Psyche
alle pijlers
weer teleurgesteld door therapeut
zaterdag 16 juli 2016 om 04:48
Ik wil allereerst even mijn verhaal van me af schrijven, maar ben ook benieuwd naar de ervaringen van anderen. Ik ben bipolair, maar mijn vele en ernstige depressies zijn zeker niet alleen biologisch van oorzaak. Er speelt ook een jeugdtrauma mee en enkele grote levensvragen waar ik niet goed mee kan omgaan en problemen die op zich niet op te lossen zijn, maar waar ik misschien beter mee zou kunnen leren omgaan. Daarom ben ik al vrij snel na het begin van mijn eerste depressie in therapie gegaan. Dat was geen succes.
De eerste psychologe die ik zag leek haast bang te zijn voor de ernst van mijn problemen, was nogal onder de indruk van alle medicijnen die ik slikte en bleef vragen stellen waaruit bleek dat ze dacht dat ik misschien wel psychotisch was, wat ik absoluut nooit geweest ben. De tweede bleef week na week beweren dat sommige van de problemen waarover ik vertelde absoluut niet konden bijdragen aan mijn depressies, terwijl ik meer dan 100% zeker weet dat ze een heel erg belangrijke rol spelen. Hij deed dat op een zeer kwetsende manier. Ik was toen opgenomen op de paaz, zo slecht was ik er aan toe en hij probeerde me ook nog eens over te halen met mijn medicijnen te stoppen. Bij allebei de psychologen ben ik een keer of zeven geweest. Na de tweede ervaring was ik zo gekwetst en ook gesterkt in mijn idee dat veel van mijn problemen niet op te lossen waren dat ik besloot om nooit meer in therapie te gaan.
Eind vorig jaar maakte ik iets heel heftigs mee waardoor mijn psychiater (bij hem krijg ik alleen medicijnen en hoewel hij op dit gebied goed is, is hij niet echt iemand voor mij om de andere problemen mee te bespreken) zei dat ik misschien toch nog maar eens met iemand moest gaan praten. met deze derde psychologe had ik eerst een paar gesprekken over wat er kort daarvoor gebeurd was, en toen na een paar weken de emoties daaromtrent een beetje gingen liggen, vertrouwde ik haar inmiddels genoeg om te besluiten dat ik toch nog een keer wilde proberen aan mijn problemen te werken. En toen stopte zij met werken...
Ik vond dat ik het mezelf verschuldigd was om het nog een laatste keer te proberen en melde me bij psych nummer vier aan. Daar ben ik ongeveer 10 keer geweest en je raad het al, het is weer op niks uitgelopen. Hij was van het begin af aan heel negatief over bijna alles wat ik deed, en daar begreep ik niks van. Hij kon het mij ook niet goed uitleggen. Vervolgens hebben we het een heel aantal keer gehad over die onoplosbare problemen waar ik zo'n last van heb. Hij heeft wekenlang geprobeerd mij ervan te overtuigen dat ze wel op te lossen zijn, maar dat is niet zo. En ik heb echt goed naar hem geluisterd en alles wat hij zei heel serieus genomen. Uiteindelijk heb ik gezegd dat ik wilde dat we verder zouden gaan met de therapie vanuit de aanname dat ik gelijk heb en dat ik nu wilde leren om anders met die problemen om te gaan. Toen zei hij dat hij niet wist hoe dat moest en dat hij mij daarbij niet kon helpen. Als dat was wat ik wilde, dan moesten we maar stoppen.
Later realiseerde ik me dat dat wel erg raar was. Ik had altijd aangenomen dat dit een van de taken en vaardigheden van psychologen is; mensen anders naar moeilijke dingen leren kijken. Maar weer een slechte ervaring dus. Enerzijds wil ik het niet nog eens proberen om deze reden, anderzijds weet ik diep in mijn hart ook wel dat ik het weer niet serieus geprobeerd heb als ik het hierbij laat. Ik denk er dus over om het toch nog eens te proberen. Maar ik ben er ook erg bang voor. Dan moet ik weer mijn hele ziel en zaligheid op tafel leggen en een flinke beerput openen en ik heb geen enkele garantie dat het nu wel gaat helpen.
Pfoe, ik moest mijn verhaal even kwijt, maar ben ook benieuwd of er meer mensen zijn met dergelijke ervaringen en of jullie uiteindelijk toch nog een goede therapeut hebben gevonden.
De eerste psychologe die ik zag leek haast bang te zijn voor de ernst van mijn problemen, was nogal onder de indruk van alle medicijnen die ik slikte en bleef vragen stellen waaruit bleek dat ze dacht dat ik misschien wel psychotisch was, wat ik absoluut nooit geweest ben. De tweede bleef week na week beweren dat sommige van de problemen waarover ik vertelde absoluut niet konden bijdragen aan mijn depressies, terwijl ik meer dan 100% zeker weet dat ze een heel erg belangrijke rol spelen. Hij deed dat op een zeer kwetsende manier. Ik was toen opgenomen op de paaz, zo slecht was ik er aan toe en hij probeerde me ook nog eens over te halen met mijn medicijnen te stoppen. Bij allebei de psychologen ben ik een keer of zeven geweest. Na de tweede ervaring was ik zo gekwetst en ook gesterkt in mijn idee dat veel van mijn problemen niet op te lossen waren dat ik besloot om nooit meer in therapie te gaan.
Eind vorig jaar maakte ik iets heel heftigs mee waardoor mijn psychiater (bij hem krijg ik alleen medicijnen en hoewel hij op dit gebied goed is, is hij niet echt iemand voor mij om de andere problemen mee te bespreken) zei dat ik misschien toch nog maar eens met iemand moest gaan praten. met deze derde psychologe had ik eerst een paar gesprekken over wat er kort daarvoor gebeurd was, en toen na een paar weken de emoties daaromtrent een beetje gingen liggen, vertrouwde ik haar inmiddels genoeg om te besluiten dat ik toch nog een keer wilde proberen aan mijn problemen te werken. En toen stopte zij met werken...
Ik vond dat ik het mezelf verschuldigd was om het nog een laatste keer te proberen en melde me bij psych nummer vier aan. Daar ben ik ongeveer 10 keer geweest en je raad het al, het is weer op niks uitgelopen. Hij was van het begin af aan heel negatief over bijna alles wat ik deed, en daar begreep ik niks van. Hij kon het mij ook niet goed uitleggen. Vervolgens hebben we het een heel aantal keer gehad over die onoplosbare problemen waar ik zo'n last van heb. Hij heeft wekenlang geprobeerd mij ervan te overtuigen dat ze wel op te lossen zijn, maar dat is niet zo. En ik heb echt goed naar hem geluisterd en alles wat hij zei heel serieus genomen. Uiteindelijk heb ik gezegd dat ik wilde dat we verder zouden gaan met de therapie vanuit de aanname dat ik gelijk heb en dat ik nu wilde leren om anders met die problemen om te gaan. Toen zei hij dat hij niet wist hoe dat moest en dat hij mij daarbij niet kon helpen. Als dat was wat ik wilde, dan moesten we maar stoppen.
Later realiseerde ik me dat dat wel erg raar was. Ik had altijd aangenomen dat dit een van de taken en vaardigheden van psychologen is; mensen anders naar moeilijke dingen leren kijken. Maar weer een slechte ervaring dus. Enerzijds wil ik het niet nog eens proberen om deze reden, anderzijds weet ik diep in mijn hart ook wel dat ik het weer niet serieus geprobeerd heb als ik het hierbij laat. Ik denk er dus over om het toch nog eens te proberen. Maar ik ben er ook erg bang voor. Dan moet ik weer mijn hele ziel en zaligheid op tafel leggen en een flinke beerput openen en ik heb geen enkele garantie dat het nu wel gaat helpen.
Pfoe, ik moest mijn verhaal even kwijt, maar ben ook benieuwd of er meer mensen zijn met dergelijke ervaringen en of jullie uiteindelijk toch nog een goede therapeut hebben gevonden.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zondag 17 juli 2016 om 20:01
quote:fayanna schreef op 17 juli 2016 @ 18:27:
[...]
, ik heb mijn licht opgestoken bij bijv ook humanitas, zij bieden ook hulpverlening / coaching aan die ruimte heeft voor andere zaken dan strikte psychopathologie, maar ook zij vragen een smak geld.
.
Humanitas biedt gratis hulp aan. Zij worden gesteund door vrijwilligers en door fondsen, overheid donaties. Bij welke Humanitas was jij dan en wat koste dat dan, ik werk namelijk ook als vrijwilliger en ben wel benieuwd hierna, zou oneerlijk zijn als sommige afdelingen wel een smak geld vragen en andere gratis zijn.
