Psyche
alle pijlers
Grenzen aangeven - overspannen
vrijdag 8 juli 2016 om 15:33
Hoi allemaal,
Eerder dit jaar kwam ik thuis te zitten van mijn werk. De hoge werkdruk, het gebrek aan waardering (tenminste dat gevoel had ik) en nog wat dingen in de werksfeer maakte dat ik niet meer goed functioneerde. Langzaam veranderde ik van van vrolijk, blij, assertief, naar synisch, defensief en ongelukkig. Hoewel de oorzaak op mijn werk lag, had ik dit natuurlijk ook zijn weerslag op de thuissituatie.
De huisarts zei dat ik overspannen was en leuke dingen moest gaan doen. Ik heb me diep ongelukkig gevoeld en wist niet hoe ik leuke dingen moest gaan doen. Toen overleed mijn vader ook nog onverwacht en kruisten twee wegen elkaar die het voor mijn gevoel nog ingewikkelder maakten. Hoewel het één in principe niets met het ander te maken had, kon ik het maar moeilijk los zien van elkaar en was mijn wereld even heel donker.
Ik heb toen contact gehad met de huisarts omdat ik dacht dat als ik het alleen moest oplossen het te lang zou duren en kreeg toen hulp van de psycholoog. Toegegeven, het was even wennen, maar ik heb er wel degelijk baat bij. Hij leerde me mijn eigen denkpatronen analyseren om zo in te zien wat bepaalde reacties deden bij mij maar ook bij anderen. Mijn mindset werd anders, ik zag zaken weer positiever en werd meer open over mijn gevoel. De opgekropte frustraties werden stukken minder, alles werd weer zonniger. Ik vond het dusdanig goed gaan dat ik wel weer wilde gaan werken. De bedrijfsarts vond dat goed, maar waarschuwde wel dat je nooit te hard van stapel moet lopen en echt aan jezelf moest denken.
Vol goede moed begon ik met wat uurtjes werken. Best gezellig om weer onder de mensen te zijn, bovendien verlangde niemand iets van mij. Nu ik steeds meer aanwezig ben, wordt het ook steeds lastiger. Toegegeven; deze week was echt verschrikkelijk. Ik vraag me af of ik ooit mijn werk weer normaal kan doen. Ondanks dat ik aangeef wat bepaalde zaken met me doen, zijn er mensen die keihard over mijn grenzen walsen. Me verhalen vertellen die zo vol negativiteit (over het bedrijf, of persoonlijke issues bijvoorbeeld) zitten, dat ik er 's nachts wakker van lig. Ik doe zo mijn best om alles positief te bekijken, mijn oogkleppen af te zetten en er weer vol voor te gaan. Maar als mijn (werk)omgeving negatief blijft is het zo moeilijk.
Ik ben geen muurbloempje, kom meestal op voor mezelf, maar dit is zo moeilijk. Ik zou willen dat het me niets kon schelen wat anderen zeggen of hoe dingen gaan en dat ik fluitend mijn werk kon doen. Maar het scheelt me wel.
Hoe voorkom ik nu toch dat iedereen de behoefte heeft om aan mij te vertellen hoe slecht zaken geregeld zijn, hoe stom dingen zijn en al dat soort zaken. Ze vertellen ook echt wel leuke dingen, maar de focus ligt weer zo op het negatieve en dat is wat ik juist wil voorkomen voor mezelf. Het is mijn valkuil dat ik daar in mee ga. Het was vannacht ver na drie uur dat ik in slaap viel, omdat ik het weer eens niet los kan laten (en ook omdat er wat muggen rondzoemden ) Ben als de dood dat ik straks van voor af aan kan beginnen. Dat is voor niemand leuk natuurlijk.
Ik heb wel weer een afspraak bij de psycholoog, maar ik zie hem pas over een paar weken. En eigenlijk weet ik niet exact wat ik hier mee wil, maar misschien zijn er anderen die ook zijn gereïntegreerd in hun werk en hier ook tegenaan liepen.
Bedankt voor het lezen in ieder geval!
Eerder dit jaar kwam ik thuis te zitten van mijn werk. De hoge werkdruk, het gebrek aan waardering (tenminste dat gevoel had ik) en nog wat dingen in de werksfeer maakte dat ik niet meer goed functioneerde. Langzaam veranderde ik van van vrolijk, blij, assertief, naar synisch, defensief en ongelukkig. Hoewel de oorzaak op mijn werk lag, had ik dit natuurlijk ook zijn weerslag op de thuissituatie.
