Zwanger
alle pijlers
Ongepland zwanger
donderdag 16 juni 2016 om 00:17
Hallo iedereen,
Vandaag ben ik er achter gekomen dat ik zwanger ben van een tweede kindje. Leuk zou je denken maar helaas zijn de omstandigheden er niet naar.
Vorige week hebben mijn partner en ik ernstig ruzie gehad. Dit is in zo verre mate opgelopen dat het gezien ons kindje niet eerlijk is om nog door te gaan met onze relatie. Familie en vrienden zijn op de hoogte van de reden van de relatiebreuk en willen absoluut niet dat ik terug bij hem ga, de helft wil dan geen contact meer hebben.
Enfin, de breuk proberen te verwerken en dan opeens een positieve zwangerschapstest. Ik ben heel erg geschrokken en weet totaal niet wat ik moet of wil. Ik snap natuurlijk waar de kindjes vandaan komen maar na mijn eerste altijd netjes anticonceptie gebruikt. Ik werd echter maanden achter elkaar niet ongesteld. Van zwaardere naar lichtere pil naar even geen pil om maar ongesteld te worden. En dan alsnog in een keer (letterlijk, in ongeveer zes weken ) raak. Mijn vraag is dan ook om ten eerste niet onnodig hard te oordelen. Ik weet dat niemand een keuze kan maken maar ik zou graag wat gedachten willen horen. Want hoe nu verder?
Ik sta niet echt positief tegenover abortus, lijkt me echt verschrikkelijk. Anderzijds ben ik zo verschrikkelijk bang om ons eerste kindje tekort te doen. Het kindje eist vrij veel aandacht op en verdient dit natuurlijk ook. Als er een baby bijkomt wordt het voor ook het kindje moeilijk aangezien ik het dan waarschijnlijk alleen ga doen. Ik weet van een aantal vrienden dat ze achter iedere keuze zouden staan maar er zijn ook een aantal belangrijke familieleden/vrienden die woest zouden worden en het contact hoogstwaarschijnlink zullen verbreken. En dat moet mijn kindje weer afscheid nemen van mensen in het leventje en ook dat vind ik voor mijn eerste kindje verschrikkelijk. Komt bij dat ik september een nieuwe opleiding start en dat dat waarschijnlijk een stuk lastiger of misschien wel onhaalbaar wordt met een peuter en een baby. Daarbij heb ik logischerwijs nog sterke gevoelens voor mijn ex. Een zwangerschap maakt doorzetten van de breuk niet bepaald makkelijker.
Voordegene die de moeite hebben genomen dit bericht te lezen; bedankt. Ik hoop op wat nuttige gezichtspunten.
Vandaag ben ik er achter gekomen dat ik zwanger ben van een tweede kindje. Leuk zou je denken maar helaas zijn de omstandigheden er niet naar.
Vorige week hebben mijn partner en ik ernstig ruzie gehad. Dit is in zo verre mate opgelopen dat het gezien ons kindje niet eerlijk is om nog door te gaan met onze relatie. Familie en vrienden zijn op de hoogte van de reden van de relatiebreuk en willen absoluut niet dat ik terug bij hem ga, de helft wil dan geen contact meer hebben.
Enfin, de breuk proberen te verwerken en dan opeens een positieve zwangerschapstest. Ik ben heel erg geschrokken en weet totaal niet wat ik moet of wil. Ik snap natuurlijk waar de kindjes vandaan komen maar na mijn eerste altijd netjes anticonceptie gebruikt. Ik werd echter maanden achter elkaar niet ongesteld. Van zwaardere naar lichtere pil naar even geen pil om maar ongesteld te worden. En dan alsnog in een keer (letterlijk, in ongeveer zes weken ) raak. Mijn vraag is dan ook om ten eerste niet onnodig hard te oordelen. Ik weet dat niemand een keuze kan maken maar ik zou graag wat gedachten willen horen. Want hoe nu verder?
Ik sta niet echt positief tegenover abortus, lijkt me echt verschrikkelijk. Anderzijds ben ik zo verschrikkelijk bang om ons eerste kindje tekort te doen. Het kindje eist vrij veel aandacht op en verdient dit natuurlijk ook. Als er een baby bijkomt wordt het voor ook het kindje moeilijk aangezien ik het dan waarschijnlijk alleen ga doen. Ik weet van een aantal vrienden dat ze achter iedere keuze zouden staan maar er zijn ook een aantal belangrijke familieleden/vrienden die woest zouden worden en het contact hoogstwaarschijnlink zullen verbreken. En dat moet mijn kindje weer afscheid nemen van mensen in het leventje en ook dat vind ik voor mijn eerste kindje verschrikkelijk. Komt bij dat ik september een nieuwe opleiding start en dat dat waarschijnlijk een stuk lastiger of misschien wel onhaalbaar wordt met een peuter en een baby. Daarbij heb ik logischerwijs nog sterke gevoelens voor mijn ex. Een zwangerschap maakt doorzetten van de breuk niet bepaald makkelijker.