Goed dat je een psychiater hebt, jammer dat je de therapeutische setting niet beviel, ik hoop dat je geen zorg vermijder bent zoals eerder werd gesuggereerd. Dat de psycholoog heel stellig iets zegt, daar kan je op inhaken en doorvragen, hoe zit dat dan, leg mij uit hoe jij dat ziet etc. Wellicht komt er dan een dialoog bijvoorbeeld, en antwoorden ook, en is het heel misschien niet eens zo onzinnig terwijl het in eerste instantie wel zo overkwam. Ik noem maar wat, maar zoals ik het nu lees is de hele kliniek niet geschikt voor jou terwijl het wel bedoeld is om bipolaire stoornissen te behandelen.
Ik lees dat je ook al wel wat therapeuten bent tegengekomen waar je wat aan hebt, misschien daar maar weer naar terug gaan, en verder werken aan je themas. Succes verder iig.
[...]
, ik heb mijn licht opgestoken bij bijv ook humanitas, zij bieden ook hulpverlening / coaching aan die ruimte heeft voor andere zaken dan strikte psychopathologie, maar ook zij vragen een smak geld.
.
Humanitas biedt gratis hulp aan. Zij worden gesteund door vrijwilligers en door fondsen, overheid donaties. Bij welke Humanitas was jij dan en wat koste dat dan, ik werk namelijk ook als vrijwilliger en ben wel benieuwd hierna, zou oneerlijk zijn als sommige afdelingen wel een smak geld vragen en andere gratis zijn.
Goed dat je een psychiater hebt, jammer dat je de therapeutische setting niet beviel, ik hoop dat je geen zorg vermijder bent zoals eerder werd gesuggereerd. Dat de psycholoog heel stellig iets zegt, daar kan je op inhaken en doorvragen, hoe zit dat dan, leg mij uit hoe jij dat ziet etc. Wellicht komt er dan een dialoog bijvoorbeeld, en antwoorden ook, en is het heel misschien niet eens zo onzinnig terwijl het in eerste instantie wel zo overkwam. Ik noem maar wat, maar zoals ik het nu lees is de hele kliniek niet geschikt voor jou terwijl het wel bedoeld is om bipolaire stoornissen te behandelen.
Ik lees dat je ook al wel wat therapeuten bent tegengekomen waar je wat aan hebt, misschien daar maar weer naar terug gaan, en verder werken aan je themas. Succes verder iig.
zondag 17 juli 2016 om 20:12
quote:fayanna schreef op 17 juli 2016 @ 18:18:
[...]
Ik kan niet beter verwoorden wat ik bedoel en wat het is waar ik naar verlang dan ik al gedaan heb. Ik denk helemaal niet dat ik daar alleen in ben. Ik vraag me ook heel vaak af hoe het komt dat niet iedereen moeite met deze dingen heeft in dezelfde mate als ik. Misschien ben ik gewoon idioot overgevoelig, niet in staat om te gaan met iets waar andere mensen blijkbaar veel minder moeite mee hebben. Ik vraag me dus af wat het is: kan ik er zo slecht mee omgaan, kunnen anderen er zoveel beter mee omgaan of is er zo'n groot verschil tussen wat ik wil en wat vele anderen willen? Wie het weet mag het zeggen.
Je zegt het zelf ook al, een verbinding op zielsniveau, je hebt het (nog) niet gevonden, wel mensen om je heen en toch eenzaam en zinloos. dat lijkt heel er op wat ik voel en wens. En ik word er wel gruwelijk wanhopig van en mij geeft het ondraaglijke pijn. Waarom mij wel en jou niet?? Geen flauw idee. En ik besef inderdaad heel goed dat het niet bestaat en dat ik nooit zal krijgen waar ik zo naar verlang. Inderdaad, net als jij, van een andere planeet.
Zelf ben ik in feite net zo wanhopig.. Alleen kan ik er redelijk mee omgaan nu, na vele jaren zelfstudie en gewoon niet opgeven tot ik er bij neer viel. Net als jou alle filosofische stromingen doorgenomen, religie, spiritualiteit en de 'twin flame express' nog even meegepakt, je kent het wel
Daarnaast nog een tijdje psychonaut geweest voor het betere in depth ervaringswerk, en als klapper op de vuurpijl nog een Kundalini ontwaking meegemaakt, wat net weer even is gaan liggen gelukkig.. Als ik had geweten dat dit het leven was dan hadden ze mij niet hoeven vragen Op slechte dagen ben ik ook met de dood bezig geweest, en dan van tijd tot tijd drankgebruik om het geheel weg te spoelen, man wat een gedoe dat leven. En dan ben ik nog een positief persoon in principe, vind ik zelf dan
Mijn antwoord op dit geheel was/is de verlichting bereiken, dan heb ik gelijk twee vliegen in een klap. En hoef ik nooit meer terug, en heb ik geen last meer van al die vervelende gevoelens en verlangens. Althans, dan kun je er beter mee omgaan, zo is de gedachte.
Dus in wezen is dit gedeeltelijk ook een antwoord op je vraag, namelijk het ontstijgen van je eigen wensen en verlangens, en in verregaande zin kan dat ook. Alleen is er geen manual zover ik weet hoe je dat exact doet. Het staat er wel, alleen het echte resultaat duurt jaren en jaren voor het begint te werken. Loslaten en accepteren is eigen de grote truc, omdat iedereen zich wel ergens aan vastklampt wordt dat een valkuil in sommige gevallen zoals je al wist.
Niets zo eng als loslaten.. Los laten van gevoelens, gedachten, emoties, verlangens van allerlei aard, pas dan komt er een mate van rust, een positieve gelatenheid eigenlijk. Het heeft allemaal geen nut, en het heeft geen zin, en en en.. Je zou je schuldig gaan voelen omdat je er geen acht meer aan geeft, maar paradoxaal is dat juist wat je de kracht geeft om juist met het leven om te gaan, en met jezelf.
Weer een beetje een vaag bericht geworden zie ik, maar alla.
[...]
Ik kan niet beter verwoorden wat ik bedoel en wat het is waar ik naar verlang dan ik al gedaan heb. Ik denk helemaal niet dat ik daar alleen in ben. Ik vraag me ook heel vaak af hoe het komt dat niet iedereen moeite met deze dingen heeft in dezelfde mate als ik. Misschien ben ik gewoon idioot overgevoelig, niet in staat om te gaan met iets waar andere mensen blijkbaar veel minder moeite mee hebben. Ik vraag me dus af wat het is: kan ik er zo slecht mee omgaan, kunnen anderen er zoveel beter mee omgaan of is er zo'n groot verschil tussen wat ik wil en wat vele anderen willen? Wie het weet mag het zeggen.
Je zegt het zelf ook al, een verbinding op zielsniveau, je hebt het (nog) niet gevonden, wel mensen om je heen en toch eenzaam en zinloos. dat lijkt heel er op wat ik voel en wens. En ik word er wel gruwelijk wanhopig van en mij geeft het ondraaglijke pijn. Waarom mij wel en jou niet?? Geen flauw idee. En ik besef inderdaad heel goed dat het niet bestaat en dat ik nooit zal krijgen waar ik zo naar verlang. Inderdaad, net als jij, van een andere planeet.
Zelf ben ik in feite net zo wanhopig.. Alleen kan ik er redelijk mee omgaan nu, na vele jaren zelfstudie en gewoon niet opgeven tot ik er bij neer viel. Net als jou alle filosofische stromingen doorgenomen, religie, spiritualiteit en de 'twin flame express' nog even meegepakt, je kent het wel
Daarnaast nog een tijdje psychonaut geweest voor het betere in depth ervaringswerk, en als klapper op de vuurpijl nog een Kundalini ontwaking meegemaakt, wat net weer even is gaan liggen gelukkig.. Als ik had geweten dat dit het leven was dan hadden ze mij niet hoeven vragen
Op slechte dagen ben ik ook met de dood bezig geweest, en dan van tijd tot tijd drankgebruik om het geheel weg te spoelen, man wat een gedoe dat leven. En dan ben ik nog een positief persoon in principe, vind ik zelf dan Mijn antwoord op dit geheel was/is de verlichting bereiken, dan heb ik gelijk twee vliegen in een klap. En hoef ik nooit meer terug, en heb ik geen last meer van al die vervelende gevoelens en verlangens. Althans, dan kun je er beter mee omgaan, zo is de gedachte.
Dus in wezen is dit gedeeltelijk ook een antwoord op je vraag, namelijk het ontstijgen van je eigen wensen en verlangens, en in verregaande zin kan dat ook. Alleen is er geen manual zover ik weet hoe je dat exact doet. Het staat er wel, alleen het echte resultaat duurt jaren en jaren voor het begint te werken. Loslaten en accepteren is eigen de grote truc, omdat iedereen zich wel ergens aan vastklampt wordt dat een valkuil in sommige gevallen zoals je al wist.
