Psyche
alle pijlers
Littekens verbergen (nieuwe baan)
dinsdag 12 juli 2016 om 11:02
Ik ben onlangs afgestudeerd en deze maand begonnen met een nieuwe baan. Hartstikke fijn natuurlijk. Het werk en mijn nieuwe collega's lijken me vooralsnog leuk. Toch is er één ding waar ik af en toe mee zit: Mijn littekens.
Ik heb een traumatische jeugd gehad en veel meegemaakt. Omdat ik niet wist hoe ik daar mee om moest gaan, heb ik van mijn tiende tot mijn twintigste geautomutileerd. Op mijn twintigste ben ik verhuisd om te gaan studeren in een stad die ver van mijn verleden lag. Daar ben ik ook in therapie gegaan. Ik ben enorm opgekrabbeld, al zeg ik het zelf. Ik heb een paar goede vriendinnen leren kennen tijdens de opleiding en ik heb sinds drie jaar ook een leuke vriend.
Als ik met mijn vriendinnen of vriend ergens naartoe ga, verberg ik mijn littekens niet meer. Zij kennen mij en accepteren dat ik die littekens heb. Ik heb inmiddels 5 jaar niet meer geautomutileerd, maar de littekens zijn op z'n zachts gezegd vrij fors en opvallend. Als ik alleen ben, draag ik dan ook altijd iets met lange mouwen.
Hoe moet ik dit op mijn werk doen? Ik ben bang dat het op gaat vallen als ik steeds maar lange mouwen blijf dragen wanneer het warmer wordt. Vorige week op een zonnig terras werd mij al door een collega gevraagd waarom ik mijn jasje niet uit wilde doen. Ik heb geantwoord dat ik nu eenmaal een koukleum ben. Ze ging er verder niet op in, maar trok wel haar wenkbrauwen op.
Wat zouden jullie mij aanraden? Is het beter om gewoon te investeren in luchtigere blousjes en de littekens te bedekken, of kan ik ze gewoon laten zien? Mijn vriendinnen zeggen dat het niet uitmaakt omdat ik al 5 jaar niet meer snijd en omdat iedereen zo zijn verleden heeft, maar ik ben toch geneigd om de boel te blijven bedekken.
Ik heb een traumatische jeugd gehad en veel meegemaakt. Omdat ik niet wist hoe ik daar mee om moest gaan, heb ik van mijn tiende tot mijn twintigste geautomutileerd. Op mijn twintigste ben ik verhuisd om te gaan studeren in een stad die ver van mijn verleden lag. Daar ben ik ook in therapie gegaan. Ik ben enorm opgekrabbeld, al zeg ik het zelf. Ik heb een paar goede vriendinnen leren kennen tijdens de opleiding en ik heb sinds drie jaar ook een leuke vriend.
Als ik met mijn vriendinnen of vriend ergens naartoe ga, verberg ik mijn littekens niet meer. Zij kennen mij en accepteren dat ik die littekens heb. Ik heb inmiddels 5 jaar niet meer geautomutileerd, maar de littekens zijn op z'n zachts gezegd vrij fors en opvallend. Als ik alleen ben, draag ik dan ook altijd iets met lange mouwen.
Hoe moet ik dit op mijn werk doen? Ik ben bang dat het op gaat vallen als ik steeds maar lange mouwen blijf dragen wanneer het warmer wordt. Vorige week op een zonnig terras werd mij al door een collega gevraagd waarom ik mijn jasje niet uit wilde doen. Ik heb geantwoord dat ik nu eenmaal een koukleum ben. Ze ging er verder niet op in, maar trok wel haar wenkbrauwen op.
