang ben dat er dan geen houden meer aan is. Ik denk dat dit iets is wat ik dringend in therapie moet bespreken. Ik ben al een poosje niet meer geweest omdat ik het heel druk had, maar door dit topic besef ik dat het echt weer tijd is om een afspraak te maken.
@Misia: Toevallig las ik vandaag in Psychologie magazine dat heel veel mensen boosheid en agressie als iets slechts zien en zich er voor schamen. Er kwam een therapeut aan het woord die vertelde dat boosheid een hele normale emotie is, en dat je je er niet voor hoeft te schamen. Er stond ook een oefening in om beter om te leren gaan met boosheid. Het liefst zou ik hem hier neerzetten, want er zijn meer mensen die er iets aan zouden kunnen hebben, maar ik weet niet of ik hier zomaar iets uit een tijdschrift over mag nemen.
Dankjewel voor de boekentip. Wat mijn ex deed ging inderdaad ver, maar ik herkende het lang niet als zodanig, omdat ik thuis ook vaak niks goed kon doen. Volgens mijn moeder deed ik veel verkeerd (lees: niet op haar manier) en volgens mijn vader was het nooit goed genoeg. Ik was het dus zo gewend. Achteraf gezien was ik ontzettend boos op hem en op mezelf en dat ben ik nu, twee jaar later nog steeds. Het heeft wel geholpen om al het contact met hem te verbreken en het verband tussen zijn gedrag en dat van mijn ouders te leggen. Daardoor zag ik mijn eigen aandeel in het geheel, want ik ben dus steeds op zoek naar een herhaling van vertrouwde patronen. Dat was best een pijnlijk besef, maar ook bevrijdend, want als ik dit telkens zelf doe dan kan ik het ook zelf veranderen. Eerst zag ik mezelf als een slachtoffer dat telkens droeftoeters in de schoot geworpen kreeg, nu weet ik dat ik daar zelf controle over heb. Een heerlijk gevoel is dat.
Slik die kikker!
dinsdag 7 juni 2016 om 20:24
Het gaat goed, maar ik heb het heel erg in mij rug, waardoor ik niet achter de pc kan zitten. Ik forum nu mobiel, dat maakt het wel lastiger om lange, weldoordachte posts te typen.
Het probleem met mijn collega heeft zich op een erg onverwachte manier zelf opgelost. Ik kan er helaas niets over zeggen, maar ze is op staande voet ontslagen.
Verder probeer ik een balans te vinden tussen het accepteren dat ik een pittig karakter heb enerzijds, en mijn ergste, totaal onredelijke boosheid te temperen anderzijds. Een soort gulden middenweg die ik al zwalkend bewandel Ik geef het nu eerder aan als ik boos ben, maar zie ook beter dat mijn woede soms totaal onredelijk is en nergens toe leidt.
Wat ik wel heb gemerkt is, dat nu ik oprechte boosheid eerder uit, mensen meer respect voor me hebben en me anders zijn gaan behandelen. (Ik heb een babyface en mensen spraken me nog regelmatig aan met meis/meid en behandelden me ook zodanig. Dat is in korte tijd veel minder geworden.) Dus de wijze les is: de wereld vergaat niet als je je boosheid (op een gezonde manier) uit, de wereld wordt er juist leuker op
Het probleem met mijn collega heeft zich op een erg onverwachte manier zelf opgelost. Ik kan er helaas niets over zeggen, maar ze is op staande voet ontslagen.
Verder probeer ik een balans te vinden tussen het accepteren dat ik een pittig karakter heb enerzijds, en mijn ergste, totaal onredelijke boosheid te temperen anderzijds. Een soort gulden middenweg die ik al zwalkend bewandel Ik geef het nu eerder aan als ik boos ben, maar zie ook beter dat mijn woede soms totaal onredelijk is en nergens toe leidt.
