Psyche
alle pijlers
weer teleurgesteld door therapeut
zaterdag 16 juli 2016 om 04:48
Ik wil allereerst even mijn verhaal van me af schrijven, maar ben ook benieuwd naar de ervaringen van anderen. Ik ben bipolair, maar mijn vele en ernstige depressies zijn zeker niet alleen biologisch van oorzaak. Er speelt ook een jeugdtrauma mee en enkele grote levensvragen waar ik niet goed mee kan omgaan en problemen die op zich niet op te lossen zijn, maar waar ik misschien beter mee zou kunnen leren omgaan. Daarom ben ik al vrij snel na het begin van mijn eerste depressie in therapie gegaan. Dat was geen succes.
De eerste psychologe die ik zag leek haast bang te zijn voor de ernst van mijn problemen, was nogal onder de indruk van alle medicijnen die ik slikte en bleef vragen stellen waaruit bleek dat ze dacht dat ik misschien wel psychotisch was, wat ik absoluut nooit geweest ben. De tweede bleef week na week beweren dat sommige van de problemen waarover ik vertelde absoluut niet konden bijdragen aan mijn depressies, terwijl ik meer dan 100% zeker weet dat ze een heel erg belangrijke rol spelen. Hij deed dat op een zeer kwetsende manier. Ik was toen opgenomen op de paaz, zo slecht was ik er aan toe en hij probeerde me ook nog eens over te halen met mijn medicijnen te stoppen. Bij allebei de psychologen ben ik een keer of zeven geweest. Na de tweede ervaring was ik zo gekwetst en ook gesterkt in mijn idee dat veel van mijn problemen niet op te lossen waren dat ik besloot om nooit meer in therapie te gaan.
Eind vorig jaar maakte ik iets heel heftigs mee waardoor mijn psychiater (bij hem krijg ik alleen medicijnen en hoewel hij op dit gebied goed is, is hij niet echt iemand voor mij om de andere problemen mee te bespreken) zei dat ik misschien toch nog maar eens met iemand moest gaan praten. met deze derde psychologe had ik eerst een paar gesprekken over wat er kort daarvoor gebeurd was, en toen na een paar weken de emoties daaromtrent een beetje gingen liggen, vertrouwde ik haar inmiddels genoeg om te besluiten dat ik toch nog een keer wilde proberen aan mijn problemen te werken. En toen stopte zij met werken...
Ik vond dat ik het mezelf verschuldigd was om het nog een laatste keer te proberen en melde me bij psych nummer vier aan. Daar ben ik ongeveer 10 keer geweest en je raad het al, het is weer op niks uitgelopen. Hij was van het begin af aan heel negatief over bijna alles wat ik deed, en daar begreep ik niks van. Hij kon het mij ook niet goed uitleggen. Vervolgens hebben we het een heel aantal keer gehad over die onoplosbare problemen waar ik zo'n last van heb. Hij heeft wekenlang geprobeerd mij ervan te overtuigen dat ze wel op te lossen zijn, maar dat is niet zo. En ik heb echt goed naar hem geluisterd en alles wat hij zei heel serieus genomen. Uiteindelijk heb ik gezegd dat ik wilde dat we verder zouden gaan met de therapie vanuit de aanname dat ik gelijk heb en dat ik nu wilde leren om anders met die problemen om te gaan. Toen zei hij dat hij niet wist hoe dat moest en dat hij mij daarbij niet kon helpen. Als dat was wat ik wilde, dan moesten we maar stoppen.
Later realiseerde ik me dat dat wel erg raar was. Ik had altijd aangenomen dat dit een van de taken en vaardigheden van psychologen is; mensen anders naar moeilijke dingen leren kijken. Maar weer een slechte ervaring dus. Enerzijds wil ik het niet nog eens proberen om deze reden, anderzijds weet ik diep in mijn hart ook wel dat ik het weer niet serieus geprobeerd heb als ik het hierbij laat. Ik denk er dus over om het toch nog eens te proberen. Maar ik ben er ook erg bang voor. Dan moet ik weer mijn hele ziel en zaligheid op tafel leggen en een flinke beerput openen en ik heb geen enkele garantie dat het nu wel gaat helpen.
Pfoe, ik moest mijn verhaal even kwijt, maar ben ook benieuwd of er meer mensen zijn met dergelijke ervaringen en of jullie uiteindelijk toch nog een goede therapeut hebben gevonden.
De eerste psychologe die ik zag leek haast bang te zijn voor de ernst van mijn problemen, was nogal onder de indruk van alle medicijnen die ik slikte en bleef vragen stellen waaruit bleek dat ze dacht dat ik misschien wel psychotisch was, wat ik absoluut nooit geweest ben. De tweede bleef week na week beweren dat sommige van de problemen waarover ik vertelde absoluut niet konden bijdragen aan mijn depressies, terwijl ik meer dan 100% zeker weet dat ze een heel erg belangrijke rol spelen. Hij deed dat op een zeer kwetsende manier. Ik was toen opgenomen op de paaz, zo slecht was ik er aan toe en hij probeerde me ook nog eens over te halen met mijn medicijnen te stoppen. Bij allebei de psychologen ben ik een keer of zeven geweest. Na de tweede ervaring was ik zo gekwetst en ook gesterkt in mijn idee dat veel van mijn problemen niet op te lossen waren dat ik besloot om nooit meer in therapie te gaan.
Eind vorig jaar maakte ik iets heel heftigs mee waardoor mijn psychiater (bij hem krijg ik alleen medicijnen en hoewel hij op dit gebied goed is, is hij niet echt iemand voor mij om de andere problemen mee te bespreken) zei dat ik misschien toch nog maar eens met iemand moest gaan praten. met deze derde psychologe had ik eerst een paar gesprekken over wat er kort daarvoor gebeurd was, en toen na een paar weken de emoties daaromtrent een beetje gingen liggen, vertrouwde ik haar inmiddels genoeg om te besluiten dat ik toch nog een keer wilde proberen aan mijn problemen te werken. En toen stopte zij met werken...
Ik vond dat ik het mezelf verschuldigd was om het nog een laatste keer te proberen en melde me bij psych nummer vier aan. Daar ben ik ongeveer 10 keer geweest en je raad het al, het is weer op niks uitgelopen. Hij was van het begin af aan heel negatief over bijna alles wat ik deed, en daar begreep ik niks van. Hij kon het mij ook niet goed uitleggen. Vervolgens hebben we het een heel aantal keer gehad over die onoplosbare problemen waar ik zo'n last van heb. Hij heeft wekenlang geprobeerd mij ervan te overtuigen dat ze wel op te lossen zijn, maar dat is niet zo. En ik heb echt goed naar hem geluisterd en alles wat hij zei heel serieus genomen. Uiteindelijk heb ik gezegd dat ik wilde dat we verder zouden gaan met de therapie vanuit de aanname dat ik gelijk heb en dat ik nu wilde leren om anders met die problemen om te gaan. Toen zei hij dat hij niet wist hoe dat moest en dat hij mij daarbij niet kon helpen. Als dat was wat ik wilde, dan moesten we maar stoppen.
Later realiseerde ik me dat dat wel erg raar was. Ik had altijd aangenomen dat dit een van de taken en vaardigheden van psychologen is; mensen anders naar moeilijke dingen leren kijken. Maar weer een slechte ervaring dus. Enerzijds wil ik het niet nog eens proberen om deze reden, anderzijds weet ik diep in mijn hart ook wel dat ik het weer niet serieus geprobeerd heb als ik het hierbij laat. Ik denk er dus over om het toch nog eens te proberen. Maar ik ben er ook erg bang voor. Dan moet ik weer mijn hele ziel en zaligheid op tafel leggen en een flinke beerput openen en ik heb geen enkele garantie dat het nu wel gaat helpen.
Pfoe, ik moest mijn verhaal even kwijt, maar ben ook benieuwd of er meer mensen zijn met dergelijke ervaringen en of jullie uiteindelijk toch nog een goede therapeut hebben gevonden.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zaterdag 16 juli 2016 om 19:53
quote:Somswelsomsniet schreef op 16 juli 2016 @ 19:50:
[...]
Dat snap ik, maar een reactie van TO zou mooi zijn
Het valt ook niet mee namelijk, een levensdoel of een reden van bestaan, en er zijn zat mogelijkheden om die te vinden in principe. En meestal ontstaan die vanuit een verlangen naar meer, en die vraag is het onderzoeken waard ik snap dat jij dat snapt
[...]
Dat snap ik, maar een reactie van TO zou mooi zijn
Het valt ook niet mee namelijk, een levensdoel of een reden van bestaan, en er zijn zat mogelijkheden om die te vinden in principe. En meestal ontstaan die vanuit een verlangen naar meer, en die vraag is het onderzoeken waard
ik snap dat jij dat snapt
zaterdag 16 juli 2016 om 20:05
Somswelsomsniet, Ik weet dus niet hoe ik kan leren anders met bepaalde dingen om te gaan en wat ik nodig heb om dat te leren, als ik dat wist had ik geen therapie nodig. Ik weet niet hoe een therapeut mij kan leren wat ik wil leren.
De dingen waar het om gaat spelen al tientallen jaren (ik ben 47) en natuurlijk ben ik daar volop mee bezig geweest en heb ik alles gedaan wat ik kon bedenken om er uit te komen. En toen ik eindelijk zelf niets meer kon bedenken, begon ik voor het eerste open te staan voor therapie, inmiddels alweer jaren geleden.
Het enige wat ik kwijt wil over die existentiele problemen is dat het te maken heeft met vormen van fundamentele eenzaamheid van een soort en in een mate die niet door menselijke relaties is weg te nemen en fundamentele zinloosheid. Nu hoor ik al heel veel mensen zeggen, net als mijn therapeut, dat dit wel op te lossen is. De reden dat dat niet zo is, is misschien omdat ik dat vaker of heftiger ervaar dan veel anderen. Of ik kan er gewoon niet zo goed tegen als andere mensen en zij kunnen er veel beter mee omgaan dan ik. Ik weet het niet.
Met betrekking tot het eerste probleem was de enige optie voor mijn psych dat het te maken heeft met de kwaliteit van mijn relaties (ik bedoel niet perse liefdesrelaties, maar alle typen contacten) en dat ik niet voldoende in staat ben intieme relaties en vriendschappen op te bouwen. Maar ik heb vier fantastische vriendinnen met wie ik een heel diepgaande vriendschap heb, zodanig dat ik zelfs met alle vier over mijn doodswens kan praten zonder dat ze freaken of me acuut op laten nemen. Ik kan dus prima een diepgaande relatie opbouwen wanneer ik dat wil. Maar het is bij lange na niet genoeg.