Voordegene die de moeite hebben genomen dit bericht te lezen; bedankt. Ik hoop op wat nuttige gezichtspunten.
donderdag 16 juni 2016 om 08:40
Hoe ver ben je? Tot 16 dagen overtijd kun je een overtijdbehandeling laten doen en dat is (voelt) toch minder ingrijpend dan een abortus.
Iemand schreef hier laatst dat het juist de ultieme moederliefde kan zijn om je eigen gevoel opzij te zetten en vanuit het belang van het ongeboren kind te denken. Dat kan ook zijn om niet geboren te worden in een schadelijke omgeving, maar dat kan jij (jullie) alleen beoordelen.
Sterkte voor je scheiding en beslissing rond de zwangerschap.
Iemand schreef hier laatst dat het juist de ultieme moederliefde kan zijn om je eigen gevoel opzij te zetten en vanuit het belang van het ongeboren kind te denken. Dat kan ook zijn om niet geboren te worden in een schadelijke omgeving, maar dat kan jij (jullie) alleen beoordelen.
Sterkte voor je scheiding en beslissing rond de zwangerschap.
donderdag 16 juni 2016 om 08:46
donderdag 16 juni 2016 om 09:00
Wat is er dan gebeurd dat zo heftig is dat als je niet van hem scheidt, jouw familie geen contact meer wil hebben, zelfs zo heftig dat als je een kind van hem nog krijgt men je ook al niet meer wil zien?
Daar zou ik dan niet nog een kind van willen, naast alle praktische zaken die stukken lastiger worden als alleenstaande moeder van 2 en je studie.
Daar zou ik dan niet nog een kind van willen, naast alle praktische zaken die stukken lastiger worden als alleenstaande moeder van 2 en je studie.
donderdag 16 juni 2016 om 09:01
Is er al een omgangsregeling met je kind? Heb je een goed netwerk om je heen?
2 kinderen is echt wel te doen alleen, wel zal het echt zwaar worden. Zeker de eerste jaren met gebroken nachten. Je bent ook minder flexibel mbt werk. Het is lastig om in de toekomst te kijken, maar calculeer ook in dat vader een relatie gaat krijgen. Misschien al tijdens je zwangerschap. Emotioneel zal het een hele andere ervaring worden.
Nogmaals: het is echt wel te doen, het wordt wel zwaar.
2 kinderen is echt wel te doen alleen, wel zal het echt zwaar worden. Zeker de eerste jaren met gebroken nachten. Je bent ook minder flexibel mbt werk. Het is lastig om in de toekomst te kijken, maar calculeer ook in dat vader een relatie gaat krijgen. Misschien al tijdens je zwangerschap. Emotioneel zal het een hele andere ervaring worden.
Nogmaals: het is echt wel te doen, het wordt wel zwaar.
donderdag 16 juni 2016 om 09:04
quote:MyloveI schreef op 16 juni 2016 @ 08:56:
Overigens: het gaat om een masteropleiding (1 jaar). Ik heb (met kind) al een universitaire opleiding gevolgd en met succes afgerond. Ook heb ik twee beroepsopleidingen. Dus wat dat betreft heb ik geen kansloze toekomst (ga ik vanuit).Maar toen je deze opleiding deed had je een partner. Dat is echt niet te vergelijken.
Overigens: het gaat om een masteropleiding (1 jaar). Ik heb (met kind) al een universitaire opleiding gevolgd en met succes afgerond. Ook heb ik twee beroepsopleidingen. Dus wat dat betreft heb ik geen kansloze toekomst (ga ik vanuit).Maar toen je deze opleiding deed had je een partner. Dat is echt niet te vergelijken.
donderdag 16 juni 2016 om 09:04
Ik vond het alleen met 2 kinderen prima te doen!
Het is en blijft de keus waar ik elke dag nog aan denk en hoe blij ik ben dat ik niet heb gedaan wat andere mensen de betere weg vonden, ik heb na die beslissing wel andere beslissingen gedaan omdat mijn familie zich bleef bemoeien.. Alle dingen waarin ik niet mijn eigen weg heb gevolgd ben ik heel ongelukkig door geworden. Ik luister nooit meer naar mensen die dreigen dat ik ze kwijtraak als ik niet doe wat ze willen. In the end is het jouw leven en besef je heel goed dat jij het moet leven. Dat die mensen wel weer iets anders vinden waar ze het niet mee eens zijn..