De huisarts zei dat ik overspannen was en leuke dingen moest gaan doen. Ik heb me diep ongelukkig gevoeld en wist niet hoe ik leuke dingen moest gaan doen. Toen overleed mijn vader ook nog onverwacht en kruisten twee wegen elkaar die het voor mijn gevoel nog ingewikkelder maakten. Hoewel het één in principe niets met het ander te maken had, kon ik het maar moeilijk los zien van elkaar en was mijn wereld even heel donker.
Ik heb toen contact gehad met de huisarts omdat ik dacht dat als ik het alleen moest oplossen het te lang zou duren en kreeg toen hulp van de psycholoog. Toegegeven, het was even wennen, maar ik heb er wel degelijk baat bij. Hij leerde me mijn eigen denkpatronen analyseren om zo in te zien wat bepaalde reacties deden bij mij maar ook bij anderen. Mijn mindset werd anders, ik zag zaken weer positiever en werd meer open over mijn gevoel. De opgekropte frustraties werden stukken minder, alles werd weer zonniger. Ik vond het dusdanig goed gaan dat ik wel weer wilde gaan werken. De bedrijfsarts vond dat goed, maar waarschuwde wel dat je nooit te hard van stapel moet lopen en echt aan jezelf moest denken.
Vol goede moed begon ik met wat uurtjes werken. Best gezellig om weer onder de mensen te zijn, bovendien verlangde niemand iets van mij. Nu ik steeds meer aanwezig ben, wordt het ook steeds lastiger. Toegegeven; deze week was echt verschrikkelijk. Ik vraag me af of ik ooit mijn werk weer normaal kan doen. Ondanks dat ik aangeef wat bepaalde zaken met me doen, zijn er mensen die keihard over mijn grenzen walsen. Me verhalen vertellen die zo vol negativiteit (over het bedrijf, of persoonlijke issues bijvoorbeeld) zitten, dat ik er 's nachts wakker van lig. Ik doe zo mijn best om alles positief te bekijken, mijn oogkleppen af te zetten en er weer vol voor te gaan. Maar als mijn (werk)omgeving negatief blijft is het zo moeilijk.
Ik ben geen muurbloempje, kom meestal op voor mezelf, maar dit is zo moeilijk. Ik zou willen dat het me niets kon schelen wat anderen zeggen of hoe dingen gaan en dat ik fluitend mijn werk kon doen. Maar het scheelt me wel.
Hoe voorkom ik nu toch dat iedereen de behoefte heeft om aan mij te vertellen hoe slecht zaken geregeld zijn, hoe stom dingen zijn en al dat soort zaken. Ze vertellen ook echt wel leuke dingen, maar de focus ligt weer zo op het negatieve en dat is wat ik juist wil voorkomen voor mezelf. Het is mijn valkuil dat ik daar in mee ga. Het was vannacht ver na drie uur dat ik in slaap viel, omdat ik het weer eens niet los kan laten (en ook omdat er wat muggen rondzoemden ) Ben als de dood dat ik straks van voor af aan kan beginnen. Dat is voor niemand leuk natuurlijk.
Ik heb wel weer een afspraak bij de psycholoog, maar ik zie hem pas over een paar weken. En eigenlijk weet ik niet exact wat ik hier mee wil, maar misschien zijn er anderen die ook zijn gereïntegreerd in hun werk en hier ook tegenaan liepen.
Bedankt voor het lezen in ieder geval!
vrijdag 8 juli 2016 om 15:38
Wat ik door de jaren heen heb geleerd is dat mensen de ruimte pakken die jij ze geeft. Assertiviteit, ook in het geval van mensen die je opzadelen met negatieve dingen uit hun eigen (werk)leven, begint bij jou.
Maak eens een lijstje met dingen die je zou kunnen zeggen als iemand weer wat negatiefs wil vertellen. En ga ze vervolgens oefenen.
Vertel mensen niet wat het met je doet. Als jij jezelf uitlegt, kan de ander jouw argumenten proberen aan te vallen. Uitleggen komt niet zo assertief over.
Maak eens een lijstje met dingen die je zou kunnen zeggen als iemand weer wat negatiefs wil vertellen. En ga ze vervolgens oefenen.
Vertel mensen niet wat het met je doet. Als jij jezelf uitlegt, kan de ander jouw argumenten proberen aan te vallen. Uitleggen komt niet zo assertief over.
vrijdag 8 juli 2016 om 15:40
Ik heb ook in zo n soort situatie gezeten. Ik heb heel erg geleerd ervan. Zo erg dat ik nu mensen niet meer de kans geef. Om mij te laten gebruiken voor zeikverhalen. Als het negatieve verhalen zijn daar knap jij ook niet vanop. Zeker nu het nog vechten is om de dag door te komen. Tenminste zo was dat bij mij. Ik begreep ook niet dat mensen altijd maar bij mij kwamen.