En wat de zinloosheid betreft zullen veel mensen denken, net als mijn psych, dat je in het geval van 'algemene zinloosheid' gewoon voor jezelf iets van moet maken en iets vinden dat voor jou persoonlijk zin heeft. En ik ben niet dom en ben hier jaren mee bezig geweest, maar ik zie het zo niet en dat zal niet veranderen. Het is mij in al die jaren niet gelukt iets te vinden dat voor mij zinvol genoeg is. En reken maar dat ik gezocht en geexperimenteerd heb. Zelfs mijn werk in de zorg waarbij ik honderden vrouwen heb bijgestaan tijdens hun bevalling ervoer ik niet als zinvol genoeg. (Toen ik bipolair werd moest ik daar helaas uiteindelijk mee stoppen.)
En ik weet bijzonder goed dat wat ik zou willen helemaal niet bestaat; niet in de mate waarin ik dat zou willen. Dus ik moet accepteren dat ik nooit zal krijgen wat ik zo graag wil en dat kan ik niet. Het doet mij ongelooflijk pijn en het draagt heel sterk bij aan mijn depressies. En ik wil leren hoe ik daar anders mee kan omgaan. De problemen die uit mijn jeugd stammen zijn van een heel andere orde en daar kijk ik heel anders naar en daar is ongetwijfeld veel meer constructiefs aan te doen. Maar het eerste speelt de laatste jaren de belangrijkste rol en daar wil ik in de eerste plaats aan werken.
De dingen waar het om gaat spelen al tientallen jaren (ik ben 47) en natuurlijk ben ik daar volop mee bezig geweest en heb ik alles gedaan wat ik kon bedenken om er uit te komen. En toen ik eindelijk zelf niets meer kon bedenken, begon ik voor het eerste open te staan voor therapie, inmiddels alweer jaren geleden.
Het enige wat ik kwijt wil over die existentiele problemen is dat het te maken heeft met vormen van fundamentele eenzaamheid van een soort en in een mate die niet door menselijke relaties is weg te nemen en fundamentele zinloosheid. Nu hoor ik al heel veel mensen zeggen, net als mijn therapeut, dat dit wel op te lossen is. De reden dat dat niet zo is, is misschien omdat ik dat vaker of heftiger ervaar dan veel anderen. Of ik kan er gewoon niet zo goed tegen als andere mensen en zij kunnen er veel beter mee omgaan dan ik. Ik weet het niet.
Met betrekking tot het eerste probleem was de enige optie voor mijn psych dat het te maken heeft met de kwaliteit van mijn relaties (ik bedoel niet perse liefdesrelaties, maar alle typen contacten) en dat ik niet voldoende in staat ben intieme relaties en vriendschappen op te bouwen. Maar ik heb vier fantastische vriendinnen met wie ik een heel diepgaande vriendschap heb, zodanig dat ik zelfs met alle vier over mijn doodswens kan praten zonder dat ze freaken of me acuut op laten nemen. Ik kan dus prima een diepgaande relatie opbouwen wanneer ik dat wil. Maar het is bij lange na niet genoeg.
En wat de zinloosheid betreft zullen veel mensen denken, net als mijn psych, dat je in het geval van 'algemene zinloosheid' gewoon voor jezelf iets van moet maken en iets vinden dat voor jou persoonlijk zin heeft. En ik ben niet dom en ben hier jaren mee bezig geweest, maar ik zie het zo niet en dat zal niet veranderen. Het is mij in al die jaren niet gelukt iets te vinden dat voor mij zinvol genoeg is. En reken maar dat ik gezocht en geexperimenteerd heb. Zelfs mijn werk in de zorg waarbij ik honderden vrouwen heb bijgestaan tijdens hun bevalling ervoer ik niet als zinvol genoeg. (Toen ik bipolair werd moest ik daar helaas uiteindelijk mee stoppen.)
En ik weet bijzonder goed dat wat ik zou willen helemaal niet bestaat; niet in de mate waarin ik dat zou willen. Dus ik moet accepteren dat ik nooit zal krijgen wat ik zo graag wil en dat kan ik niet. Het doet mij ongelooflijk pijn en het draagt heel sterk bij aan mijn depressies. En ik wil leren hoe ik daar anders mee kan omgaan. De problemen die uit mijn jeugd stammen zijn van een heel andere orde en daar kijk ik heel anders naar en daar is ongetwijfeld veel meer constructiefs aan te doen. Maar het eerste speelt de laatste jaren de belangrijkste rol en daar wil ik in de eerste plaats aan werken.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zaterdag 16 juli 2016 om 20:08
quote:fayanna schreef op 16 juli 2016 @ 20:05:
Het enige wat ik kwijt wil over die existentiele problemen is dat het te maken heeft met vormen van fundamentele eenzaamheid van een soort en in een mate die niet door menselijke relaties is weg te nemen en fundamentele zinloosheid. Nu hoor ik al heel veel mensen zeggen, net als mijn therapeut, dat dit wel op te lossen is.Als je therapeut dat echt zegt, dan vind ik het een fopfiguur.
Het enige wat ik kwijt wil over die existentiele problemen is dat het te maken heeft met vormen van fundamentele eenzaamheid van een soort en in een mate die niet door menselijke relaties is weg te nemen en fundamentele zinloosheid. Nu hoor ik al heel veel mensen zeggen, net als mijn therapeut, dat dit wel op te lossen is.Als je therapeut dat echt zegt, dan vind ik het een fopfiguur.
zaterdag 16 juli 2016 om 20:10
zaterdag 16 juli 2016 om 20:15
zaterdag 16 juli 2016 om 20:22
Ik denk dat de mens in essentie eenzaam is en dat dit dus niet op te lossen valt. Ik denk wel dat je iets met die leegte kunt doen, maar dat dat meer het terrein is van mystiek dan van therapie. En dat het meer gaat om ervaren dan oplossen. Wel ken ik therapeuten die het bestaan van die leegte niet ontkennen. Ik meen dat dit "the long dark night of the soul" genoemd wordt, en dat het soms verward wordt met een depressie. Maar ik weet er niet genoeg van en ik ben zelf geen therapeut.
zaterdag 16 juli 2016 om 20:27
Ok, nog een berichtje dan.
Orkenflow, blij dat je het met me eens bent. Er waren gewoon geen andere opties volgens hem. EN het is echt wat hij zei.
tennis2012, Ja, ik denk dat deze leegte een feit is en dat bedoelde ik met ' onoplosbare problemen' in mijn openingspost. Daar kan ik niet mee omgaan en ik wil leren daar beter mee om te gaan. Betwijfel dus onderhand erg of dat kan.
Nu ben ik echt weg tot morgenavond.
Orkenflow, blij dat je het met me eens bent. Er waren gewoon geen andere opties volgens hem. EN het is echt wat hij zei.
tennis2012, Ja, ik denk dat deze leegte een feit is en dat bedoelde ik met ' onoplosbare problemen' in mijn openingspost. Daar kan ik niet mee omgaan en ik wil leren daar beter mee om te gaan. Betwijfel dus onderhand erg of dat kan.
Nu ben ik echt weg tot morgenavond.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zaterdag 16 juli 2016 om 20:35
Wat ik niet snap. Als het leven niet voldoende is, als de relaties niet voldoende zijn en de invulling niet zinvol genoeg en je een doodswens hebt, waarom blijf je leven? En als je je verplicht voelt te blijven leven, waarom werk je niet aan acceptatie van het leven zoals het leven is - met alle gebreken en imperfecties en tijdelijkheid en zinloosheid. Wat maakt dat dit zo'n groot probleem voor je vormt? Wat maakt dat het leven aan zulke hoge eisen moet voldoen voor jou en dat het nooit genoeg is en dat het dat nooit zal zijn? Wat als, door aan de problemen uit je jeugd te werken je existentiële problemen minder intens worden? Wat maakt dat jij per se deze volgorde wil aanhouden? Als er ook maar enigszins een kans is dat het leven draaglijker en fijner voor je wordt, sta je niet open om dat te proberen? Maar tegelijkertijd wil je per se in deze volgorde aan de problemen die je ervaart werken en wil je geen groepstherapie (om maar een paar voorbeelden te noemen). Ik bedoel geen conflict aan te gaan met je, maar ik ben benieuwd naar wat maakt dat je het zo stellig op deze manier ziet.
En ik wil nogmaals de tip van schematherapie (liefst in groepsvorm, maar daar was je tegen) geven.
En ik wil nogmaals de tip van schematherapie (liefst in groepsvorm, maar daar was je tegen) geven.
zaterdag 16 juli 2016 om 20:40
quote:fayanna schreef op 16 juli 2016 @ 20:05:
Somswelsomsniet, Ik weet dus niet hoe ik kan leren anders met bepaalde dingen om te gaan en wat ik nodig heb om dat te leren, als ik dat wist had ik geen therapie nodig. Ik weet niet hoe een therapeut mij kan leren wat ik wil leren.
De dingen waar het om gaat spelen al tientallen jaren (ik ben 47) en natuurlijk ben ik daar volop mee bezig geweest en heb ik alles gedaan wat ik kon bedenken om er uit te komen. En toen ik eindelijk zelf niets meer kon bedenken, begon ik voor het eerste open te staan voor therapie, inmiddels alweer jaren geleden.
Het enige wat ik kwijt wil over die existentiele problemen is dat het te maken heeft met vormen van fundamentele eenzaamheid van een soort en in een mate die niet door menselijke relaties is weg te nemen en fundamentele zinloosheid. Nu hoor ik al heel veel mensen zeggen, net als mijn therapeut, dat dit wel op te lossen is. De reden dat dat niet zo is, is misschien omdat ik dat vaker of heftiger ervaar dan veel anderen. Of ik kan er gewoon niet zo goed tegen als andere mensen en zij kunnen er veel beter mee omgaan dan ik. Ik weet het niet.
Met betrekking tot het eerste probleem was de enige optie voor mijn psych dat het te maken heeft met de kwaliteit van mijn relaties (ik bedoel niet perse liefdesrelaties, maar alle typen contacten) en dat ik niet voldoende in staat ben intieme relaties en vriendschappen op te bouwen. Maar ik heb vier fantastische vriendinnen met wie ik een heel diepgaande vriendschap heb, zodanig dat ik zelfs met alle vier over mijn doodswens kan praten zonder dat ze freaken of me acuut op laten nemen. Ik kan dus prima een diepgaande relatie opbouwen wanneer ik dat wil. Maar het is bij lange na niet genoeg.