Liefde zou niet moeten bestaan uit zulke ultimatums
Het is en blijft de keus waar ik elke dag nog aan denk en hoe blij ik ben dat ik niet heb gedaan wat andere mensen de betere weg vonden, ik heb na die beslissing wel andere beslissingen gedaan omdat mijn familie zich bleef bemoeien.. Alle dingen waarin ik niet mijn eigen weg heb gevolgd ben ik heel ongelukkig door geworden. Ik luister nooit meer naar mensen die dreigen dat ik ze kwijtraak als ik niet doe wat ze willen. In the end is het jouw leven en besef je heel goed dat jij het moet leven. Dat die mensen wel weer iets anders vinden waar ze het niet mee eens zijn..
Liefde zou niet moeten bestaan uit zulke ultimatums
donderdag 16 juni 2016 om 09:06
quote:tvandattum schreef op 16 juni 2016 @ 09:04:
[...]
Maar toen je deze opleiding deed had je een partner. Dat is echt niet te vergelijken.Nee dat is niet te vergelijken, maar met een gastouder kom je ver. En het tweede kind kan ook heel makkelijk in de rest van het ritme meegaan. Of niet. Maar je hele leven keuzes maken uit angst voor het onbekende is ook niet altijd slim.
[...]
Maar toen je deze opleiding deed had je een partner. Dat is echt niet te vergelijken.Nee dat is niet te vergelijken, maar met een gastouder kom je ver. En het tweede kind kan ook heel makkelijk in de rest van het ritme meegaan. Of niet. Maar je hele leven keuzes maken uit angst voor het onbekende is ook niet altijd slim.
donderdag 16 juni 2016 om 09:28
Wat een rot situatie zeg. Ik denk dat weinig mensen echt voor abortus zijn maar het meer als geaccepteerde keuze zien als de omstandigheden een baby niet toelaten. Of dat zo is kun je alleen zelf beslissen. Ik denk dat je er op moet rekenen dat jouw leven veel meer en langer stil staat dan dat van je ex. Zoals je al zei zou je het lastig vinden als jij zwanger rond loopt en hij verder gaat en een relatie krijgt. Dat kan wel heel goed de realiteit zijn dat jij zwanger/met baby en peuter zit en hij vrolijk de bloemetjes buitenzetten. Je zal ook vertraging met de studie oplopen waarschijnlijk wat je waarschijnlijk ook weer geld gaat kosten. Als je er echt helemaal voor wil gaan zal het vast lukken, als het eenmaal zover is kun je ook niet anders natuurlijk. De vraag is vooral kun en wil je dat met alles wat erbij komt kijken?
Sterkte TO
Sterkte TO
donderdag 16 juni 2016 om 09:39
Wat moeilijk zeg..
Ik snap dat je zegt dat je bang bent om je oudste tekort te doen, maar het kan natuurlijk juist ook het meest waardevolle geschenk voor hem/haar zijn: een broertje of zusje.
Verder zou ik proberen alleen op je eigen gevoel af te gaan en de mening van je omgeving niet mee te laten wegen. Als ze jou keuze niet kunnen respecteren zijn ze je eigenlijk niet waard..
Weet je vriend/ex hier al van? Die moet je hoe dan ook wel snel inlichten ben ik bang...
Ik snap dat je zegt dat je bang bent om je oudste tekort te doen, maar het kan natuurlijk juist ook het meest waardevolle geschenk voor hem/haar zijn: een broertje of zusje.
Verder zou ik proberen alleen op je eigen gevoel af te gaan en de mening van je omgeving niet mee te laten wegen. Als ze jou keuze niet kunnen respecteren zijn ze je eigenlijk niet waard..
Weet je vriend/ex hier al van? Die moet je hoe dan ook wel snel inlichten ben ik bang...
Je hoort de vogels weer, je ruikt de regen nog
donderdag 16 juni 2016 om 11:10
Mijn tweelingzus is gescheiden toen ze zwanger was van de tweede. Dit was een moeilijke situatie. De vader van de kinderen begon direct nieuwe relaties en mijn tweelingzus heeft vrijwel alles alleen gedaan. Nu nog steeds trouwens.