Wat zouden jullie mij aanraden? Is het beter om gewoon te investeren in luchtigere blousjes en de littekens te bedekken, of kan ik ze gewoon laten zien? Mijn vriendinnen zeggen dat het niet uitmaakt omdat ik al 5 jaar niet meer snijd en omdat iedereen zo zijn verleden heeft, maar ik ben toch geneigd om de boel te blijven bedekken.
woensdag 13 juli 2016 om 13:59
Wat ook goed is om in gedachten te houden: een heleboel mensen denken helemaal niet aan automutilatie. Ze zien een hoop littekens en vragen zich af of je een ongeluk hebt gehad, of door de hond/kat te pakken bent genomen of door een ruit gevallen bent, of wat dan ook.
Daarom zou ik het in eerste instantie vaag en algemeen houden: ja er is in het verleden iets vervelend gebeurd en ik wil er liever niet over praten.
De mensen die wel herkennen dat je geautomutileerd hebt, vragen er vaak niet naar omdat ze weten hoe persoonlijk zo iets is en als ze dat wel doen vind ik dat behoorlijk nieuwsgierig. Wil je met zulke mensen je kwetsbaarheid delen?
Er zijn mensen die automutilatie kunnen plaatsten en begrijpen en er zijn heel veel mensen die er geen bal van snappen en dus gaan oordelen. Wil je aan die mensen gaan uitleggen wat ze niet kunnen en zullen begrijpen?
Dat zijn dingen om over na te denken voor je een tipje van de sluier oplicht.
Daarom zou ik het in eerste instantie vaag en algemeen houden: ja er is in het verleden iets vervelend gebeurd en ik wil er liever niet over praten.
De mensen die wel herkennen dat je geautomutileerd hebt, vragen er vaak niet naar omdat ze weten hoe persoonlijk zo iets is en als ze dat wel doen vind ik dat behoorlijk nieuwsgierig. Wil je met zulke mensen je kwetsbaarheid delen?
Er zijn mensen die automutilatie kunnen plaatsten en begrijpen en er zijn heel veel mensen die er geen bal van snappen en dus gaan oordelen. Wil je aan die mensen gaan uitleggen wat ze niet kunnen en zullen begrijpen?
Dat zijn dingen om over na te denken voor je een tipje van de sluier oplicht.
woensdag 13 juli 2016 om 15:10
quote:Dragisa schreef op 12 juli 2016 @ 12:01:
Het is begrijpelijk dat iemand die nooit gesneden heeft, er niets van begrijpt.
Dat wil nog niet zeggen dat iemand niet kan proberen zich een heel klein beetje in te leven. Een psychische aandoening "een keuze" noemen is net zo dom als een gebroken been "een keuze" noemen.
Maar chapeau dat je er zo op kan reageren, het laat je groei zien![...]
Het is begrijpelijk dat iemand die nooit gesneden heeft, er niets van begrijpt.
Dat wil nog niet zeggen dat iemand niet kan proberen zich een heel klein beetje in te leven. Een psychische aandoening "een keuze" noemen is net zo dom als een gebroken been "een keuze" noemen.
Maar chapeau dat je er zo op kan reageren, het laat je groei zien![...]
moderatorviva wijzigde dit bericht op 13-07-2016 17:44
Reden: provoceren
Reden: provoceren
% gewijzigd
woensdag 13 juli 2016 om 15:56
quote:Wasrek schreef op 13 juli 2016 @ 15:10:
[...]
bladibladibla.. enge post.. blablabla
Fijne dag iedereen, ik ontmoet jullie vast wel in andere posts.
Sorry voor de spelfouten.
Geweldig, zoveel 'crap' achter elkaar en dan verontschuldigen voor de spelfouten
voor je: veel mensen komen nadat ze gesneden hebben bij de psycholoog/psychiater en zelfs dat helpt niet ineens. Maar ik snap dat ik tegen een muur praat. Een muur, die me bekend voorkomt van een andere forumster, dus ik zal verder niet meer op je reageren.. te frustrerend.
[...]
bladibladibla.. enge post.. blablabla
Fijne dag iedereen, ik ontmoet jullie vast wel in andere posts.
Sorry voor de spelfouten.