Niets zo eng als loslaten.. Los laten van gevoelens, gedachten, emoties, verlangens van allerlei aard, pas dan komt er een mate van rust, een positieve gelatenheid eigenlijk. Het heeft allemaal geen nut, en het heeft geen zin, en en en.. Je zou je schuldig gaan voelen omdat je er geen acht meer aan geeft, maar paradoxaal is dat juist wat je de kracht geeft om juist met het leven om te gaan, en met jezelf.
Weer een beetje een vaag bericht geworden zie ik, maar alla.
zondag 17 juli 2016 om 21:16
quote:fayanna schreef op 17 juli 2016 @ 18:07:
[...]
Ik voel me niet verplicht om te blijven leven, maar nu doodgaan er waarschijnlijk voorlopig niet van komt, wilde ik nog een keer alles uit de kast trekken om me beter te gaan voelen. Ik probeer al 25 jaar het hele leven met al zijn facetten, tekortkomingen, imperfecties etc etc te accepteren en dat lukt dus niet.
Waarom het leven zo 'perfect'moet zijn? Ik zou het niete weten. Maar de lat lager leggen werkt voor mij ook niet. En ik wil deze volgorde in behandeling aanhouden omdat ik eerst wil werken aan datgene wat me de meeste ellende bezorgt.Dat is dan wel een lastige. Je durft niet dood te gaan, ondergaat zelfs een operatie om je leven te redden, maar je wil wel dat het leven perfect is en bent niet bereid de lat lager te leggen en je wil per se die volgorde van behandeling aanhouden (ook al zou omgekeerde volgorde mogelijk betekenen dat je klachten op gebied van existentiële problemen verminderen, maar die mogelijkheid wil je ook niet onderzoeken). En je wil geen groepstherapie. Dat klinkt niet echt als 'alles uit de kast trekken'. Besef wel dat door vast te houden aan je eigen koers je misschien mogelijkheden mist die je wel zouden opleveren wat je wil, maar niet in een, voor jou, herkenbaar jasje zitten nu. Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden en het klinkt alsof jij alleen die ene weg wil. Het kan dan zijn dat je onnodig lang gaat zoeken terwijl je al lang in Rome had kunnen zijn. Ohja en als je moeite hebt verbinding te ervaren met andere mensen én een rotjeugd hebt gehad zou ik dan toch weer zachtjes doch dringend de schematherapie erin willen fluisteren.
[...]
Ik voel me niet verplicht om te blijven leven, maar nu doodgaan er waarschijnlijk voorlopig niet van komt, wilde ik nog een keer alles uit de kast trekken om me beter te gaan voelen. Ik probeer al 25 jaar het hele leven met al zijn facetten, tekortkomingen, imperfecties etc etc te accepteren en dat lukt dus niet.
Waarom het leven zo 'perfect'moet zijn? Ik zou het niete weten. Maar de lat lager leggen werkt voor mij ook niet. En ik wil deze volgorde in behandeling aanhouden omdat ik eerst wil werken aan datgene wat me de meeste ellende bezorgt.Dat is dan wel een lastige. Je durft niet dood te gaan, ondergaat zelfs een operatie om je leven te redden, maar je wil wel dat het leven perfect is en bent niet bereid de lat lager te leggen en je wil per se die volgorde van behandeling aanhouden (ook al zou omgekeerde volgorde mogelijk betekenen dat je klachten op gebied van existentiële problemen verminderen, maar die mogelijkheid wil je ook niet onderzoeken). En je wil geen groepstherapie. Dat klinkt niet echt als 'alles uit de kast trekken'. Besef wel dat door vast te houden aan je eigen koers je misschien mogelijkheden mist die je wel zouden opleveren wat je wil, maar niet in een, voor jou, herkenbaar jasje zitten nu. Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden en het klinkt alsof jij alleen die ene weg wil. Het kan dan zijn dat je onnodig lang gaat zoeken terwijl je al lang in Rome had kunnen zijn. Ohja en als je moeite hebt verbinding te ervaren met andere mensen én een rotjeugd hebt gehad zou ik dan toch weer zachtjes doch dringend de schematherapie erin willen fluisteren.
zondag 17 juli 2016 om 21:24
De operatie was onontkoombaar vanwege de klachten die ik had (liters vocht in mijn buik waardoor ik er bij liep alsof ik negen maanden zwanger was van een drieling). Het was helemaal niet mijn bedoeling mijn leven te redden, dat was een onvoorzien en ongewenst neveneffect. De lat lager leggen is niet een kwestie van niet willen, maar ook van niet kunnen. Als je eenmaal biefstuk geproefd hebt, hoef je dat natuurlijk niet elke dag te hebben, maar van te veel frikandellen word je daarna nooit meer blij. Sorry voor de platte vergelijking en excuus aan de frikandellenfans.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zondag 17 juli 2016 om 21:29
quote:fayanna schreef op 17 juli 2016 @ 18:50:
[...]
Bipolair is een ziekte met volgens de meeste artsen een sterke genetische component, maar of je daadwerkelijk klachten krijgt, hangt waarschijnlijk voor een groot deel van de omgeving af. Met een sterke aanleg en een leuk leven kan het zijn dat je prima gezond blijft. Met een beetje aanleg en een rotleven kan je er bijna zeker van zijn dat je wel ziek wordt. Ik denk dat mijn depressies 50% genetisch/biologisch zijn en voor 50% door de andere shit veroorzaakt worden.
Ik heb dus mijn aanleg en die is 'geactiveerd' door een rotjeugd (waar ik verder overigens niet op wil ingaan). En hoe depressiever je bent, hoe meer je gaat piekeren over van alles en nog wat, en inderdaad ook over die existentiële rotzooi. Het wordt dan een beetje een kip-of-ei vraag maar het beïnvloedt elkaar ook wederzijds en wordt dan een soort kluwentje van dingen die elkaar beïnvloeden en misschien ook wel deels in stand houden.
Die zoektocht is iets waar ik al mijn hele volwassen leven mee bezig ben. Ik heb me verdiept in religie, filosofie, spiritualiteit etc etc. Ik heb planken vol boeken over dergelijke onderwerpen gelezen, allerlei discussies gevoerd, een mindfulnesscursus gevolgd, een cursus over boeddhisme etc. Ik heb daar ongelooflijk veel interessante dingen geleerd, maar een voor mij afdoend antwoord zit er niet bij. En aangezien ik aan het eind van mijn geld altijd nog een flink stuk maand overhoud, is een filosofisch therapeut oid helaas geen optie.
Bedankt voor de uitleg; ik wist er weinig van en nu begrijp ik het beter!
Jammer dat het financieel niet mogelijk is om een filosofisch therapeut te bezoeken. Maar na het lezen van wat je al in die richting hebt geprobeerd, vraag ik me sowieso af of zo iemand je nog veel nieuwe denkwijzen aan kan bieden. Kronkelredeneringen aanwijzen, consequenties van denkbeelden logisch doordenken, dat kan zo iemand ongetwijfeld, maar het klinkt alsof je de belangrijkste denkwijzen al wel kent.
Ik denk ook veel over existentiële vragen nagedacht. Antwoorden gezocht. Ik ben er uiteindelijk op uit gekomen dat ik nooit een 100% bevredigend antwoord zal kunnen geven. Alle visies die ik bestudeerd heb, hebben problemen. Allemaal. En voor mezelf ben ik tot de conclusie gekomen dat die problemen té groot zijn. Ik kan ze niet oplossen. Er is, volgens mij, geen bevredigend antwoord te vinden. En ik hoef er ook niet meer zo hard naar te zoeken van mezelf (als alle grote filosofen, wetenschappers en mystici het niet kunnen, waarom denk ik dan dat ik het wél zou moeten kunnen?). Dat gaf me ook meer ruimte om aan andere problemen te werken. Van tijd tot tijd worstel ik er nog mee, maar ik kan het nu makkelijker 'temmen'. Dat gun ik jou ook. Dat je die existentiële angst/onzekerheid weet te temmen. Want die zoektocht naar existentiële zekerheid houd je nu tegen in je leven, je existentie...
Ik hoop dat je snel een therapeut vindt waarmee je aan een beter leven kunt werken. Veel sterkte!
[...]
Bipolair is een ziekte met volgens de meeste artsen een sterke genetische component, maar of je daadwerkelijk klachten krijgt, hangt waarschijnlijk voor een groot deel van de omgeving af. Met een sterke aanleg en een leuk leven kan het zijn dat je prima gezond blijft. Met een beetje aanleg en een rotleven kan je er bijna zeker van zijn dat je wel ziek wordt. Ik denk dat mijn depressies 50% genetisch/biologisch zijn en voor 50% door de andere shit veroorzaakt worden.