Wat ik wel heb gemerkt is, dat nu ik oprechte boosheid eerder uit, mensen meer respect voor me hebben en me anders zijn gaan behandelen. (Ik heb een babyface en mensen spraken me nog regelmatig aan met meis/meid en behandelden me ook zodanig. Dat is in korte tijd veel minder geworden.) Dus de wijze les is: de wereld vergaat niet als je je boosheid (op een gezonde manier) uit, de wereld wordt er juist leuker op
Slik die kikker!
dinsdag 7 juni 2016 om 23:00
"de wereld vergaat niet als je je boosheid (op een gezonde manier) uit, de wereld wordt er juist leuker op ;-]"
Knap hoor!! Goedzo; fijn nieuws!!
(ik blijf boosheid heel lastig vinden: hoe heb je voor jezelf die knop omgezet?)
Sterkte met je rug ook: beterschap!
Knap hoor!! Goedzo; fijn nieuws!!
(ik blijf boosheid heel lastig vinden: hoe heb je voor jezelf die knop omgezet?)
Sterkte met je rug ook: beterschap!
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 8 juni 2016 om 15:49
Thanks, misia! Het is helaas een risico van het vak. Ik ken weinig schoonmakers die geen last hebben van hun rug en/of schouders. Het gaat vandaag gelukkig al wat beter.
Ik vind het zelf ook nog lastig hoor, die boosheid, maar het positieve effect helpt wel om het te blijven doen. Het is ook onderdeel van een groter geheel. Ik heb jarenlang moeite gehad met assertiviteit, opkomen voor jezelf, onvrede uiten, dingen eisen etc. Ik was veel te toegeeflijk, wilde altijd aardig gevonden worden en snapte niet dat ik er mocht zijn en ruimte mocht innemen. Dat vind ik nog steeds moeilijk, maar ik heb daar de afgelopen jaren veel stappen in gezet. Wat heel erg heeft geholpen, is dat ik (vrij onverwacht) gevraagd ben om leiding te geven aan een team. Toen moest het ineens wel. Het was echt doodeng in het begin. De eerste keer dat ik een collega ergens op moest aanspreken, heb ik een half uur de moed moeten verzamelen. Maar ineens kwam het besef: "Hallo, het is mijn werk! Het hoort er nu eenmaal bij. Ik ben eindverantwoordelijke, dus als ik mijn collega niet aanspreek op haar functioneren, krijg ik zelf op mijn flikker. Kom op mens, ga je werk doen!"
Ik denk dat boosheid uiten een onderdeel is van dat grote geheel, van het proces om emotioneel gezond om te gaan met situaties. En het is net als met alle angst: als je dingen doet waar je bang voor bent, wordt de angst niet per se minder, maar je angst voor de angst wél. Die eerste keer stapte ik met knikkende knieën op mijn collega af. Tegenwoordig voel ik nog steeds weerstand, maar ik accepteer dat gevoel en probeer het niet meer te vermijden. Ik denk dan: "Ja, je bent bang, en nu hup! je werk gaan doen!"
Van de andere kant probeer ik nu heel bewust stil te staan bij heftige boosheid. Is het wel terecht? Maskeert deze boosheid misschien een gevoel dat veel dieper zit? Is het echt helemaal de schuld van een ander of heb ik hier zelf ook een aandeel in gehad? Ben ik niet onredelijk omdat ik vandaag erg moe ben? En als ik dan heel eerlijk naar mezelf durf te kijken, dan zie ik ook steeds eerder en makkelijker mijn eigen aandeel/het dieper gelegen gevoel/een lichamelijke oorzaak.