En wat de zinloosheid betreft zullen veel mensen denken, net als mijn psych, dat je in het geval van 'algemene zinloosheid' gewoon voor jezelf iets van moet maken en iets vinden dat voor jou persoonlijk zin heeft. En ik ben niet dom en ben hier jaren mee bezig geweest, maar ik zie het zo niet en dat zal niet veranderen. Het is mij in al die jaren niet gelukt iets te vinden dat voor mij zinvol genoeg is. En reken maar dat ik gezocht en geexperimenteerd heb. Zelfs mijn werk in de zorg waarbij ik honderden vrouwen heb bijgestaan tijdens hun bevalling ervoer ik niet als zinvol genoeg. (Toen ik bipolair werd moest ik daar helaas uiteindelijk mee stoppen.)
En ik weet bijzonder goed dat wat ik zou willen helemaal niet bestaat; niet in de mate waarin ik dat zou willen. Dus ik moet accepteren dat ik nooit zal krijgen wat ik zo graag wil en dat kan ik niet. Het doet mij ongelooflijk pijn en het draagt heel sterk bij aan mijn depressies. En ik wil leren hoe ik daar anders mee kan omgaan. De problemen die uit mijn jeugd stammen zijn van een heel andere orde en daar kijk ik heel anders naar en daar is ongetwijfeld veel meer constructiefs aan te doen. Maar het eerste speelt de laatste jaren de belangrijkste rol en daar wil ik in de eerste plaats aan werken.
Bedankt voor je openhartige reactie
Een paar antwoorden zou ik wel graag , meer over willen weten. Je hebt het over fundamentele eenzaamheid en eigenlijk al weten wat je graag zou willen. Maar wat is dat diepe verlangen waar je naar verlangt? Is het in woorden uit te drukken en denk je dat je daar alleen in bent?
Wat maakt jouw verlangen onbereikbaar in je huidige leven en relaties dan? Ergens begrijp ik wel wat je probeert te omschrijven, maar het is altijd zo moeilijk om dergelijk onderwerpen helder te krijgen. Ik zoek zelf bijvoorbeeld al heel mijn leven naar een diepe verbinding met een ander, liefst een vrouw..lol. Maar het lijkt niet te bestaan vooralsnog, een verbinding op zielsniveau bijna, een diep verlangen die niemand schijnt te delen. Zo ben ik ook altijd enorm eenzaam geweest, en nog eigenlijk, maar niet wanhopig, terwijl ik altijd wel mensen om mij heen heb, en toch voelt het zinloos en zonder inhoud. Alsof ik van een andere planeet kom bijna
Dat is slechts mijn kleine wens, met behoorlijk grote impact eigenlijk. Zo zal het voor iedereen anders zijn natuurlijk, maar ontkennen heeft nooit zin, en soms is het ook gewoon niet haalbaar zelfs, al weet je dat het zou kunnen bestaan, maar het is er niet.
Somswelsomsniet, Ik weet dus niet hoe ik kan leren anders met bepaalde dingen om te gaan en wat ik nodig heb om dat te leren, als ik dat wist had ik geen therapie nodig. Ik weet niet hoe een therapeut mij kan leren wat ik wil leren.
De dingen waar het om gaat spelen al tientallen jaren (ik ben 47) en natuurlijk ben ik daar volop mee bezig geweest en heb ik alles gedaan wat ik kon bedenken om er uit te komen. En toen ik eindelijk zelf niets meer kon bedenken, begon ik voor het eerste open te staan voor therapie, inmiddels alweer jaren geleden.
Het enige wat ik kwijt wil over die existentiele problemen is dat het te maken heeft met vormen van fundamentele eenzaamheid van een soort en in een mate die niet door menselijke relaties is weg te nemen en fundamentele zinloosheid. Nu hoor ik al heel veel mensen zeggen, net als mijn therapeut, dat dit wel op te lossen is. De reden dat dat niet zo is, is misschien omdat ik dat vaker of heftiger ervaar dan veel anderen. Of ik kan er gewoon niet zo goed tegen als andere mensen en zij kunnen er veel beter mee omgaan dan ik. Ik weet het niet.
Met betrekking tot het eerste probleem was de enige optie voor mijn psych dat het te maken heeft met de kwaliteit van mijn relaties (ik bedoel niet perse liefdesrelaties, maar alle typen contacten) en dat ik niet voldoende in staat ben intieme relaties en vriendschappen op te bouwen. Maar ik heb vier fantastische vriendinnen met wie ik een heel diepgaande vriendschap heb, zodanig dat ik zelfs met alle vier over mijn doodswens kan praten zonder dat ze freaken of me acuut op laten nemen. Ik kan dus prima een diepgaande relatie opbouwen wanneer ik dat wil. Maar het is bij lange na niet genoeg.
En wat de zinloosheid betreft zullen veel mensen denken, net als mijn psych, dat je in het geval van 'algemene zinloosheid' gewoon voor jezelf iets van moet maken en iets vinden dat voor jou persoonlijk zin heeft. En ik ben niet dom en ben hier jaren mee bezig geweest, maar ik zie het zo niet en dat zal niet veranderen. Het is mij in al die jaren niet gelukt iets te vinden dat voor mij zinvol genoeg is. En reken maar dat ik gezocht en geexperimenteerd heb. Zelfs mijn werk in de zorg waarbij ik honderden vrouwen heb bijgestaan tijdens hun bevalling ervoer ik niet als zinvol genoeg. (Toen ik bipolair werd moest ik daar helaas uiteindelijk mee stoppen.)
En ik weet bijzonder goed dat wat ik zou willen helemaal niet bestaat; niet in de mate waarin ik dat zou willen. Dus ik moet accepteren dat ik nooit zal krijgen wat ik zo graag wil en dat kan ik niet. Het doet mij ongelooflijk pijn en het draagt heel sterk bij aan mijn depressies. En ik wil leren hoe ik daar anders mee kan omgaan. De problemen die uit mijn jeugd stammen zijn van een heel andere orde en daar kijk ik heel anders naar en daar is ongetwijfeld veel meer constructiefs aan te doen. Maar het eerste speelt de laatste jaren de belangrijkste rol en daar wil ik in de eerste plaats aan werken.
Bedankt voor je openhartige reactie
Een paar antwoorden zou ik wel graag , meer over willen weten. Je hebt het over fundamentele eenzaamheid en eigenlijk al weten wat je graag zou willen. Maar wat is dat diepe verlangen waar je naar verlangt? Is het in woorden uit te drukken en denk je dat je daar alleen in bent?
Wat maakt jouw verlangen onbereikbaar in je huidige leven en relaties dan? Ergens begrijp ik wel wat je probeert te omschrijven, maar het is altijd zo moeilijk om dergelijk onderwerpen helder te krijgen. Ik zoek zelf bijvoorbeeld al heel mijn leven naar een diepe verbinding met een ander, liefst een vrouw..lol. Maar het lijkt niet te bestaan vooralsnog, een verbinding op zielsniveau bijna, een diep verlangen die niemand schijnt te delen. Zo ben ik ook altijd enorm eenzaam geweest, en nog eigenlijk, maar niet wanhopig, terwijl ik altijd wel mensen om mij heen heb, en toch voelt het zinloos en zonder inhoud. Alsof ik van een andere planeet kom bijna
Dat is slechts mijn kleine wens, met behoorlijk grote impact eigenlijk. Zo zal het voor iedereen anders zijn natuurlijk, maar ontkennen heeft nooit zin, en soms is het ook gewoon niet haalbaar zelfs, al weet je dat het zou kunnen bestaan, maar het is er niet.
zaterdag 16 juli 2016 om 20:42
Tiny, niet iedereen is gebaat bij groepstherapie of schematherapie. En ik lees bij to nou niet echt structurele schemaproblematiek of modi waar ze in zit en ook niet dat ze groepgenoten nodig heeft om inzicht in haar problematiek te krijgen, volgens mij kan ze dat heel goed zelf namelijk. Ik denk dat ze juist op zoek is naar een intensief 1 op 1 contact.
niks moet en alles mag
zaterdag 16 juli 2016 om 20:48
Heb je weleens buiten de ggz zelf een therapeut gezocht?
Ggz werkte voor mij ook niet, die kwamen niet tot de kern.
Lastig dat je met die existentiele vragen worstelt. Gelukkig denk ik daar niet teveel overna (andere dingen weer wel), maar het lijkt me heel vermoeiend. Zou het ook mee te maken hebben dat je je kut voelt? Als ik een slechte periode heb, vind ik het ook moeilijk de zin van alles te zien. Oftewel, dan ga ik erover nadenken.
Voel ik me prima, dan is het wel best en kan ik prima accepteren dat ik het niet weet. Beetje kip en ei dus.
Ggz werkte voor mij ook niet, die kwamen niet tot de kern.
Lastig dat je met die existentiele vragen worstelt. Gelukkig denk ik daar niet teveel overna (andere dingen weer wel), maar het lijkt me heel vermoeiend. Zou het ook mee te maken hebben dat je je kut voelt? Als ik een slechte periode heb, vind ik het ook moeilijk de zin van alles te zien. Oftewel, dan ga ik erover nadenken.
Voel ik me prima, dan is het wel best en kan ik prima accepteren dat ik het niet weet. Beetje kip en ei dus.
zaterdag 16 juli 2016 om 20:52
quote:Allesmag schreef op 16 juli 2016 @ 20:42:
Tiny, niet iedereen is gebaat bij groepstherapie of schematherapie. En ik lees bij to nou niet echt structurele schemaproblematiek of modi waar ze in zit en ook niet dat ze groepgenoten nodig heeft om inzicht in haar problematiek te krijgen, volgens mij kan ze dat heel goed zelf namelijk. Ik denk dat ze juist op zoek is naar een intensief 1 op 1 contact.
Het is een tip die ik haar geef om te onderzoeken. Wanneer je al zo lang worstelt is het de moeite waard om verschillende therapievormen te onderzoeken en niet alleen op hetzelfde te blijven hameren. Waar je naar op zoek bent is niet altijd wat je het meeste gaat opleveren. Ik zie ook dat TO een bepaalde mate van inzicht heeft in haar problematiek, echter denk ik dat er een hele laag is waar zij minder inzicht in heeft, een andere vorm van therapie kan dat juist aanspreken.
Uiteraard is pas na een intake hier iets over te zeggen en het kan ook zijn dat de bipolaire stoornis een contra-indicatie vormt, maar dat hoeft niet. Ik heb niet de illusie dat de indruk die gewekt wordt via een forum een duidelijk beeld van de werkelijkheid geeft. Zeker als het om dit soort zaken gaat. Ik vind dat er ook niets te zeggen valt over of er modi spelen of niet, ik kan me zo indenken dat dat wel is, maar het hoeft niet.
Tiny, niet iedereen is gebaat bij groepstherapie of schematherapie. En ik lees bij to nou niet echt structurele schemaproblematiek of modi waar ze in zit en ook niet dat ze groepgenoten nodig heeft om inzicht in haar problematiek te krijgen, volgens mij kan ze dat heel goed zelf namelijk. Ik denk dat ze juist op zoek is naar een intensief 1 op 1 contact.