Ik heb dus mijn aanleg en die is 'geactiveerd' door een rotjeugd (waar ik verder overigens niet op wil ingaan). En hoe depressiever je bent, hoe meer je gaat piekeren over van alles en nog wat, en inderdaad ook over die existentiële rotzooi. Het wordt dan een beetje een kip-of-ei vraag maar het beïnvloedt elkaar ook wederzijds en wordt dan een soort kluwentje van dingen die elkaar beïnvloeden en misschien ook wel deels in stand houden.
Die zoektocht is iets waar ik al mijn hele volwassen leven mee bezig ben. Ik heb me verdiept in religie, filosofie, spiritualiteit etc etc. Ik heb planken vol boeken over dergelijke onderwerpen gelezen, allerlei discussies gevoerd, een mindfulnesscursus gevolgd, een cursus over boeddhisme etc. Ik heb daar ongelooflijk veel interessante dingen geleerd, maar een voor mij afdoend antwoord zit er niet bij. En aangezien ik aan het eind van mijn geld altijd nog een flink stuk maand overhoud, is een filosofisch therapeut oid helaas geen optie.
Bedankt voor de uitleg; ik wist er weinig van en nu begrijp ik het beter!
Jammer dat het financieel niet mogelijk is om een filosofisch therapeut te bezoeken. Maar na het lezen van wat je al in die richting hebt geprobeerd, vraag ik me sowieso af of zo iemand je nog veel nieuwe denkwijzen aan kan bieden. Kronkelredeneringen aanwijzen, consequenties van denkbeelden logisch doordenken, dat kan zo iemand ongetwijfeld, maar het klinkt alsof je de belangrijkste denkwijzen al wel kent.
Ik denk ook veel over existentiële vragen nagedacht. Antwoorden gezocht. Ik ben er uiteindelijk op uit gekomen dat ik nooit een 100% bevredigend antwoord zal kunnen geven. Alle visies die ik bestudeerd heb, hebben problemen. Allemaal. En voor mezelf ben ik tot de conclusie gekomen dat die problemen té groot zijn. Ik kan ze niet oplossen. Er is, volgens mij, geen bevredigend antwoord te vinden. En ik hoef er ook niet meer zo hard naar te zoeken van mezelf (als alle grote filosofen, wetenschappers en mystici het niet kunnen, waarom denk ik dan dat ik het wél zou moeten kunnen?). Dat gaf me ook meer ruimte om aan andere problemen te werken. Van tijd tot tijd worstel ik er nog mee, maar ik kan het nu makkelijker 'temmen'. Dat gun ik jou ook. Dat je die existentiële angst/onzekerheid weet te temmen. Want die zoektocht naar existentiële zekerheid houd je nu tegen in je leven, je existentie...
Ik hoop dat je snel een therapeut vindt waarmee je aan een beter leven kunt werken. Veel sterkte!
zondag 17 juli 2016 om 21:30
Maar door niet te opereren was je dood gegaan en had je gehad wat je wilde.
Ik had overigens een paar pagina's terug geopperd om je behandelende psychiater en de psycholoog met wie je wel een klik had te vragen naar tips voor een nieuwe behandelaar, omdat die blijkbaar iets doen wat jij wél prettig vindt. Misschien kunnen zij jou in de juiste richting wijzen of zelfs naar de juiste persoon verwijzen.
Ook vraag ik me af wat je precies tegenstaat aan groepstherapie?
En of je schematherapie in overweging zou nemen, ik heb dat net toegevoegd weer toen jij je laatste post deed, dus misschien heb je het niet gelezen, maar ik lees in jouw berichten: existentiële problemen, moeite met verbinding ervaren met andere mensen, niet 'genoeg' ervaren aan het leven en een rotjeugd. Dan lijkt schematherapie mij echt een kans om te onderzoeken. Kan ook individueel.
Ik had overigens een paar pagina's terug geopperd om je behandelende psychiater en de psycholoog met wie je wel een klik had te vragen naar tips voor een nieuwe behandelaar, omdat die blijkbaar iets doen wat jij wél prettig vindt. Misschien kunnen zij jou in de juiste richting wijzen of zelfs naar de juiste persoon verwijzen.
Ook vraag ik me af wat je precies tegenstaat aan groepstherapie?
En of je schematherapie in overweging zou nemen, ik heb dat net toegevoegd weer toen jij je laatste post deed, dus misschien heb je het niet gelezen, maar ik lees in jouw berichten: existentiële problemen, moeite met verbinding ervaren met andere mensen, niet 'genoeg' ervaren aan het leven en een rotjeugd. Dan lijkt schematherapie mij echt een kans om te onderzoeken. Kan ook individueel.
zondag 17 juli 2016 om 21:40
Tinypotatoe,
Zonder operatie was ik een zodanig akelige en pijnlijke dood gestorven dat ik daar dus ook te bang voor was. Ik begrijp ook niet waarom ik dat dan net niet durf. Als ik een pilletje had dat me een snelle pijnloze dood zou garanderen, nam ik het vanavond nog in. Andere dingen durf ik om wat voor reden dan ook dus niet. Helaas. En ik snap dat zelf ook niet.
Mijn psychiater kan ook niks anders doen dan doorverwijzen. Hij doet zelf geen psychotherapie en ik ga alleen naar hem voor medicatie. Ik ben nog niet zo lang bij hem onder behandeling, en hij is wel degene met wie ik tot de beste pillencocktail ben gekomen in 16 jaar.
Zonder operatie was ik een zodanig akelige en pijnlijke dood gestorven dat ik daar dus ook te bang voor was. Ik begrijp ook niet waarom ik dat dan net niet durf. Als ik een pilletje had dat me een snelle pijnloze dood zou garanderen, nam ik het vanavond nog in. Andere dingen durf ik om wat voor reden dan ook dus niet. Helaas. En ik snap dat zelf ook niet.
Mijn psychiater kan ook niks anders doen dan doorverwijzen. Hij doet zelf geen psychotherapie en ik ga alleen naar hem voor medicatie. Ik ben nog niet zo lang bij hem onder behandeling, en hij is wel degene met wie ik tot de beste pillencocktail ben gekomen in 16 jaar.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zondag 17 juli 2016 om 21:48
quote:Tobbert schreef op 17 juli 2016 @ 21:29:
[...]
Bedankt voor de uitleg; ik wist er weinig van en nu begrijp ik het beter!
Jammer dat het financieel niet mogelijk is om een filosofisch therapeut te bezoeken. Maar na het lezen van wat je al in die richting hebt geprobeerd, vraag ik me sowieso af of zo iemand je nog veel nieuwe denkwijzen aan kan bieden. Kronkelredeneringen aanwijzen, consequenties van denkbeelden logisch doordenken, dat kan zo iemand ongetwijfeld, maar het klinkt alsof je de belangrijkste denkwijzen al wel kent.
Ik denk ook veel over existentiële vragen nagedacht. Antwoorden gezocht. Ik ben er uiteindelijk op uit gekomen dat ik nooit een 100% bevredigend antwoord zal kunnen geven. Alle visies die ik bestudeerd heb, hebben problemen. Allemaal. En voor mezelf ben ik tot de conclusie gekomen dat die problemen té groot zijn. Ik kan ze niet oplossen. Er is, volgens mij, geen bevredigend antwoord te vinden. En ik hoef er ook niet meer zo hard naar te zoeken van mezelf (als alle grote filosofen, wetenschappers en mystici het niet kunnen, waarom denk ik dan dat ik het wél zou moeten kunnen?). Dat gaf me ook meer ruimte om aan andere problemen te werken. Van tijd tot tijd worstel ik er nog mee, maar ik kan het nu makkelijker 'temmen'. Dat gun ik jou ook. Dat je die existentiële angst/onzekerheid weet te temmen. Want die zoektocht naar existentiële zekerheid houd je nu tegen in je leven, je existentie...
Ik hoop dat je snel een therapeut vindt waarmee je aan een beter leven kunt werken. Veel sterkte!
Aan de ene kant denk ik ook vaak dat niemand mij een andere denkwijze aan de hand kan doen, maar ik denk ook vaak dat dat weer het toppunt van hoogmoed is. Hoe kan ik nou denken dat ik het allemaal zelf wel weet? Extreem hooghartig.
Ik ga er net als jij van uit dat er nooit een 100% antwoord zal zijn. Van alle dingen die ik geprobeerd en onderzocht heb heb ik veel geleerd en opgestoken en het was waanzinnig interessant, maar het is niet genoeg. Ik geloof daar al lang niet meer in. En toch, of misschien juist wel daarom, doet het mij zo'n pijn. Ik weet heel goed dat ik nooit zal krijgen wat ik wil en daar kan ik niet mee omgaan.
[...]
Bedankt voor de uitleg; ik wist er weinig van en nu begrijp ik het beter!