NU weet ik dat dat ook aan jezelf kan liggen. Als ik de indruk gaan wekken dat ik open voor iedereen sta. Dan komen/blijven mensen komen. Vaak aan je aan je houden wat doen. Dat niet iedereen meer blijf kleven aan jouw om hun verhalen kwijt te moeten.
Misschien is dat wat.
Wat bij mij ook helpt is zwemmen. Zodra ik dat nu doe. Merk ik dat ik steeds sneller leeg ben. Wandelen of fietsen allemaal kan het zorgen dat je wat negatieve energie kwijt kan raken. Avonds na het werk even douchen. En denkbeeldig alle negatieve zaken afspoelen. Bedenken dat alles in het putje gaat. Afsluiten helpt ook. Bedenkt jezelf in een dikke laat kleding. Of in een bol komt ook niet alles meer zo binnen.
Succes.
NU weet ik dat dat ook aan jezelf kan liggen. Als ik de indruk gaan wekken dat ik open voor iedereen sta. Dan komen/blijven mensen komen. Vaak aan je aan je houden wat doen. Dat niet iedereen meer blijf kleven aan jouw om hun verhalen kwijt te moeten.
Misschien is dat wat.
Wat bij mij ook helpt is zwemmen. Zodra ik dat nu doe. Merk ik dat ik steeds sneller leeg ben. Wandelen of fietsen allemaal kan het zorgen dat je wat negatieve energie kwijt kan raken. Avonds na het werk even douchen. En denkbeeldig alle negatieve zaken afspoelen. Bedenken dat alles in het putje gaat. Afsluiten helpt ook. Bedenkt jezelf in een dikke laat kleding. Of in een bol komt ook niet alles meer zo binnen.
Succes.
vrijdag 8 juli 2016 om 16:02
vrijdag 8 juli 2016 om 16:02
Trucje voor nu: leid het gesprek zo snel mogelijk naar iets positiefs. Vraag hoe het met de kat is, of er nog iets leuks in de planning staat, zoiets.
Verder: probeer dit weekeind te ontspannen. Iemand hier had het over mindfullness. Dat kan zeker helpen. Zelf ga ik op zulke momenten vaak kleuren, of iets zitten haken of met kraaltjes in de weer. Anderen gaan in de tuin werken, sporten of een boek lezen. Kies iets wat jij leuk vindt, wat bij jou past.
Verder: probeer dit weekeind te ontspannen. Iemand hier had het over mindfullness. Dat kan zeker helpen. Zelf ga ik op zulke momenten vaak kleuren, of iets zitten haken of met kraaltjes in de weer. Anderen gaan in de tuin werken, sporten of een boek lezen. Kies iets wat jij leuk vindt, wat bij jou past.
vrijdag 8 juli 2016 om 16:55
Dankjewel voor de reacties nu al!
Mariposita, dat lijstje is een goede. Ga ik eens mee aan de slag.
Mara2, je tweede alinea begrijp ik niet helemaal. Dat zwemmen, in mijn geval wandelen en fietsen wel, dat is echt verhelderend geweest de afgelopen tijd!
Viva-amber, nog niet. Hij heeft me wel goed op weg geholpen. De afspraken met hem moeten nu via mijn werkgever worden gemaakt. En ik denk eigenlijk dat we (mijn werkgever en ik) wel op de goede weg zitten/zaten.
Miedo, ik ben het niet met je eens. Ik snap volledig dat collega's zeuren over het werk. Doe ik zelf ook en zal ik vast altijd blijven doen. Dat sommige me nu (onbewust) in een lastig situatie brengen, dat komt vast goed. Ik heb geweldige collega's en zeker het team waarin ik werk zou ik niet willen missen! Zolang ik het gevoel heb dat gesprekken werken, is het toch prima.
Blueeyes, dat probeer ik inderdaad, lukt niet altijd, maar ja dat geeft ook niet! En dit weekend staat er genoeg leuks op de planning!
Mariposita, dat lijstje is een goede. Ga ik eens mee aan de slag.
Mara2, je tweede alinea begrijp ik niet helemaal. Dat zwemmen, in mijn geval wandelen en fietsen wel, dat is echt verhelderend geweest de afgelopen tijd!