Het is een tip die ik haar geef om te onderzoeken. Wanneer je al zo lang worstelt is het de moeite waard om verschillende therapievormen te onderzoeken en niet alleen op hetzelfde te blijven hameren. Waar je naar op zoek bent is niet altijd wat je het meeste gaat opleveren. Ik zie ook dat TO een bepaalde mate van inzicht heeft in haar problematiek, echter denk ik dat er een hele laag is waar zij minder inzicht in heeft, een andere vorm van therapie kan dat juist aanspreken.
Uiteraard is pas na een intake hier iets over te zeggen en het kan ook zijn dat de bipolaire stoornis een contra-indicatie vormt, maar dat hoeft niet. Ik heb niet de illusie dat de indruk die gewekt wordt via een forum een duidelijk beeld van de werkelijkheid geeft. Zeker als het om dit soort zaken gaat. Ik vind dat er ook niets te zeggen valt over of er modi spelen of niet, ik kan me zo indenken dat dat wel is, maar het hoeft niet.
zaterdag 16 juli 2016 om 20:56
Het probleem met therapie is dat het weinig aanpakt, anders dan anders omgaan met situaties. En als iets heel diep gaat, dat wil zeggen onderdeel van je eigen zijn, je essentie, dan wordt het een heel ander probleem, en zou je eigenlijk op zoek moeten gaan naar je ware zelf.. Wie ben ik, en wat wil ik in dit leven, dat is altijd een juiste benadering trouwens..
In dit leven moeten wij al zoveel, en zelden is het een authentieke keuze, laat staan een eigen wens. Iedereen past zich aan naar de meningen en wensen van anderen, en vaak gaat het goed, maar soms dus ook totaal niet, en dan moet je verder gaan graven
In dit leven moeten wij al zoveel, en zelden is het een authentieke keuze, laat staan een eigen wens. Iedereen past zich aan naar de meningen en wensen van anderen, en vaak gaat het goed, maar soms dus ook totaal niet, en dan moet je verder gaan graven
zaterdag 16 juli 2016 om 21:34
quote:fayanna schreef op 16 juli 2016 @ 20:05:
Somswelsomsniet, Ik weet dus niet hoe ik kan leren anders met bepaalde dingen om te gaan en wat ik nodig heb om dat te leren, als ik dat wist had ik geen therapie nodig. Ik weet niet hoe een therapeut mij kan leren wat ik wil leren.
De dingen waar het om gaat spelen al tientallen jaren (ik ben 47) en natuurlijk ben ik daar volop mee bezig geweest en heb ik alles gedaan wat ik kon bedenken om er uit te komen. En toen ik eindelijk zelf niets meer kon bedenken, begon ik voor het eerste open te staan voor therapie, inmiddels alweer jaren geleden.
Het enige wat ik kwijt wil over die existentiele problemen is dat het te maken heeft met vormen van fundamentele eenzaamheid van een soort en in een mate die niet door menselijke relaties is weg te nemen en fundamentele zinloosheid. Nu hoor ik al heel veel mensen zeggen, net als mijn therapeut, dat dit wel op te lossen is. De reden dat dat niet zo is, is misschien omdat ik dat vaker of heftiger ervaar dan veel anderen. Of ik kan er gewoon niet zo goed tegen als andere mensen en zij kunnen er veel beter mee omgaan dan ik. Ik weet het niet.
Met betrekking tot het eerste probleem was de enige optie voor mijn psych dat het te maken heeft met de kwaliteit van mijn relaties (ik bedoel niet perse liefdesrelaties, maar alle typen contacten) en dat ik niet voldoende in staat ben intieme relaties en vriendschappen op te bouwen. Maar ik heb vier fantastische vriendinnen met wie ik een heel diepgaande vriendschap heb, zodanig dat ik zelfs met alle vier over mijn doodswens kan praten zonder dat ze freaken of me acuut op laten nemen. Ik kan dus prima een diepgaande relatie opbouwen wanneer ik dat wil. Maar het is bij lange na niet genoeg.
En wat de zinloosheid betreft zullen veel mensen denken, net als mijn psych, dat je in het geval van 'algemene zinloosheid' gewoon voor jezelf iets van moet maken en iets vinden dat voor jou persoonlijk zin heeft. En ik ben niet dom en ben hier jaren mee bezig geweest, maar ik zie het zo niet en dat zal niet veranderen. Het is mij in al die jaren niet gelukt iets te vinden dat voor mij zinvol genoeg is. En reken maar dat ik gezocht en geexperimenteerd heb. Zelfs mijn werk in de zorg waarbij ik honderden vrouwen heb bijgestaan tijdens hun bevalling ervoer ik niet als zinvol genoeg. (Toen ik bipolair werd moest ik daar helaas uiteindelijk mee stoppen.)
En ik weet bijzonder goed dat wat ik zou willen helemaal niet bestaat; niet in de mate waarin ik dat zou willen. Dus ik moet accepteren dat ik nooit zal krijgen wat ik zo graag wil en dat kan ik niet. Het doet mij ongelooflijk pijn en het draagt heel sterk bij aan mijn depressies. En ik wil leren hoe ik daar anders mee kan omgaan. De problemen die uit mijn jeugd stammen zijn van een heel andere orde en daar kijk ik heel anders naar en daar is ongetwijfeld veel meer constructiefs aan te doen. Maar het eerste speelt de laatste jaren de belangrijkste rol en daar wil ik in de eerste plaats aan werken.
Ik weet niet of ik je problemen helemaal goed begrijp (ik weet weinig van bipolair zijn, laat staan hoe dat samenhangt met jeugdtrauma's), maar als ik je lees, komen er een aantal vragen bij me op. De existentiële leegte waarmee je worstelt, hangt die samen met je depressieve kant en/of je jeugdtrauma's? Toen ik zwaar depressief was, worstelde ik namelijk ook met zulke vragen. Nu ben ik minder depressief, en zijn ze als vanzelf weer naar de achtergrond verdwenen. Niet weg, maar stukken hanteerbaarder. Als de existentiële vragen samenhangen met je depressie(ve kant) of trauma's, sta je - denk ik - voor de moeilijke taak een therapeut te vinden die ook daar mee om kan gaan. Als je existentiële vragen relatief los staan van je overige problemen, is het misschien zinvol om antwoorden op existentiële vragen en manieren om daar tegen aan te kijken elders te zoeken. Er zijn hele bibliotheken volgeschreven over zulke vragen, van romans tot filosofische traktaten. Je lijkt me intelligent genoeg om daar een zoektocht naar gelijkgestemden, andersdenkenden en manieren om er in je dagelijks leven mee om te gaan te starten. En - ik heb geen idee of ze dit doen, maar wellicht heb je iets aan de suggestie - misschien kun je ook eens kijken of een filosofisch of socratisch coach/therapeut/sparringspartner je daar op een gestructureerde wijze bij kan begeleiden.
Daarnaast weet ik niet in welke volgorde je problemen aan moet pakken, of allemaal tegelijk. Dat lijkt me ook iets om over na te denken.
Somswelsomsniet, Ik weet dus niet hoe ik kan leren anders met bepaalde dingen om te gaan en wat ik nodig heb om dat te leren, als ik dat wist had ik geen therapie nodig. Ik weet niet hoe een therapeut mij kan leren wat ik wil leren.
De dingen waar het om gaat spelen al tientallen jaren (ik ben 47) en natuurlijk ben ik daar volop mee bezig geweest en heb ik alles gedaan wat ik kon bedenken om er uit te komen. En toen ik eindelijk zelf niets meer kon bedenken, begon ik voor het eerste open te staan voor therapie, inmiddels alweer jaren geleden.
Het enige wat ik kwijt wil over die existentiele problemen is dat het te maken heeft met vormen van fundamentele eenzaamheid van een soort en in een mate die niet door menselijke relaties is weg te nemen en fundamentele zinloosheid. Nu hoor ik al heel veel mensen zeggen, net als mijn therapeut, dat dit wel op te lossen is. De reden dat dat niet zo is, is misschien omdat ik dat vaker of heftiger ervaar dan veel anderen. Of ik kan er gewoon niet zo goed tegen als andere mensen en zij kunnen er veel beter mee omgaan dan ik. Ik weet het niet.
Met betrekking tot het eerste probleem was de enige optie voor mijn psych dat het te maken heeft met de kwaliteit van mijn relaties (ik bedoel niet perse liefdesrelaties, maar alle typen contacten) en dat ik niet voldoende in staat ben intieme relaties en vriendschappen op te bouwen. Maar ik heb vier fantastische vriendinnen met wie ik een heel diepgaande vriendschap heb, zodanig dat ik zelfs met alle vier over mijn doodswens kan praten zonder dat ze freaken of me acuut op laten nemen. Ik kan dus prima een diepgaande relatie opbouwen wanneer ik dat wil. Maar het is bij lange na niet genoeg.
En wat de zinloosheid betreft zullen veel mensen denken, net als mijn psych, dat je in het geval van 'algemene zinloosheid' gewoon voor jezelf iets van moet maken en iets vinden dat voor jou persoonlijk zin heeft. En ik ben niet dom en ben hier jaren mee bezig geweest, maar ik zie het zo niet en dat zal niet veranderen. Het is mij in al die jaren niet gelukt iets te vinden dat voor mij zinvol genoeg is. En reken maar dat ik gezocht en geexperimenteerd heb. Zelfs mijn werk in de zorg waarbij ik honderden vrouwen heb bijgestaan tijdens hun bevalling ervoer ik niet als zinvol genoeg. (Toen ik bipolair werd moest ik daar helaas uiteindelijk mee stoppen.)
En ik weet bijzonder goed dat wat ik zou willen helemaal niet bestaat; niet in de mate waarin ik dat zou willen. Dus ik moet accepteren dat ik nooit zal krijgen wat ik zo graag wil en dat kan ik niet. Het doet mij ongelooflijk pijn en het draagt heel sterk bij aan mijn depressies. En ik wil leren hoe ik daar anders mee kan omgaan. De problemen die uit mijn jeugd stammen zijn van een heel andere orde en daar kijk ik heel anders naar en daar is ongetwijfeld veel meer constructiefs aan te doen. Maar het eerste speelt de laatste jaren de belangrijkste rol en daar wil ik in de eerste plaats aan werken.