Jammer dat het financieel niet mogelijk is om een filosofisch therapeut te bezoeken. Maar na het lezen van wat je al in die richting hebt geprobeerd, vraag ik me sowieso af of zo iemand je nog veel nieuwe denkwijzen aan kan bieden. Kronkelredeneringen aanwijzen, consequenties van denkbeelden logisch doordenken, dat kan zo iemand ongetwijfeld, maar het klinkt alsof je de belangrijkste denkwijzen al wel kent.
Ik denk ook veel over existentiële vragen nagedacht. Antwoorden gezocht. Ik ben er uiteindelijk op uit gekomen dat ik nooit een 100% bevredigend antwoord zal kunnen geven. Alle visies die ik bestudeerd heb, hebben problemen. Allemaal. En voor mezelf ben ik tot de conclusie gekomen dat die problemen té groot zijn. Ik kan ze niet oplossen. Er is, volgens mij, geen bevredigend antwoord te vinden. En ik hoef er ook niet meer zo hard naar te zoeken van mezelf (als alle grote filosofen, wetenschappers en mystici het niet kunnen, waarom denk ik dan dat ik het wél zou moeten kunnen?). Dat gaf me ook meer ruimte om aan andere problemen te werken. Van tijd tot tijd worstel ik er nog mee, maar ik kan het nu makkelijker 'temmen'. Dat gun ik jou ook. Dat je die existentiële angst/onzekerheid weet te temmen. Want die zoektocht naar existentiële zekerheid houd je nu tegen in je leven, je existentie...
Ik hoop dat je snel een therapeut vindt waarmee je aan een beter leven kunt werken. Veel sterkte!
Aan de ene kant denk ik ook vaak dat niemand mij een andere denkwijze aan de hand kan doen, maar ik denk ook vaak dat dat weer het toppunt van hoogmoed is. Hoe kan ik nou denken dat ik het allemaal zelf wel weet? Extreem hooghartig.
Ik ga er net als jij van uit dat er nooit een 100% antwoord zal zijn. Van alle dingen die ik geprobeerd en onderzocht heb heb ik veel geleerd en opgestoken en het was waanzinnig interessant, maar het is niet genoeg. Ik geloof daar al lang niet meer in. En toch, of misschien juist wel daarom, doet het mij zo'n pijn. Ik weet heel goed dat ik nooit zal krijgen wat ik wil en daar kan ik niet mee omgaan.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zondag 17 juli 2016 om 21:51
quote:fayanna schreef op 17 juli 2016 @ 21:40:
Mijn psychiater kan ook niks anders doen dan doorverwijzen. Hij doet zelf geen psychotherapie en ik ga alleen naar hem voor medicatie. Ik ben nog niet zo lang bij hem onder behandeling, en hij is wel degene met wie ik tot de beste pillencocktail ben gekomen in 16 jaar.Kun je hem vragen om je te helpen zoeken naar een goede therapeut, iemand die bij je past? Je schreef eerder dat hij wat verder bij je vandaan woont en daarom niemand bij je in de buurt kan aanbevelen, maar kan hij niet eens rondvragen onder collega's? Dat lijkt me niet te veel gevraagd aan zo'n psychiater, juist omdat hij zo'n regionaal, gespecialiseerd centrum werkt. Hij zal wel vaker iemand die wat verder bij het centrum vandaan woont moeten koppelen aan een therapeut.
Mijn psychiater kan ook niks anders doen dan doorverwijzen. Hij doet zelf geen psychotherapie en ik ga alleen naar hem voor medicatie. Ik ben nog niet zo lang bij hem onder behandeling, en hij is wel degene met wie ik tot de beste pillencocktail ben gekomen in 16 jaar.Kun je hem vragen om je te helpen zoeken naar een goede therapeut, iemand die bij je past? Je schreef eerder dat hij wat verder bij je vandaan woont en daarom niemand bij je in de buurt kan aanbevelen, maar kan hij niet eens rondvragen onder collega's? Dat lijkt me niet te veel gevraagd aan zo'n psychiater, juist omdat hij zo'n regionaal, gespecialiseerd centrum werkt. Hij zal wel vaker iemand die wat verder bij het centrum vandaan woont moeten koppelen aan een therapeut.
zondag 17 juli 2016 om 22:09
quote:Somswelsomsniet schreef op 17 juli 2016 @ 21:59:
Kennen jullie Alan Watts trouwens? Zo niet dan zou ik hem aanraden! Youtube staat vol met zijn lezingen. Echt een topper.Ik had nog nooit van hem gehoord. Ik heb even wat titels bekeken het het klinkt erg interessant. Ga ik zeker wat mee doen!
Kennen jullie Alan Watts trouwens? Zo niet dan zou ik hem aanraden! Youtube staat vol met zijn lezingen. Echt een topper.Ik had nog nooit van hem gehoord. Ik heb even wat titels bekeken het het klinkt erg interessant. Ga ik zeker wat mee doen!
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zondag 17 juli 2016 om 22:10
quote:fayanna schreef op 17 juli 2016 @ 21:48:
[...]
Aan de ene kant denk ik ook vaak dat niemand mij een andere denkwijze aan de hand kan doen, maar ik denk ook vaak dat dat weer het toppunt van hoogmoed is. Hoe kan ik nou denken dat ik het allemaal zelf wel weet? Extreem hooghartig.
Ik ga er net als jij van uit dat er nooit een 100% antwoord zal zijn. Van alle dingen die ik geprobeerd en onderzocht heb heb ik veel geleerd en opgestoken en het was waanzinnig interessant, maar het is niet genoeg. Ik geloof daar al lang niet meer in. En toch, of misschien juist wel daarom, doet het mij zo'n pijn. Ik weet heel goed dat ik nooit zal krijgen wat ik wil en daar kan ik niet mee omgaan.Maar is dat nu net niet la condition humaine dat we er nooit echt uit kunnen komen? En dat wat ons rest is zo goed mogelijk met dat besef te leven? Definitieve antwoorden blijven zoeken, staat misschien ook juist echte, existentiële verbinding met anderen in de weg. Omdat anderen niet zoeken, minder fanatiek zoeken, of simpelweg tevreden zijn met een voor jou (ons) onbevredigend antwoord, of een soort bewust agnostische houding aannemen. Om echt te kunnen verbinden, moet je misschien niet in je eentje door blijven ploeteren op een weg die verder nagenoeg niemand bewandelt. Ik weet het ook allemaal niet, maar dit kwam bij me op...
Voor nu in ieder geval: slaap lekker allemaal
[...]
Aan de ene kant denk ik ook vaak dat niemand mij een andere denkwijze aan de hand kan doen, maar ik denk ook vaak dat dat weer het toppunt van hoogmoed is. Hoe kan ik nou denken dat ik het allemaal zelf wel weet? Extreem hooghartig.
Ik ga er net als jij van uit dat er nooit een 100% antwoord zal zijn. Van alle dingen die ik geprobeerd en onderzocht heb heb ik veel geleerd en opgestoken en het was waanzinnig interessant, maar het is niet genoeg. Ik geloof daar al lang niet meer in. En toch, of misschien juist wel daarom, doet het mij zo'n pijn. Ik weet heel goed dat ik nooit zal krijgen wat ik wil en daar kan ik niet mee omgaan.Maar is dat nu net niet la condition humaine dat we er nooit echt uit kunnen komen? En dat wat ons rest is zo goed mogelijk met dat besef te leven? Definitieve antwoorden blijven zoeken, staat misschien ook juist echte, existentiële verbinding met anderen in de weg. Omdat anderen niet zoeken, minder fanatiek zoeken, of simpelweg tevreden zijn met een voor jou (ons) onbevredigend antwoord, of een soort bewust agnostische houding aannemen. Om echt te kunnen verbinden, moet je misschien niet in je eentje door blijven ploeteren op een weg die verder nagenoeg niemand bewandelt. Ik weet het ook allemaal niet, maar dit kwam bij me op...
Voor nu in ieder geval: slaap lekker allemaal
zondag 17 juli 2016 om 22:25
Hallo Fayanna,
Ik heb de rest gelezen na je antwoord op mijn vragen. Ik heb een vraag aan je die wellicht oneerbiedig overkomt: Wat levert het je op om in deze positie te zitten? Wat brengt het je? Zowel negatief als positief?