Geweldig, zoveel 'crap' achter elkaar en dan verontschuldigen voor de spelfouten
voor je: veel mensen komen nadat ze gesneden hebben bij de psycholoog/psychiater en zelfs dat helpt niet ineens. Maar ik snap dat ik tegen een muur praat. Een muur, die me bekend voorkomt van een andere forumster, dus ik zal verder niet meer op je reageren.. te frustrerend.
Later is nu
woensdag 13 juli 2016 om 17:05
@wasrek: wat jij zegt is vergelijkbaar met tegen iemand zeggen: goed dat je die kanker in je examenjaar overwonnen hebt maar nu zit je met de brokken: eigen schuld dat je toen geen examen kon doen. Als je niet aan die kanker had toegeven had je gelijk af kunnen studeren. Goed dat je niet meer aan die kanker toegeeft hoor...
Mensen kunnen lichamelijk ziek worden en mensen kunnen ook psychisch ziek worden. Waarom kun je er niks aan doen als er cellen in je lijf beginnen te woekeren en is het je eigen schuld als je gedachten een andere kant op gaan dan je zelf wilt?
Hoe jij TO toespreekt heeft niets met eerlijkheid te maken.
Mensen kunnen lichamelijk ziek worden en mensen kunnen ook psychisch ziek worden. Waarom kun je er niks aan doen als er cellen in je lijf beginnen te woekeren en is het je eigen schuld als je gedachten een andere kant op gaan dan je zelf wilt?
Hoe jij TO toespreekt heeft niets met eerlijkheid te maken.
maandag 25 juli 2016 om 12:47
Beste Streepjes tijger,
Wat goed dat je je problemen overwonnen hebt, afgestudeerd bent en een baan hebt!
Ik heb ook automutilatielittekens op mijn armen en elk jaar als het mooi weer wordt is het weer een issue, lange of korte mouwen? Als het echt heel warm is dan doe ik korte mouwen aan, of als ik thuis ben, maar is het iets frisser dan ga ik toch voor de lange mouwen.
Ik snap je dilemma heel goed. Ik ben zelf afgekeurd maar doe wel vrijwilligerswerk, waar ik met veel mensen in contact kom maar mijn ervaring is dat ze het vaak niet eens zien.
Ik heb sinds anderhalve maand groepstherapie, en heb de eerste weken ook lange mouwen gedragen. Ik wou eerst de kat uit de boom kijken. Ik was bang dat ik misschien andere mensen zou triggeren, je zit per slot van rekening met mensen die allemaal hun problemen hebben. Ik ben de enige in de groep met littekens, en toen ik afgelopen week openheid van zaken gaf, met korte mouwen aan, had het merendeel het nog niet eens opgemerkt. Daar zat ik me dan zo druk over te maken.
Wat goed dat je je problemen overwonnen hebt, afgestudeerd bent en een baan hebt!
Ik heb ook automutilatielittekens op mijn armen en elk jaar als het mooi weer wordt is het weer een issue, lange of korte mouwen? Als het echt heel warm is dan doe ik korte mouwen aan, of als ik thuis ben, maar is het iets frisser dan ga ik toch voor de lange mouwen.
Ik snap je dilemma heel goed. Ik ben zelf afgekeurd maar doe wel vrijwilligerswerk, waar ik met veel mensen in contact kom maar mijn ervaring is dat ze het vaak niet eens zien.
Ik heb sinds anderhalve maand groepstherapie, en heb de eerste weken ook lange mouwen gedragen. Ik wou eerst de kat uit de boom kijken. Ik was bang dat ik misschien andere mensen zou triggeren, je zit per slot van rekening met mensen die allemaal hun problemen hebben. Ik ben de enige in de groep met littekens, en toen ik afgelopen week openheid van zaken gaf, met korte mouwen aan, had het merendeel het nog niet eens opgemerkt. Daar zat ik me dan zo druk over te maken.