Ik weet niet of ik je problemen helemaal goed begrijp (ik weet weinig van bipolair zijn, laat staan hoe dat samenhangt met jeugdtrauma's), maar als ik je lees, komen er een aantal vragen bij me op. De existentiële leegte waarmee je worstelt, hangt die samen met je depressieve kant en/of je jeugdtrauma's? Toen ik zwaar depressief was, worstelde ik namelijk ook met zulke vragen. Nu ben ik minder depressief, en zijn ze als vanzelf weer naar de achtergrond verdwenen. Niet weg, maar stukken hanteerbaarder. Als de existentiële vragen samenhangen met je depressie(ve kant) of trauma's, sta je - denk ik - voor de moeilijke taak een therapeut te vinden die ook daar mee om kan gaan. Als je existentiële vragen relatief los staan van je overige problemen, is het misschien zinvol om antwoorden op existentiële vragen en manieren om daar tegen aan te kijken elders te zoeken. Er zijn hele bibliotheken volgeschreven over zulke vragen, van romans tot filosofische traktaten. Je lijkt me intelligent genoeg om daar een zoektocht naar gelijkgestemden, andersdenkenden en manieren om er in je dagelijks leven mee om te gaan te starten. En - ik heb geen idee of ze dit doen, maar wellicht heb je iets aan de suggestie - misschien kun je ook eens kijken of een filosofisch of socratisch coach/therapeut/sparringspartner je daar op een gestructureerde wijze bij kan begeleiden.
Daarnaast weet ik niet in welke volgorde je problemen aan moet pakken, of allemaal tegelijk. Dat lijkt me ook iets om over na te denken.
zaterdag 16 juli 2016 om 21:52
Maar je schrijft dat je suicidepogingen recentelijk hebt ondernomen, dat is heftig en als je nu zonder therapeut rondloopt of psychiater zou ik heel snel psychiater en zorg gespecialiseerd in opname en behandeling bipolair, depressie, suicide regelen.
Klik of geen klik, je probleem is geen huis tuin keuken probleem maar supergroot. Zorgvermijden kan echt niet.
Zorgelijk hoor dat je nu geen zware intensieve psychiatrische zorg hebt!
Maar met zulke ernstige grote levensbedreigende impulsen en stemmingen die jij hebt, jeetje, dan kan toch niet dat je geen intensief traject of zware zorg gaat vermijden? Ernstige situatie en zeker niet iets wat hier opgelost kan worden op een forum. Je zat bij een bipolair team, bespreek het daar, je vragen en bij de huisarts, vraag door bij ze om meer hulp.
Klik of geen klik, je probleem is geen huis tuin keuken probleem maar supergroot. Zorgvermijden kan echt niet.
Zorgelijk hoor dat je nu geen zware intensieve psychiatrische zorg hebt!
Maar met zulke ernstige grote levensbedreigende impulsen en stemmingen die jij hebt, jeetje, dan kan toch niet dat je geen intensief traject of zware zorg gaat vermijden? Ernstige situatie en zeker niet iets wat hier opgelost kan worden op een forum. Je zat bij een bipolair team, bespreek het daar, je vragen en bij de huisarts, vraag door bij ze om meer hulp.
zondag 17 juli 2016 om 13:03
http://www.casggzbreburg. ... n/Bipolaire-stoornis.aspx
http://www.ggze.nl/centrum/bipolair/ons-team
Zoiets dus, een team gespecialiseerd
http://www.ggze.nl/centrum/bipolair/ons-team
Zoiets dus, een team gespecialiseerd
zondag 17 juli 2016 om 17:48
quote:orkenflow schreef op 16 juli 2016 @ 20:22:
Ik denk dat de mens in essentie eenzaam is en dat dit dus niet op te lossen valt. Ik denk wel dat je iets met die leegte kunt doen, maar dat dat meer het terrein is van mystiek dan van therapie. En dat het meer gaat om ervaren dan oplossen. Wel ken ik therapeuten die het bestaan van die leegte niet ontkennen. Ik meen dat dit "the long dark night of the soul" genoemd wordt, en dat het soms verward wordt met een depressie. Maar ik weet er niet genoeg van en ik ben zelf geen therapeut.
Ik denk dat je voor een groot deel gelijk hebt dat je dit soort dingen met mystiek etc moet bekijken als je in de richting van een oplossing wilt komen. Daar heb ik me ook in verdiept, religie, mystiek, spiritualiteit, boeddhisme, filosofie, literatuur. Ik heb het niet gevonden. En wie weet ligt dat wel aan mij. Als dat antwoord er voor mij dan niet is, is het beste alternatief leren omgaan met het gemis.
Er is inderdaad een klein aantal therapeute, oa zgn existentieel therapeuten dat hier in de behandeling juist wel aandacht aan besteedt, maar hun hulp wordt niet door de verzekering vergoed en door mijn zeer smalle beurs is zelf betalen driewerf helaas geen optie.
Ik denk dat de mens in essentie eenzaam is en dat dit dus niet op te lossen valt. Ik denk wel dat je iets met die leegte kunt doen, maar dat dat meer het terrein is van mystiek dan van therapie. En dat het meer gaat om ervaren dan oplossen. Wel ken ik therapeuten die het bestaan van die leegte niet ontkennen. Ik meen dat dit "the long dark night of the soul" genoemd wordt, en dat het soms verward wordt met een depressie. Maar ik weet er niet genoeg van en ik ben zelf geen therapeut.
Ik denk dat je voor een groot deel gelijk hebt dat je dit soort dingen met mystiek etc moet bekijken als je in de richting van een oplossing wilt komen. Daar heb ik me ook in verdiept, religie, mystiek, spiritualiteit, boeddhisme, filosofie, literatuur. Ik heb het niet gevonden. En wie weet ligt dat wel aan mij. Als dat antwoord er voor mij dan niet is, is het beste alternatief leren omgaan met het gemis.
Er is inderdaad een klein aantal therapeute, oa zgn existentieel therapeuten dat hier in de behandeling juist wel aandacht aan besteedt, maar hun hulp wordt niet door de verzekering vergoed en door mijn zeer smalle beurs is zelf betalen driewerf helaas geen optie.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zondag 17 juli 2016 om 18:07
quote:tinypotato schreef op 16 juli 2016 @ 20:35:
Wat ik niet snap. Als het leven niet voldoende is, als de relaties niet voldoende zijn en de invulling niet zinvol genoeg en je een doodswens hebt, waarom blijf je leven? En als je je verplicht voelt te blijven leven, waarom werk je niet aan acceptatie van het leven zoals het leven is - met alle gebreken en imperfecties en tijdelijkheid en zinloosheid. Wat maakt dat dit zo'n groot probleem voor je vormt? Wat maakt dat het leven aan zulke hoge eisen moet voldoen voor jou en dat het nooit genoeg is en dat het dat nooit zal zijn? Wat als, door aan de problemen uit je jeugd te werken je existentiële problemen minder intens worden? Wat maakt dat jij per se deze volgorde wil aanhouden?
Ik snap ook niet goed waarom het me niet lukt om er een eind aan te maken. Als je besluit dat je niet meer wilt leven, ga je erover nadenken hoe je dat dan gaat uitvoeren. En dan kom je er achter dat het niet zo makkelijk is om er op een beetje leuke en pijnloze manier uit te stappen. Alles doet pijn, is eng en/of heeft een grote kans te mislukken, waarbij je er dan misschien ook nog ernstig gehandicapt of met hersenbeschadiging uitkomt.
Vorig jaar vlak na mijn twee mislukte pogingen werd er bij mij kanker vastegesteld. En hoe vreselijk en onbegrijpelijjk het misschien ook klinkt, dit was voor mij de ultieme oplossing. Ik had al meerdere mislukte zelfmoordpogingen achter de rug in de afgelopen tien jaar en toen ik begon te beseffen dat het me waarschijnlijk niet ging lukken om het zelf te doen, begon ik te hopen dat ik een dodelijke ziekte zou krijgen. En hoe vreselijk bang ik ook was voor de ziekte zelf, ik was zo dankbaar dat ik eindelijk zou mogen overlijden. Op de scans zag alles er behoorlijk slecht uit. En toen bleek tot ieders verbazing dat ik na de operatie genezen was. Alle kanker was er uit. Dat was zo'n klap en zo'n teleurstelling dat ik er helemaal kapot van was. De operatie was onontkoombaar vanwege de heftige klachten die ik had, anders had ik de tumor laten zitten.
Ik voel me niet verplicht om te blijven leven, maar nu doodgaan er waarschijnlijk voorlopig niet van komt, wilde ik nog een keer alles uit de kast trekken om me beter te gaan voelen. Ik probeer al 25 jaar het hele leven met al zijn facetten, tekortkomingen, imperfecties etc etc te accepteren en dat lukt dus niet.
Waarom het leven zo 'perfect'moet zijn? Ik zou het niete weten. Maar de lat lager leggen werkt voor mij ook niet. En ik wil deze volgorde in behandeling aanhouden omdat ik eerst wil werken aan datgene wat me de meeste ellende bezorgt.
Wat ik niet snap. Als het leven niet voldoende is, als de relaties niet voldoende zijn en de invulling niet zinvol genoeg en je een doodswens hebt, waarom blijf je leven? En als je je verplicht voelt te blijven leven, waarom werk je niet aan acceptatie van het leven zoals het leven is - met alle gebreken en imperfecties en tijdelijkheid en zinloosheid. Wat maakt dat dit zo'n groot probleem voor je vormt? Wat maakt dat het leven aan zulke hoge eisen moet voldoen voor jou en dat het nooit genoeg is en dat het dat nooit zal zijn? Wat als, door aan de problemen uit je jeugd te werken je existentiële problemen minder intens worden? Wat maakt dat jij per se deze volgorde wil aanhouden?
Ik snap ook niet goed waarom het me niet lukt om er een eind aan te maken. Als je besluit dat je niet meer wilt leven, ga je erover nadenken hoe je dat dan gaat uitvoeren. En dan kom je er achter dat het niet zo makkelijk is om er op een beetje leuke en pijnloze manier uit te stappen. Alles doet pijn, is eng en/of heeft een grote kans te mislukken, waarbij je er dan misschien ook nog ernstig gehandicapt of met hersenbeschadiging uitkomt.
Vorig jaar vlak na mijn twee mislukte pogingen werd er bij mij kanker vastegesteld. En hoe vreselijk en onbegrijpelijjk het misschien ook klinkt, dit was voor mij de ultieme oplossing. Ik had al meerdere mislukte zelfmoordpogingen achter de rug in de afgelopen tien jaar en toen ik begon te beseffen dat het me waarschijnlijk niet ging lukken om het zelf te doen, begon ik te hopen dat ik een dodelijke ziekte zou krijgen. En hoe vreselijk bang ik ook was voor de ziekte zelf, ik was zo dankbaar dat ik eindelijk zou mogen overlijden. Op de scans zag alles er behoorlijk slecht uit. En toen bleek tot ieders verbazing dat ik na de operatie genezen was. Alle kanker was er uit. Dat was zo'n klap en zo'n teleurstelling dat ik er helemaal kapot van was. De operatie was onontkoombaar vanwege de heftige klachten die ik had, anders had ik de tumor laten zitten.