Reden waarom ik het vraag is omdat ik zie dat je een aantal dingen afwijst, op voorhand, inderdaad zoals groepstherapie. Schematherapie heb je over nagedacht schrijf je. Het is goed dat je over volgende stappen nadenkt, maar ik hoop dat je ook eerlijk tegen jezelf bent en helder bent in wanneer het "nadenken over"is en wanneer het mogelijk vermijden kan zijn. Groepstherapie kan inderdaad heel eng zijn. Voor mijn opleidingen heb ik zelf ook therapie. Hierbij werd mij aangeboden om de therapie in een groep te doen. Mijn eerste reactie was NEE!Ik voelde zoveel weerstand opkomen hiertegen omdat ik het idee had dat het enorm onveilig zou zijn en me wellicht zou ontregelen. ( ik ben inderdaad zelf therapeut, maar heb ook niet het meest makkelijke leven achter de rug) Ik heb er toen over nagedacht en bedacht me dat als ik hier zoveel weerstand voor had, ik hier waarschijnlijk het meest uit kon leren, dus ben ik het gaan doen. Daarmee wil ik niet zeggen dat dit ook voor jou is, maar ik zou je wel meer ruimte gunnen in je denken over deze therapieen. Al is het maar dat je hier van jezelf over MAG nadenken, ongeacht de uitkomst. Je lijkt zo streng naar hoe alles zou moeten zijn, hoe dingen er uit zouden moeten zien, voelen. Ik kan me voorstellen dat de dingen die je verwacht, niet haalbaar zijn, nooit. En dan vind ik het niet zo gek om te bedenken dat je niet goed in je vel zit. Wat ik me ook afvraag, is of je een ECHTE verbinding met jezelf hebt. Je lijkt heel erg te hunkeren naar dingen om je heen die je een goed gevoel zouden moeten geven. Ik vraag me af of je ook Echt contact hebt met jezelf, en dan niet alleen met het depressieve gedeelte, maar ook met de liefde, dankbaarheid en kracht in jou?
Wat betreft alternatieve therapieën heb je natuurlijk ook veel: regressietherapie, Ayahuasca, Daime, etc. Dit zijn ook hele heftige therapieën, maar wellicht iets waar je meer naar op zoek bent. Mocht je trouwens er over nadenken om een van deze therapieën te gaan doen, overleg dit met je behandelaren ivm je medicatie. Volgens mij moet je voor Ayahuasca en Daime stoppen met AD.
Ik heb de rest gelezen na je antwoord op mijn vragen. Ik heb een vraag aan je die wellicht oneerbiedig overkomt: Wat levert het je op om in deze positie te zitten? Wat brengt het je? Zowel negatief als positief?
Reden waarom ik het vraag is omdat ik zie dat je een aantal dingen afwijst, op voorhand, inderdaad zoals groepstherapie. Schematherapie heb je over nagedacht schrijf je. Het is goed dat je over volgende stappen nadenkt, maar ik hoop dat je ook eerlijk tegen jezelf bent en helder bent in wanneer het "nadenken over"is en wanneer het mogelijk vermijden kan zijn. Groepstherapie kan inderdaad heel eng zijn. Voor mijn opleidingen heb ik zelf ook therapie. Hierbij werd mij aangeboden om de therapie in een groep te doen. Mijn eerste reactie was NEE!Ik voelde zoveel weerstand opkomen hiertegen omdat ik het idee had dat het enorm onveilig zou zijn en me wellicht zou ontregelen. ( ik ben inderdaad zelf therapeut, maar heb ook niet het meest makkelijke leven achter de rug) Ik heb er toen over nagedacht en bedacht me dat als ik hier zoveel weerstand voor had, ik hier waarschijnlijk het meest uit kon leren, dus ben ik het gaan doen. Daarmee wil ik niet zeggen dat dit ook voor jou is, maar ik zou je wel meer ruimte gunnen in je denken over deze therapieen. Al is het maar dat je hier van jezelf over MAG nadenken, ongeacht de uitkomst. Je lijkt zo streng naar hoe alles zou moeten zijn, hoe dingen er uit zouden moeten zien, voelen. Ik kan me voorstellen dat de dingen die je verwacht, niet haalbaar zijn, nooit. En dan vind ik het niet zo gek om te bedenken dat je niet goed in je vel zit. Wat ik me ook afvraag, is of je een ECHTE verbinding met jezelf hebt. Je lijkt heel erg te hunkeren naar dingen om je heen die je een goed gevoel zouden moeten geven. Ik vraag me af of je ook Echt contact hebt met jezelf, en dan niet alleen met het depressieve gedeelte, maar ook met de liefde, dankbaarheid en kracht in jou?
Wat betreft alternatieve therapieën heb je natuurlijk ook veel: regressietherapie, Ayahuasca, Daime, etc. Dit zijn ook hele heftige therapieën, maar wellicht iets waar je meer naar op zoek bent. Mocht je trouwens er over nadenken om een van deze therapieën te gaan doen, overleg dit met je behandelaren ivm je medicatie. Volgens mij moet je voor Ayahuasca en Daime stoppen met AD.
zondag 17 juli 2016 om 22:50
quote:miszlady schreef op 17 juli 2016 @ 22:25:
Hallo Fayanna,
Ik heb de rest gelezen na je antwoord op mijn vragen. Ik heb een vraag aan je die wellicht oneerbiedig overkomt: Wat levert het je op om in deze positie te zitten? Wat brengt het je? Zowel negatief als positief?
Reden waarom ik het vraag is omdat ik zie dat je een aantal dingen afwijst, op voorhand, inderdaad zoals groepstherapie. Schematherapie heb je over nagedacht schrijf je. Het is goed dat je over volgende stappen nadenkt, maar ik hoop dat je ook eerlijk tegen jezelf bent en helder bent in wanneer het "nadenken over"is en wanneer het mogelijk vermijden kan zijn. Groepstherapie kan inderdaad heel eng zijn. Voor mijn opleidingen heb ik zelf ook therapie. Hierbij werd mij aangeboden om de therapie in een groep te doen. Mijn eerste reactie was NEE!Ik voelde zoveel weerstand opkomen hiertegen omdat ik het idee had dat het enorm onveilig zou zijn en me wellicht zou ontregelen. ( ik ben inderdaad zelf therapeut, maar heb ook niet het meest makkelijke leven achter de rug) Ik heb er toen over nagedacht en bedacht me dat als ik hier zoveel weerstand voor had, ik hier waarschijnlijk het meest uit kon leren, dus ben ik het gaan doen. Daarmee wil ik niet zeggen dat dit ook voor jou is, maar ik zou je wel meer ruimte gunnen in je denken over deze therapieen. Al is het maar dat je hier van jezelf over MAG nadenken, ongeacht de uitkomst. Je lijkt zo streng naar hoe alles zou moeten zijn, hoe dingen er uit zouden moeten zien, voelen. Ik kan me voorstellen dat de dingen die je verwacht, niet haalbaar zijn, nooit. En dan vind ik het niet zo gek om te bedenken dat je niet goed in je vel zit. Wat ik me ook afvraag, is of je een ECHTE verbinding met jezelf hebt. Je lijkt heel erg te hunkeren naar dingen om je heen die je een goed gevoel zouden moeten geven. Ik vraag me af of je ook Echt contact hebt met jezelf, en dan niet alleen met het depressieve gedeelte, maar ook met de liefde, dankbaarheid en kracht in jou?
Wat betreft alternatieve therapieën heb je natuurlijk ook veel: regressietherapie, Ayahuasca, Daime, etc. Dit zijn ook hele heftige therapieën, maar wellicht iets waar je meer naar op zoek bent. Mocht je trouwens er over nadenken om een van deze therapieën te gaan doen, overleg dit met je behandelaren ivm je medicatie. Volgens mij moet je voor Ayahuasca en Daime stoppen met AD.Om nu gelijk aan de zwaarste psychedelica te gaan is noga wat... lol
Hallo Fayanna,
Ik heb de rest gelezen na je antwoord op mijn vragen. Ik heb een vraag aan je die wellicht oneerbiedig overkomt: Wat levert het je op om in deze positie te zitten? Wat brengt het je? Zowel negatief als positief?
Reden waarom ik het vraag is omdat ik zie dat je een aantal dingen afwijst, op voorhand, inderdaad zoals groepstherapie. Schematherapie heb je over nagedacht schrijf je. Het is goed dat je over volgende stappen nadenkt, maar ik hoop dat je ook eerlijk tegen jezelf bent en helder bent in wanneer het "nadenken over"is en wanneer het mogelijk vermijden kan zijn. Groepstherapie kan inderdaad heel eng zijn. Voor mijn opleidingen heb ik zelf ook therapie. Hierbij werd mij aangeboden om de therapie in een groep te doen. Mijn eerste reactie was NEE!Ik voelde zoveel weerstand opkomen hiertegen omdat ik het idee had dat het enorm onveilig zou zijn en me wellicht zou ontregelen. ( ik ben inderdaad zelf therapeut, maar heb ook niet het meest makkelijke leven achter de rug) Ik heb er toen over nagedacht en bedacht me dat als ik hier zoveel weerstand voor had, ik hier waarschijnlijk het meest uit kon leren, dus ben ik het gaan doen. Daarmee wil ik niet zeggen dat dit ook voor jou is, maar ik zou je wel meer ruimte gunnen in je denken over deze therapieen. Al is het maar dat je hier van jezelf over MAG nadenken, ongeacht de uitkomst. Je lijkt zo streng naar hoe alles zou moeten zijn, hoe dingen er uit zouden moeten zien, voelen. Ik kan me voorstellen dat de dingen die je verwacht, niet haalbaar zijn, nooit. En dan vind ik het niet zo gek om te bedenken dat je niet goed in je vel zit. Wat ik me ook afvraag, is of je een ECHTE verbinding met jezelf hebt. Je lijkt heel erg te hunkeren naar dingen om je heen die je een goed gevoel zouden moeten geven. Ik vraag me af of je ook Echt contact hebt met jezelf, en dan niet alleen met het depressieve gedeelte, maar ook met de liefde, dankbaarheid en kracht in jou?