Viva-amber, nog niet. Hij heeft me wel goed op weg geholpen. De afspraken met hem moeten nu via mijn werkgever worden gemaakt. En ik denk eigenlijk dat we (mijn werkgever en ik) wel op de goede weg zitten/zaten.
Miedo, ik ben het niet met je eens. Ik snap volledig dat collega's zeuren over het werk. Doe ik zelf ook en zal ik vast altijd blijven doen. Dat sommige me nu (onbewust) in een lastig situatie brengen, dat komt vast goed. Ik heb geweldige collega's en zeker het team waarin ik werk zou ik niet willen missen! Zolang ik het gevoel heb dat gesprekken werken, is het toch prima.
Blueeyes, dat probeer ik inderdaad, lukt niet altijd, maar ja dat geeft ook niet! En dit weekend staat er genoeg leuks op de planning!
vrijdag 8 juli 2016 om 17:26
quote:miedo schreef op 08 juli 2016 @ 16:02:
Ik denk dat ondanks wat je jezelf wijsmaakt, die gesprekken met die psycholoog weinig geholpen hebben.
En zeiken over alles wat niet klopt op het werk hoort erbij.Dat schept ook een band tussen collega's.kun je daar helemaal niet tegen , zou ik zeggen blijf lekker thuis.Gezeik hoort erbij. Maar als je net weer begonnen ben om te gaan werken. Na een burn out heb je je kostbare energie nodig om overeen te blijven. Of moet je energie afvloeien aan zeikerds??
Ik denk dat ondanks wat je jezelf wijsmaakt, die gesprekken met die psycholoog weinig geholpen hebben.
En zeiken over alles wat niet klopt op het werk hoort erbij.Dat schept ook een band tussen collega's.kun je daar helemaal niet tegen , zou ik zeggen blijf lekker thuis.Gezeik hoort erbij. Maar als je net weer begonnen ben om te gaan werken. Na een burn out heb je je kostbare energie nodig om overeen te blijven. Of moet je energie afvloeien aan zeikerds??
vrijdag 8 juli 2016 om 17:34
quote:miedo schreef op 08 juli 2016 @ 16:02:
Ik denk dat ondanks wat je jezelf wijsmaakt, die gesprekken met die psycholoog weinig geholpen hebben.
En zeiken over alles wat niet klopt op het werk hoort erbij.Dat schept ook een band tussen collega's.kun je daar helemaal niet tegen , zou ik zeggen blijf lekker thuis.
Zeiken over het werk tegen iemand die net terug komt van overspannendheid hoort er helemaal niet bij! Het is de eerste tijd al moeilijk genoeg om je energie over die paar uur die je werkt te verdelen, laat staan dat je andermans ellende ook nog eens over je heen krijgt.
TO, ik zit in hetzelfde schuitje als jij alleen kom ik terug van een ernstige burnout. Ik kap dit soort gesprekken af met een; jeetje! Het is toch wat! En dan loop ik weg. Of ik geef aan dat ik totaal geen behoefte heb aan negatief gedoe over hoe dingen geregeld zijn.. Of ik vraag wat ze er zelf al aan hebben gedaan om de problemen op te lossen (en loop alsnog dan weg als het negatieve geblaat doorgaat.)
Ik denk dat ondanks wat je jezelf wijsmaakt, die gesprekken met die psycholoog weinig geholpen hebben.
En zeiken over alles wat niet klopt op het werk hoort erbij.Dat schept ook een band tussen collega's.kun je daar helemaal niet tegen , zou ik zeggen blijf lekker thuis.
Zeiken over het werk tegen iemand die net terug komt van overspannendheid hoort er helemaal niet bij! Het is de eerste tijd al moeilijk genoeg om je energie over die paar uur die je werkt te verdelen, laat staan dat je andermans ellende ook nog eens over je heen krijgt.
TO, ik zit in hetzelfde schuitje als jij alleen kom ik terug van een ernstige burnout. Ik kap dit soort gesprekken af met een; jeetje! Het is toch wat! En dan loop ik weg. Of ik geef aan dat ik totaal geen behoefte heb aan negatief gedoe over hoe dingen geregeld zijn.. Of ik vraag wat ze er zelf al aan hebben gedaan om de problemen op te lossen (en loop alsnog dan weg als het negatieve geblaat doorgaat.)
vrijdag 8 juli 2016 om 17:44
Gewoon tegen je collega zeggen: "Ik wil dat niet horen" en daarmee dat gezeur afkappen. Maar let wel, als je dat zegt, dan moet je zelf ook niet gaan zeuren over het werk bij je collega's. Want als jij gaat zeuren, denken collega's dat jij wel iemand bent om lekker mee te zeuren. Dan is het alleen maar logisch dat ze bij je komen zeuren.