Ik voel me niet verplicht om te blijven leven, maar nu doodgaan er waarschijnlijk voorlopig niet van komt, wilde ik nog een keer alles uit de kast trekken om me beter te gaan voelen. Ik probeer al 25 jaar het hele leven met al zijn facetten, tekortkomingen, imperfecties etc etc te accepteren en dat lukt dus niet.
Waarom het leven zo 'perfect'moet zijn? Ik zou het niete weten. Maar de lat lager leggen werkt voor mij ook niet. En ik wil deze volgorde in behandeling aanhouden omdat ik eerst wil werken aan datgene wat me de meeste ellende bezorgt.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zondag 17 juli 2016 om 18:18
quote:Somswelsomsniet schreef op 16 juli 2016 @ 20:40:
[...]
Een paar antwoorden zou ik wel graag , meer over willen weten. Je hebt het over fundamentele eenzaamheid en eigenlijk al weten wat je graag zou willen. Maar wat is dat diepe verlangen waar je naar verlangt? Is het in woorden uit te drukken en denk je dat je daar alleen in bent?
Wat maakt jouw verlangen onbereikbaar in je huidige leven en relaties dan? Ergens begrijp ik wel wat je probeert te omschrijven, maar het is altijd zo moeilijk om dergelijk onderwerpen helder te krijgen. Ik zoek zelf bijvoorbeeld al heel mijn leven naar een diepe verbinding met een ander, liefst een vrouw..lol. Maar het lijkt niet te bestaan vooralsnog, een verbinding op zielsniveau bijna, een diep verlangen die niemand schijnt te delen. Zo ben ik ook altijd enorm eenzaam geweest, en nog eigenlijk, maar niet wanhopig, terwijl ik altijd wel mensen om mij heen heb, en toch voelt het zinloos en zonder inhoud. Alsof ik van een andere planeet kom bijna
Dat is slechts mijn kleine wens, met behoorlijk grote impact eigenlijk. Zo zal het voor iedereen anders zijn natuurlijk, maar ontkennen heeft nooit zin, en soms is het ook gewoon niet haalbaar zelfs, al weet je dat het zou kunnen bestaan, maar het is er niet.
Ik kan niet beter verwoorden wat ik bedoel en wat het is waar ik naar verlang dan ik al gedaan heb. Ik denk helemaal niet dat ik daar alleen in ben. Ik vraag me ook heel vaak af hoe het komt dat niet iedereen moeite met deze dingen heeft in dezelfde mate als ik. Misschien ben ik gewoon idioot overgevoelig, niet in staat om te gaan met iets waar andere mensen blijkbaar veel minder moeite mee hebben. Ik vraag me dus af wat het is: kan ik er zo slecht mee omgaan, kunnen anderen er zoveel beter mee omgaan of is er zo'n groot verschil tussen wat ik wil en wat vele anderen willen? Wie het weet mag het zeggen.
Je zegt het zelf ook al, een verbinding op zielsniveau, je hebt het (nog) niet gevonden, wel mensen om je heen en toch eenzaam en zinloos. dat lijkt heel er op wat ik voel en wens. En ik word er wel gruwelijk wanhopig van en mij geeft het ondraaglijke pijn. Waarom mij wel en jou niet?? Geen flauw idee. En ik besef inderdaad heel goed dat het niet bestaat en dat ik nooit zal krijgen waar ik zo naar verlang. Inderdaad, net als jij, van een andere planeet.
[...]
Een paar antwoorden zou ik wel graag , meer over willen weten. Je hebt het over fundamentele eenzaamheid en eigenlijk al weten wat je graag zou willen. Maar wat is dat diepe verlangen waar je naar verlangt? Is het in woorden uit te drukken en denk je dat je daar alleen in bent?
Wat maakt jouw verlangen onbereikbaar in je huidige leven en relaties dan? Ergens begrijp ik wel wat je probeert te omschrijven, maar het is altijd zo moeilijk om dergelijk onderwerpen helder te krijgen. Ik zoek zelf bijvoorbeeld al heel mijn leven naar een diepe verbinding met een ander, liefst een vrouw..lol. Maar het lijkt niet te bestaan vooralsnog, een verbinding op zielsniveau bijna, een diep verlangen die niemand schijnt te delen. Zo ben ik ook altijd enorm eenzaam geweest, en nog eigenlijk, maar niet wanhopig, terwijl ik altijd wel mensen om mij heen heb, en toch voelt het zinloos en zonder inhoud. Alsof ik van een andere planeet kom bijna
Dat is slechts mijn kleine wens, met behoorlijk grote impact eigenlijk. Zo zal het voor iedereen anders zijn natuurlijk, maar ontkennen heeft nooit zin, en soms is het ook gewoon niet haalbaar zelfs, al weet je dat het zou kunnen bestaan, maar het is er niet.
Ik kan niet beter verwoorden wat ik bedoel en wat het is waar ik naar verlang dan ik al gedaan heb. Ik denk helemaal niet dat ik daar alleen in ben. Ik vraag me ook heel vaak af hoe het komt dat niet iedereen moeite met deze dingen heeft in dezelfde mate als ik. Misschien ben ik gewoon idioot overgevoelig, niet in staat om te gaan met iets waar andere mensen blijkbaar veel minder moeite mee hebben. Ik vraag me dus af wat het is: kan ik er zo slecht mee omgaan, kunnen anderen er zoveel beter mee omgaan of is er zo'n groot verschil tussen wat ik wil en wat vele anderen willen? Wie het weet mag het zeggen.
Je zegt het zelf ook al, een verbinding op zielsniveau, je hebt het (nog) niet gevonden, wel mensen om je heen en toch eenzaam en zinloos. dat lijkt heel er op wat ik voel en wens. En ik word er wel gruwelijk wanhopig van en mij geeft het ondraaglijke pijn. Waarom mij wel en jou niet?? Geen flauw idee. En ik besef inderdaad heel goed dat het niet bestaat en dat ik nooit zal krijgen waar ik zo naar verlang. Inderdaad, net als jij, van een andere planeet.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zondag 17 juli 2016 om 18:27
quote:OmeHenk schreef op 16 juli 2016 @ 20:48:
Heb je weleens buiten de ggz zelf een therapeut gezocht?
Ggz werkte voor mij ook niet, die kwamen niet tot de kern.
Lastig dat je met die existentiele vragen worstelt. Gelukkig denk ik daar niet teveel overna (andere dingen weer wel), maar het lijkt me heel vermoeiend. Zou het ook mee te maken hebben dat je je kut voelt? Als ik een slechte periode heb, vind ik het ook moeilijk de zin van alles te zien. Oftewel, dan ga ik erover nadenken.
Voel ik me prima, dan is het wel best en kan ik prima accepteren dat ik het niet weet. Beetje kip en ei dus.
Ik heb binnen de ggz gevonden dat er een beperkt aantal therapeuten is dat zich minder rigide volgens leerboeken en protocollen opstelt en wel ruimte heeft voor andere problemen en visies, oa zgn existentieel therapeuten. Helaas zijn het er maar een handje vol, zitten ze erg ver weg en worden ze niet door mijn verzekering vergoed. Ik moet elk dubbeltje omdraaien en zelf betalen zit er dus niet in. In religieus getinte hulp ben ik niet geïnteresseerd, ik heb mijn licht opgestoken bij bijv ook humanitas, zij bieden ook hulpverlening / coaching aan die ruimte heeft voor andere zaken dan strikte psychopathologie, maar ook zij vragen een smak geld.
Ik voel me meestal kut inderdaad, maar gelukkig niet altijd, of niet altijd even erg. Als ik me beter voel, heb ik vooral nauwelijks last van de dingen die door mijn jeugdtrauma veroorzaakt worden. De andere dingen blijven wel, hoewel ook ietsje minder heftig.
Heb je weleens buiten de ggz zelf een therapeut gezocht?
Ggz werkte voor mij ook niet, die kwamen niet tot de kern.
Lastig dat je met die existentiele vragen worstelt. Gelukkig denk ik daar niet teveel overna (andere dingen weer wel), maar het lijkt me heel vermoeiend. Zou het ook mee te maken hebben dat je je kut voelt? Als ik een slechte periode heb, vind ik het ook moeilijk de zin van alles te zien. Oftewel, dan ga ik erover nadenken.
Voel ik me prima, dan is het wel best en kan ik prima accepteren dat ik het niet weet. Beetje kip en ei dus.
Ik heb binnen de ggz gevonden dat er een beperkt aantal therapeuten is dat zich minder rigide volgens leerboeken en protocollen opstelt en wel ruimte heeft voor andere problemen en visies, oa zgn existentieel therapeuten. Helaas zijn het er maar een handje vol, zitten ze erg ver weg en worden ze niet door mijn verzekering vergoed. Ik moet elk dubbeltje omdraaien en zelf betalen zit er dus niet in. In religieus getinte hulp ben ik niet geïnteresseerd, ik heb mijn licht opgestoken bij bijv ook humanitas, zij bieden ook hulpverlening / coaching aan die ruimte heeft voor andere zaken dan strikte psychopathologie, maar ook zij vragen een smak geld.
Ik voel me meestal kut inderdaad, maar gelukkig niet altijd, of niet altijd even erg. Als ik me beter voel, heb ik vooral nauwelijks last van de dingen die door mijn jeugdtrauma veroorzaakt worden. De andere dingen blijven wel, hoewel ook ietsje minder heftig.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zondag 17 juli 2016 om 18:34
quote:Somswelsomsniet schreef op 16 juli 2016 @ 20:56:
Het probleem met therapie is dat het weinig aanpakt, anders dan anders omgaan met situaties. En als iets heel diep gaat, dat wil zeggen onderdeel van je eigen zijn, je essentie, dan wordt het een heel ander probleem, en zou je eigenlijk op zoek moeten gaan naar je ware zelf.. Wie ben ik, en wat wil ik in dit leven, dat is altijd een juiste benadering trouwens..
In dit leven moeten wij al zoveel, en zelden is het een authentieke keuze, laat staan een eigen wens. Iedereen past zich aan naar de meningen en wensen van anderen, en vaak gaat het goed, maar soms dus ook totaal niet, en dan moet je verder gaan graven :PIk ben mijn hele volwassen leven al op zoek naar wie en wat ik ben etc. Ik heb een boel antwoorden gevonden die altijd maar of een heel gedeeltelijk antwoord waren, of die maar een korte tijd waar leken te zijn. Ik betwijfel ook zeer of het mogelijk is om jezelf op zo'n diep niveau te kennen en ik weet ook niet of een mens daar wel per definitie zo gelukkig van zou worden als zij zich zo goed kent. Het leven staat bol van de, vaak noodzakelijke, compromissen. En dat kan ook heel goed zijn.