Wat betreft alternatieve therapieën heb je natuurlijk ook veel: regressietherapie, Ayahuasca, Daime, etc. Dit zijn ook hele heftige therapieën, maar wellicht iets waar je meer naar op zoek bent. Mocht je trouwens er over nadenken om een van deze therapieën te gaan doen, overleg dit met je behandelaren ivm je medicatie. Volgens mij moet je voor Ayahuasca en Daime stoppen met AD.Om nu gelijk aan de zwaarste psychedelica te gaan is noga wat... lol
zondag 17 juli 2016 om 22:54
zondag 17 juli 2016 om 23:26
zondag 17 juli 2016 om 23:27
quote:miszlady schreef op 17 juli 2016 @ 22:25:
Hallo Fayanna,
Ik heb de rest gelezen na je antwoord op mijn vragen. Ik heb een vraag aan je die wellicht oneerbiedig overkomt: Wat levert het je op om in deze positie te zitten? Wat brengt het je? Zowel negatief als positief?
Je lijkt zo streng naar hoe alles zou moeten zijn, hoe dingen er uit zouden moeten zien, voelen. Ik kan me voorstellen dat de dingen die je verwacht, niet haalbaar zijn, nooit. En dan vind ik het niet zo gek om te bedenken dat je niet goed in je vel zit. Wat ik me ook afvraag, is of je een ECHTE verbinding met jezelf hebt. Je lijkt heel erg te hunkeren naar dingen om je heen die je een goed gevoel zouden moeten geven. Ik vraag me af of je ook Echt contact hebt met jezelf, en dan niet alleen met het depressieve gedeelte, maar ook met de liefde, dankbaarheid en kracht in jou?
Wat betreft alternatieve therapieën heb je natuurlijk ook veel: regressietherapie, Ayahuasca, Daime, etc. Dit zijn ook hele heftige therapieën, maar wellicht iets waar je meer naar op zoek bent. Mocht je trouwens er over nadenken om een van deze therapieën te gaan doen, overleg dit met je behandelaren ivm je medicatie. Volgens mij moet je voor Ayahuasca en Daime stoppen met AD.
In deze positie zitten levert mij alleen maar ellende op. En ik snap dat verzet tegen iets erop wijst dat je wel met de vinger op de zere plek komt, maar ik heb bepaalde ideeën hierover waar ik verder niet op in wil gaan. Sommige dingen wil ik beslist niet, punt uit, en dan is dat maar ontkenning of ontwijking. En ik heb ook echt niet even op een achternamiddag bedacht hoe ik wil dat sommige zaken in het leven zijn. Dat is de uitkomst van een heel lang proces waarvan ik me afvraag of dat te beïnvloeden is.
Ik denk dat ik wel redelijk in contact met mezelf sta (maar kun je dat ooit zelf wel weten??) maar dat de negatieve zaken de positieve overheersen. Ik kan niet zeggen dat er nooit dankbaarheid is, maar het is bar weinig. Liefde al wat meer, maar eerder voor anderen dan voor mezelf. En kracht is er al helemaal niet.
Ik heb op zich wel interesse in sommige alternatieve benaderingen maar helaas kost dat allemaal geld wat ik niet heb. (Als ik het wel had, weet in ook nog niet of ik het zou doen.) En drugs of andere psychoactieve stoffen zijn absoluut geen optie. Ik ben veel te bang om er psychotisch van te worden of een soort bad trip te krijgen, ook al slik ik geen antidepressiva.
Hallo Fayanna,
Ik heb de rest gelezen na je antwoord op mijn vragen. Ik heb een vraag aan je die wellicht oneerbiedig overkomt: Wat levert het je op om in deze positie te zitten? Wat brengt het je? Zowel negatief als positief?
Je lijkt zo streng naar hoe alles zou moeten zijn, hoe dingen er uit zouden moeten zien, voelen. Ik kan me voorstellen dat de dingen die je verwacht, niet haalbaar zijn, nooit. En dan vind ik het niet zo gek om te bedenken dat je niet goed in je vel zit. Wat ik me ook afvraag, is of je een ECHTE verbinding met jezelf hebt. Je lijkt heel erg te hunkeren naar dingen om je heen die je een goed gevoel zouden moeten geven. Ik vraag me af of je ook Echt contact hebt met jezelf, en dan niet alleen met het depressieve gedeelte, maar ook met de liefde, dankbaarheid en kracht in jou?
Wat betreft alternatieve therapieën heb je natuurlijk ook veel: regressietherapie, Ayahuasca, Daime, etc. Dit zijn ook hele heftige therapieën, maar wellicht iets waar je meer naar op zoek bent. Mocht je trouwens er over nadenken om een van deze therapieën te gaan doen, overleg dit met je behandelaren ivm je medicatie. Volgens mij moet je voor Ayahuasca en Daime stoppen met AD.
In deze positie zitten levert mij alleen maar ellende op. En ik snap dat verzet tegen iets erop wijst dat je wel met de vinger op de zere plek komt, maar ik heb bepaalde ideeën hierover waar ik verder niet op in wil gaan. Sommige dingen wil ik beslist niet, punt uit, en dan is dat maar ontkenning of ontwijking. En ik heb ook echt niet even op een achternamiddag bedacht hoe ik wil dat sommige zaken in het leven zijn. Dat is de uitkomst van een heel lang proces waarvan ik me afvraag of dat te beïnvloeden is.
Ik denk dat ik wel redelijk in contact met mezelf sta (maar kun je dat ooit zelf wel weten??) maar dat de negatieve zaken de positieve overheersen. Ik kan niet zeggen dat er nooit dankbaarheid is, maar het is bar weinig. Liefde al wat meer, maar eerder voor anderen dan voor mezelf. En kracht is er al helemaal niet.
Ik heb op zich wel interesse in sommige alternatieve benaderingen maar helaas kost dat allemaal geld wat ik niet heb. (Als ik het wel had, weet in ook nog niet of ik het zou doen.) En drugs of andere psychoactieve stoffen zijn absoluut geen optie. Ik ben veel te bang om er psychotisch van te worden of een soort bad trip te krijgen, ook al slik ik geen antidepressiva.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zondag 17 juli 2016 om 23:34
quote:swifty schreef op 17 juli 2016 @ 23:26:
[...]
Hi, misschien heb je er over heen gelezen, maar welke Humanitas kostte je een smak geld voor geboden hulp?Ik geloof dat ik in de war was. Hulp van iemand van het humanistisch verbond kost 75 E per uur. En Humanitas biedt een project voor mensen die eenzaam zijn in de zin van onvoldoende sociale contacten en dat is mijn probleem niet.
[...]
Hi, misschien heb je er over heen gelezen, maar welke Humanitas kostte je een smak geld voor geboden hulp?Ik geloof dat ik in de war was. Hulp van iemand van het humanistisch verbond kost 75 E per uur. En Humanitas biedt een project voor mensen die eenzaam zijn in de zin van onvoldoende sociale contacten en dat is mijn probleem niet.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
maandag 18 juli 2016 om 15:25
quote:fayanna schreef op 17 juli 2016 @ 21:40:
Mijn psychiater kan ook niks anders doen dan doorverwijzen. Hij doet zelf geen psychotherapie en ik ga alleen naar hem voor medicatie. Ik ben nog niet zo lang bij hem onder behandeling, en hij is wel degene met wie ik tot de beste pillencocktail ben gekomen in 16 jaar.Maar dat bedoel ik dus, doorverwijzen. Er zijn 2 mensen die jou wel hebben geholpen naar jouw wens, mogelijk kunnen deze mensen jou in de goede richting wijzen wat betreft vervolg behandeling. Zij weten blijkbaar het beste van iedereen die je tot nu toe getroffen hebt wat je nodig hebt, dat kan waardevol zijn om in contact te komen met een nieuwe behandelaar die jou op een manier kan benaderen die aansluit bij jou.