Mijn tweelingzus pakte alles super goed op in haar eentje en is altijd blij geweest en gebleven met haar tweede zwangerschap/kindje. Voor mijn nichtje is het alleen maar positief geweest dat ze een broertje kreeg. Ze vond en vind hem geweldig. Ze hebben echt een grote zus/kleine broer band en spelen ondanks het leeftijdsverschil veel samen. Een gelukkig gezinnetje met z'n drietjes!
Mijn tweelingzus is overigens met een opleiding begonnen toen haar jongste nog maar een paar maanden oud was. Hij ging naar het KDV en mijn nichtje naar de BSO. Hier hebben de kinderen het enorm naar hun zin: neefje is helemaal dol op zijn leidsters en zij op hem en nichtje heeft altijd leuke verhalen en veel vriendinnetjes op school en BSO. Voor mijn tweelingzus is het zwaar geweest, maar inmiddels heeft ze de tweejarige opleiding er alweer opzitten. Alles met de hoogst mogelijke cijfers behaald en binnenkort mag ze haar diploma in ontvangst nemen. Het kan dus wel.
Mijn tweelingzus pakte alles super goed op in haar eentje en is altijd blij geweest en gebleven met haar tweede zwangerschap/kindje. Voor mijn nichtje is het alleen maar positief geweest dat ze een broertje kreeg. Ze vond en vind hem geweldig. Ze hebben echt een grote zus/kleine broer band en spelen ondanks het leeftijdsverschil veel samen. Een gelukkig gezinnetje met z'n drietjes!
Mijn tweelingzus is overigens met een opleiding begonnen toen haar jongste nog maar een paar maanden oud was. Hij ging naar het KDV en mijn nichtje naar de BSO. Hier hebben de kinderen het enorm naar hun zin: neefje is helemaal dol op zijn leidsters en zij op hem en nichtje heeft altijd leuke verhalen en veel vriendinnetjes op school en BSO. Voor mijn tweelingzus is het zwaar geweest, maar inmiddels heeft ze de tweejarige opleiding er alweer opzitten. Alles met de hoogst mogelijke cijfers behaald en binnenkort mag ze haar diploma in ontvangst nemen. Het kan dus wel.
donderdag 16 juni 2016 om 11:27
Luister vooral naar je eigen gevoel.
Wil je dit tweede kindje? Want waar een wil is, is een weg. Dat het zwaar zal worden is duidelijk, maar het is niet onmogelijk. Je hebt een huis en de financiële middelen en je maakt je geen zorgen over hoe je de opvang gaat regelen. De praktische dingen heb je dus wel op orde. Het gaat jou erom of je een studie wel kan combineren met het moederschap. Een peuter en een baby verzorgen en opvoeden is niet niks, tegelijkertijd een opleiding doen is natuurlijk een enorme uitdaging. Het kan echter wel. Zeker als je iemand in je netwerk hebt die vast een middag of avond kan oppassen zodat jij je huiswerk kan maken. Mijn tweelingzus had dat niet. Dat maakte het extra pittig.
Zijn er voldoende mensen die jou wel onvoorwaardelijk steunen? Die er ook voor jou kindjes kunnen en willen zijn? Want aan familie/vrienden die het contact verbreken als je een keuze maakt waar zij niet achter staan heb je niets. Ook niet als je wel doet wat zij willen.
Wil je dit tweede kindje? Want waar een wil is, is een weg. Dat het zwaar zal worden is duidelijk, maar het is niet onmogelijk. Je hebt een huis en de financiële middelen en je maakt je geen zorgen over hoe je de opvang gaat regelen. De praktische dingen heb je dus wel op orde. Het gaat jou erom of je een studie wel kan combineren met het moederschap. Een peuter en een baby verzorgen en opvoeden is niet niks, tegelijkertijd een opleiding doen is natuurlijk een enorme uitdaging. Het kan echter wel. Zeker als je iemand in je netwerk hebt die vast een middag of avond kan oppassen zodat jij je huiswerk kan maken. Mijn tweelingzus had dat niet. Dat maakte het extra pittig.
Zijn er voldoende mensen die jou wel onvoorwaardelijk steunen? Die er ook voor jou kindjes kunnen en willen zijn? Want aan familie/vrienden die het contact verbreken als je een keuze maakt waar zij niet achter staan heb je niets. Ook niet als je wel doet wat zij willen.
donderdag 16 juni 2016 om 12:53
Een advies, volg je eigen gevoel en ben niet bang wat de "rest" er van vind. Je moet hoe dan ook een keuze maken, en er zijn altijd menden die dit niet zullen begrijpen ongeacht de keuze die je maakt. De mensen die het contact verbreken als het even moeilijk is of als niet gaat zoals zei het willen (terwijl het jouw leven is) maken die je gelukkig? zijn dat echte vrienden?? nou nee, want dan laat je iemand niet vallen en heb je de keuzes die jij maakt maar te accepteren.