Het probleem met therapie is dat het weinig aanpakt, anders dan anders omgaan met situaties. En als iets heel diep gaat, dat wil zeggen onderdeel van je eigen zijn, je essentie, dan wordt het een heel ander probleem, en zou je eigenlijk op zoek moeten gaan naar je ware zelf.. Wie ben ik, en wat wil ik in dit leven, dat is altijd een juiste benadering trouwens..
In dit leven moeten wij al zoveel, en zelden is het een authentieke keuze, laat staan een eigen wens. Iedereen past zich aan naar de meningen en wensen van anderen, en vaak gaat het goed, maar soms dus ook totaal niet, en dan moet je verder gaan graven :PIk ben mijn hele volwassen leven al op zoek naar wie en wat ik ben etc. Ik heb een boel antwoorden gevonden die altijd maar of een heel gedeeltelijk antwoord waren, of die maar een korte tijd waar leken te zijn. Ik betwijfel ook zeer of het mogelijk is om jezelf op zo'n diep niveau te kennen en ik weet ook niet of een mens daar wel per definitie zo gelukkig van zou worden als zij zich zo goed kent. Het leven staat bol van de, vaak noodzakelijke, compromissen. En dat kan ook heel goed zijn.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zondag 17 juli 2016 om 18:50
quote:Tobbert schreef op 16 juli 2016 @ 21:34:
[...]
Ik weet niet of ik je problemen helemaal goed begrijp (ik weet weinig van bipolair zijn, laat staan hoe dat samenhangt met jeugdtrauma's), maar als ik je lees, komen er een aantal vragen bij me op. De existentiële leegte waarmee je worstelt, hangt die samen met je depressieve kant en/of je jeugdtrauma's? Toen ik zwaar depressief was, worstelde ik namelijk ook met zulke vragen. Nu ben ik minder depressief, en zijn ze als vanzelf weer naar de achtergrond verdwenen. Niet weg, maar stukken hanteerbaarder. Als de existentiële vragen samenhangen met je depressie(ve kant) of trauma's, sta je - denk ik - voor de moeilijke taak een therapeut te vinden die ook daar mee om kan gaan. Als je existentiële vragen relatief los staan van je overige problemen, is het misschien zinvol om antwoorden op existentiële vragen en manieren om daar tegen aan te kijken elders te zoeken. Er zijn hele bibliotheken volgeschreven over zulke vragen, van romans tot filosofische traktaten. Je lijkt me intelligent genoeg om daar een zoektocht naar gelijkgestemden, andersdenkenden en manieren om er in je dagelijks leven mee om te gaan te starten. En - ik heb geen idee of ze dit doen, maar wellicht heb je iets aan de suggestie - misschien kun je ook eens kijken of een filosofisch of socratisch coach/therapeut/sparringspartner je daar op een gestructureerde wijze bij kan begeleiden.
Daarnaast weet ik niet in welke volgorde je problemen aan moet pakken, of allemaal tegelijk. Dat lijkt me ook iets om over na te denken.
Bipolair is een ziekte met volgens de meeste artsen een sterke genetische component, maar of je daadwerkelijk klachten krijgt, hangt waarschijnlijk voor een groot deel van de omgeving af. Met een sterke aanleg en een leuk leven kan het zijn dat je prima gezond blijft. Met een beetje aanleg en een rotleven kan je er bijna zeker van zijn dat je wel ziek wordt. Ik denk dat mijn depressies 50% genetisch/biologisch zijn en voor 50% door de andere shit veroorzaakt worden.
Ik heb dus mijn aanleg en die is 'geactiveerd' door een rotjeugd (waar ik verder overigens niet op wil ingaan). En hoe depressiever je bent, hoe meer je gaat piekeren over van alles en nog wat, en inderdaad ook over die existentiële rotzooi. Het wordt dan een beetje een kip-of-ei vraag maar het beïnvloedt elkaar ook wederzijds en wordt dan een soort kluwentje van dingen die elkaar beïnvloeden en misschien ook wel deels in stand houden.
Die zoektocht is iets waar ik al mijn hele volwassen leven mee bezig ben. Ik heb me verdiept in religie, filosofie, spiritualiteit etc etc. Ik heb planken vol boeken over dergelijke onderwerpen gelezen, allerlei discussies gevoerd, een mindfulnesscursus gevolgd, een cursus over boeddhisme etc. Ik heb daar ongelooflijk veel interessante dingen geleerd, maar een voor mij afdoend antwoord zit er niet bij. En aangezien ik aan het eind van mijn geld altijd nog een flink stuk maand overhoud, is een filosofisch therapeut oid helaas geen optie.
[...]
Ik weet niet of ik je problemen helemaal goed begrijp (ik weet weinig van bipolair zijn, laat staan hoe dat samenhangt met jeugdtrauma's), maar als ik je lees, komen er een aantal vragen bij me op. De existentiële leegte waarmee je worstelt, hangt die samen met je depressieve kant en/of je jeugdtrauma's? Toen ik zwaar depressief was, worstelde ik namelijk ook met zulke vragen. Nu ben ik minder depressief, en zijn ze als vanzelf weer naar de achtergrond verdwenen. Niet weg, maar stukken hanteerbaarder. Als de existentiële vragen samenhangen met je depressie(ve kant) of trauma's, sta je - denk ik - voor de moeilijke taak een therapeut te vinden die ook daar mee om kan gaan. Als je existentiële vragen relatief los staan van je overige problemen, is het misschien zinvol om antwoorden op existentiële vragen en manieren om daar tegen aan te kijken elders te zoeken. Er zijn hele bibliotheken volgeschreven over zulke vragen, van romans tot filosofische traktaten. Je lijkt me intelligent genoeg om daar een zoektocht naar gelijkgestemden, andersdenkenden en manieren om er in je dagelijks leven mee om te gaan te starten. En - ik heb geen idee of ze dit doen, maar wellicht heb je iets aan de suggestie - misschien kun je ook eens kijken of een filosofisch of socratisch coach/therapeut/sparringspartner je daar op een gestructureerde wijze bij kan begeleiden.
Daarnaast weet ik niet in welke volgorde je problemen aan moet pakken, of allemaal tegelijk. Dat lijkt me ook iets om over na te denken.
Bipolair is een ziekte met volgens de meeste artsen een sterke genetische component, maar of je daadwerkelijk klachten krijgt, hangt waarschijnlijk voor een groot deel van de omgeving af. Met een sterke aanleg en een leuk leven kan het zijn dat je prima gezond blijft. Met een beetje aanleg en een rotleven kan je er bijna zeker van zijn dat je wel ziek wordt. Ik denk dat mijn depressies 50% genetisch/biologisch zijn en voor 50% door de andere shit veroorzaakt worden.
Ik heb dus mijn aanleg en die is 'geactiveerd' door een rotjeugd (waar ik verder overigens niet op wil ingaan). En hoe depressiever je bent, hoe meer je gaat piekeren over van alles en nog wat, en inderdaad ook over die existentiële rotzooi. Het wordt dan een beetje een kip-of-ei vraag maar het beïnvloedt elkaar ook wederzijds en wordt dan een soort kluwentje van dingen die elkaar beïnvloeden en misschien ook wel deels in stand houden.
Die zoektocht is iets waar ik al mijn hele volwassen leven mee bezig ben. Ik heb me verdiept in religie, filosofie, spiritualiteit etc etc. Ik heb planken vol boeken over dergelijke onderwerpen gelezen, allerlei discussies gevoerd, een mindfulnesscursus gevolgd, een cursus over boeddhisme etc. Ik heb daar ongelooflijk veel interessante dingen geleerd, maar een voor mij afdoend antwoord zit er niet bij. En aangezien ik aan het eind van mijn geld altijd nog een flink stuk maand overhoud, is een filosofisch therapeut oid helaas geen optie.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zondag 17 juli 2016 om 19:27
quote:swifty schreef op 16 juli 2016 @ 21:52:
Maar je schrijft dat je suicidepogingen recentelijk hebt ondernomen, dat is heftig en als je nu zonder therapeut rondloopt of psychiater zou ik heel snel psychiater en zorg gespecialiseerd in opname en behandeling bipolair, depressie, suicide regelen.
Klik of geen klik, je probleem is geen huis tuin keuken probleem maar supergroot. Zorgvermijden kan echt niet.
Zorgelijk hoor dat je nu geen zware intensieve psychiatrische zorg hebt!
Maar met zulke ernstige grote levensbedreigende impulsen en stemmingen die jij hebt, jeetje, dan kan toch niet dat je geen intensief traject of zware zorg gaat vermijden? Ernstige situatie en zeker niet iets wat hier opgelost kan worden op een forum. Je zat bij een bipolair team, bespreek het daar, je vragen en bij de huisarts, vraag door bij ze om meer hulp.
Ik heb wel een psychiater, maar die doet alleen maar pillen en geen psychotherapie dus daarvoor moet ik ergens anders heen. Meer dan een verwijzing voor een psycholoog ziet er niet in. Ik ben jaren geleden tweemaal opgenomen geweest op de paaz en dat zal ik nooit maar dan ook nooit meer vrijwillig doen. Het enige wat ik daar aangeboden kreeg was kleien en knutselen en een keer per week een gesprek van 45 min. met een psycholoog (degene die beweerde dat die existentiele problemen absoluut niet kunnen bijdragen aan een depressie) en een gesprek van tien minuten met mijn psychiater. Het woord ' bipolair team' (bij een andere instelling dan waar ik onder behandeling was tijdens mijn opnames) klinkt wel mooi, maar is een beetje een holle frase of een reclameslogan. Mijn huisarts kan ook niets anders doen.
Pas toen ik vorig jaar kanker kreeg en er een aantal maanden van overtuigd was dat ik dood zou gaan, en dat ook zielsgraag wilde, heb ik voor het eerst met mijn psychiater over mijn doodswens en suicidepogingen gesproken. Ik had dit nooit eerder gedaan omdat ik een gedwogen opname wilde voorkomen. Tot mijn grote verbazing was mijn psychiater er nauwelijks van onder de indruk en een opname is niet eens ter sprake gekomen, laat staan een gedwongen opname. Ik heb het onderwerp toen alleen ter sprake gebracht omdat het me nog vele malen hoger zat dan daarvoor en ik dacht dat het 'veilig' was en niet tot gedwongen opname zou leiden, omdat ik immers toch al bezig was dood te gaan aan kanker. Als het een optie geweest zou zijn om mij niet te laten opereren aan mijn kanker zou ik dat gedaan hebben, maar ik had zulke heftige klachten dat ik wel onder het mes moest.