Want als je dit schrijft: "Ik snap volledig dat collega's zeuren over het werk. Doe ik zelf ook en zal ik vast altijd blijven doen.", dan ben je blijkbaar zelf ook een zeur. Je collega's denken waarschijnlijk dat ze een zeurende soortgenoot hebben gevonden in jou.
Want als je dit schrijft: "Ik snap volledig dat collega's zeuren over het werk. Doe ik zelf ook en zal ik vast altijd blijven doen.", dan ben je blijkbaar zelf ook een zeur. Je collega's denken waarschijnlijk dat ze een zeurende soortgenoot hebben gevonden in jou.
vrijdag 8 juli 2016 om 18:19
Dat deed ik en wil ik wil juist niet meer zeuren over organisatorische dingen die ik toch niet kan veranderen. Dat heb ik zeker gedaan, ben niet roomser dan de paus en ging mee met de rest, maar het heeft me niets opgeleverd. Behalve dat ik thuis ben komen te zitten en me ellendig voelde.
Maar een beetje 'zeuren' dat je liever buiten op een terras zou zitten als de z'n schijnt en dat soort dingen, dat hoort er wel bij toch?
Later meer!
Maar een beetje 'zeuren' dat je liever buiten op een terras zou zitten als de z'n schijnt en dat soort dingen, dat hoort er wel bij toch?
Later meer!
vrijdag 8 juli 2016 om 19:08
quote:Medina schreef op 08 juli 2016 @ 17:44:
Gewoon tegen je collega zeggen: "Ik wil dat niet horen" en daarmee dat gezeur afkappen.
Dit. Niet makkelijk als je het niet gewend bent maar op langere termijn helpt dit wel. Paar jaar geleden zat ik in jouw situatie. Terwijl ik nog veel hoofdpijn had en m'n prikkelverwerking nog niet je-van-het was, stonden er twee zeikcollega's aan m'n buro om te beginnen over alle ellende. Ik heb toen afzonderlijk tegen beiden gezegd, dat ik het erg vervelend voor ze vond en dat ik er geen behoefte aan had om het daarover te hebben. In een enkel geval ook aangegeven dat ik hoofdpijn had. Dit waren ook collega's waarmee ik gaan band zou willen dus dat is al wat makkelijker. Ze begrepen het trouwens.
Bij collega's die je al wat aardiger vind, kun je het gespreksonderwerp veranderen naar iets leuks. Mochten ze teveel zeiken, dan misschien wat minder mee omgaan.
Ook heb ik ervaren dat klagen een band kan scheppen maar waar ik zelf niks mee kan, is als mensen klagen en puntje bij paaltje niks durfen te doen of zeggen om de situatie te veranderen want soms kan dat wel degelijk, beetje passief agressief. Zolang je daarvan bewust bent, beetje afstand houden van het geklaag en toch richten op het positieve. Bedenk waar je wel energie van krijgt. Of schrijf per dag op waar je blij van wordt of wat je graag nog zou willen doen of leren.
Gewoon tegen je collega zeggen: "Ik wil dat niet horen" en daarmee dat gezeur afkappen.
Dit. Niet makkelijk als je het niet gewend bent maar op langere termijn helpt dit wel. Paar jaar geleden zat ik in jouw situatie. Terwijl ik nog veel hoofdpijn had en m'n prikkelverwerking nog niet je-van-het was, stonden er twee zeikcollega's aan m'n buro om te beginnen over alle ellende. Ik heb toen afzonderlijk tegen beiden gezegd, dat ik het erg vervelend voor ze vond en dat ik er geen behoefte aan had om het daarover te hebben. In een enkel geval ook aangegeven dat ik hoofdpijn had. Dit waren ook collega's waarmee ik gaan band zou willen dus dat is al wat makkelijker. Ze begrepen het trouwens.
Bij collega's die je al wat aardiger vind, kun je het gespreksonderwerp veranderen naar iets leuks. Mochten ze teveel zeiken, dan misschien wat minder mee omgaan.
Ook heb ik ervaren dat klagen een band kan scheppen maar waar ik zelf niks mee kan, is als mensen klagen en puntje bij paaltje niks durfen te doen of zeggen om de situatie te veranderen want soms kan dat wel degelijk, beetje passief agressief. Zolang je daarvan bewust bent, beetje afstand houden van het geklaag en toch richten op het positieve. Bedenk waar je wel energie van krijgt. Of schrijf per dag op waar je blij van wordt of wat je graag nog zou willen doen of leren.