Oh, en heel stom misschien, maar ik heb sinds kort een app waarmee ik mijn ongesteldheid bijhoud, maar ook dingen als emoties, energieniveau, cravings etc. en het blijkt nu dat een paar dagen per maand zijn dat ik mijn boosheid sowieso met een hele dikke korrel zout moet nemen
En het is nog maar het begin, het is nog steeds heel lastig. Er zullen vast nog veel situaties komen waarin ik vastloop en ik zal vast nog wel eens een woedeaanval krijgen. Soms ben ik het ook even beu. Ik ben al ruim twee jaar hard bezig met al mijn emotionele kronkels én mijn ADD. Soms mag ik van mezelf een dag in bed blijven liggen en mag de hele wereld lekker opflikkeren. Het is vermoeiend, ik heb echt niet alle wijsheid in pacht en soms kloot ik ook maar wat aan. Maar het begint wel z'n vruchten af te werpen, en het heeft ook een sneeuwbal-effect. Als ik één kronkel een beetje glad heb gestreken, gaat het met de andere kronkels makkelijker. En nu dus ook langzaam aan met de boosheid.
Ik vind het zelf ook nog lastig hoor, die boosheid, maar het positieve effect helpt wel om het te blijven doen. Het is ook onderdeel van een groter geheel. Ik heb jarenlang moeite gehad met assertiviteit, opkomen voor jezelf, onvrede uiten, dingen eisen etc. Ik was veel te toegeeflijk, wilde altijd aardig gevonden worden en snapte niet dat ik er mocht zijn en ruimte mocht innemen. Dat vind ik nog steeds moeilijk, maar ik heb daar de afgelopen jaren veel stappen in gezet. Wat heel erg heeft geholpen, is dat ik (vrij onverwacht) gevraagd ben om leiding te geven aan een team. Toen moest het ineens wel. Het was echt doodeng in het begin. De eerste keer dat ik een collega ergens op moest aanspreken, heb ik een half uur de moed moeten verzamelen. Maar ineens kwam het besef: "Hallo, het is mijn werk! Het hoort er nu eenmaal bij. Ik ben eindverantwoordelijke, dus als ik mijn collega niet aanspreek op haar functioneren, krijg ik zelf op mijn flikker. Kom op mens, ga je werk doen!"
Ik denk dat boosheid uiten een onderdeel is van dat grote geheel, van het proces om emotioneel gezond om te gaan met situaties. En het is net als met alle angst: als je dingen doet waar je bang voor bent, wordt de angst niet per se minder, maar je angst voor de angst wél. Die eerste keer stapte ik met knikkende knieën op mijn collega af. Tegenwoordig voel ik nog steeds weerstand, maar ik accepteer dat gevoel en probeer het niet meer te vermijden. Ik denk dan: "Ja, je bent bang, en nu hup! je werk gaan doen!"
Van de andere kant probeer ik nu heel bewust stil te staan bij heftige boosheid. Is het wel terecht? Maskeert deze boosheid misschien een gevoel dat veel dieper zit? Is het echt helemaal de schuld van een ander of heb ik hier zelf ook een aandeel in gehad? Ben ik niet onredelijk omdat ik vandaag erg moe ben? En als ik dan heel eerlijk naar mezelf durf te kijken, dan zie ik ook steeds eerder en makkelijker mijn eigen aandeel/het dieper gelegen gevoel/een lichamelijke oorzaak.
Oh, en heel stom misschien, maar ik heb sinds kort een app waarmee ik mijn ongesteldheid bijhoud, maar ook dingen als emoties, energieniveau, cravings etc. en het blijkt nu dat een paar dagen per maand zijn dat ik mijn boosheid sowieso met een hele dikke korrel zout moet nemen
En het is nog maar het begin, het is nog steeds heel lastig. Er zullen vast nog veel situaties komen waarin ik vastloop en ik zal vast nog wel eens een woedeaanval krijgen. Soms ben ik het ook even beu. Ik ben al ruim twee jaar hard bezig met al mijn emotionele kronkels én mijn ADD. Soms mag ik van mezelf een dag in bed blijven liggen en mag de hele wereld lekker opflikkeren. Het is vermoeiend, ik heb echt niet alle wijsheid in pacht en soms kloot ik ook maar wat aan. Maar het begint wel z'n vruchten af te werpen, en het heeft ook een sneeuwbal-effect. Als ik één kronkel een beetje glad heb gestreken, gaat het met de andere kronkels makkelijker. En nu dus ook langzaam aan met de boosheid.
Slik die kikker!