Ik wil wel zorg, maar er zijn bijvoorbeeld dingen zoals groepstherapie of (dag-) opname die ik gewoon niet ga doen, hoezeer een ander mij dat misschien ook zal aanraden. Daar ben ik gewoon heel stellig in. Ik weet zeker dat ik het meeste heb aan individuele psychotherapie met iemand die zich wat behandelmethode betreft flexibel opstelt en openstaat voor levensvragen en niet alleen voor dsm-diagnosen en protocollen.
Maar je schrijft dat je suicidepogingen recentelijk hebt ondernomen, dat is heftig en als je nu zonder therapeut rondloopt of psychiater zou ik heel snel psychiater en zorg gespecialiseerd in opname en behandeling bipolair, depressie, suicide regelen.
Klik of geen klik, je probleem is geen huis tuin keuken probleem maar supergroot. Zorgvermijden kan echt niet.
Zorgelijk hoor dat je nu geen zware intensieve psychiatrische zorg hebt!
Maar met zulke ernstige grote levensbedreigende impulsen en stemmingen die jij hebt, jeetje, dan kan toch niet dat je geen intensief traject of zware zorg gaat vermijden? Ernstige situatie en zeker niet iets wat hier opgelost kan worden op een forum. Je zat bij een bipolair team, bespreek het daar, je vragen en bij de huisarts, vraag door bij ze om meer hulp.
Ik heb wel een psychiater, maar die doet alleen maar pillen en geen psychotherapie dus daarvoor moet ik ergens anders heen. Meer dan een verwijzing voor een psycholoog ziet er niet in. Ik ben jaren geleden tweemaal opgenomen geweest op de paaz en dat zal ik nooit maar dan ook nooit meer vrijwillig doen. Het enige wat ik daar aangeboden kreeg was kleien en knutselen en een keer per week een gesprek van 45 min. met een psycholoog (degene die beweerde dat die existentiele problemen absoluut niet kunnen bijdragen aan een depressie) en een gesprek van tien minuten met mijn psychiater. Het woord ' bipolair team' (bij een andere instelling dan waar ik onder behandeling was tijdens mijn opnames) klinkt wel mooi, maar is een beetje een holle frase of een reclameslogan. Mijn huisarts kan ook niets anders doen.
Pas toen ik vorig jaar kanker kreeg en er een aantal maanden van overtuigd was dat ik dood zou gaan, en dat ook zielsgraag wilde, heb ik voor het eerst met mijn psychiater over mijn doodswens en suicidepogingen gesproken. Ik had dit nooit eerder gedaan omdat ik een gedwogen opname wilde voorkomen. Tot mijn grote verbazing was mijn psychiater er nauwelijks van onder de indruk en een opname is niet eens ter sprake gekomen, laat staan een gedwongen opname. Ik heb het onderwerp toen alleen ter sprake gebracht omdat het me nog vele malen hoger zat dan daarvoor en ik dacht dat het 'veilig' was en niet tot gedwongen opname zou leiden, omdat ik immers toch al bezig was dood te gaan aan kanker. Als het een optie geweest zou zijn om mij niet te laten opereren aan mijn kanker zou ik dat gedaan hebben, maar ik had zulke heftige klachten dat ik wel onder het mes moest.
Ik wil wel zorg, maar er zijn bijvoorbeeld dingen zoals groepstherapie of (dag-) opname die ik gewoon niet ga doen, hoezeer een ander mij dat misschien ook zal aanraden. Daar ben ik gewoon heel stellig in. Ik weet zeker dat ik het meeste heb aan individuele psychotherapie met iemand die zich wat behandelmethode betreft flexibel opstelt en openstaat voor levensvragen en niet alleen voor dsm-diagnosen en protocollen.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zondag 17 juli 2016 om 19:46
quote:fayanna schreef op 17 juli 2016 @ 19:27:
[...]
Ik heb wel een psychiater, maar die doet alleen maar pillen en geen psychotherapie dus daarvoor moet ik ergens anders heen. Meer dan een verwijzing voor een psycholoog ziet er niet in. Ik ben jaren geleden tweemaal opgenomen geweest op de paaz en dat zal ik nooit maar dan ook nooit meer vrijwillig doen. Het enige wat ik daar aangeboden kreeg was kleien en knutselen en een keer per week een gesprek van 45 min. met een psycholoog (degene die beweerde dat die existentiele problemen absoluut niet kunnen bijdragen aan een depressie) en een gesprek van tien minuten met mijn psychiater. Het woord ' bipolair team' (bij een andere instelling dan waar ik onder behandeling was tijdens mijn opnames) klinkt wel mooi, maar is een beetje een holle frase of een reclameslogan. Mijn huisarts kan ook niets anders doen.
Pas toen ik vorig jaar kanker kreeg en er een aantal maanden van overtuigd was dat ik dood zou gaan, en dat ook zielsgraag wilde, heb ik voor het eerst met mijn psychiater over mijn doodswens en suicidepogingen gesproken. Ik had dit nooit eerder gedaan omdat ik een gedwogen opname wilde voorkomen. Tot mijn grote verbazing was mijn psychiater er nauwelijks van onder de indruk en een opname is niet eens ter sprake gekomen, laat staan een gedwongen opname. Ik heb het onderwerp toen alleen ter sprake gebracht omdat het me nog vele malen hoger zat dan daarvoor en ik dacht dat het 'veilig' was en niet tot gedwongen opname zou leiden, omdat ik immers toch al bezig was dood te gaan aan kanker. Als het een optie geweest zou zijn om mij niet te laten opereren aan mijn kanker zou ik dat gedaan hebben, maar ik had zulke heftige klachten dat ik wel onder het mes moest.
Ik wil wel zorg, maar er zijn bijvoorbeeld dingen zoals groepstherapie of (dag-) opname die ik gewoon niet ga doen, hoezeer een ander mij dat misschien ook zal aanraden. Daar ben ik gewoon heel stellig in. Ik weet zeker dat ik het meeste heb aan individuele psychotherapie met iemand die zich wat behandelmethode betreft flexibel opstelt en openstaat voor levensvragen en niet alleen voor dsm-diagnosen en protocollen.
Ja, dat snap ik wel. Naar je kijken en met je werken als persoon.
Ik ben ook niet zo te spreken over de ggz, ook niet zo over de paaz.
Bij sommige mensen werkt het wat beter dan bij anderen. Ik weet ook niet waarom het bij mij zo slecht werkt en denk vaak zoals jij.
Dat er eigenlijk iets fundamenteel mis is en opgelost moet worden, voordat het echt beter kan gaan.
Misschien heb je problemen met je bipolariteit, maar misschien ook met je identiteit en misschien komt het een wel uit het ander voort.
Het klopt dat als ik mij goed voel, dat ik dan niet denk aan dingen van vroeger.
Maar misschien zitten ze onderhuids te rommelen en verpesten ze toch mijn relatie of mijn baan.
Als ik depressief ben, zoals nu, dan ga ik zoeken naar een reden.
Maar als het bipolariteit is, dan kan het dus ineens aan een stofje liggen. Verwarrend.
Bij imet hebben ze een training om je identiteit te (her)ontdekken. Iets met ...emotieve training, ik weet het niet meer precies. Daar gaan ze juist wel in op dat soort vraagstukken.
Bij psychiaters krijg je inderdaad alleen maar medicijnen.
[...]
Ik heb wel een psychiater, maar die doet alleen maar pillen en geen psychotherapie dus daarvoor moet ik ergens anders heen. Meer dan een verwijzing voor een psycholoog ziet er niet in. Ik ben jaren geleden tweemaal opgenomen geweest op de paaz en dat zal ik nooit maar dan ook nooit meer vrijwillig doen. Het enige wat ik daar aangeboden kreeg was kleien en knutselen en een keer per week een gesprek van 45 min. met een psycholoog (degene die beweerde dat die existentiele problemen absoluut niet kunnen bijdragen aan een depressie) en een gesprek van tien minuten met mijn psychiater. Het woord ' bipolair team' (bij een andere instelling dan waar ik onder behandeling was tijdens mijn opnames) klinkt wel mooi, maar is een beetje een holle frase of een reclameslogan. Mijn huisarts kan ook niets anders doen.
Pas toen ik vorig jaar kanker kreeg en er een aantal maanden van overtuigd was dat ik dood zou gaan, en dat ook zielsgraag wilde, heb ik voor het eerst met mijn psychiater over mijn doodswens en suicidepogingen gesproken. Ik had dit nooit eerder gedaan omdat ik een gedwogen opname wilde voorkomen. Tot mijn grote verbazing was mijn psychiater er nauwelijks van onder de indruk en een opname is niet eens ter sprake gekomen, laat staan een gedwongen opname. Ik heb het onderwerp toen alleen ter sprake gebracht omdat het me nog vele malen hoger zat dan daarvoor en ik dacht dat het 'veilig' was en niet tot gedwongen opname zou leiden, omdat ik immers toch al bezig was dood te gaan aan kanker. Als het een optie geweest zou zijn om mij niet te laten opereren aan mijn kanker zou ik dat gedaan hebben, maar ik had zulke heftige klachten dat ik wel onder het mes moest.
Ik wil wel zorg, maar er zijn bijvoorbeeld dingen zoals groepstherapie of (dag-) opname die ik gewoon niet ga doen, hoezeer een ander mij dat misschien ook zal aanraden. Daar ben ik gewoon heel stellig in. Ik weet zeker dat ik het meeste heb aan individuele psychotherapie met iemand die zich wat behandelmethode betreft flexibel opstelt en openstaat voor levensvragen en niet alleen voor dsm-diagnosen en protocollen.
Ja, dat snap ik wel. Naar je kijken en met je werken als persoon.
Ik ben ook niet zo te spreken over de ggz, ook niet zo over de paaz.
Bij sommige mensen werkt het wat beter dan bij anderen. Ik weet ook niet waarom het bij mij zo slecht werkt en denk vaak zoals jij.
Dat er eigenlijk iets fundamenteel mis is en opgelost moet worden, voordat het echt beter kan gaan.
Misschien heb je problemen met je bipolariteit, maar misschien ook met je identiteit en misschien komt het een wel uit het ander voort.
Het klopt dat als ik mij goed voel, dat ik dan niet denk aan dingen van vroeger.
Maar misschien zitten ze onderhuids te rommelen en verpesten ze toch mijn relatie of mijn baan.
Als ik depressief ben, zoals nu, dan ga ik zoeken naar een reden.
Maar als het bipolariteit is, dan kan het dus ineens aan een stofje liggen. Verwarrend.
Bij imet hebben ze een training om je identiteit te (her)ontdekken. Iets met ...emotieve training, ik weet het niet meer precies. Daar gaan ze juist wel in op dat soort vraagstukken.
Bij psychiaters krijg je inderdaad alleen maar medicijnen.