Mijn psychiater kan ook niks anders doen dan doorverwijzen. Hij doet zelf geen psychotherapie en ik ga alleen naar hem voor medicatie. Ik ben nog niet zo lang bij hem onder behandeling, en hij is wel degene met wie ik tot de beste pillencocktail ben gekomen in 16 jaar.Maar dat bedoel ik dus, doorverwijzen. Er zijn 2 mensen die jou wel hebben geholpen naar jouw wens, mogelijk kunnen deze mensen jou in de goede richting wijzen wat betreft vervolg behandeling. Zij weten blijkbaar het beste van iedereen die je tot nu toe getroffen hebt wat je nodig hebt, dat kan waardevol zijn om in contact te komen met een nieuwe behandelaar die jou op een manier kan benaderen die aansluit bij jou.
maandag 18 juli 2016 om 15:50
quote:tinypotato schreef op 18 juli 2016 @ 15:25:
[...]
Maar dat bedoel ik dus, doorverwijzen. Er zijn 2 mensen die jou wel hebben geholpen naar jouw wens, mogelijk kunnen deze mensen jou in de goede richting wijzen wat betreft vervolg behandeling. Zij weten blijkbaar het beste van iedereen die je tot nu toe getroffen hebt wat je nodig hebt, dat kan waardevol zijn om in contact te komen met een nieuwe behandelaar die jou op een manier kan benaderen die aansluit bij jou.Deze vraag blijft maar terugkomen en heb ik ook steeds beantwoord! Ik zeg het nog een laatste keer, ik ben doorverwezen en verder kan niemand iets doen. Het is nu aan mij om te besluiten of ik het nog een keer ga proberen of niet. Psychologen en psychiaters hebben echt geen lijstje in hun hoofd met daarop 'collega X werkt met deze therapie / collega Y is nogal confronterend / collega Z stelt zich erg empathisch op. En de huisarts weet dit soort dingen ook niet.
[...]
Maar dat bedoel ik dus, doorverwijzen. Er zijn 2 mensen die jou wel hebben geholpen naar jouw wens, mogelijk kunnen deze mensen jou in de goede richting wijzen wat betreft vervolg behandeling. Zij weten blijkbaar het beste van iedereen die je tot nu toe getroffen hebt wat je nodig hebt, dat kan waardevol zijn om in contact te komen met een nieuwe behandelaar die jou op een manier kan benaderen die aansluit bij jou.Deze vraag blijft maar terugkomen en heb ik ook steeds beantwoord! Ik zeg het nog een laatste keer, ik ben doorverwezen en verder kan niemand iets doen. Het is nu aan mij om te besluiten of ik het nog een keer ga proberen of niet. Psychologen en psychiaters hebben echt geen lijstje in hun hoofd met daarop 'collega X werkt met deze therapie / collega Y is nogal confronterend / collega Z stelt zich erg empathisch op. En de huisarts weet dit soort dingen ook niet.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
maandag 18 juli 2016 om 16:18
quote:fayanna schreef op 18 juli 2016 @ 15:50:
[...]
Deze vraag blijft maar terugkomen en heb ik ook steeds beantwoord! Ik zeg het nog een laatste keer, ik ben doorverwezen en verder kan niemand iets doen. Het is nu aan mij om te besluiten of ik het nog een keer ga proberen of niet. Psychologen en psychiaters hebben echt geen lijstje in hun hoofd met daarop 'collega X werkt met deze therapie / collega Y is nogal confronterend / collega Z stelt zich erg empathisch op. En de huisarts weet dit soort dingen ook niet.
Ik heb trouwens nog een aanrader om zeker te gaan lezen, ben er nu net zelf aan begonnen. En met een open mind voor iedereen leesbaar en begrijpbaar. En al is het vanuit een bepaalde optiek geschreven, is het net zo waardevol als je geen waarde hecht aan die optiek..
Anyway, het boek heet: Cursus in Wonderen (Foundation for inner Peace)
Ik heb het al deels gelezen en ben toch wel onder de indruk van de inzichten en manier van overbrengen. Eigenlijk alle vragen die je hebt worden daar omschreven en behandelt in wezen.
Kijk maar eens of je er iets mee kunt
[...]
Deze vraag blijft maar terugkomen en heb ik ook steeds beantwoord! Ik zeg het nog een laatste keer, ik ben doorverwezen en verder kan niemand iets doen. Het is nu aan mij om te besluiten of ik het nog een keer ga proberen of niet. Psychologen en psychiaters hebben echt geen lijstje in hun hoofd met daarop 'collega X werkt met deze therapie / collega Y is nogal confronterend / collega Z stelt zich erg empathisch op. En de huisarts weet dit soort dingen ook niet.
Ik heb trouwens nog een aanrader om zeker te gaan lezen, ben er nu net zelf aan begonnen. En met een open mind voor iedereen leesbaar en begrijpbaar. En al is het vanuit een bepaalde optiek geschreven, is het net zo waardevol als je geen waarde hecht aan die optiek..
Anyway, het boek heet: Cursus in Wonderen (Foundation for inner Peace)
Ik heb het al deels gelezen en ben toch wel onder de indruk van de inzichten en manier van overbrengen. Eigenlijk alle vragen die je hebt worden daar omschreven en behandelt in wezen.
Kijk maar eens of je er iets mee kunt
maandag 18 juli 2016 om 17:38
quote:fayanna schreef op 18 juli 2016 @ 15:50:
[...]
Deze vraag blijft maar terugkomen en heb ik ook steeds beantwoord! Ik zeg het nog een laatste keer, ik ben doorverwezen en verder kan niemand iets doen. Het is nu aan mij om te besluiten of ik het nog een keer ga proberen of niet. Psychologen en psychiaters hebben echt geen lijstje in hun hoofd met daarop 'collega X werkt met deze therapie / collega Y is nogal confronterend / collega Z stelt zich erg empathisch op. En de huisarts weet dit soort dingen ook niet.Het ging niet om alleen de doorverwijzing, maar juist de kennis en expertise van die 2 mensen die jou wél iets hebben kunnen bieden waar je tevreden mee was. Wat betreft netwerk is mijn ervaring is anders. Er kan regelmatig onderlig gebeld worden voor consultatie en overleg. Misschien minder tussen de grote GGZ instellingen (daar doen ze dat vooral met collega's onderling) maar zeker wel bij de kleinere praktijken en vrijgevestigde therapeuten. Maar goed, het is prima, jij kiest hoe ver je gaat en wat je probeert om jezelf te helpen.
[...]
Deze vraag blijft maar terugkomen en heb ik ook steeds beantwoord! Ik zeg het nog een laatste keer, ik ben doorverwezen en verder kan niemand iets doen. Het is nu aan mij om te besluiten of ik het nog een keer ga proberen of niet. Psychologen en psychiaters hebben echt geen lijstje in hun hoofd met daarop 'collega X werkt met deze therapie / collega Y is nogal confronterend / collega Z stelt zich erg empathisch op. En de huisarts weet dit soort dingen ook niet.Het ging niet om alleen de doorverwijzing, maar juist de kennis en expertise van die 2 mensen die jou wél iets hebben kunnen bieden waar je tevreden mee was. Wat betreft netwerk is mijn ervaring is anders. Er kan regelmatig onderlig gebeld worden voor consultatie en overleg. Misschien minder tussen de grote GGZ instellingen (daar doen ze dat vooral met collega's onderling) maar zeker wel bij de kleinere praktijken en vrijgevestigde therapeuten. Maar goed, het is prima, jij kiest hoe ver je gaat en wat je probeert om jezelf te helpen.
maandag 18 juli 2016 om 18:12
quote:fayanna schreef op 17 juli 2016 @ 21:24:
Als je eenmaal biefstuk geproefd hebt, hoef je dat natuurlijk niet elke dag te hebben, maar van te veel frikandellen word je daarna nooit meer blij. Sorry voor de platte vergelijking en excuus aan de frikandellenfans.
Om maar in jouw beeldspraak te blijven: als het leven je frikandellen geeft, leer dan hoe je van ze kunt houden.
Bedenk nieuwe recepten, maak er smakelijke sausjes bij, geef ze een totaal andere kruiding of combineer ze met iets.
Het klinkt wellicht knullig, maar een andere benadering (mindset) kan een verrassend (bevredigend) resultaat geven.
Met de kanttekening: je moet het wel willen. Daar valt of staat alles mee.
Als je eenmaal biefstuk geproefd hebt, hoef je dat natuurlijk niet elke dag te hebben, maar van te veel frikandellen word je daarna nooit meer blij. Sorry voor de platte vergelijking en excuus aan de frikandellenfans.
Om maar in jouw beeldspraak te blijven: als het leven je frikandellen geeft, leer dan hoe je van ze kunt houden.
Bedenk nieuwe recepten, maak er smakelijke sausjes bij, geef ze een totaal andere kruiding of combineer ze met iets.
Het klinkt wellicht knullig, maar een andere benadering (mindset) kan een verrassend (bevredigend) resultaat geven.
Met de kanttekening: je moet het wel willen. Daar valt of staat alles mee.