Als ik jou verhaal hoor krijg je spijt als je je kindje weg laat halen, maar zorg eerst dat je een aantal praktische zaken hebt geregeld. hoe zit het met een woning of heb je een inkomen kun je het betalen etc.. En ookal zijn jullie gescheiden, heeft de vader zijn verplichtingen en zullen jullie er toch samen uit moeten komen aangezien jullie ook al een kindje hebben. als je dit op de rit hebt is het misschien wat rustiger in je hoofd en kun je deze moeilijke keuze maken! In ieder geval veel sterkte en succes met wat je keuze ook zal zijn
Als ik jou verhaal hoor krijg je spijt als je je kindje weg laat halen, maar zorg eerst dat je een aantal praktische zaken hebt geregeld. hoe zit het met een woning of heb je een inkomen kun je het betalen etc.. En ookal zijn jullie gescheiden, heeft de vader zijn verplichtingen en zullen jullie er toch samen uit moeten komen aangezien jullie ook al een kindje hebben. als je dit op de rit hebt is het misschien wat rustiger in je hoofd en kun je deze moeilijke keuze maken! In ieder geval veel sterkte en succes met wat je keuze ook zal zijn
maandag 20 juni 2016 om 09:17
Even een paar dagen rust overheen laten gaan. Ik ben nogsteeds geen stap verder. Vader heeft aangegeven dat als ik het wil dat we ervoor gaan, met alle nodige hulp. Maar dat maakt de keuze voor mij nog lastiger omdat ik doodsbang ben te horen te krijgen dat ik hem heb gebonden met kind. Overigens heb ik zoontje vrijwel alleen gedaan met hulp van mijn omgeving. Daarbij een universitaire opleiding gevolgd. Dagen waren voor mij lang en rond tentamens ging zoontje wat vaker uit logeren. Dus wat dat betreft heb ik geen partner naast me gehad. Vader is geen voorbeeld vader maar houdt wel veel van zijn zoon.
Mijn verstand weet dat afbreken wellicht verstandiger is. Mijn gevoel zegt dat ik er hoe dan ook zelf wel wat van kan maken en dat ik afbreken gewoon niet kan. Zo word ik dus constant heen en weer geslingerd. Ik heb wel contact met huisarts en vk die ik op de hoogte heb gesteld van de situatie. Maar de keuze blijft bij mij liggen en het lukt me maar niet een knoop door te hakken. Een overtijdsbehandeling was wellicht nog een optie geweest maar na contact met de huisarts bleek dat dus niet meer te regelen te zijn.
Mijn verstand weet dat afbreken wellicht verstandiger is. Mijn gevoel zegt dat ik er hoe dan ook zelf wel wat van kan maken en dat ik afbreken gewoon niet kan. Zo word ik dus constant heen en weer geslingerd. Ik heb wel contact met huisarts en vk die ik op de hoogte heb gesteld van de situatie. Maar de keuze blijft bij mij liggen en het lukt me maar niet een knoop door te hakken. Een overtijdsbehandeling was wellicht nog een optie geweest maar na contact met de huisarts bleek dat dus niet meer te regelen te zijn.
maandag 20 juni 2016 om 09:33
quote:MyloveI schreef op 20 juni 2016 @ 09:17:
Vader heeft aangegeven dat als ik het wil dat we ervoor gaan, met alle nodige hulp. Maar dat maakt de keuze voor mij nog lastiger omdat ik doodsbang ben te horen te krijgen dat ik hem heb gebonden met kind.Zou hij bereid zijn het kind ook te erkennen? Daarmee bewijst hij aan jou en aan zichzelf dat hij er echt zelf voor kiest om voor het kind wil zorgen, dan voelt het misschien ook prettiger voor alle partijen?
Vader heeft aangegeven dat als ik het wil dat we ervoor gaan, met alle nodige hulp. Maar dat maakt de keuze voor mij nog lastiger omdat ik doodsbang ben te horen te krijgen dat ik hem heb gebonden met kind.Zou hij bereid zijn het kind ook te erkennen? Daarmee bewijst hij aan jou en aan zichzelf dat hij er echt zelf voor kiest om voor het kind wil zorgen, dan voelt het misschien ook prettiger voor alle partijen?
Je hoort de vogels weer, je ruikt de regen nog